เที่ยวผับ

บรื๊นนน

เขารีบขับรถบิ๊กไบรท์ของเพื่อนมาส่งเธอที่ตึกคณะนิติศาสตร์เป็นคณะที่เธอเรียนอยู่ ก่อนที่เธอจะรีบลงจากรถเพื่อจะเข้าเรียนให้ทัน สายตาคนรอบข้างหันมามองทั้งสองคนแต่เธอเองก็ไม่ได้แคร์ใครในมอเท่าไร

“ขอบคุณนะคะที่พยายามมาส่ง”

“มึงจะพูดดี ๆ กับกูไม่ได้ใช่ไหมแพง จะกวนอะไรนักหนาห้ะ”

หึ ๆ

เธอไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งปั่นเขา แต่พอเห็นว่าเขาหัวร้อนก็อดที่จะหลุดขำขึ้นมาไม่ได้ จากนั้นเธอก็มองนาฬิกาก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องเรียน

ตึก ตึก ตึก

“เห้ย..แพงนั่งนี้ ๆ ”

เพื่อนเธอรีบเอ่ยทักเธอขึ้นมาทันทีที่เห็นว่าเธอวิ่งหน้าตั้งมาที่ห้องก่อนที่เธอจะรีบเดินไปนั่งข้าง ๆ เพื่อนเธอ

“สวัสดีตอนบ่ายจ้ะ ผักกาด น้ำค้าง ไงจ้ะโต้”

“หื้ม..กว่าจะมาได้นะมึง ทำไม! อีพี่มาร์คมันไม่ปล่อยมึงมาเลยรึไงติดอกติดใจอะไรขนาดนั้นวะ”

“น้ำค้างคนเยอะขนาดนี้ยังจะพูดเรื่องแบบนี้อีกนะ”

“ไม่เป็นไรผักกาดฉันโอเค น้ำค้างมันก็ชอบพูดแบบนี้ล่ะแกอย่าดุมันเลย”

“เพื่อนฉันมันก็แรดพอ ๆ กับฉันนี้แหละผัก หึ ๆ ”

“เขาไม่รุนแรงกับแพงไปหน่อยเหรอ รอยเต็มคอเธอเลยนะ”

“หือ..ไม่เป็นไรโต้เดี๋ยวก็หาย เราโอเคอาจารย์มาโน่นแล้วเราตั้งใจเรียนเหอะ”

เพื่อนทุกคนต่างก็รู้ว่าฉันขาย และน้ำค้างเองก็เป็นคนแนะนำฉันเอาจริง ๆ บ้านเธอเองก็รวย แต่น้ำค้างเธอบอกว่าอยากจะหาเงินและพิสูจน์ตัวเองเบื่อชีวิตเดิม ๆ เธอจึงเลือกทางนี้เพราะเป็นวิธีที่ได้เงินเร็วที่สุด ซึ่งพะแพงก็ยังงงว่ามันจะพิสูจน์อะไรได้ ส่วนผักกาดกับโต้ผู้ชายคนเดียวในกลุ่มพวกเขาไม่ได้รับอาชีพเสริมแบบพวกเธอ 2 คนแต่พวกเขาก็ยอมคบกับเธอโดยไม่ได้ตำหนิหรือรังเกียจใด ๆ พวกเขาจับกลุ่มกันแค่ 4 คน โต้เองก็มาหลังสุดแรก ๆ เขาก็ห้ามพวกเธอหลัง ๆ มาไม่รู้ว่าโต้คิดบ้าอะไรไม่ค่อยห้ามเหมือนแต่ก่อนแต่ก็ดีเหมือนกัน

“โอ้ยย..เรียนเสร็จสักทีหัวฉันจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย”

“วันนี้ก็แอบเรียนหนักจริง ๆ ถึงจะมีแค่คาบบ่ายก็เหอะ”

“เอางี้สาว ๆ ผักกับน้ำไม่ต้องบ่น เราเลี้ยงเหล้าร้านเดิมเองดีไหม”

“หึ! วันศุกร์เป็นไม่ได้เลยนะโต้ แกจะไม่ให้ฉันรับงานเลยหรือไงเนี่ย”

