บทที่ 6 เงื่อนไขการหย่า

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขายังคงนิ่งเรียบไม่มีการพัฒนาสักนิดเดียว หนำซ้ำควินตันมักชอบพูดแขวะแก้มหวานบ่อยครั้งในหลายเรื่องอย่างกับคนเกลียดมานาน จนบางครั้งเธอไม่เข้าใจเลยตัวเองทำอะไรผิดนักหนาแค่แต่งงานตามคำขอร้องของผู้มีพระคุณถึงขั้นโดนขนาดนี้เลย

“รีบ ๆ หน่อยสิ”

“ค่ะ” ตอบรับพร้อมวิ่งตามหลังควินตันไปยังลานจอดรถ เขาต้องการให้เธอเร็วขนาดไหนกันนะนี่ก็เร็วสุดแล้ว ทำไงได้ล่ะเธอไม่ได้ขายาวเหมือนเขาสักหน่อยขนาดวิ่งยังเทียบไม่ได้กับการเดินธรรมดาของอีกฝ่าย

“ว้าย!” ด้วยความรีบร้อนแก้มหวานเผลอสะดุดเท้าตัวเองและคิดว่าต้องล้มแน่นอนจึงปิดตาสนิท แต่ดันไม่ใช่อย่างที่คิดเมื่ออยู่ ๆ มีแขนกำยำของใครบางคนโอบเอวคอด ลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอระหง

“จะอยู่ในท่านี้อีกนานไหม ฉันเมื่อยแขน” เสียงเข้มของควินตันทำให้เธอลืมตาขึ้นและเผลอสบดวงตาคู่คม

“คุณควินตัน” เสียงหวานเอ่ยเรียกเจ้าของแขนแกร่งแผ่วเบา ในใจรู้สึกขอบคุณเขาเหลือเกินไม่ได้ปล่อยให้เธอหกล้มคะมำ ทว่านาทีถัดมาร่างเล็กลงไปกองกับพื้นเพราะถูกคนตัวโตปล่อยแบบไม่ทันตั้งตัว

“อ๊ะ” เธอร้องเสียงหลงพลางทำหน้าเหวอ

“รีบขึ้นรถ” สั่งเสร็จ ควินตันเดินอ้อมไปฝั่งคนขับทิ้งคนตัวเล็กไว้ตรงนั้นโดยเธอไม่ทันเห็นเขาแอบยิ้มมุมปากอย่างขบขันกับหน้าตาและท่าทางของเธอ

“ผู้ชายคนนี้ใจร้ายชะมัด” เธอพยุงร่างลุกขึ้นพร้อมปัดเศษฝุ่นตามเรือนร่าง เอื้อมมือเปิดประตูรถและขึ้นไปนั่งด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม

“รัดเข็มขัดด้วย” ปรายตามองคนข้างกาย

“อ๋อค่ะ” เธอเพิ่งรู้สึกตัวขณะนี้ยังไม่รัดเข็มขัด ระหว่างกำลังจะคว้าเข็มขัดนิรภัยแต่ช้าไปกว่าควินตันโน้มตัวมาหาเธอและหยิบสายเข็มขัดนิรภัย

วินาทีนั้นเธอแทบจะกลั้นหายใจทีเดียว กลิ่นกายอันอบอุ่นทำให้สดชื่นทำเอาใจดวงน้อยเต้นระรัวแทบปะทุออกนอกอก

กว่าแก้มหวานจะรู้สึกตัวอีกครั้งตอนควินตันกลับไปนั่งเหมือนเดิมและสตาร์ทรถขับไปสนามบินเพื่อส่งบุพการีกลับอิตาลี

แม้ภายในรถจะตกอยู่ในความเงียบ แต่หญิงสาวกลับได้ยินเสียงหัวใจตนเองเต้นดังเหลือเกินจนกลัวเขาจะได้ยินเช่นกัน ขืนเป็นอย่างนั้นคงได้อับอายแน่นอน

