บทที่ 6

คำขู่นั้นทำให้อวิการีบสะบัดผ้าห่มออกและวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่มีเวลามานั่งสำรวจความเจ็บปวดในใจ สายน้ำเย็นฉ่ำที่ชโลมลงบนผิวกายช่วยเรียกสติให้กลับคืนมา หญิงสาวเลือกสวมชุดเดรสสีสุภาพที่ดูมิดชิดที่สุด รวบผมครึ่งศีรษะให้ดูเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกมาพบว่าชายหนุ่มยืนรออยู่ที่หน้าประตูห้องนอนแล้ว

ตลอดการเดินทางภายในห้องโดยสารของรถยนต์หรูเต็มไปด้วยความเงียบงัน อวิกาทอดสายตามองทิวทัศน์สองข้างทางที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว สมองของเธอขาวโพลน เมื่อรถยนต์มาจอดเทียบหน้าอาคารสำนักงานเขต หญิงสาวก็รับรู้ได้ทันทีว่าจุดหมายปลายทางของวันนี้คืออะไร

"ลงมาได้แล้ว หรือต้องให้อุ้ม" วัชรวิชญ์เปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงรอด้วยท่าทีคุกคาม

ร่างบางก้าวลงจากรถ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยเหล็ก เธอเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้าไปด้านในอาคาร ขั้นตอนทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรอคิว เจ้าหน้าที่ยื่นเอกสารแผ่นสำคัญมาตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มตามหน้าที่

"เชิญคุณผู้หญิงเซ็นตรงนี้เลยครับ"

อวิกามองตัวอักษรบนกระดาษ ปลายปากกาในมือสั่นระริก เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่เคียงข้าง หวังเพียงเสี้ยววินาทีว่าเขาจะเปลี่ยนใจ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงสายตากดดันและรอยยิ้มหยันที่มุมปาก

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก จรดปลายปากกาลงบนแผ่นกระดาษ เซ็นชื่อของตัวเองลงไปทีละตัวอักษร ทุกเส้นสายที่ขีดเขียนลงไปคือการผูกมัดอิสรภาพของเธอไว้กับผู้ชายไร้หัวใจคนนี้อย่างสมบูรณ์ น้ำตาเม็ดเล็กเอ่อคลอขึ้นมาที่หางตา แต่เธอพยายามกะพริบมันทิ้ง ไม่ยอมให้ความอ่อนแอไหลรินออกมาประจานตัวเอง

หลังจากขั้นตอนทางกฎหมายเสร็จสิ้น วัชรวิชญ์คว้าเอกสารฉบับนั้นมาถือไว้ เขาเดินนำเธอออกจากอาคารโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองว่าคนตามหลังจะเดินทันหรือไม่

เมื่อกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ ชายหนุ่มโยนกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟากลางห้องรับแขก

"เก็บเอาไว้ดูเล่นซะ เผื่อคุณจะลืมว่าตอนนี้สถานะของตัวเองคืออะไร" เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยว ปลดกระดุมเสื้อสูทออกด้วยท่าทีผ่อนคลาย ขัดแย้งกับอารมณ์ของคนที่ยืนสั่นสะท้านอยู่กลางห้อง

อวิกามองแผ่นกระดาษบนโต๊ะ สัญลักษณ์แห่งการผูกมัดที่เธอไม่เคยเต็มใจรับมันมา "ฉันรู้สถานะตัวเองดีค่ะ ไม่จำเป็นต้องตอกย้ำ"

"รู้ก็ดี" วัชรวิชญ์แค่นยิ้ม "ผมแค่อยากแน่ใจว่าคุณจะไม่เผลอวิ่งกลับไปซบอกไอ้ผัวสารเลวของคุณทันทีที่มันโผล่หัวมา... แต่คิดดูอีกที ตอนนี้มันคงกำลังเสวยสุข ปล่อยให้เมียตัวเองต้องมารับกรรมแทน มันคงไม่กล้าโผล่หน้ามาให้ผมกระทืบหรอก จริงไหม"

คำพูดถากถางนั้นจี้ใจดำของอวิกาอย่างจัง แม้เธอจะโกรธเกลียดการกระทำของอนล แต่การถูกผู้ชายตรงหน้าเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันมากเกินกว่าที่ศักดิ์ศรีของเธอจะทนรับไหว

"หยุดพูดถึงเขาเถอะค่ะ" เธอสวนกลับเสียงแข็ง กำมือทั้งสองข้างแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ "ฉันบอกคุณเป็นร้อยครั้งแล้วว่าฉันไม่รู้เรื่องที่เขาทำ ฉันกับเขาไม่ได้ติดต่อกันอีก และฉันก็กำลังชดใช้หนี้บ้าบอนี่ให้คุณอยู่ คุณยังต้องการอะไรอีก"

ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวยาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็เข้าประชิดตัวร่างบาง อวิกาผงะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะกระจก หมดหนทางหนี มือหนาเอื้อมมาบีบปลายคางมน บังคับให้ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตากับดวงตาดุดันที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

"คิดว่าลายเซ็นบนทะเบียนสมรสเป็นแค่เศษกระดาษหรือไง เอวา" น้ำเสียงของเขากดต่ำ เย็นเยียบจนน่ากลัว

"ฉันไม่เคยอยากได้มัน" เธอเชิดหน้าขึ้น แม้ริมฝีปากจะสั่นระริก "คุณบังคับฉัน"

"ใช่" เขาตอบกลับทันควัน แรงบีบที่ปลายคางเพิ่มมากขึ้นจนหญิงสาวนิ่วหน้า "และคุณก็ต้องชดใช้ในสิ่งที่ไอ้ออสตินมันทำไว้... ทุกบาททุกสตางค์ ทุกหยดน้ำตาของน้องสาวผม"

ประโยคสุดท้ายทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ความเจ็บปวดที่ปลายคางถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง "คุณหมายความว่ายังไง น้องสาวคุณเกี่ยวอะไรด้วย"

วัชรวิชญ์สะบัดมือออกจากการเกาะกุมใบหน้าเนียน เขาเบือนหน้าหนี สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนนูนเป็นสัน ความโกรธแค้นที่ถูกปิดผนึกไว้ในส่วนลึกของจิตใจถูกกระชากออกมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริง

"มันหลอกลวงมีอา... หลอกเอางาน หลอกเอาเงิน และทิ้งเธอไปตอนที่เธอต้องการมันที่สุด" เสียงทุ้มแหบพร่าลงเล็กน้อย แววตาที่เคยวาวโรจน์แปรเปลี่ยนเป็นความรวดร้าวที่ไม่อาจปิดบัง "ตอนนั้นผมไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ ต้องทนดูน้องสาวตัวเองป่วยตายไปอย่างโดดเดี่ยว ในขณะที่ไอ้สารเลวนั่นเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง... และมีผู้หญิงอย่างคุณคอยหนุนหลังมัน"

อวิกานิ่งอึ้ง สมองประมวลผลคำพูดของเขาอย่างรวดเร็ว ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ตีแสกหน้าจนเธอชาวาบไปทั้งตัว เธอไม่เคยรู้เรื่องของมีอามาก่อน อนลไม่เคยเอ่ยถึงผู้หญิงคนไหน ไม่เคยเล่าเรื่องราวในอดีตที่เลวร้ายขนาดนี้ให้เธอฟัง

"ฉัน... ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้"