“แพงเธอไปรับงานเมื่อเช้าแล้วไง จะรับถี่อะไรขนาดนั้น ช่วงล่างไม่พังไปหมดแล้วหรอ”

“ ฮ่า ฮ่า ลองดูไหมล่ะ จะได้รู้”

เธอส่งสายตาอ่อยไปทางโต้เขาเองก็ดูจะตกใจก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางทำเอาพวกสาว ๆ หัวเราะออกมากับท่าทีของชายหนุ่ม

“ถ้าพังจริงไอ้พี่มาร์คมันคงไม่เรียกยัยแพงถี่ขนาดนี้หรอก หึ ๆ ”

“เห้ย ๆ ..แพงน้องสาวแกเดินมาโน่นแล้ว”

เธอหันไปมองตามที่ผักกาดสะกิดไปมองหญิงสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งที่เดินมากับเพื่อน ๆ ของเธอ

“ก็แค่ลูกคนละแม่ ฉันไม่อยากยุ่งว่ะเราไปกันเถอะ ฉันหิวแล้วกินข้าวเสร็จจะได้รีบกลับห้องไปแต่งตัวเที่ยวต่อ”

“วันนี้ฉันขอชิ่งนะพวกแก พอดีที่บ้านมีงานอ่า ฉันขอตัวก่อนนะ วันนี้คงไปไม่ได้อ่า”

“เห้ย! ได้ไงอ่านาน ๆ ทีนะผัก ไอ้โต้เลี้ยงด้วยเนี่ย”

“ผักไม่ไปกับพวกเราจริง ๆ หรอ”

“อ้าว..ว้าอดกินเหล้าฟรีกับพวกเราเลย ไม่เป็นไร ยังไง ๆ ครอบครัวต้องมาก่อนฉันจัดการเองผัก ส่วนพวกแกก็ไม่ต้องไปบังคับยัยผักกาดเลย”

“ขอบคุณนะแพง เรากลับก่อนนะน้ำค้าง โต้ บายจ้ะ”

บาย

“พวกแกก็ชอบบังคับยัยผักเหลือเกิน ไม่เป็นไรหรอกไป 3 คนก็สนุกได้โว้ย ป่ะ”

เธอกอดคอเพื่อนทั้งสองก่อนจะสาวเท้าเดินไปที่รถของน้ำค้างและตรงดิ่งไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวไก่มะระเจ้าประจำหลังมอที่เธอชอบมากินจนสนิทกับป้าคนขายเพราะพวกเธอค่อนข้างมาบ่อยมาก ๆ จนป้าจำได้ว่าแต่ละคนกินเส้นอะไรอะไรบ้าง

“ป้าค่ะแพงขอเหมือนเดิมค่ะ”

“ผมด้วยครับ”

“ของน้ำด้วยค่ะ”

“อ้าวเพิ่งเลิกเรียนเหรอเด็ก ๆ ดีนะยังเหลืออยู่เนี่ยได้ ๆ เดี๋ยวป้าจัดให้ เล็กน้ำของพะแพง เล็กน้ำไม่ผักหน่องไก่ 2 ชิ้นของน้ำค้าง มาม่าพิเศษเครื่องในของโต้ เดี๋ยวป้าจัดให้เหมือนเดิมนะ”

ครับ/ค่ะ

“โอ้ย!..ซี๊ด อืม”

“เป็นไรว่ะแพงกูเห็นมึงร้องโอดโอ้ยตั้งแต่ในห้องเมื่อกี้ล่ะว่าจะทักอยู่”

“จุกว่ะ..สงสัยรอบนี้จะแรงไปหน่อยจริง ๆ ”

“หึ ๆ ไอ้พี่มาร์คมันก็ไม่คิดจะเบามือเลยเหรอซื้อกินออกจะบ่อย เบา ๆ กับแกไม่ได้เลยหรือไง”

“ช่างเหอะน้ำ เดี๋ยวก็หาย”