แก้มหวานชำเลืองมองคนข้างกายยอมรับเลยว่าเขาหล่อมาก ถ้าเขาจะไปเป็นดาราคงเป็นได้สบาย ๆ แต่เสียดายมาเป็นหมอ

“มองอะไร”

“เปล่าค่ะ” รีบก้มหน้างุดอย่างไว เขารู้ได้ไงเธอแอบมองทั้งที่ยังไม่ได้หันมาด้วยซ้ำ คิดได้ดังนั้นเธอไม่กล้าเงยหน้าขึ้นอีกเลย

“ชอบฉันเหรอ”

“ไม่ใช่นะคะ” ปฏิเสธทันขวับ เธอไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด

“งั้นหย่ากับฉันสิ”

“คุณควินตันไปบอกคุณแม่เองเถอะค่ะ”

“เหอะ!!”

หลังจากนั้นทั้งคู่ไม่ได้สนทนากันอีกเลย กระทั่งถึงสถานที่มุ่งหมายก่อนเดินเข้าไปข้างในด้วยกัน

“ควิน หนูหวาน” ขอบฟ้าเอ่ยเรียกลูกชายและลูกสะใภ้ แก้มหวานเดินไปสวมกอดหญิงวัยกลางคนที่เธอรักดั่งมารดา

“มาช้านะควิน” เดย์ตันหันไปกล่าวกับน้องชายข้างกายที่มาช้ากว่าตัวเองเกือบสิบนาที

“ต้องโทษยัยนั่นมัวแต่ชักช้า”

“ควินทำไมเรียกน้องแบบนั้น น้องมีชื่อ” ขอบฟ้าเอ็ดบุตรชายคนเล็ก สำหรับแก้มหวานเธอชินแล้วเขาเรียกเช่นนั้นก็ตั้งแต่แต่งงานกันมาเขาไม่เคยเรียกชื่อเธอสักครั้ง ค่อนข้างแปลกแต่จริง

“คุณแม่ครับ ผมอยากหย่า”

สิ้นคำพูดควินตันทุกคนในบริเวณนั้นต่างตกอยู่ในความเงียบซึ่งแทบไม่อยากจะเชื่อว่าควินตันจะพูดออกมาในเวลานี้

“ควินตัน”

“ผมอยากหย่าครับ” เขามองมารดาก่อนปรายตามองผู้เป็นพ่อเพื่อขอให้ช่วยเกลี้ยกล่อมแม่

“ผมไม่ได้รักเธอ”

“เฮ้อ” ความจริงขอบฟ้าเตรียมใจบ้างแล้วแหละ เรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นแต่คาดไม่ถึงลูกชายจะพูดในเวลาเช่นนี้

“คุณแม่ครับ”

“ควิน” การ์เลตแตะบ่าควินตันแผ่วเบาเพราะกลัวเจ้าลูกชายคนเล็กจะทำให้ภรรยาโมโห แต่ดันคิดผิดเมื่อขอบฟ้าพูดบางอย่าง

“แม่อนุญาตให้ควินหย่ากับหนูหวานได้ แต่มีข้อแม้ควินต้องมีลูกกับหนูหวานให้แม่หรือถ้าภายในหนึ่งปีควินไม่สามารถรักหนูหวาน แม่จะให้ควินหย่ากับหนูหวานทันที” เธอขอเพียงเท่านี้หวังสักวันลูกชายจะเข้าใจในเหตุผลของตนเอง

“ครับ ผมตกลง” ก็ดีกว่าต้องใช้ชีวิตคู่กับแก้มหวานไปตลอด เมื่อแม่ยื่นข้อเสนอขั้นนี้เขายินดีรับมัน ไม่ใช่ว่าเขาจะมีลูกกับเธอแต่เขาจะไม่มีทางรักเธอซึ่งเข้าเงื่อนไขข้อสองของมารดา ฉะนั้นเมื่อครบหนึ่งปีเขาจะรีบหย่าทันที

“ตกลงตามนี้นะควิน”

“ครับคุณแม่” คงดีที่สุดสำหรับเขา ไม่ต้องทนใช้ชีวิตคู่กับคนไม่รัก เพราะเขาไม่สามารถรักใครได้อีกนอกจากเธอคนนั้นคนเดียว

