Mag-log in
“จับนางไว้! วันนี้ข้าจะดูสิว่านางยังกล้าขัดคำสั่งข้าอีกหรือไม่!” เสียงแหลมสูงของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นกลางลานเรือนใหญ่แห่งจวนสกุลเฉิน
แสงแดดยามสายแผดเผาพื้นหินจนร้อนระอุ ทว่าเด็กหญิงวัยสิบสี่ปีซึ่งถูกบ่าวหญิงสองคนกดไหล่ให้คุกเข่าอยู่กลางลานกลับไม่กล้าแม้แต่จะขยับหนี
เฉินซูเม่ยกัดริมฝีปากจนซีดขาว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตา มือทั้งสองข้างบวมช้ำจากการถูกด้ามพู่กันฟาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เบื้องหน้าของนางคือซูอวี้หลัน เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีในอาภรณ์ผ้าไหมสีชมพูปักลายบุปผา ใบหน้างดงามพริ้มเพรากลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง
“ข้าบอกให้เจ้าวาดภาพบุปผาเริงระบำให้เสร็จก่อนวันงานชุมนุมจิตรกรรม เจ้ากลับเอาเวลาไปวาดภาพไร้สาระพวกนี้!”
ซูอวี้หลันสะบัดม้วนภาพในมือ ก่อนโยนลงในกระถางไฟที่บ่าวยกมาตั้งไว้ข้างกาย
“ไม่นะ!”
เฉินซูเม่ยร้องเสียงหลง รีบคลานเข้าไปหมายจะคว้าภาพวาดคืน แต่กลับถูกบ่าวหญิงกระชากแขนไว้
“อย่าเผาเลยเจ้าค่ะ! ภาพนั้นข้าวาดให้ท่านแม่ ข้าตั้งใจจะมอบให้นางเมื่อหายป่วย ได้โปรดคืนให้ข้าเถิด!”
เปลวไฟลุกวาบขึ้นทันทีที่กระดาษสัมผัสถ่านแดง
ภาพภูเขาสลับซับซ้อน ลำธารใส และเรือนหลังเล็กท่ามกลางดอกเหมยที่เด็กหญิงใช้เวลาวาดนานนับเดือน ค่อย ๆ มอดไหม้ต่อหน้าต่อตา
“ท่านแม่ของเจ้าอย่างนั้นหรือ”
ซูอวี้หลันหัวเราะเยาะ
“เจ้าคงยังไม่รู้สินะว่ามารดาของเจ้าถูกส่งไปอยู่บนเขาเพราะป่วยหนักจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ต่อให้นางกลับมาได้ ก็คงไม่มีแรงจับพู่กันชื่นชมภาพของเจ้าหรอก!”
“อย่าพูดถึงท่านแม่ข้าเช่นนั้น!”
“ทำไม ข้าพูดผิดตรงไหน”
ซูอวี้หลันก้าวเข้ามาใกล้ ยกด้ามพู่กันขึ้นเชยคางเด็กหญิงอย่างดูหมิ่น
“มารดาเจ้าไม่มีปัญญารักษาตำแหน่งฮูหยินใหญ่เอาไว้ด้วยซ้ำ เจ้าคิดว่าตนเองยังเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ของจวนนี้อีกหรือ”
เฉินซูเม่ยสะบัดหน้าหนี
“ท่านแม่ข้าเป็นฮูหยินเอกที่แต่งเข้าจวนอย่างถูกต้อง ส่วนมารดาเจ้าเป็นเพียงอนุภรรยา!”
“นังเด็กปากดี!”
เพียะ!
ฝ่ามือของซูอวี้หลันฟาดลงบนแก้มเด็กหญิงเต็มแรง
เฉินซูเม่ยล้มลงกับพื้น มุมปากแตกจนเลือดไหลซึม
“จำใส่หัวไว้ให้ดี! ต่อไปนี้ข้าต่างหากที่เป็นคุณหนูใหญ่ของจวนสกุลเฉิน ส่วนเจ้ามีหน้าที่ทำตามคำสั่งข้า!”
“ซูอวี้หลัน!” เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังขึ้นจากทางเดิน
เฉินจื่อเฟิง เด็กหนุ่มวัยสิบหกปี วิ่งเข้ามาผลักบ่าวหญิงที่จับน้องสาวออก ก่อนประคองร่างเล็กขึ้นจากพื้น
“ซูเม่ย เจ้าเจ็บมากหรือไม่”
“พี่รอง...” เด็กหญิงสะอื้นจนพูดแทบไม่เป็นคำ
เมื่อเห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าน้องสาว เฉินจื่อเฟิงก็หันขวับไปมองซูอวี้หลัน
“เจ้ากล้าทำร้ายน้องสาวข้า!”
