LOGIN“ใครไม่รู้จักก็บ้าแล้ว นั่นแก๊งคิงวิศวะมอ KU เลยนะเว้ย ทั้งประเทศคงมีแค่พวกแกสองคนเท่านั้นแหละมั้งที่ไม่รู้จักอะ เนอะ”
ต้นข้าวสาธยายขณะชี้นิ้วไปที่มิเกลและพลอยชมพู จากนั้นก็หันมาพยักหน้าพูดคำว่า ‘เนอะ’ กับสาลี่ เธอเป็นติ่งแก๊งคิงวิศวะต่างสถาบันมานาน ติดตามตั้งแต่พวกเขาเริ่มดังในสื่อโซเชียลใหม่ ๆ จนตอนนี้กลายเป็นแฟนคลับตัวยงของแก๊งนี้ไปแล้ว
“ไม่เห็นอยากรู้จักเลยเนอะ”
มิเกลหันมาพูดกับพลอยชมพูแล้วพยักหน้าหาพรรคพวก ในขณะที่พลอยชมพูเอาแต่นิ่งเงียบ สีหน้าเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง
“ไอ้พลอย! เป็นไรวะ เหม่อเชียว”
“เปล่า”
“อย่าบอกนะว่าแกก็หลงเสน่ห์ผู้ชายพวกนั้นอีกคน โอ๊ย! ฉันอยากจะบ้า”
มิเกลทำหน้าเอือมระอาพลางยกมือกุมขมับ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแม่คนสวยสายซึนอย่างพลอยชมพู ก็ซึนแตกเสียแล้วเพียงแค่เห็นหน้าผู้ชายพวกนั้น
ตาคู่สวยกลอกกลิ้งไปมา ก่อนที่พลอยชมพูจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย จากนั้นก็รีบพูดแก้ตัวทันที
“จะบ้าเหรอแก ฉันก็แค่รู้สึกคุ้นหน้าคนที่อยู่ข้างบนนั้น เหมือนจะเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออกแค่นั้นเอง หลงเสน่ห์อะไรล่ะ มั่ว!”
“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ เห็นจ้องตาไม่กะพริบนี่นา”
“ฉันรู้ว่าทำไมแกถึงรู้สึกคุ้นหน้าคนข้างบน แกเห็นพี่ผู้ชายคนที่นั่งอยู่กับพี่ผู้หญิงคนที่สวย ๆ นั่นไหม”
ต้นข้าวพูดพลางชี้นิ้วไปบนชั้นลอยอีกครั้ง อีกสามสาวมองไปยังเป้าหมาย
“คนนั้นชื่อพี่เจ้าขุน ลูกชายอีกคนของเจ้าสัวเกษมไง คนที่เพิ่งแต่งงานไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วน่ะ แกก็ไปงานแต่งด้วยหนิ”
พลอยชมพูพยักหน้าแล้วครางเออออ เธอได้ไปร่วมงานแต่งเพราะผู้เป็นพ่อได้การ์ดเชิญ แต่เผอิญว่าท่านติดงานราชการที่ต่างจังหวัด และแม่เธอก็ดันมาป่วยกะทันหัน หน้าที่ไปร่วมงานเลยตกมาถึงเธอโดยไม่ได้ร้องขอ ตอนไปก็พอได้เห็นหน้าคร่าตาเจ้าบ่าวและเจ้าสาวอยู่บ้าง ทว่าก็ไม่ได้สังเกตขนาดนั้น แต่ถึงอย่างไร คนที่เธอรู้สึกคุ้นหน้าก็ไม่ใช่คนที่เพื่อนบอกสักหน่อย
เห็นพลอยชมพูยังทำหน้าสงสัย ต้นข้าวจึงหรี่ตาใส่แล้วหันไปทางด้านบน
“ไม่ใช่พี่เจ้าขุนเหรอ”
“...” คนถูกถามส่ายหน้า
“แล้วแกรู้สึกคุ้นหน้าใคร”
“คนนั้น”
พูดพลางชี้นิ้วไปยังผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาละมุนละไม ผิวสว่างใสราวกับคนอาบน้ำวันละสิบรอบ ขนาดมองอยู่ไกล ๆ ยังเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนได้ชัด แม้ตอนไม่ยิ้มความอบอุ่นยังส่งออกมาจากสีหน้าและแววตา
มองยังไงก็รู้สึกคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก
