ตอนที่ 10 ลงนามสัญญา

คุณสมเจตน์เป็นตัวแทนประธานภาคินเดินทางมายังคฤหาสน์ เพื่อนำเอกสารมาให้คุณหญิงประภาลงนามแทนท่านประธานนาวิน ซึ่งคุณหญิงได้นั่งรอที่ห้องรับแขกพร้อมทั้งนภาและพิมพ์ขวัญ

“สวัสดีครับคุณหญิง ผมสมเจตน์เป็นตัวแทนท่านประธานภาคินครับ คือท่านประธานเดินทางไปเยอรมันเพื่อประชุมด่วนเมื่อคืนครับ”

“เชิญนั่งก่อนสิ คุณสมเจตน์”

“ขอบคุณมากครับ…ผมขออนุญาตยื่นเอกสารข้อเสนอสัญญาและข้อตกลงให้คุณหญิงได้อ่านข้อมูลก่อนนะครับ เพราะท่านประธานภาคินได้เน้นย้ำเรื่องข้อมูลสัญญา ถ้ายังไม่เข้าใจจุดไหน ผมขออนุญาตชี้แจงให้ครับ”

คุณหญิงประภาได้อ่านข้อเสนอสัญญาที่ทางท่านประธานภาคินได้ยื่นมา มีการเปลี่ยนรายละเอียดจากเดิมการถือหุ้นได้เปลี่ยนจาก50%เป็น 70%ทั้งบริษัทแม่และรวมทั้งธุรกิจในเครือและโรงงาน และเป็นผู้ดูแลทั้งผลกำไรทั้งหมดของบริษัทรวมทั้งผลตอบแทนต่างๆ ที่สมควรได้รับ

“คุณสมเจตน์ ทำไมข้อเสนอตกลงสัญญา ทำไมคุณภาคินได้ขยับหุ้น จากเดิม50%เป็น70% สัญญาดูเปลี่ยนแปลงไปมากกว่าเดิมที่เคยเสนอกับสามีดิฉันนะคะ”

 “เรียนคุณหญิงครับ เนื่องจากทางธุรกิจหลักของบริษัทท่านประธานนาวินได้เสียหายหนักและกำลังฟ้องล้มละลาย ซึ่งทำให้ท่านประธานภาคินต้องเข้ามาลงทุนและฟื้นฟูธุรกิจที่กำลังเสียหาย รวมทั้งชื่อเสียงของท่านประธานภาคินเอง จึงต้องขอขยับหุ้น เป็น70%ในการถือครองครับ” 

คุณหญิงประภาจำใจที่ต้องเซ็นสัญญาลงนาม เพื่อรับข้อเสนอสัญญาทั้งหมด เพื่อไม่ให้บริษัทถูกฟ้องล้มละลาย และยังรักษาบริษัทและครอบครัวให้รอดพ้นวิกฤตนี้ และมีทั้งนภาและพิมพ์ขวัญได้เซ็นเป็นพยานรวมทั้งผู้ช่วยของคุณสมเจตน์อีก 2 คนที่ติดตามมาเพื่อเป็นพยานในครั้งนี้

“ส่วนนี้คือเอกสารสำคัญของคุณพิมพ์ขวัญครับ ที่ท่านประธานภาคินฝากมา”

คุณสมเจตน์ได้ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้พิมพ์ขวัญอีกฉบับ พิมพ์ขวัญได้รับซองเอกสารจากคุณสมเจตน์พร้อมเปิดอ่าน ซึ่งเอกสารฉบับนี้เป็นเอกสารสัญญาข้อตกลงที่พิมพ์ขวัญต้องปฏิบัติตามคำสั่งของท่านประธานภาคินทุกประการ โดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ถ้าไม่ปฏิบัติตามท่านประธานภาคินสามารถยกเลิกการช่วยเหลือทางด้านธุรกิจได้ทุกเมื่อ และทางครอบครัวของพิมพ์ขวัญต้องชดเชยค่าเสียหายทั้งหมดให้ท่านประธานภาคินเป็น 2 เท่า

รายละเอียดข้อสัญญามีดังนี้ พิมพ์ขวัญต้องเข้าไปปฏิบัติงานเป็นเลขาท่านประธานเป็นระยะเวลา 3 ปี และต้องเดินทางไปอาศัยอยู่กับท่านประธานภาคิน ที่คฤหาสน์ที่เชียงใหม่และห้ามกลับมาเยี่ยมครอบครัวตนเองตลอดระยะเวลา 3 ปี ห้ามนำทรัพย์สินสำคัญติดตัว และไม่ให้พกเงินสดติดตัว ทุกบาททุกสตางค์ ส่วนมือถือให้ฝากคุณสมเจตน์ไว้ รวมทั้งเสื้อผ้าและของแบรนด์เนมห้ามใช้หรือติดตัว ถ้าจำเป็นทางท่านประธานภาคินจะเป็นคนจัดเตรียมไว้ให้ รวมทั้งเรื่องเงินและค่าใช้ส่วนตัว

 เมื่อพิมพ์ขวัญอ่านรายละเอียดสัญญาดังกล่าว กลับนิ่ง ไม่มีท่าทีเสียใจแม้แต่น้อย แล้วหยิบปากกาขึ้นมาเซ็น เพื่อยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น