“เอาละพ่อกับแม่ต้องรีบไปแล้ว” การ์เลตเอ่ยตัดบท

“เดินทางปลอดภัยนะครับคุณพ่อคุณแม่” เดย์ตันกล่าวกับบุพการี ระหว่างนั้นแอบเหลือบมองแก้มหวานที่เงียบสักพัก ใจหนึ่งก็สงสารน้องสะใภ้แต่อีกใจเข้าใจน้องชายดีเพราะอะไรถึงอยากหย่า

“เดินทางปลอดภัยนะคะคุณพ่อคุณแม่” แก้มหวานเอ่ยกับท่านทั้งสอง ในน้ำเสียงของเธอแอบสั่นเล็กน้อย

“หนูหวาน” ขอบฟ้าดึงร่างเล็กมากอดพลางลูบแผ่นหลังเล็กเบา ๆ อย่างปลอบโยนจิตใจ

“ฮึก ฮือ” อ้อมกอดแสนอบอุ่นของหญิงวัยกลางคนทำเธอหลั่งน้ำตาด้วยความคิดถึงมารดาผู้ล่วงลับเมื่อสองเดือนก่อน นอกจากขอบฟ้าแล้วเธอไม่เหลือใครอีกเลย

“เชื่อแม่นะสักวันเฮียเขาต้องรักหนู” กระซิบให้ได้ยินสองคน

“ค่ะ” เธอไม่ได้ปรารถนาความรักจากเขาสักหน่อย เพียงแค่ตอบรับคำพูดของขอบฟ้า

“เดย์ถ้าเดหลีคลอดเมื่อไร ไว้แม่กับพ่อมาใหม่” ขอบฟ้าหันไปกล่าวกับลูกชายคนโต

“ครับคุณแม่”

“ส่วนควินแต่งงานแล้วอย่าลืมพาหนูหวานไปเที่ยวบ้าง”

“ผมไม่รับปากครับ”

“เฮ้อ ลูกคนนี้จริง ๆ เลย” ขอบฟ้าส่ายหัวไปมาเชื่องช้า

“ไปกันเถอะคุณ” การ์เลตเอ่ยกับภรรยา ก่อนทั้งคู่จะกล่าวลาหนุ่มสาวเป็นครั้งสุดท้ายและเข้าไปข้างใน

“กลับเอง” ว่าจบควินตันหมุนตัวเดินจากไปทันใด ไม่เหลียวมองแก้มหวานแม้แต่หางตา

“เฮ้อ” เธอพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่ง

“ปกติควินเป็นแบบนี้ประจำเหรอ”

“คะ” เธอลืมไปเลยเดย์ตันพี่ชายของสามีในนามยังยืนอยู่ตรงนี้

“เฮียหมายถึงว่าควินใจร้ายกับหวานแบบนี้ตลอดเลยเหรอ”

“ไม่เชิงหรอกค่ะ” เผยยิ้มแก่คนตรงหน้า

“ถ้ามีอะไรให้เฮียช่วยก็บอกนะ”

“ขอบคุณนะคะ” อย่างน้อยพี่ชายสามีไม่ได้ใจร้ายเหมือนควินตัน

“ว่าง ๆ ไปบ้านเฮียได้นะครับ เดหลีคงดีใจถ้าได้เจอน้องสะใภ้”

“ได้ค่ะ” คราวก่อนงานแต่งเธอกับควินตัน ภรรยาของเดย์ตันไม่ได้ไปร่วมงานเพราะแพ้ท้องหนัก

“แล้วกลับยังไง เฮียไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ หวานมีธุระต่อ”

“อืม เฮียไปก่อนนะ”

“ค่ะ” แก้มหวานมองตามแผ่นหลังเดย์ตันจนลับหาย แล้วพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่งจากนั้นย่างเท้าไปนั่งยังเก้าอี้บริเวณนั้น

“คุณคงอยากหย่ากับหวานมากสินะ”