“แล้วอย่างไร”
“นางเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของท่านพ่อ แต่เจ้ากลับเป็นเพียงลูกติดของอนุภรรยา ยังกล้าใช้อำนาจข่มเหงนางอีกหรือ!”
ซูอวี้หลันหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
คำว่า ลูกติดของอนุภรรยา เป็นสิ่งที่นางเกลียดชังที่สุด
“ท่านแม่! ท่านได้ยินหรือไม่เจ้าคะ มันดูถูกข้า!”
“ได้ยินแล้ว” เสียงหวานเย็นเยียบดังมาจากระเบียงเรือน
ซูม่านอิงเดินออกมาพร้อมพ่อบ้านเฉียนกุ้ย อาภรณ์ผ้าไหมสีม่วงปักดิ้นทองของนางงดงามหรูหราเสียยิ่งกว่าฮูหยินเอกในจวนขุนนางหลายแห่ง
นางกวาดตามองเฉินจื่อเฟิง ก่อนยกยิ้มบาง
“จื่อเฟิง เจ้าเป็นถึงคุณชายรอง เหตุใดจึงพูดจาหยาบคายกับพี่สาวเช่นนี้”
“นางไม่ใช่พี่สาวข้า!”
“บังอาจ!” ซูม่านอิงตวาดทันที
“มารดาของเจ้าป่วยจนไม่อาจอบรมบุตร ข้าในฐานะผู้ดูแลเรือนหลักจึงจำเป็นต้องสั่งสอนแทน!”
นางหันไปสั่งบ่าวชายสี่คน
“จับคุณชายรองไว้ ตบปากเสียสิบครั้ง!”
“ใครกล้าแตะต้องข้า!” เฉินจื่อเฟิงยืนขวางหน้าน้องสาว มือทั้งสองกำแน่น
แม้จะมีพื้นฐานวรยุทธ์อยู่บ้าง แต่หลายวันที่ผ่านมาเขาถูกกักบริเวณ ทั้งยังถูกสั่งให้ลดอาหารในแต่ละมื้อจนร่างกายอ่อนแรง
บ่าวชายทั้งสี่กรูกันเข้ามา เด็กหนุ่มชกคนแรกจนเซถอย ทว่าคนที่สองกลับเตะเข้าที่ข้อพับเข่า ส่วนอีกสองคนช่วยกันจับแขนเขาไว้
พลั่ก!
หมัดหนักกระแทกเข้าที่ท้อง
เฉินจื่อเฟิงงอตัวด้วยความเจ็บปวด
“พี่รอง!” ซูเม่ยพยายามเข้าไปช่วย แต่ถูกบ่าวหญิงดึงกลับ
“หยุดนะ! อย่าทำร้ายพี่ชายข้า!”
ซูม่านอิงมองภาพนั้นด้วยความพอใจ
“ตีต่อไป จนกว่าเขาจะยอมเรียกอวี้หลันว่าพี่สาว!”
เสียงหมัดและเท้ากระแทกร่างเด็กหนุ่มดังขึ้นไม่ขาดสาย
ห่างออกไปในเรือนหนังสือฝั่งตะวันตก เฉินจื่อหานวัยสิบแปดปีกำลังทุบประตูจนข้อนิ้วแตก
“เปิดประตู! ข้าได้ยินเสียงเอะอะจากลานเรือนใหญ่ พวกเจ้ากำลังทำอะไรน้องข้า!”
ไม่มีผู้ใดตอบ
“เฉียนกุ้ย! ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ข้างนอก ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้!”
พ่อบ้านเฉียนกุ้ยได้ยินเสียงนั้น แต่กลับแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
ซูม่านอิงปรายตามองไปทางเรือนหนังสือ ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ปล่อยให้คุณชายใหญ่ร้องไปเถิด เขาคงยังคิดว่าตนเองมีสิทธิ์สั่งการในจวนนี้”
นางก้าวลงจากระเบียง มาหยุดตรงหน้าเฉินจื่อเฟิงซึ่งถูกบังคับให้คุกเข่า
“จำเอาไว้ให้ดี ต่อให้มารดาพวกเจ้ากลับมา นางก็ไม่มีวันได้เป็นใหญ่ในจวนนี้อีกแล้ว”
เฉินจื่อเฟิงเงยหน้าขึ้นทั้งที่เลือดไหลจากมุมปาก
“สักวันท่านแม่ของข้าจะกลับมา!”
