บทที่ 3 คนนี้น่ะเหรอ ผู้ชายที่แม่ให้ไปดูตัว

“ใครไม่รู้จักก็บ้าแล้ว นั่นแก๊งคิงวิศวะมอ KU เลยนะเว้ย ทั้งประเทศคงมีแค่พวกแกสองคนเท่านั้นแหละมั้งที่ไม่รู้จักอะ เนอะ”

          ต้นข้าวสาธยายขณะชี้นิ้วไปที่มิเกลและพลอยชมพู จากนั้นก็หันมาพยักหน้าพูดคำว่า ‘เนอะ’ กับสาลี่ เธอเป็นติ่งแก๊งคิงวิศวะต่างสถาบันมานาน ติดตามตั้งแต่พวกเขาเริ่มดังในสื่อโซเชียลใหม่ ๆ จนตอนนี้กลายเป็นแฟนคลับตัวยงของแก๊งนี้ไปแล้ว

          “ไม่เห็นอยากรู้จักเลยเนอะ”

          มิเกลหันมาพูดกับพลอยชมพูแล้วพยักหน้าหาพรรคพวก ในขณะที่พลอยชมพูเอาแต่นิ่งเงียบ สีหน้าเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง

          “ไอ้พลอย! เป็นไรวะ เหม่อเชียว”

          “เปล่า”

          “อย่าบอกนะว่าแกก็หลงเสน่ห์ผู้ชายพวกนั้นอีกคน โอ๊ย! ฉันอยากจะบ้า”

          มิเกลทำหน้าเอือมระอาพลางยกมือกุมขมับ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแม่คนสวยสายซึนอย่างพลอยชมพู ก็ซึนแตกเสียแล้วเพียงแค่เห็นหน้าผู้ชายพวกนั้น

          ตาคู่สวยกลอกกลิ้งไปมา ก่อนที่พลอยชมพูจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย จากนั้นก็รีบพูดแก้ตัวทันที

          “จะบ้าเหรอแก ฉันก็แค่รู้สึกคุ้นหน้าคนที่อยู่ข้างบนนั้น เหมือนจะเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออกแค่นั้นเอง หลงเสน่ห์อะไรล่ะ มั่ว!”

          “ก็ใครจะไปรู้ล่ะ เห็นจ้องตาไม่กะพริบนี่นา”

          “ฉันรู้ว่าทำไมแกถึงรู้สึกคุ้นหน้าคนข้างบน แกเห็นพี่ผู้ชายคนที่นั่งอยู่กับพี่ผู้หญิงคนที่สวย ๆ นั่นไหม”

          ต้นข้าวพูดพลางชี้นิ้วไปบนชั้นลอยอีกครั้ง อีกสามสาวมองไปยังเป้าหมาย

          “คนนั้นชื่อพี่เจ้าขุน ลูกชายอีกคนของเจ้าสัวเกษมไง คนที่เพิ่งแต่งงานไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วน่ะ แกก็ไปงานแต่งด้วยหนิ”

          พลอยชมพูพยักหน้าแล้วครางเออออ เธอได้ไปร่วมงานแต่งเพราะผู้เป็นพ่อได้การ์ดเชิญ แต่เผอิญว่าท่านติดงานราชการที่ต่างจังหวัด และแม่เธอก็ดันมาป่วยกะทันหัน หน้าที่ไปร่วมงานเลยตกมาถึงเธอโดยไม่ได้ร้องขอ ตอนไปก็พอได้เห็นหน้าคร่าตาเจ้าบ่าวและเจ้าสาวอยู่บ้าง ทว่าก็ไม่ได้สังเกตขนาดนั้น แต่ถึงอย่างไร คนที่เธอรู้สึกคุ้นหน้าก็ไม่ใช่คนที่เพื่อนบอกสักหน่อย

          เห็นพลอยชมพูยังทำหน้าสงสัย ต้นข้าวจึงหรี่ตาใส่แล้วหันไปทางด้านบน

          “ไม่ใช่พี่เจ้าขุนเหรอ”

          “...” คนถูกถามส่ายหน้า

          “แล้วแกรู้สึกคุ้นหน้าใคร”

          “คนนั้น”

          พูดพลางชี้นิ้วไปยังผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาละมุนละไม ผิวสว่างใสราวกับคนอาบน้ำวันละสิบรอบ ขนาดมองอยู่ไกล ๆ ยังเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนได้ชัด แม้ตอนไม่ยิ้มความอบอุ่นยังส่งออกมาจากสีหน้าและแววตา

          มองยังไงก็รู้สึกคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก

          “อ๋อ! คนนั้นชื่อพี่วายุ เป็นลูกชายคนเดียวของคุณสุวิมล วรินทรานนท์ เจ้าของรีสอร์ตบนที่ดินหลายพันไร่บนเขาใหญ่ เป็นหลานชายของคุณหญิงสอางค์ อิศราพงศ์ เจ้าของมูลนิธิคุณหญิงสอางค์ และเป็นเหลนของนายแพทย์หม่อมหลวงอนิรุต สวัสดิพงษ์ ผู้ที่อดีตเคยได้รับขนานนามว่าเป็นหมอที่เก่งที่สุดในประเทศไทย”