“อ๋อ! คนนั้นชื่อพี่วายุ เป็นลูกชายคนเดียวของคุณสุวิมล วรินทรานนท์ เจ้าของรีสอร์ตบนที่ดินหลายพันไร่บนเขาใหญ่ เป็นหลานชายของคุณหญิงสอางค์ อิศราพงศ์ เจ้าของมูลนิธิคุณหญิงสอางค์ และเป็นเหลนของนายแพทย์หม่อมหลวงอนิรุต สวัสดิพงษ์ ผู้ที่อดีตเคยได้รับขนานนามว่าเป็นหมอที่เก่งที่สุดในประเทศไทย”
ต้นข้าวเล่ายาวเหยียดละเอียดยิบราวกับอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ สามสาวอ้าปากค้าง เชื่อแล้วว่าเพื่อนสนิทเป็นแฟนคลับตัวจริง
โดยเฉพาะพลอยชมพูที่นั่งนิ่งอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างขณะมองไปยังชายหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ด้านบน รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปหลายจังหวะ ความคิดปั่นป่วนในหัววนไปวนมา
คนนี้เหรอ ผู้ชายที่แม่คะยั้นคะยอให้ไปดูตัวนักหนา
ริมฝีปากบางเม้มแน่นกลั้นอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในใจ พยายามรักษาความสงบบนใบหน้าเอาไว้ แต่แววตากลับเผยให้เห็นถึงความสั่นไหว
หน้าตาของเขาเหมือนกับหม่อมหลวงอนิรุตราวกับเป็นคนคนเดียวกัน ถึงว่าล่ะ ทำไมรู้สึกคุ้นหน้าเขาจัง
จู่ ๆ หัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงอย่างแปลกประหลาด
ขณะที่ดวงตาเอาแต่จดจ้องไปยังคนที่ด้านบน ในหัวสมองก็มีความคิดบางอย่างแวบขึ้นมา
เขาเป็นคนยังไงนะ
อยากรู้จัง...
..........
“ฮัดชิ่ว!”
วายุจามไม่หยุดตั้งแต่เมื่อกี้ สงสัยช่วงนี้พักผ่อนน้อยหรือไม่ก็อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย คนแข็งแรงอย่างเขาเลยแพ้อากาศได้ง่าย ๆ ไม่ทันไรเขาก็จามอีกแล้ว
“ฮัดชิ่ว!”
“สงสัยมีคนด่ามึงว่ะ”
เจ้าขุนเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะชอบใจ ถ้าเดาไม่ผิดคนที่ด่ามันอยู่ คงเป็นคนอื่นไปไม่ได้นอกจากคนที่มันเพิ่งเทนัด
“แต่กูว่าไม่ใช่ว่ะ มึงดูนั่นดิ”
ออสตินสะกิด ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองเหยื่อสาวที่นั่งอยู่โต๊ะด้านล่าง ก่อนจะหันมากระซิบกับวายุ
“เหมือนจะมีสาวแอบมองว่ะ”
วายุหันตามไปมองด้วยท่าทางนิ่ง ๆ แต่ตาคู่คมกลับประกายไปด้วยความเจ้าเล่ห์ราวกับเสือร้าย เขาสบตากับสาวสวยอย่างไม่ลดละ
“เหมือนเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน”
คำพูดของวายุทำให้พวกเพื่อนสนใจหญิงสาวที่นั่งอยู่โต๊ะด้านล่าง ทุกคนพร้อมใจมองไปที่เธอ
“เหมือนหวานเคยเห็นเธอที่งานแต่งพี่เจ้าขุน รู้สึกว่าตอนนั้นเธอจะถามหวานว่าห้องน้ำไปทางไหนนี่แหละค่ะ”
“กูนึกออกแล้ว คนที่พวกเราเห็นยืนคุยกับน้ำหวานอยู่ในงานไง ตอนนั้นไอ้วายุมันยังชมว่าน่ารักอยู่เลย”
เออใช่! จำได้แล้วว่าเคยเห็นที่ไหน
“พี่นึกว่าหวานรู้จักกันซะอีก”
เห็นยืนคุยกันตั้งนานทิวเขาก็คิดว่าสนิทสนมกัน ที่แท้ผู้หญิงคนนั้นแค่มาถามทางไปห้องน้ำนี่เอง
“เหมือนน้องเขาจะสนใจมึงนะ” ออสตินกระทบไหล่เบา ๆ
วายุกระตุกยิ้ม ดวงตาคมกริบจดจ้องคนด้านล่างไม่กะพริบราวกับมีแผนการบางอย่าง...
