บทที่ 7 ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

แก้มหวานออกจากสนามบินเมื่อใกล้เวลาทำงาน เธอไม่อยากไปสายเดี๋ยวจะโดนตัดเงินถึงร้านจะจ้างเป็นรายวันก็เถอะ

“สวัสดีค่ะพี่โรส” เธอยกมือไหว้เจ้าของร้านก่อนเดินเข้าไปหลังร้านเพื่อล้างจาน แม้ไม่ใช่งานสมเกียรติแต่เป็นงานซื่อสัตย์สุจริตสามารถเลี้ยงชีพได้

ผ่านไปสองชั่วโมงแก้มหวานยังคงวุ่นวายกับกองจานเปรอะเปื้อนเท่าภูเขา อดแปลกใจไม่ได้ทำไมวันนี้จานค่อนข้างเยอะกว่าทุกวัน กระทั่งเจ้าของร้านเดินมาหาหญิงสาว

“หวาน”

“คะ” เธอหันหลังไปมอง

“ช่วยพี่หน่อยสิ”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” แก้มหวานมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย สีหน้าและท่าทางของอีกฝ่ายบ่งบอกชัดเจนมีเรื่องซีเรียส

“หวานรับปากมาก่อนสิว่าจะช่วย”

“พี่โรสบอกมาก่อนสิคะ” เธอไม่อยากรับปากใครส่ง ๆ ในเรื่องที่ยังไม่รู้อีกฝ่ายต้องการอะไร

“พอดีเกิดปัญหานิดหน่อย หวานช่วยไปดูแลแขกหน่อยสิคนนี้เขาเป็นรายใหญ่ของร้าน พี่ไม่อยากเสียเครดิต”

“ไม่เอา” อีกฝ่ายไม่ทันอธิบายมากนัก แก้มหวานปฏิเสธทันที

“ช่วยพี่หน่อยเถอะหวาน ถือว่าพี่ขอร้อง”

“หวานเคยบอกแล้วนี่คะ หวานไม่ทำงานแบบนั้นแล้วคนอื่นไปไหนหมดคะ” เธอถามอย่างสงสัย

“อยู่นั่นแหละหวาน แต่เอ่อ เสี่ยเขาต้องการให้หวานไปดูแล หวานไม่ต้องห่วงเรื่องเงินหรอก พี่ให้เงินพิเศษกว่าคนอื่นแน่”

“หวานไม่ทำค่ะ” เธอปฏิเสธเสียงแข็งแล้วหมุนตัวล้างจานต่อ

“หวานพี่ขอร้องล่ะ แค่นั่งพูดคุยเฉย ๆ เองไม่มีการแตะเนื้อต้องตัวใด ๆ”

“ทำไมต้องเป็นหวานคะ” เธอข้องใจเหลือเกินจึงหันไปถามเจ้าของร้าน เพราะค่อนข้างแปลกอีกฝ่ายคะยั้นคะยอไม่เลิก

“เอ่อ พี่ยอมรับก็ได้ คือเสี่ยเขาเคยเห็นหวานครั้งหนึ่งแล้วรู้สึกเอ็นดู”

“แต่หวานไม่อยากทำ” เธอลำบากใจเหลือเกินต้องปฏิเสธเจ้าของร้าน อย่างน้อยเขาเป็นคนให้งานเธอทำและยังจ่ายเงินค่าจ้างทุกวันตามคำขอเธอด้วย

“ขอร้องละหวาน แค่ช่วยชงเหล้าให้เสี่ยเท่านั้น เสี่ยถามอะไรก็ตอบไม่ต้องทำอะไรมากเลย ให้พี่กราบหวานก็ได้”

“อย่าค่ะพี่โรส” แก้มหวานหมุนตัวไปประคองเจ้าของร้านซึ่งตั้งท่าจะย่อตัวลงทำตามคำพูด

“หวานตกลงแล้วใช่ไหม”

“แค่ชงเหล้าเฉย ๆ ใช่ไหมคะ”

“ใช่ ๆ หวาน”

“ก็ได้ค่ะ” ทำไงได้เธอไม่มีทางเลือกมากนัก วันต่อไปต้องมาทำงานอยู่ดีกลัวว่าถ้าไม่ช่วยครั้งนี้จะมองหน้ากันไม่ติด

“งั้นไปเปลี่ยนเสื้อกันเถอะ”

“ต้องเปลี่ยนเสื้อด้วยเหรอคะ” คิ้วเรียวเลิกขึ้นสูง

“เปลี่ยนสิหวาน ชุดของหวานตอนนี้ไม่เหมาะสมจะไปนั่งหน้าร้านสักเท่าไร”