เฉินจื่อเฟิงกัดฟันกล่าว แม้ร่างกายจะถูกบ่าวชายสองคนกดไว้กับพื้น แต่ดวงตาของเด็กหนุ่มยังคงแข็งกร้าว ไม่ยอมก้มหัวให้สตรีตรงหน้า
“เมื่อถึงวันนั้น ข้าจะบอกท่านแม่ทุกอย่าง ทั้งเรื่องที่เจ้ารังแกซูเม่ย ทั้งเรื่องที่เจ้าขังพี่ใหญ่ และเรื่องที่พวกเจ้าขโมยสินเดิมของท่านแม่ไป!”
ซูม่านอิงชะงักเล็กน้อย ก่อนแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน
“มารดาของเจ้าอย่างนั้นหรือ”
นางย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วเชยคางเด็กหนุ่มขึ้นอย่างหยาบคาย
“จื่อเฟิงเอ๋ย เจ้าช่างเป็นเด็กโง่เขลาเสียจริง มารดาของเจ้าป่วยจนแทบลุกจากเตียงไม่ไหว ต่อให้นางกลับมาได้ แล้วจะทำอะไรข้าได้”
“อย่าดูหมิ่นท่านแม่ข้า!”
“ข้าจะพูดแล้วอย่างไร”
ซูม่านอิงเหยียดยิ้ม ก่อนกระซิบข้างหูเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ข้าจะบอกอะไรให้เจ้ารู้สักอย่าง ต่อให้มารดาของเจ้ากลับมาเหยียบจวนแห่งนี้ได้อีกครั้ง นางก็ไม่มีวันแย่งทุกสิ่งกลับคืนไปจากข้า!”
“เจ้ามันอสรพิษ!”
“ปากดีนัก!”
ซูม่านอิงลุกขึ้นแล้วหันไปสั่งบ่าวชาย
“ตีมัน! ตีจนกว่าจะยอมคุกเข่าขอขมาอวี้หลัน!”
“อย่านะเจ้าคะ!”
เฉินซูเม่ยร้องไห้จนแทบขาดใจ พยายามคลานเข้าไปหาพี่ชาย แต่กลับถูกซูอวี้หลันกระชากผมเอาไว้
“อยากช่วยพี่ชายหรือ เช่นนั้นเจ้าก็คุกเข่าขอร้องข้าสิ!”
“ฮูหยิน”“อะไร”“ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าอีกมาก”“ข้ารู้”“ข้าอาจพูดมาก”“เจ้าพูดมากอยู่แล้ว”“อาจชอบหยอกเจ้า”“เจ้าก็ทำอยู่ทุกวัน”“และอาจคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวเวลาต้องแยกกัน”เยว่ซินยกมือแตะริมฝีปากเขา“เช่นนั้นก็เขียนจดหมายมา”“หากข้าอยากพบหน้า”“ก็มาหา”“หากข้าอยากกอด”เยว่ซินมองเขาก่อนเป็นฝ่ายขยับเข้าไปโอบเอวชายหนุ่ม“เช่นนี้หรือ”จิ้งเหยียนยิ้มกว้าง“ใช่” เขากอดตอบอย่างทะนุถนอม เยว่ซินซบหน้าลงกับอกเขา“จิ้งเหยียน”“อืม”“ต่อจากนี้เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ”“ข้ารู้”“เพียงซื่อสัตย์ต่อกันก็พอ” เขาจุมพิตเรือนผมนาง“ข้ารับปาก”เปลวเทียนมงคลไหวเบา ๆ ตามสายลม ไม่นาน แสงไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นของคนสองคนที่เลือกใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือนต่อมาแสงอรุณสาดส่องยอดเขาที่ตั้งอยู่ระหว่างเขตของสำนักวิหกเหินฟ้ากับสำนักเมฆาเพลิงเสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นกลางลานฝึกเล็ก ๆ หน้าเรือนพักหลินเยว่ซินหมุนตัวหลบคมกระบี่ ก่อนตวัดปลายกระบี่สวนกลับอย่างรวดเร็วเซียวจิ้งเหยียนรับกระบวนท่านั้นได้อย่างแม่นยำ“ฝีมือเจ้าร้ายกาจขึ้นอีกแล้ว”“เจ้าพูดเช่นนี้ทุกครั้ง”“เพ
“แต่หากเจ้าคิดจะมาประลองกระบี่กับข้า คงต้องฝึกอีกหลายปี”จื่อเฟิงหน้าแดง“ท่านดูถูกฝีมือข้าหรือ”เยว่ซินยกถ้วยชา“จื่อเฟิง หากอยากประลองนัก พรุ่งนี้น้าจะเป็นคู่มือให้เจ้าเอง”เด็กหนุ่มรีบประสานมือ“วันนี้เป็นวันมงคล ข้าว่าพวกเราควรดื่มชาและกินขนมกันดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะซูเม่ยเดินเข้ามาพร้อมภาพวาดมงคลที่นางตั้งใจวาดเพื่อประดับห้องหอ“ท่านน้าเล็ก ข้าขอมอบภาพนี้ให้ท่านทั้งสองเจ้าค่ะ”เยว่ซินรับภาพมา ภาพนกสองตัวบินเคียงกันเหนือภูเขาสองลูก โดยมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆระหว่างยอดเขา