เธอไม่อยากให้เพื่อน ๆ ของเธอเป็นกังวลมากไป ปกติก็อาจจะมีบ้างขึ้นอยู่กับเจ้าของอารมณ์คนซื้อแบบเขา เธอเองก็ไม่ได้ห้ามอะไรเขา ดังนั้นเธอจะโทษฝ่ายชายคนเดียวก็ไม่ได้หรอก เธอหันไปสบสายตาเพื่อนชายของเธอที่ตอนนี้เหมือนกับว่าเขากำลังโกรธอยู่ เธอจึงเอื้อมมือไปจับมือเพื่อนของเธอและยิ้มให้เป็นการบอกกับชายหนุ่มว่าเธอโอเคจริง ๆ

“ถ้าวันไหนเราไม่ไหวจริง ๆ เราจะโทรหาโต้คนแรกเลย”

“ให้มันจริงเหอะไม่ใช่ว่าไม่สบายแล้วไม่ยอมบอกใครนะ”

“บอกครับผม”

“มาแล้วจ้า..ว่าแต่วันนี้หนูผักกาดไม่มาด้วยเหรอลูก”

“พอดีผักมีธุระที่บ้านค่ะ เลยขอกลับบ้านก่อน”

“อ้อ งั้นก็ตามสบายนะลูก”

หลังจากที่พวกเธอกินก๋วยเตี๋ยวเสร็จพวกเธอก็ไปส่งโต้ที่คอนโดก่อนที่น้ำค้างและเธอจะมาที่คอนโดซึ่งทั้งสองอยู่คอนโดเดียวกัน แต่ว่าอยู่คนละชั้น พะแพงอาศัยอยู่กับน้องชายส่วนน้ำค้างก็อยู่คนเดียวแต่บางครั้งเธอก็ชอบให้แขกมาที่ห้องด้วยเหมือนกัน

แกร๊ก

“อ้าวพีจะออกไปไหนอีกเหรอ”

เธอเอ่ยทัก พีพี น้องชายคนเดียวที่เธอรักดั่งดวงใจและทำให้เธอเดินหน้าใช้ชีวิตต่อไปได้ เธอพยายามทำทุกอย่างในทุกวันนี้ก็เพื่อเขาเพียงคนเดียว

“สวัสดีครับพี่แพง พอดีผมนัดเพื่อนไปซ้อมดนตรีนะอาจจะกลับดึกไม่แน่ก็อาจจะนอนกับที่บ้านเพื่อนนะครับ”

“เหรอ ถ้าดึกมากก็นอนบ้านเพื่อนไม่ต้องกลับดึก ๆ หรอกพี่เป็นห่วง เพื่อพวกนายเมาแล้วขับรถอีกอันตรายเปล่า ๆ อีกอย่างพี่จะบอกอยู่ว่าพี่เองก็จะไปร้านเหล้าวันนี้ไม่ต้องรอก็ดีเหมือนกันไปเถอะ แล้วพีมีเงินใช้ไหม”

“เหลืออยู่พันห้าน่าจะพอครับ”

“เดี๋ยวพี่โอนเพิ่มให้พีแล้วกัน เพื่อว่าจะต้องออกค่าอะไรกับเพื่อนอีก”

“ครับ งั้นผมไปก่อนนะ”

“จ้ะ”

หลังจากนั้นเธอรีบแต่งตัวแต่งหน้าเพื่อออกไปร้านเหล้า ซึ่งวันนี้เธอก็ใส่เป็นเสื้อกล้ามสีขาวกางเกงยีนขายาว โดยปกติเธอก็จะใส่เสื้อกล้ามสีดำสีขาวสลับกันไปบ้างกับกางเกงยีนส์ขาสั้นไม่ก็ขายาวมีแค่นั้นแล้วแต่อารมณ์ของเธอว่าจะใส่แบบไหน แต่ก็ไม่เกินจากนี้ไปเท่าไรต่างจากเพื่อนสองสาวของเธอที่จัดเต็มทุกงาน เธอปล่อยผมยาวดัดลอน พร้อมใส่ต่างหูคู่โต ๆ แต่งหน้าจัด ๆ ตามสไตล์ของเธอกับกระเป๋าสพายข้างสีดำขนาดเล็ก