เข้าถิ่นตามธรรมเนียม 1

เหล่านางกำนัลขันทีที่ได้ยินองครักษ์หนุ่มกล่าวเช่นนั้น ต่างพากันหัวเราะด้วยน้ำเสียงเอื้อเอ็นดูคนตรงหน้าที่เพิ่งเข้าวังมาไม่กี่ปีจึงได้ไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใดเลยแม้แต่อย่างเดียว

ไสยศาสตร์ทั้งหลายไม่มีวันกล้ำกรายมายังพระราชวังแห่งนี้เด็ดขาด...

ด้วยเคยเกิด 'เหตุภัยพิบัติจากกู่จินฉาน' ซึ่งเกิดขึ้นนับตั้งแต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันขึ้นไปห้าพระองค์ มหาเสนาบดีแห่งต้าเจวียนในขณะนั้นร่วมมือกับนางสนมที่มาจากชนเผ่าหลี่เจิน ทำคุณไสยกู่แก่ฮ่องเต้และนำหลักฐานทั้งหมดใส่ความรัชทายาทและชายา รัชทายาทคิดแก้ต่างแต่ไร้ผล จึงทำให้ตัดสินใจรวมมือกับฮองเฮาผู้เป็นพระราชมารดาและแม่ทัพผู้ถือครองตราพยัคฆ์อีกส่วนนำตราพยัคฆ์ของฝ่าบาทเรียกกำลังส่วนตัวออกมาเพื่อหมายก่อการกบฏ แม้ท้ายที่สุดแล้วจะมีการไต่สวนหาคนที่กระทำผิดมาลงโทษจนได้ ทว่าก็มีคนหลายร้อยคนต้องสังเวยชีวิตไปในระหว่างการสอบสวนครั้งนี้ รวมถึงรัชทายาทที่ถูกปลด ฮองเฮาถูกปลดจากภาระหน้าที่ ใช้ตำหนักของตนปิดประตูตายราวตำหนักเย็น ไม่สามารถก้าวออกมาจากตำหนักตราบจนสิ้นอายุขัย

อาจจะมองว่าเหมือนแพะหายแล้วเสริมคอก (ความหมายเดียวกับวัวหายแล้วล้อมคอก) และงมงาย แต่ก็ได้มีการสร้างอารามขึ้นในส่วนหน้าของพระราชวังไว้อย่างยิ่งใหญ่ตระการตา อีกทั้งมีเถระชั้นผู้ใหญ่และเชื้อพระวงศ์ที่ออกบวชร่วมสวดมนต์ชำระล้างอาถรรพ์และคุณไสยทั้งหลายที่อาจปะปนเข้ามาในวังหลวงปีละหนึ่งครั้ง อีกทั้งยังมีการตรวจตราวัตถุดิบและข้าวของเครื่องใช้ที่จะนำเข้ามาถวายในวังอย่างเข้มงวด ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดถ้าสามารถนำมาประกอบเป็นพิธีไสยศาสตร์ได้จะถูกริบไปทำลายสิ้นและผู้ที่นำมาจะถูกลงโทษสถานหนักโดยไม่มีการอุทธรณ์หรือยกเว้นแต่ประการใด

ด้วยการรักษาการณ์และบทลงโทษที่เข้มงวดเช่นนี้ทำให้ตลอดระยะเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมาในวังหลวงทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายในสงบสุขมีแต่สิริมงคล สิ่งชั่วร้ายอันใดจึงมิอาจเข้ามากล้ำกรายทำอันตรายเชื้อพระวงศ์รวมถึงสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในกำแพงวังหลวงแห่งนี้

............

หลังจากที่ฮ่องเต้ออกจากท้องพระโรงอย่างกะทันหันพร้อมพระสนมใหม่ที่เพิ่งเข้าถวายตัว พระองค์ใช้พระหัตถ์กุมมือขาวเนียนของจินฉานเดินมายังตำหนักปีกใกล้ห้องทรงพระอักษร พร้อมกับไล่ให้ขันทีที่ประจำให้ออกไปเพื่อความเป็นส่วนตัว เมื่ออยู่กันสองต่อสอง ฮ่องเต้ยังกุมมือของนางเอาไว้พลางเอ่ย "เราเห็นเจ้าครั้งสุดท้ายก็เมื่อหกปีก่อน ตอนที่เราประพาสที่ป๋ายอี้พร้อมกับเจ้าห้า...อู่เฉิงหวัง"

จินฉานยิ้มละไมตอบ "เพคะ หม่อมฉันจำได้"

"ตอนนั้นเจ้ายังเป็นเด็กน้อยแสนซนที่เคยติดตามข้ากับบิดาของเจ้าออกล่าสัตว์ด้วยกันอยู่เลย แล้วตอนนี้ดูเจ้าสิ ลูกหมูน้อยในตอนนั้นหายไปไหนเสียแล้ว" เขากวาดตามองสตรีตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

"ฝ่าบาทเคยเรียกหม่อมฉันว่าลูกหมู เพราะตอนยังเด็กหม่อมฉันใบหน้าอ้วนกลมเหมือนพระจันทร์ รูปร่างแขนขาก็เป็นข้อเป็นปล้องเหมือนกับรากบัว ซ้ำยังเคยอาจหาญแย่งเครื่องเสวยของฝ่าบาทไปกินหน้าตาเฉยจนท่านพ่อของหม่อมฉันลงโทษให้ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนพร้อมทั้งงดมื้อเย็น..."