          ต้นข้าวเล่ายาวเหยียดละเอียดยิบราวกับอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ สามสาวอ้าปากค้าง เชื่อแล้วว่าเพื่อนสนิทเป็นแฟนคลับตัวจริง

          โดยเฉพาะพลอยชมพูที่นั่งนิ่งอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างขณะมองไปยังชายหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ด้านบน รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปหลายจังหวะ ความคิดปั่นป่วนในหัววนไปวนมา

          คนนี้เหรอ ผู้ชายที่แม่คะยั้นคะยอให้ไปดูตัวนักหนา

          ริมฝีปากบางเม้มแน่นกลั้นอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในใจ พยายามรักษาความสงบบนใบหน้าเอาไว้ แต่แววตากลับเผยให้เห็นถึงความสั่นไหว

          หน้าตาของเขาเหมือนกับหม่อมหลวงอนิรุตราวกับเป็นคนคนเดียวกัน ถึงว่าล่ะ ทำไมรู้สึกคุ้นหน้าเขาจัง

          จู่ ๆ หัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงอย่างแปลกประหลาด

          ขณะที่ดวงตาเอาแต่จดจ้องไปยังคนที่ด้านบน ในหัวสมองก็มีความคิดบางอย่างแวบขึ้นมา

          เขาเป็นคนยังไงนะ

          อยากรู้จัง...

          ..........

          “ฮัดชิ่ว!”

          วายุจามไม่หยุดตั้งแต่เมื่อกี้ สงสัยช่วงนี้พักผ่อนน้อยหรือไม่ก็อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย คนแข็งแรงอย่างเขาเลยแพ้อากาศได้ง่าย ๆ ไม่ทันไรเขาก็จามอีกแล้ว

          “ฮัดชิ่ว!”

          “สงสัยมีคนด่ามึงว่ะ”

          เจ้าขุนเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะชอบใจ ถ้าเดาไม่ผิดคนที่ด่ามันอยู่ คงเป็นคนอื่นไปไม่ได้นอกจากคนที่มันเพิ่งเทนัด     

          “แต่กูว่าไม่ใช่ว่ะ มึงดูนั่นดิ”

          ออสตินสะกิด ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองเหยื่อสาวที่นั่งอยู่โต๊ะด้านล่าง ก่อนจะหันมากระซิบกับวายุ

          “เหมือนจะมีสาวแอบมองว่ะ”

          วายุหันตามไปมองด้วยท่าทางนิ่ง ๆ แต่ตาคู่คมกลับประกายไปด้วยความเจ้าเล่ห์ราวกับเสือร้าย เขาสบตากับสาวสวยอย่างไม่ลดละ

          “เหมือนเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน”

          คำพูดของวายุทำให้พวกเพื่อนสนใจหญิงสาวที่นั่งอยู่โต๊ะด้านล่าง ทุกคนพร้อมใจมองไปที่เธอ

          “เหมือนหวานเคยเห็นเธอที่งานแต่งพี่เจ้าขุน รู้สึกว่าตอนนั้นเธอจะถามหวานว่าห้องน้ำไปทางไหนนี่แหละค่ะ”

          “กูนึกออกแล้ว คนที่พวกเราเห็นยืนคุยกับน้ำหวานอยู่ในงานไง ตอนนั้นไอ้วายุมันยังชมว่าน่ารักอยู่เลย”

          เออใช่! จำได้แล้วว่าเคยเห็นที่ไหน

          “พี่นึกว่าหวานรู้จักกันซะอีก”

          เห็นยืนคุยกันตั้งนานทิวเขาก็คิดว่าสนิทสนมกัน ที่แท้ผู้หญิงคนนั้นแค่มาถามทางไปห้องน้ำนี่เอง

          “เหมือนน้องเขาจะสนใจมึงนะ” ออสตินกระทบไหล่เบา ๆ

          วายุกระตุกยิ้ม ดวงตาคมกริบจดจ้องคนด้านล่างไม่กะพริบราวกับมีแผนการบางอย่าง...

          ขณะกำลังเพ่งมองไปยังคนที่นั่งอยู่ด้านบน ฉับพลันผู้ชายคนนั้นดันมองมาทางเธอ พลอยชมพูตกใจมากแต่ก็พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด ยิ่งตอนพวกเพื่อนของเขาพร้อมใจกันหันมาทางเธอ เล่นเอาพลอยชมพูทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

          หญิงสาวรีบเบี่ยงหน้าหนีแล้วหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบแก้เขิน รู้สึกประหม่าจนอยากเดินหนีออกไปจากตรงนี้

          “ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

          พูดพลางลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตรงดิ่งไปทางห้องน้ำ

          คนด้านบนเห็นดังนั้นจึงไม่รอช้า เปิดทางให้ขนาดนี้มีหรือเขาจะปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ

          “เดี๋ยวกูมานะ”

          บอกเพื่อนแล้วรีบลุกออกจากโซฟา ลงมาด้านล่างเดินตามหลังหญิงสาวไปติด ๆ

          เพื่อนสนิทพยักหน้าเชิงรู้กัน สงสัยเสือร้ายกำลังจะล่าเหยื่อแล้ว