“ก็ได้ค่ะ” แก้มหวานก้มหน้ามองตัวเองในชุดลำลอง เสื้อแขนสั้นกับกางเกงขายาวก่อนตอบตกลงเจ้าของร้าน จากนั้นเดินตามหลังไปห้องแต่งตัว

เธอใช้เวลาในการแต่งตัวใหม่ไม่นาน หญิงสาวในเสื้อสายเดี่ยวและกางเกงยีนขาสั้น ปล่อยผมยาวสลวยเต็มแผ่นหลังเล็กและทาลิปสติกสีแดงเลือดนก ดึงดูดเพศตรงข้ามเป็นอย่างดี

‘ไม่อยากทำเลย’ เธอพูดในใจแล้วเดินไปโต๊ะจุดหมาย

เท้าเล็กชะงักเมื่อเห็นหน้าเสี่ยที่เป็นคนเจาะจงอยากให้เธอมานั่งชงเหล้าคือใคร หน้าจิ้มลิ้มถึงขั้นซีดเผือด ก้มมองพื้นด้วยความหวาดกลัว

“มานั่งนี้สิ” ชายวัยกลางคน รูปร่างอ้วนท้วน กวักมือเรียกหญิงสาวให้นั่งข้างกายตนเอง แก้มหวานยืนนิ่งเหมือนเดิมกระทั่งเสี่ยสั่งให้สาวข้างกายไปลากแก้มหวานมานั่งด้วยกัน

“ทำตัวตามสบายไม่ต้องกลัวหรอก”

“ค่ะ” ตอบรับเสียงอ่อน เธอพยายามระงับความหวาดกลัวแล้วจัดการรินเหล้าให้ชายวัยกลางคน

มุมหนึ่งภายในร้านยังคงมีสองหนุ่มนั่งดื่มเหล้าและพูดคุยกันเรื่องทั่วไปตามประสาคนไม่ค่อยได้เจอกัน

“ไอ้ควินมึงแต่งงานแล้ว ไม่เห็นพาเมียมาแนะนำให้เพื่อนรู้จักเลย” ไคเลอร์เพื่อนสนิทควินตันว่าพลางกระดกเหล้าขึ้นดื่ม

“ไม่จำเป็น” เอ่ยเสียงเรียบ

“ทำไมวะ กูอยากเห็นหน้าเมียมึงบ้างจะสวยแค่ไหน” คราวก่อนไม่ได้ไปงานแต่งควินตันเนื่องจากต้องบินไปดูงานต่างประเทศ

“ไม่สวย” ควินตันตอบแบบไม่สบอารมณ์

“งกฉิบหาย กูรู้ว่ามึงหวง”

“กูไม่ได้หวง” จ้องเขม็งเพื่อนสนิทข้างกาย

“เออ ๆ เรื่องของมึง” ไคเลอร์ไม่อยากทะเลาะกับเพื่อนจึงตัดบท ก่อนกวาดสายตามองรอบร้าน ทันใดนั้นสะดุดเข้ากับสาวสวยคนหนึ่งนั่งรินเหล้าให้ชายแก่

“สวยชะมัด คนหรือนางฟ้าวะนั่น”

“อะไรของมึงไอ้ไคล์” จู่ ๆ เพื่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“มึงดูนั่นไอ้ควินผู้หญิงที่ไหนวะสวยชะมัด กูมาที่นี่บ่อยไม่เคยเจอแต่ดูเหมือนตาแก่นั่นพยายามลวนลามน้องเขาเลย” ไคเลอร์สะกิดเพื่อนให้ดูเบื้องหน้า ควินตันลุกขึ้นพรวดทันทีและตรงไปยังโต๊ะนั้นที่มีสาวสวยตามคำเพื่อนบอก

“เฮ้ยไอ้ควินจะไปไหน” ไคเลอร์เดินตามควินตันอย่างไม่เข้าใจ กระทั่งเพื่อนคว้าข้อมือเล็กของสาวสวย ทุกคนทั้งโต๊ะหันมามองเป็นตาเดียวกันรวมถึงไคเลอร์มองเพื่อนอย่างฉงนเพราะปกติไม่เคยเห็นสนใจผู้หญิงคนไหนเลย 