ทำให้นางนึกถึงวันที่ซูเม่ยนำภาพมาให้ดูเป็นครั้งแรก“น้าจะเก็บไว้อย่างดี”จิ้งเหยียนมองภาพด้วยความชื่นชม“ฝีมือเจ้าดีขึ้นมาก”ซูเม่ยยิ้มกว้าง“ข้าจะฝึกให้ดีกว่านี้อีกเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว” เขาพยักหน้า“อย่าหยุดเพียงเพราะคำชมของผู้อื่น”เด็กสาวรับคำอย่างตั้งใจ หว่านชิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ลูกทั้งสามของนางมีอนาคตที่สดใสอีกครั้งจื่อหานตั้งใจศึกษาต่อ จื่อเฟิงมีความมุ่งมั่นในการฝึกวรยุทธ์ ส่วนซูเม่ยได้กลับมาวาดภาพอย่างมีความสุขชีวิตที่เคยพังทลายได้รับการประกอบขึ้นใหม่แล้ว และวันนี้
เยว่ซินกอดตอบ“น้าก็ขอให้เจ้ามีความสุขเช่นกัน”เมื่อซูเม่ยออกจากห้องไป หว่านชิงจึงเอ่ยขึ้น“พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะขยายกิจการร้านค้าสองแห่งที่ได้คืนมา”“ดีเจ้าค่ะ”“จื่อหานจะช่วยตรวจบัญชีในช่วงที่ว่างจากการศึกษา ส่วนจื่อเฟิงตั้งใจฝึกวิชา ซูเม่ยก็มีทางเดินของตนเอง”เยว่ซินยิ้ม“ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว”หว่านชิงพยักหน้า“ใช่”นางมองน้องสาว“พี่จะไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”เยว่ซินยื่นมือไปกุมมือพี่สาว“ข้าดีใจ”หว่านชิงน้ำตาคลอ“พี่ก็เช่นกัน”สองพี่น้องโผเข้ากอดกัน ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความรักและความเข้าใจที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเป็นถ้อยคำรุ่งเช้า เสียงประทัดมงคลดังขึ้นทั่วสำนักวิหกเหินฟ้าผ้าแพรสีแดงถูกผูกประดับตามเสาและชายคา โคมมงคลแขวนเรียงรายตามทางเดินเหล่าศิษย์แต่งกายเรียบร้อย ยืนต้อนรับแขกจากสำนักต่าง ๆลานพิธีถูกจัดอย่างงดงาม ท่ามกลางทิวเขาและทะเลหมอกที่ลอยต่ำอยู่เบื้องหลังเซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่หน้าลานพิธีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มปักลายเมฆสีทองวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดดำที่คุ้นเคย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่เคยจางหาย ผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเพลิงมองแล้วอดหัวเ
“ข้ารอมาห้าปีแล้ว”เยว่ซินหัวเราะ“ก็ได้”จิ้งเหยียนนิ่งไป“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ข้าบอกว่าก็ได้”“เจ้าตกลงจริง ๆ”“หากเจ้าถามอีก ข้าจะเปลี่ยนใจ”ชายหนุ่มรีบก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“ข้าจะไม่ถามแล้ว”เยว่ซินหลับตาลง สายลมพัดผ่านศาลาริมหน้าผา ครั้งนี้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนกำลังจะสูญเสียอิสรภาพ ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามีใครอีกคนพร้อมจะเดินไปบนเส้นทางเดียวกันโดยไม่คิดตัดปีกของนางแม้แต่น้อยหลังเยว่ซินตอบรับคำสู่ขอ ผู้อาวุโสของทั้งสองสำนักจึงร่วมกันหารือเรื่องการหมั้นหมาย และจัดทำหนังสือตอบรับตามธรรมเนียม โดยได้รับความยินยอมจากเจ้าสำนักทั้งสองฝ่ายเมื่อขั้นตอนการหมั้นหมายเสร็จสิ้น ข่าวของเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้ากับเจ้าสำนักเมฆาเพลิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงยุทธภพอย่างรวดเร็วบรรดาผู้อาวุโสทั้งสองสำนักต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่บางคนเสนอให้จัดงานมงคลยาวเจ็ดวันบางคนเสนอให้เชิญแขกจากทุกสำนักในยุทธภพบางคนถึงขั้นเสนอให้จัดการประลองกระบี่ฉลองงานแต่งเยว่ซินฟังแล้วปวดศีรษะ“พวกท่านคิดจะจัดงานแต่งหรือชุมนุมยุทธภพ”ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบประสานมือ“เจ้าสำนัก งานมงคลครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ข้ารู้”“จึงควรจัดให้สมเ
