บทที่ 10

รถแท็กซี่ที่มุกรดาโบกมือเรียกจอดรออยู่นานเกือบสิบนาที สุดท้ายเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่มีทีท่าจะขึ้นจึงขับออกไปทันทีเพราะการจราจรค่อนข้างติดขัดทำให้คนขับไม่รอ มุกรดาทำตาปรอยมองตามหลังรถแท็กซี่คันนั้นไป และทันใดนั้นจึงหันมาต่อว่าชายหนุ่มที่แต่งตัวดีเวอร์ยืนเก๊กทำหน้าหล่ออยู่ตรงหน้า

“เพราะนายคนเดียว ไอ้หน้าปลาจรวด” เธอแอบด่าเขาเป็นภาษาไทยโดยไม่คาดคิดสักนิดว่า หนุ่มตี๋หน้าหล่อคนนี้จะเข้าใจภาษาไทย

หลี่เฉียงฮุยเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาทันที ประกอบกับวันนี้เขาต้องเข้าไปธุระด่วนที่คฤหาสน์ตระกูลหลี่ เนื่องจากถูกเรียกตัวกลับจากทริปฝรั่งเศสกะทันหัน

“ด่าใครไอ้หน้าปลาจรวด” เสียงเข้มแกมดุเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“คุณ” มุกรดาร้องเสียงหลงขึ้นมาทันที พลางอ้าปากค้างกะพริบตาปริบ ๆ ยิ้มแหย่

“เธอด่าฉัน” เขาเอ่ยต่อทันทีไม่ให้เธอได้ตั้งตัว

“ใครจะไปรู้ว่าฟังภาษาไทยออก” มุกรดาบ่นพึมพำรู้สึกเสียหน้าอย่างมาก แต่ช่วยไม่ได้เขามาเหยียบหนังสือของเธอก่อน

“เอ่อ คือ นาย เอ้ย ไม่ใช่ คุณเข้าใจภาษาไทยเหรอ” มุกรดาเอ่ยอ้อมแอ้มอดที่จะถามไถ่ไม่ได้ หลี่เฉียงฮุยเบ้ปากมองเหยียดหญิงสาวตรงหน้าอย่างเปิดเผย รู้สึกน่ารำคาญและเสียเวลาอย่างมาก พลางส่ายหัวเดินหนีไปทันที

“อ้าว เดี๋ยวสิคุณจะไปไหน กล่าวคำขอโทษฉันก่อน เดี๋ยวสิ” มุกรดาโวยลั่น ผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาต่างมองเธอเป็นตาเดียว แต่สำหรับมุกรดาแล้วไยต้องแคร์เพราะไม่มีใครรู้จัก

รถยนต์คันหรูสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าตรงหน้าหลี่เฉียงฮุย ชายฉกรรจ์สวมสูทสีดำสวมแว่นดำเปิดประตูรถลงมาพร้อมกับยืนโค้งคำนับอย่างสุภาพให้เจ้านายหนุ่มก่อนจะเปิดประตูรถให้ ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยสาวเท้ายาว ๆ ก้าวขึ้นไปนั่งบนรถทันทีโดยไม่สนใจหญิงสาวชาวไทยที่วิ่งตามหลังเขามาอย่างกระหืดกระหอบ

มุกรดาอาศัยความว่องไวปราดเปรียวขณะรถติด สมองอันชาญฉลาดประมวลผลอย่างเร็วรีบวิ่งลากกระเป๋าใบพอดี กระโดดขึ้นรถยนต์คันเดียวกับที่หลี่เฉียงฮุยนั่งอยู่และมันก็เป็นจังหวะที่รถคันดังกล่าวออกตัวทันที

“เอ้ย เธอขึ้นมาได้ยังไง” เสียงหลี่เฉียงฮุยตวาดลั่นด้วยความตกใจ

“คือฉัน ฉัน” มุกรดากวาดตามองทุกคนในรถ

เธอคาดเดาว่าหนุ่มหน้าปลาจรวดผู้นี้น่าจะมีฐานะร่ำรวย ดูจากการแต่งกายมีแต่ของแบรนด์เนม และรถยนต์คันหรูที่มารับก็สมฐานะ แถมยังมีบอดีการ์ดดูแลความปลอดภัยเป็นอย่างดีที่สำคัญชายหนุ่มพูดและฟังภาษาไทยเข้าใจน่าจะเป็นที่พึ่งให้กับเธอได้ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจกระโดดขึ้นรถของเขามา

เธอยิ้มแหย่ ๆ สายตาอ้อนวอนทำตาละห้อยขอความเห็นใจงัดกลยุทธ์มารยาหญิงออกมาใช้ให้หมด

“คุณชายรองครับ เอายังไงดี” เสียงบอดีการ์ดคนสนิทของหลี่เฉียงฮุยหันมาถามเจ้านายหนุ่ม ว่าจะเอายังไงกับผู้หญิงที่กระโดดขึ้นรถมาด้วย

“เธอต้องการอะไร” เสียงเข้มราบเรียบติดจะหงุดหงิดเสียมากกว่า

เขานั่งไขว่ห้างกอดอกปรายตามองแม่สาวก๋ากั่นใจกล้าบ้าบิ่นเปิดประตูรถทะเล่อทะล่าพรวดพราดเข้ามาในรถ

“คือ ฉัน” มุกรดายิ้มแห้ง ๆ ยกมือท่วมหัวในความกล้าบ้าบิ่นของตนเองที่ถือวิสาสะขึ้นรถมาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ

หลี่เฉียงฮุยกำหมัดแน่นกรามสองข้างสบกันจนลืมตัว หรี่ตาจ้องมองหมายจะเอาเรื่องแต่ก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาต่อว่าหญิงสาวชาวไทยผู้นี้

“ให้ตายเถอะ ยัยบ้า ต้องการ อะไร” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้มช้า ๆ ชัด ๆ พยายามข่มโทสะตัวเองอย่างยิ่งยวด

มุกรดาได้แต่ยิ้มแหย่...