บทที่ 9

จู่ ๆ ก็มีรถแท็กซี่คันหนึ่งมาจอดอยู่ตรงหน้า คนขับลดกระจกลงเอ่ยถามเป็นภาษาจีน มุกรดาเกิดอาการสตันไปหลายนาที อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เมื่อตั้งสติได้จึงรีบกดแอปแปลภาษาในโทรศัพท์แต่ก็ไร้ประโยชน์เพราะไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต

“คือ...ฉัน...” มุกรดาพูดติดอ่างขึ้นมาทันทีทั้งภาษาจีนและภาษาอังกฤษเป็นศูนย์ในเวลาเกิดเหตุฉุกเฉิน จากสาวสวยสายสตรองที่มีความมั่นใจ เฉลียวฉลาดกลายเป็นซื่อบื้อในบัดดล รีบเปิดกระเป๋าสะพายควานหาหนังสือสื่อสารภาษาจีนที่พกติดตัวมาด้วยรีบมากจนลนลานหนังสือเล่มดังกล่าวร่วงหล่นตกพื้นจึงหมายจะก้มลงเก็บ

และอะไร ๆ มันจะบังเอิญพอดีกับความว่องไวของฝีเท้าที่เร่งรีบรองเท้าผ้าใบยี่ห้อดังรุ่นลิมิเตดที่มีอยู่ไม่กี่คู่ในโลก คู่นั้นดันเหยียบลงบนมือเรียวกลมกลึงและหนังสือพร้อม ๆ กันโดยมิได้นัดหมาย

“โอ๊ย ไอ้บ้าเหยียบลงมาได้ยังไงวะ” และเสียงอุทานเป็นภาษาไทยก็ชัดเจนแจ่มแจ้ง

ชายหนุ่มหน้าตาดี ตาชั้นเดียว ผิวขาวสวมแว่นกันแดดสีชาปิดอำพรางใบหน้าปรายตามองรองเท้าคู่โปรดความรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบอะไรนิ่ม ๆ แข็ง ๆ

“ยกเท้าออกสิวะ เจ็บโว้ย” เสียงตะโกนเป็นภาษาไทยขึ้นมาอีกรอบคราวนี้น้ำเสียงหงุดหงิดมากกว่าเดิม เสียงนั่นทำให้หลี่เฉียงฮุยถึงกับขมวดคิ้วพลางหันขวับมองหาต้นเสียง

และแล้วสายตาคมเข้มก็ปะทะเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงหน้าสวยน่ารักจิ้มลิ้ม ผิวขาว ถึงจะไม่สวยจับจิตแต่ก็จัดว่าไม่ขี้เหร่ สวมเสื้อผ้าที่ดูจากรสนิยมแล้วแสนจะโคตรเชยสายตาเหลือบมองปลายเท้าตนเองแล้วรีบยกออกแทบจะทันที

ถ้าหูไม่ผิดเพี้ยนจนเกินไปเขาได้ยินผู้หญิงคนนี้เปล่งวาจาเป็นภาษาไทยและเขาก็เข้าใจประโยคนั่นเสียด้วย ถึงจะไม่ลึกซึ้งก็ตาม เขาถูกหลี่จวิ้นหยางพี่ชายสอนมาตั้งแต่เด็กแถมบังคับขู่เข็ญโดยอ้างว่า นายไม่กลัวฉันนินทานายเป็นภาษาไทยเหรอ

“อูย เจ็บชะมัดเหยียบมาได้ไง” มุกรดาลุกขึ้นหยิบหนังสือสนทนาภาษาจีนมาปัด ๆ ตบฝุ่นจนฟุ้งกระจาย รอยรองเท้าเกือบครึ่งติดหราอยู่บนหนังสือ ทำเอาสาวสวยเม้มปากแสดงอารมณ์หงุดหงิดชักสีหน้าพร้อมกับเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

ส่วนคุณชายรองหลี่เฉียงฮุยถึงกับเอามือปิดจมูกทันทีพร้อมกับใช้มือโบกพัดไล่ฝุ่นที่คลุ้งกระจายสีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน

“นี่คุณ ขอโทษสักคำสิ นิสัยไม่ดี” มุกรดาเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษปนภาษาไทยระรัวแต่คนฟังกลับไม่มีท่าทีจะใส่ใจเพราะไม่เข้าใจภาษาที่เธอสื่อสารออกมา

ดวงตาเรียวสวยเพ่งพินิจพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าภายใต้แว่นกันแดดสีชา ท่าทางดูเท่สมาร์ต แต่งตัวด้วยลุคลำลองยี่ห้อแบรนด์ดัง ผิวขาวจัดตามพื้นเพ เธอคาดการณ์ได้ว่าเป็นชายหนุ่มอายุราว ๆ สามสิบต้น ๆ หน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่ง แต่ก่อนที่เธอจะเคลิบเคลิ้มไปกับรูปลักษณ์ภายนอกของเขา

“เธอไม่ระวังเอง ช่วยไม่ได้” หลี่เฉียงฮุยยักไหล่อย่างไม่แคร์เอ่ยเป็นภาษาจีนทั้งห้าวและห้วนชวนให้อารมณ์บูด

แต่สาวสวยตรงหน้ากลับทำหน้าฉงน เขาเหลือบมองหนังสือในมือนั่นพร้อมยกยิ้มมุมปากแอบมองเหยียดเล็กน้อยเสมือนดูถูกอยู่กลาย ๆ เรื่องความสามารถด้านภาษา