ขณะกำลังเพ่งมองไปยังคนที่นั่งอยู่ด้านบน ฉับพลันผู้ชายคนนั้นดันมองมาทางเธอ พลอยชมพูตกใจมากแต่ก็พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด ยิ่งตอนพวกเพื่อนของเขาพร้อมใจกันหันมาทางเธอ เล่นเอาพลอยชมพูทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว
หญิงสาวรีบเบี่ยงหน้าหนีแล้วหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบแก้เขิน รู้สึกประหม่าจนอยากเดินหนีออกไปจากตรงนี้
“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
พูดพลางลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตรงดิ่งไปทางห้องน้ำ
คนด้านบนเห็นดังนั้นจึงไม่รอช้า เปิดทางให้ขนาดนี้มีหรือเขาจะปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ
“เดี๋ยวกูมานะ”
บอกเพื่อนแล้วรีบลุกออกจากโซฟา ลงมาด้านล่างเดินตามหลังหญิงสาวไปติด ๆ
เพื่อนสนิทพยักหน้าเชิงรู้กัน สงสัยเสือร้ายกำลังจะล่าเหยื่อแล้ว
อากาศยามค่ำของบ้านพักตากอากาศริมทะเลมีลมพัดโชยสร้างความรู้สึกเย็นสบาย แสงไฟสีอบอุ่นส่องสว่างติดตามแนวรั้วไม้ของบ้านช่วยเพิ่มความโรแมนติก ดาริณเดินเล่นอยู่ริมชายหาดเพียงลำพัง ดวงตาเป็นประกายทอดมองไปยังสุดขอบฟ้า ร่างหนาเดินเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง สันจมูกโด่งคมเคลื่อนไล้ไปตามแก้มเนียนแล้วหอมเธอฟอดใหญ่ ก่อนจะถามคนที่ยืนมองท้องฟ้าราวกับคนเหม่อลอย “คิดอะไรอยู่” พูดชิดแก้มนุ่มจากนั้นริมฝีปากหยักก็ขบกัดตรงใบหูเล็ก ก่อนจะจับร่างเล็กให้หันมาสบตากัน “คิดถึงเรื่องของเราน่ะ ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่าเราสองคนจะมีวันนี้ได้” เจ้าขุนคลี่ยิ้ม แววตาลึกล้ำจดจ้องใบหน้าหญิงคนรักแล้วพูดว่า “เธอเชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหม” “...” หญิงสาวเลิกคิ้วรอฟัง “พรหมลิขิตให้เราได้กลับมาเจอกับคนที่เราเฝ้าตามหามาสิบปี” “นายหมายถึงใคร” “จำกันไม่ได้จริง ๆ เหรอเนี่ย น่าน้อยใจจัง” พูดพลางดึงรั้งร่างเล็กเข้ามากอดก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากสวยได้รูป จากนั้นก็จับเธอผละออกเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายมองสำรวจใบหน้าขอ
ริมฝีปากหยักเคลื่อนไซ้ไปตามท้ายทอยและซอกคอหอมกรุ่น กดจูบและขบเม้มสร้างความกระสันเสียว ร่างเล็กบิดส่ายเร่าร้อนมือสองข้างเกาะอยู่เบื้องหน้า ปลายนิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งกางเกงชั้นในตัวจิ๋วลงมากองอยู่บนพื้น “เสียบเลยได้ไหม” เสียงพูดชิดอยู่ตรงริมแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากจะจูบซับพวงแก้มระเรื่อขณะรออีกฝ่ายเอ่ยตอบ “ไม่ไหวแล้วเหรอ” “ไม่ไหวแล้ว” พูดจบก็ถอดเสื้อยืดออกจากทางศีรษะ มือหนาเร่งปลดตะขอกางเกงแล้วรูดรั้งลงไปพร้อมกับกางเกงในบอกเซอร์อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สลัดมันออกจากปลายขาอย่างไม่ไยดี