“เพราะข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้เกียรติเจ้า”เยว่ซินนิ่งไป จิ้งเหยียนวางหนังสือสู่ขอลงบนโต๊ะ“แต่หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ข้าจะให้คนของข้ากลับไปก่อน”“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้น”“ข้ารู้”“เจ้าจะยิ้มทำไม”“เพราะเจ้าก็ยังไม่ได้ไล่ข้ากลับ”เยว่ซินกลอกตา“เจ้าคนหน้าด้าน”จิ้งเหยียนหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง“เยว่ซิน ก่อนเจ้าตัดสินใจ ข้าอยากพูดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน”“ว่ามา”“หากเราแต่งงานกัน เจ้าจะยังเป็นเจ้าสำนักวิหกเหินฟ้า”“แน่นอน”“ข้าก็ยังเป็นเจ้าสำนักเมฆาเพลิง”“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งตำแหน่งเจ้า”“ดี”เขายิ้ม“เช่นนั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องยุบรวมหรือโอนอำนาจของสำนักใดให้กัน”เยว่ซินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย”“ส่วนที่พัก ข้าคิดว่าเราควรมีเรือนส่วนตัวสักแห่ง”“อยู่ที่ใด”“บริเวณที่เดินทางไปมาระหว่างสองสำนักได้สะดวก”เยว่ซินมองเขา“เจ้าคิดไว้หมดแล้วหรือ”“ข้าคิดไว้หลายอย่าง แต่ต้องให้เจ้าตกลงก่อน”“แล้วหากข้าไม่ชอบ”“เราก็เปลี่ยน”“หากข้าอยากเดินทางไปทำภารกิจ”“เจ้าก็ไป”“หากข้าต้องอยู่ที่สำนักหลายเดือน”“ข้าก็จะจัดการงานของข้า และหาเวลาไปเยี่ยมเจ้า”เยว่ซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามตรง ๆ“
เยว่ซินมองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไป นางเคยคิดว่าการยอมรับว่าคิดถึงใครสักคนคือการเปิดช่องให้ผู้อื่นเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจ แต่เวลานี้นางกลับเข้าใจแล้วว่า การคิดถึงใครไม่ได้หมายความว่าตนต้องอ่อนแอลง เพียงหมายความว่ามีใครอีกคนที่นางอยากให้เขาปลอดภัยและกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อเขียนเสร็จ นางรีบพับกระดาษทันทีราวกับกลัวตนเองจะเปลี่ยนใจ“นำไปส่ง”ศิษย์หญิงที่รออยู่หน้าประตูรับจดหมายมา“เจ้าค่ะ”“เดี๋ยวก่อน”ศิษย์หญิงหยุดเยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ต้องรีบมาก”“เจ้าค่ะ”“แต่ก็อย่าให้ล่าช้า”ศิษย์หญิงก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อประตูปิดลง เยว่ซินก็ยกมือขึ้นแตะใบหน้าตนเอง ร้อนเสียจริงค่ำคืนหนึ่ง เยว่ซินขึ้นไปยังยอดเขาด้านหลังสำนัก ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งนางเคยฝึกกระบี่ตั้งแต่ยังเยาว์วัยสายลมพัดผ่านยอดสน เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ“เจ้ามาที่นี่อีกแล้ว” เสียงสตรีสูงวัยดังขึ้น เยว่ซินหันกลับไป ผู้อาวุโสหญิงผู้เคยอบรมสั่งสอนนางตั้งแต่เด็กเดินเข้ามา“ท่านอาจารย์”“มีเรื่องหนักใจหรือ”“ไม่มีเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเหตุใดจึงถอนหายใจถึงสามครั้งตั้งแต่ข้าเดินมา”เยว่ซินชะงัก“ท่านนับ







