บทที่ 1

แผ่นกระเบื้องหินอ่อนสีเข้มภายในสถานที่ทำงานส่วนตัวถูกขัดจนเงาวับ สะท้อนแสงไฟสว่างไสวที่ถูกจัดวางตำแหน่งมาอย่างพิถีพิถัน อวิกาไล่สายตาตรวจเช็กความเรียบร้อยของตัวอย่างวัสดุตกแต่งภายในบนโต๊ะกระจกตัวกว้าง มือบางขยับแผ่นไม้และตัวอย่างผ้าม่านให้เข้าที่เข้าทาง นิทรรศการออกแบบผลงานครั้งสำคัญกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบที่สุด

ความเงียบสงบภายในห้องถูกทำลายลงเมื่อบานประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักให้เปิดออกกว้าง กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ จำนวนคนกว่าห้าชีวิตที่เดินเรียงรายเข้ามาทำให้พื้นที่ที่เคยกว้างขวางดูคับแคบลงถนัดตา หญิงสาวชะงักมือที่กำลังจัดเรียงเอกสาร ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก แต่ยังคงพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย

"พวกคุณเป็นใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไงคะ" อวิกาเอ่ยถามเสียงแข็ง พยายามซ่อนความสั่นเครือเอาไว้ใต้ความนิ่งขรึม

ไร้ซึ่งคำตอบจากกลุ่มชายชุดดำ พวกเขาเพียงแค่ขยับตัวแยกออกเป็นสองฝั่ง เปิดทางให้ใครบางคนที่เดินตามหลังมาปรากฏตัวขึ้น

ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานกระจก เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง เค้าโครงหน้าคมคายดุดันประกอบกับรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากยิ่งตอกย้ำความน่าเกรงขาม นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองมาที่เธอด้วยความเย็นเยียบจนคนถูกมองรู้สึกชาวาบไปถึงกระดูกหลัง

วัชรวิชญ์กวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากหยักลึกเหยียดออกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนที่มือหนาจะโยนแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ลงบนโต๊ะกระจก เสียงของแข็งกระทบพื้นผิวโปร่งใสสั่นสะเทือนความเงียบงันภายในห้อง

"เปิดดูสิ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งสั้นๆ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจคุกคาม

อวิกามองหน้าชายแปลกหน้าสลับกับแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสับสน มือบางเอื้อมไปเปิดแฟ้มเหล่านั้นออกดูช้าๆ นัยน์ตาคู่สวยกวาดอ่านตัวอักษรบนหน้ากระดาษ ก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดกึกเมื่อเห็นเนื้อหาภายใน

มันคือสัญญากู้ยืมเงินและเอกสารค้ำประกัน ตัวเลขจำนวนเงินห้าสิบล้านบาทเด่นหลาอยู่บนหน้ากระดาษ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นไม่ใช่จำนวนเงินมหาศาล แต่เป็นลายเซ็นในช่องผู้ค้ำประกัน... ลายเซ็นของเธอเอง

"นี่มันเรื่องอะไรกัน ฉันไม่เคยเซ็นเอกสารพวกนี้" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นขวับ สบตากับคนร่างสูงด้วยความไม่เข้าใจ

"ลายเซ็นนั่นเป็นของคุณ หรือจะเถียงว่าไม่ใช่" วัชรวิชญ์สวนกลับทันควัน แววตาคมกริบหรี่ลงจับจ้องปฏิกิริยาของคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

"มันเป็นลายเซ็นฉัน แต่ฉันไม่เคยค้ำประกันเงินกู้ให้ใคร คุณเอาเอกสารปลอมพวกนี้มาจากไหน" เธอปฏิเสธเสียงแข็ง พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความสมเพช "ปลอมอย่างนั้นเหรอ... ไปถามผัวตัวดีของคุณดูสิ ว่ามันเอาเอกสารพวกนี้มาประเคนให้ผมถึงมือได้ยังไง"

ชื่อของอนลถูกเอ่ยพาดพิง อวิกานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว อนลคือแฟนหนุ่มของเธอ เขาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และมักจะนำเอกสารมาให้เธอเซ็นในฐานะนักออกแบบภายในอยู่บ่อยครั้ง แต่เธออ่านเนื้อหาทุกครั้งก่อนจรดปากกา ไม่เคยมีเอกสารกู้ยืมเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง

"คุณอนลไม่มีทางทำแบบนี้ เขาไม่ใช่คนแบบนั้น" เธอเถียงกลับ แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอน

"งั้นก็โทรหามันสิ" วัชรวิชญ์ท้าทาย พยักพเยิดหน้าไปทางโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ "โทรเรียกมันมายืนยันต่อหน้าผม ว่ามันไม่ได้ทิ้งหนี้ก้อนนี้ไว้ให้คุณรับผิดชอบ แล้วหนีหัวซุกหัวซุนไปแล้ว"

มือบางคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์คนรักอย่างรวดเร็ว เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ากลับไม่มีผู้รับสาย หญิงสาวกดโทรออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกินพื้นที่ในหัวใจ ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

"ทำไมไม่รับสายล่ะ เอวา" ร่างสูงก้าวประชิดขอบโต๊ะ โน้มตัวลงมาหาคนตัวเล็กกว่า "หรือว่ามันบล็อกเบอร์คุณไปแล้ว"

อวิกากำโทรศัพท์แน่นจนข้อขาว นิ้วเรียวกดส่งข้อความหาอนลรัวๆ แต่ก็ไร้ซึ่งการตอบกลับใดๆ เธอเงยหน้ามองชายแปลกหน้าตรงหน้า แววตาสั่นระริก "คุณต้องการอะไร"

"เงินห้าสิบล้าน พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมาย" เขาตอบเสียงเรียบ แต่หนักแน่นทุกคำพูด

"ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอกค่ะ แล้วฉันก็ไม่รู้เรื่องหนี้ก้อนนี้ด้วย ฉันจะไม่รับผิดชอบสิ่งงที่ฉันไม่ได้ก่อ" เธอเชิดหน้าขึ้น พยายามรักษาสิทธิของตัวเองอย่างถึงที่สุด

"คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" วัชรวิชญ์กระแทกเสียง มือหนาคว้าข้อมือบางที่กำลังจับขอบโต๊ะไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "ชื่อของคุณหราอยู่บนเอกสารค้ำประกัน ในเมื่อตามตัวไอ้อนลไม่ได้ คุณก็ต้องเป็นคนจ่าย"

"ปล่อยฉันนะ!" เธอพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดิ้น เขาก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้น

"ผมให้เวลาคุณสามวัน" ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน "หาเงินมาคืนผมให้ครบทุกบาททุกสตางค์ ไม่อย่างนั้น... สถานที่ทำงานสวยๆ ของคุณที่นี่ จะถูกยึดมาเป็นของผมทั้งหมด"