ก่อนที่ร่างสูงจะขยับมายืนประกบอยู่ด้านหลังคนตัวเล็ก ปลายนิ้วหนาบดบี้ส่วนที่เป็นติ่งเสียวของหญิงสาว นิ้วกร้านแหย่แยงเข้าไปในร่องรักเพื่อเบิกทางเพิ่มน้ำหล่อลื่น ร่องสวาทเปียกแฉะไปด้วยน้ำหวานที่ผลิตออกมาอย่างล้นหลาม เจ้าขุนจับท่อนเอ็นใหญ่ถูไถตรงสะโพกกลมกลึง ปลายนิ้วทำหน้าที่แหวกให้ร่องรูเบิกกว้าง จากนั้นก็เอาส่วนปลายหยักไปจ่อไว้ตรงปากทางแล้วดันเข้าไปรวดเดียวมิดด้าม ปลายลิ้นหนาแลบเลียตามแนวกระดูกสันหลังด้วยความหื่นกระหาย
@โรงพยาบาล ว่าที่คุณพ่อนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจเลือด ใบหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มเมื่อรู้ว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเขาต้องถูกแทงเข็มฉีดยาเข้าไปในร่างกาย ลูกผู้ชายตัวโตเรื่องปืนผาหน้าไม้ไม่เคยเกรงกลัว แต่พอเป็นเข็มฉีดยากลับกลายเป็นคนใจเสาะใจปลาซิวขึ้นมาเสียได้ ดาริณหัวเราะกระซิก รู้สึกขบขันมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทว่ากับกลัวเข็มฉีดยาอันเล็กกระจิ๋วหลิ๋ว คนหน้าเข้มใช้สายตาดุดันเพ่งมองใบหน้าสวยของคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ริมฝีปากหนาแนบชิดใบหูเล็กแล้วพูดกระซิบ “หัวเราะเยาะเหรอ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยนะ” “ไม่กลัว” เธอยิ้มแป้นแล้นล้อเลียนเห็นแล้วมันน่าจับฟัดแก้มชะมัด มือหนายกขึ้นบีบแก้มดาริณด้วยความมันเขี้ยว ขณะนั้นคุณพยาบาลก็ออกมาเรียกเขาเข้าห้องเจาะเลือดพอดี “เชิญคุณภัทรดนัยค่ะ” คนถูกเรียกเดินเข้าไปด้านในด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนเข้าไปก็ไม่ลืมหันมามองคาดโทษคนที่หัวเราะเยาะเขาไม่หยุด คืนนี้เธอโดนแน่ดาริณ เวลาต่อมา ดาริณนอนอยู่บนเตียงตรวจโดยมีเจ้าขุนนั่งอยู่ด้านข้าง ม
“พวกมึงคิดจะทำอะไรหลานกู” คนมีอำนาจตวาดเกรี้ยวกราดมือข้างหนึ่งยกปืนขึ้นจ่อขมับคนที่คุกเข่าอยู่ เปลวไฟแห่งโทสะลุกโชนอยู่ในดวงตาสีเทาอ่อน ดวงตาดุดันจ้องเขม็งคนตรงหน้าราวกับอยากฆ่าให้ตาย ภาพชวินนั่งตัวสั่นเทาทำให้ดาวิทย์เริ่มหวาดกลัว เขานั่งลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจ้าขุนก้มหัวกราบกรานร้องขอชีวิต “เจ้าขุนฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว นายไว้ชีวิตฉันด้วย สัญญาว่าฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก ต่อไปนี้ฉันจะกลับตัวเป็นคนดี ไว้ชีวิตฉันด้วยนะ” แค่นหัวเราะให้กับคำพูดของดาวิทย์ เขาไม่เชื่อสักนิดว่าคนอย่างดาวิทย์จะกลับตัวกลับใจเป็นคนดีได้ ถ้ามันอยากกลับตัวจริง ๆ มันคงทำไปตั้งนานแล้ว “ยูจะเอาไง” เจ้านายใหญ่หันมาถามหลานเมีย ตอนแรกเขาไม่คิดจะทำร้ายดาวิทย์ แต่มาคิด ๆ ดูแล้วถ้าปล่อยดาวิทย์ไปอีกครั้งมันต้องสร้างปัญหาอีกแน่ และที่เขากังวลมากที่สุดคือคนอย่างดาวิทย์มันต้องใช้ลูกกับเมียของเขาเป็นเครื่องมือต่อรอง เจ้าขุนยกยิ้มมุมปากจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ไม่ต้องให้ถึงตายนะ ทำให้พิการตลอดชีวิตและพูดไม่ได้ก็พอ” บอกความต้องการเรียบร้อยก็หันหลังให