“ยัยพิมพ์ นี่น้องจะไม่คิดทบทวนก่อนหรอ” 

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่ 3 ปีเอง พิมพ์ทนได้ รอพิมพ์กลับมานะคะ คุณแม่ พี่นภา”

“ผมขอแจ้งคุณพิมพ์ขวัญนะครับ อาทิตย์หน้าคุณพิมพ์ขวัญต้องเดินทางไปเชียงใหม่ ผมจะพาคุณพิมพ์ขวัญไปส่งที่หมอชิตครับ”

“ห๊ะ!!! หมอชิต...นี่กะจะให้ยัยพิมพ์นั่งรถทัวร์ไปเชียงใหม่เลยหรอ”

“ใช่ครับ เป็นคำสั่งจากท่านประธานภาคินครับ”

“นี่มันบ้าบอ!!อะไรกัน”

ทั้งนภาและคุณหญิงประภาต่างสงสารอีกทั้งเป็นห่วงพิมพ์ขวัญเป็นที่สุด เพราะตลอดชีวิตของพิมพ์ขวัญไม่เคยได้รับความลำบากเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ไม่เป็นไรพิมพ์ทำได้ ไม่ต้องเป็นห่วงพิมพ์นะคะ คิดเสียว่าให้พิมพ์ได้เรียนรู้ชีวิตอีกแบบหนึ่งก็ได้”

พิมพ์ขวัญได้เข้าไปเยี่ยมท่านประธานนาวิน พร้อมคุณหญิงประภาและนภา ที่กำลังพักฟื้นที่ห้องพัก ไอ.ซี.ยู. แต่ก่อนถึงโรงพยาบาลพิมพ์ขวัญได้ขอร้องคุณหญิงประภาและนภาไม่ให้พูดเรื่องสัญญาที่ได้ทำข้อตกลงกับท่านประธานภาคิน และเรื่องที่เธอต้องไปทำงานและอยู่ที่เชียงใหม่ เพราะไม่ต้องการให้พ่อของเธอคิดมากและเกิดความเครียดอีก

“วันนี้อาการคุณพ่อดีขึ้นนะคะ คุณป้านวลพรรณ”

“ใช่ค่ะ…คุณหนูพิมพ์ วันนี้คุณท่านรับประทานอาหารได้เยอะขึ้น”

 “ดีแล้วจ้ะนวล เดี๋ยวฉันฝากเอาผลไม้ไปล้างให้คุณท่านด้วยจ้า”

“ได้ค่ะ คุณหญิง” 

อาการตอนนี้ท่านประธานนาวินไม่สามารถที่จะพูดได้ และใบหน้าด้านขวาอัมพาต เป็นผลมาจากสมองเส้นเลือดแตก พอท่านประธานนาวินเป็นหน้าคุณหญิงประภาก็น้ำตาซึม คุณหญิงประภาเอาสวมกอดสามีผู้เป็นคู่ทุกข์คู่ยากของตน

“ตอนนี้คุณพ่อไม่ต้องเครียดเรื่องบริษัทแล้วนะ นภาจะช่วยดูแลแทนคุณพ่อนะคะ”

“ลูกสาวเราทั้งคู่เก่งนะคุณ ไว้ใจและพักผ่อนเยอะๆ นะคะ”

ท่านประธานนาวินได้ก็พยักหน้าเป็นการรับรู้ พยายามยิ้มให้ทั้ง 3 แม่ลูก แต่ในใจก็ยังเป็นห่วงครอบครัวและบริษัทเหมือนเดิม แต่ด้วยตอนนี้ที่ร่างกายไม่แข็งแรง จึงไม่สามารถทำอะไรได้

“วันนี้หนูทำซุปเห็ดหูหนูขาวใส่เก๋ากี้และพุทราจีน ของโปรดคุณพ่อมาด้วยนะคะ”

“เดี๋ยวหนูตักป้อนให้นะคะ”

จากภาพตรงหน้าที่พิมพ์ขวัญได้ดูแลผู้เป็นพ่อ ทำให้คุณหญิงประภากลั้นน้ำตาไม่อยู่ เป็นภาพแห่งความสุข ที่อีกไม่นานเป็นลูกสาวสุดที่รักต้องจากครอบครัวของตนไป หลังจากที่ท่านประธานนาวินทานซุปเสร็จ พิมพ์ขวัญได้กล่าวอำลาผู้เป็นพ่อ พร้อมร้องไห้ที่จะกล่าวคำที่ทำให้ทุกคนต้องเสียใจ

“คุณพ่อคะ พิมพ์อาจจะไม่ได้มาเยี่ยมคุณพ่ออีกนานเป็นระยะเวลา 3 ปีนะคะ เพราะพิมพ์ต้องไปทำงานร่วมกับบริษัทพาร์ทเนอร์ที่เมืองนอก พิมพ์ของให้คุณพ่อหายป่วยเร็วๆ นะคะ กลับมาสุขภาพแข็งแรงนะคะ”

 หลังจากที่พิมพ์ขวัญกล่าวอำลาเสร็จ ประธานนาวินได้ลูบหัวลูกสาวสุดที่รักอย่างเบาและเอ็นดู และไม่คิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าลูกสาวของตนอีกนาน พิมพ์ขวัญได้กราบเท้าของผู้เป็นพ่อเป็นการอำลา