"แล้วตอนนี้ล่ะ ยังเป็นลูกหมูอยู่หรือไม่?" มืออุ่นบีบกระชับที่มือนุ่มนิ่ม จินฉานเพียงอมยิ้มเอียงอายไม่ตอบคำอยู่อึดใจ จึงพึมพำตอบเสียงเบาประดุจยุงดูเง้างอดน่าเอ็นดู "ฝ่าบาท..."

ฮ่องเต้ทรงพระสรวลอย่างอารมณ์ดีอย่างยิ่ง เขาเลื่อนมือขึ้นไปจับแขนเรียวนั้นลูบไปมา ท่าทีเอื้อเอ็นดูอย่างยิ่ง “ส่วนมากสนมของต้าเจวียนจะเริ่มต้นจากตำแหน่งฟูเหรินที่เป็นตำแหน่งที่ต่ำที่สุด ทว่าเจ้าหาใช่ธิดาสามัญชนหรือธิดาขุนนางต่ำต้อย เจ้าเป็นถึงองค์หญิงจากป๋ายอี้ ดังนั้นตำแหน่งของเจ้าคือเหม่ยเหริน มอบนาม อี๋ (宜) เจ้าชอบหรือไม่?”

“อี๋ ที่แปลว่าทำให้เบิกบานและสบายใจหรือเพคะ?” เด็กสาวเอียงคอเล็กน้อย ท่าทีดูไร้เดียงสา ทว่าดวงตากลมโตวาววับกลับจับจ้องมาที่ฮ่องเต้ “หม่อมฉันจะเป็นผู้ที่ทำให้ฝ่าบาทเบิกบานพระทัยแน่หรือเพคะ”

“แน่นอน หน้าตาหมดจดงดงาม ผู้ใดได้เห็นย่อมเกิดรักและเอ็นดู ดูอย่างเราสิ แค่เห็นหน้าเจ้า เราก็รู้สึกยินดีอย่างบอกไม่ถูกแล้ว” เขายกมือนุ่มหมายจุมพิต แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้แตะหลังมือนวลเนียน ก็มีขันทีจากตำหนักใหญ่ขอเข้าเฝ้า "กราบทูลฝ่าบาท บัดนี้ได้เวลาที่จิน...ไม่สิ อี๋เหม่ยเหรินต้องไปเข้าเฝ้าถวายความเคารพฮองเฮาและฮองไทเฮาแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ขันทีผู้นั้นเฉลียวฉลาดสักปานใด เพียงได้ยินเขาพระราชทานตำแหน่งและราชทินนามให้กับจินฉานไม่ทันจบคำ เขาก็เอ่ยเรียกจินฉานตามตำแหน่งได้อย่างถูกต้องเหมาะสมทันทีทันใด ฮ่องเต้ถึงกับอดเอ่ยหยอกเย้าไม่ได้ “หลีฮุ่ย เจ้านี่ช่างสมกับเป็นคนในวังหลวงโดยแท้”

หลีกงกงพยักหน้ารับ จากนั้นฮ่องเต้จึงหันกลับไปมองจินฉานอีกครั้ง "เช่นนั้นเจ้าไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ที่ตำหนักปีกขวาก่อน ข้าให้นางกำนัลเตรียมเสื้อผ้าของแคว้นนี้เอาไว้ให้แล้ว โบราณว่า 'เข้าถิ่นตามธรรมเนียม' ในเมื่อเป็นผู้หญิงของเรา ย่อมเป็นคนของแคว้นเรา ต่อไปในภายภาคหน้าจะได้อยู่ร่วมกับเหล่าพี่น้องสนมนางในได้อย่างราบรื่น"

เด็กสาวเพียงส่งรอยยิ้มหวานล้ำ พลางย่อกายกล่าวขอบพระทัยแผ่วเบา โอรสสวรรค์ประคองแขนนางให้ลุกขึ้น ท่าทีทะนุถนอมเจ็ดส่วน เอ็นดูสามส่วน ความรู้สึกสองอย่างนี้หลอมรวมให้ฮ่องเต้ที่ก้าวเข้าสู่วัยกลางคนรู้สึกมีกำลังวังชาอย่างน่าประหลาด คล้ายกลับไปเด็กหนุ่มวัยแรกสวมกวานอีกครั้ง

ทรัพย์ศฤงคาร...ลาภยศ...หญิงงาม...เขาล้วนได้ครอบครองโดยสิ้นอย่างง่ายดาย...ต่างจากน้องชายผู้อับโชคของเขา ที่นอกจากจะเสียสิทธิ์เสียโอกาสในการครองบัลลังก์...สตรีที่รักยังตกเป็นของเขา...แม้กระทั่งชีวิต...ก็ต้องทิ้งเอาไว้ที่ห่างไกลอย่างสยดสยอง น่าสังเวชยิ่งกว่าเศษขยะ...เรียกได้ว่าเป็นบุรุษที่เปี่ยมไปด้วยโชคลาภและอำนาจวาสนาเช่นเขานั้นไม่มีอีกแล้ว

.........