“ปล่อยตัวประกันมาก่อน แล้วกูจะบอกว่าเงินอยู่ไหน” เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะได้หลงเชื่อตั้งแต่แรกว่าดาวิทย์ถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่ จึงให้ออสตินเป็นคนถือกระเป๋าที่บรรจุเงินสดสามสิบล้านเอาไว้ก่อน เมื่อเห็นดังนั้นชวินก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ใบหน้าเหี้ยมโหดแดงก่ำด้วยแรงโทสะ “มึงคิดจะเล่นตุกติกกับกูเหรอ” “ถ้ากูอยากเล่นตุกติกกับมึงกูโทรแจ้งตำรวจไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าอยากได้เงินก็ปล่อยตัวประกันออกมาก่อนแล้วกูจะบอกว่าเงินอยู่ไหน” ชวินทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันไปทางมือขวาคนสนิทแล้วเอ่ยสั่ง “ไปเอาตัวไอ้ดาวิทย์มา” “ครับนาย” ดาวิทย์ถูกลากออกมาจากในตึกร้าง มือสองข้างถูกมัดไพล่หลัง สภาพเหมือนคนปกติไม่ได้ถูกซ้อมจนน่วมเหมือนคนที่ถูกจับตัวมา ลูกน้องคนหนึ่งแกะเชือกให้ดาวิทย์ “ทีนี้มึงบอกกูได้รึยังว่าเงินอยู่ที่ไหน” “เงินอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าทางเข้า” เมื่อรู้ที่ซ่อนเงินชวินก็คลี่ยิ้มจนกว้าง เขาส่งซิกให้ลูกน้องสองคนไปเอากระเป๋าเงินตรงจุดที่เจ้าขุนบอก พอรู้ที่ซ่อนเงินแน่ชัดสองหนุ่มเพื่อนซี้ก็หันมาส่
รถสปอร์ตคันงามแล่นไปตามท้องถนนด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปที่บ้านของท่านรัฐมนตรี ร่างสูงโปร่งก้าวฉับ ๆ เข้าไปในบ้านของว่าที่พ่อตาอย่างไม่เกรงกลัว เมื่อเห็นหน้าลูกเขย คนร้อนใจก็รีบร้อนเข้าไปหาทันที “พวกมันติดต่อมารึยังครับ” “ติดต่อมาแล้ว มันบอกว่าให้เอาเงินไปให้มันที่นี่” ท่านรัฐมนตรียื่นกระดาษที่จดสถานที่นัดหมายให้กับเจ้าขุน เขาหยิบมันมาดูแล้วพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนอายุมากแล้วเอ่ยถาม “พวกมันต้องการเงินเท่าไหร่ครับ” ความจริงก็ได้ยินที่ดาริณอุทานแล้วล่ะ แต่ก็อยากถามให้แน่ใจอีกครั้ง ท่านรัฐมนตรีมีสีหน้าหวั่นวิตก ริมฝีปากขบเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับพูดเสียงอ่อย “สามสิบล้าน” ได้ยินแค่นั้นเจ้าขุนก็ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วรีบโทรหาจรณ [ครับนายน้อย] “คุณช่วยเอาเงินมาให้ผมที่บ้านท่านรัฐมนตรีนพดลหน่อย” [ได้ครับ นายน้อยจะเอาเท่าไหร่ครับ] “สามสิบล้าน” [ได้ครับ ผมจะรีบไป] หลังวางสายจากลูกน้องเขาก็กดโทรหาเพื
![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