“คุณควินตัน” แก้มหวานเบิกตากว้างอยู่ ๆ คนที่เข้ามาดึงแขนเธอคือใคร

“จะทำอะไรเกรงใจกันบ้างดิ” ปรายตามองคนตรงหน้าอย่างเหยียดหยามกับการแต่งตัวของเธอ

“ไม่ใช่อย่างที่เข้าใจ” เธอพยายามจะอธิบายให้เขาฟัง ไม่คิดเลยเขาจะมาอยู่ที่นี่

“ไม่ต้องพูด” กระชากแขนเรียวให้เดินตามหลังแต่ต้องชะงัก

“จะพาหนูหวานไปไหน” เสี่ยแก่ร่างท้วมดึงข้อมือเล็กไว้

“อย่ายุ่งกับเมียกู!!” เขาบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน ปรายตามองมืออวบจับแก้มหวาน จากนั้นปัดออกอย่างแรงก่อนลากคนตัวเล็กไปด้วยกันโดยไม่สนใจเสียงเอะอะโวยวาย

“รัดเข็มขัดให้เรียบร้อย” ควินตันเปิดประตูรถและยัดร่างเล็กเข้าข้างใน

“ไอ้ควินนี่มันอะไร” ไคเลอร์วิ่งตามหลังเพื่อน

“มึงกลับเองนะไอ้ไคล์ไว้กูชดใช้ให้วันหลัง”

“เดี๋ยวสิ! ผู้หญิงคนนี้คือใคร” ปรายตามองคนในรถ

“คนที่กูแต่งงานด้วย” ว่าจบควินตันเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ โดยทิ้งไคเลอร์ไว้ตรงนั้นแล้วออกรถทันใด

“เมียมันเหรอวะ”

รถหรูกำลังมุ่งหน้าสู่เรือนหอซึ่งควินตันขับเร็วเกินกว่ากำหนด อารมณ์ของเขาขณะนี้กำลังเดือดพล่านแทบอยากฉีกร่างแก้มหวานเป็นชิ้น ๆ เขาเองไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันทำไมรู้สึกเช่นนั้น แค่เห็นเธอแต่งกายเช่นนั้นแล้วยังจะนั่งคลอเคลียชายแก่

“คุณควินตันคะ” เอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“อะไร!!” เขาหันมาตะคอกเธอ

“ขับช้าหน่อยได้ไหมคะ หวานกลัว” เธอนั่งตัวสั่นด้วยความกลัวความเร็วของรถที่ชายหนุ่มขับ เกรงจะเกิดอุบัติเหตุแม้เวลานี้ถนนค่อนข้างโล่งก็ตามแต่เผื่อไว้ดีที่สุด 

“หุบปาก!!” เขาไม่สนใจคำพูดคนตัวเล็กยังคงเร่งความเร็วรถ จนกระทั่งควินตันขับรถเข้าในรั้วบ้านและเดินไปฝั่งหญิงสาว

“ลงมา” เขาเปิดประตูรถพร้อมสั่งเสียงเข้ม ท่าทางเชื่องช้าของแก้มหวานยิ่งทำให้เขาโมโหเพิ่มขึ้นทวีคูณ เขาไม่รีรอรีบกระชากเธอให้ลงจากรถจนตัวแทบปลิวแล้วพาเข้าไปในบ้าน ก่อนเหวี่ยงเธอไปยังโซฟากลางบ้าน

“โอ๊ย!” คนไม่ทันตั้งตัวกับการกระทำของควินตันถึงขั้นร้องเสียงหลง

“เธอนี่มันเป็นผู้หญิงยังไงกันแน่วะ คราวก่อนเด็กหนุ่ม คราวนี้ก็รุ่นราวคราวพ่อ ชีวิตเธอขาดผู้ชายไม่ได้เลยใช่ไหม”

“คุณพูดเรื่องอะไรคะ” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน

“อย่ามาทำไขสือ” ควินตันคร่อมร่างเล็ก ตรึงแขนขาวเนียนกับโซฟา

“คุณควินตันเมาเหรอคะ” กลิ่นแอลกอฮอล์แตะจมูกทำให้เธอรับรู้เขาดื่ม

“เหล้าแค่นั้นไม่ทำให้ฉันเมาหรอก”

“แล้วคุณทำแบบนี้กับหวานทำไม” เธอหมายถึงเขามาคร่อมตนเองทำไม ไหนว่ารังเกียจไม่อยากแตะต้องเธอไง

“ทำไมฉันจะทำกับเธอไม่ได้เธอเป็นเมียฉันนะ” นัยน์ตาคมเหลือบมองทรวงอกอวบอั๋นแทบทะลักออกนอกเสื้อสายเดี่ยว ทำเอาเขารู้สึกหายใจติดขัด เลือดในกายพลุ่งพล่าน แถมยังลืมคำปรามาสเคยต่อว่าเธอก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น

“ก็คุณเป็นคน…อุ๊บ” เสียงหวานกลืนหายลงในลำคอเมื่อถูกริมฝีปากหยักได้รูปทาบกับกลีบปากอวบอิ่ม