เข้าถิ่นตามธรรมเนียม 3

ภายในตำหนักเฟิ่งหวง งดงามหรูหราสมเป็นตำหนักของฮองเฮา เหล่าสนมนางในแต่งตนประชันกันด้วยอาภรณ์ต่างหลากสีสันเพื่อต้อนรับฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาเยือน ไม่ต่างจากเหล่าบุปผางามผุดผาดต่างสายพันธุ์ในกุณฑีต่างวัสดุต่างลวดลาย บ้างดูคล้ายดอกเหมยกุ้ยในกุณฑีเครื่องแก้วหลิวหลี ยามต้องแสงเปล่งประกายแวววาวผสมผสานให้เหมยกุ้ยช่อนั้นดูเย้ายวนตา บ้างเป็นกิ่งเหมยขาวอยู่ในกุณฑีสีเขียวไข่กา ดูงดงามบริสุทธิ์ บ้างเหมือนกุณฑีหยกขาวประดับด้วยกิ่งดอกผิงกว่อชูช่อสีขาวอมชมพูดุจแป้งหอมผสมผงชาดที่ประทินผิวโฉมงาม บ้างเป็นดอกบานชื่น ดอกพุดซ้อน กล้วยไม้ ดอกบัวหลวง ล้วนชูช่อบานสะพรั่ง โดยมีฮองเฮาในชุดสีแดงเพลิงปักลายนกเฟิ่งหวงสยายปีก รายล้อมด้วยดอกโบตั๋นปักลายด้วยด้ายทองรับกับใบหน้าและเรือนผมที่ได้รับการตกแต่งอย่างพิถีพิถัน เครื่องประดับล้วนปิ่นระย้า ทอง มุก และอัญมณีที่อยู่ในความเชื่อของป่าเจ็ดอัญมณี (ป่าตามความเชื่อในพระพุทธศาสนา เชื่อว่าเป็นต้นไม้ที่ลำต้น ใบ และผลจะเป็นอัญมณีต่างๆ ได้แก่ ทอง ทองคำม่วง เงิน โมรา ปะการัง หยกขาว และไข่มุก บ้างก็ว่าเป็น 砗磲 (เชอฉวี-หอยมือเสือ) 玛瑙 (หมาเหน่า-หินอะเกท) 水晶 (สุ่ยจิง-คริสตัล) 珊瑚 (ซานหู-ปะการัง) 琥珀 (หู่ปัว-อำพัน) 珍珠 (เจินจู-ไข่มุก) 、麝香 (เซ่อเซียง- ชะมดเชียง) (บางตำราก็เป็นเงินหรือทองแทน) ) อยู่เต็มศีรษะ ช่างสง่างามน่าเกรงขามสูงส่งเหนือว่าเหล่าบุปผาทั้งปวงที่ห้อมล้อม

จินฉานก้าวเข้ามาในตำหนัก ย่อกายคารวะอย่างเป็นพิธีการ อาภรณ์สีขาวพระจันทร์ขับผิวหน้าและเนินอกที่โผล่พ้นแถบผ้ารัดอกให้ขาวผ่องรัญจวนใจ ตรงแถบรัดอกและชายกระโปรงปักลายดอกเสาเย่าเกล้ามวยปักปิ่นหยกขาวเรียบง่ายและปิ่นดอกเสาเย่าสีชมพูประดับพู่ทำด้วยไข่มุกเม็ดเล็กร้อยเรียงเป็นเส้นระย้า ส่วนที่ข้อมือซ้ายมีเพียงกำไลหยกสีเขียวเข้มและสวมแหวนทองที่เป็นลักษณะคล้ายข้อปล้องที่นิ้วนางอีกวงหนึ่ง กล่าวแนะนำตนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “หม่อมฉันจินฉาน ธิดาแห่งป๋ายอี้อ๋องจินเช่อ ถวายบังคมฮองเฮาและพระสนมทุกท่านเพคะ”

ฮองเฮาอมยิ้มนุ่มนวล ท่าทีมีเมตตาอย่างยิ่ง หลังจากรับสั่งให้ลุกขึ้นแล้ว จึงให้นางกำนัลจัดที่นั่งให้เด็กสาวนั่งใกล้กับสนมชั้นเหม่ยเหรินที่อยู่ในลำดับเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างส่งยิ้มให้กัน ท่าทีสนิทสนมราวกับรู้จักกันมาเนิ่นนาน

“ได้ยินจากคำบอกเล่าของฝ่าบาท ว่าองค์หญิงจินฉานรูปโฉมล้ำเลิศ ดวงตากลมโตสุกใสสกาวราวดวงดารา แต่ข้าเห็นว่ารอยยิ้มของนางนับได้ว่างดงามราวกับยิ้มพันตำลึงทองของนางเป่าสื้อ มาได้เห็นตัวจริงนั้นนับว่าเหนือกว่าที่ฝ่าบาทกล่าวไว้มากนัก เจินเป่าหลิน น้องกล่าวถูกต้องหรือไม่” น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มดังมาจากนางสนมตำแหน่งฟูเหรินนางหนึ่งนามว่าซูฟูเหริน ขณะที่กำลังใช้สองมือขาวเนียนปอกส้มน้ำตาลกรวดอันเป็นบรรณาการจากอี๋หลิงอย่างสบายอารมณ์

“ซูฟูเหรินนั้นก็กล่าวเกินไป อี๋เหม่ยเหรินนั้นเป็นกุลสตรีเพียบพร้อม รอยยิ้มของนางใสบริสุทธิ์อย่างยิ่ง จะนำนางไปกล่าวเทียบกับสตรีแพศยาที่ใช้เพียงรอยยิ้มก็ทำให้บ้านเมืองล่มสลายได้อย่างไรกัน” เจินเป่าหลินยิ้มเอ่ย น้ำเสียงกึ่งดุกึ่งขัน ดูไม่จริงใจอย่างที่ควรจะเป็น

“หม่อมฉันโง่เขลา ร่ำเรียนมาน้อย จึงได้ใช้คำพูดผิดไป ขอบคุณพี่หญิงเจินที่ตักเตือน และขออี๋เหม่ยเหรินอย่าได้เก็บมาใส่ใจ”

จินฉานส่งยิ้มให้ “ที่จริงข้าเองก็เป็นสตรีจากบ้านป่าเมืองเถื่อน ศึกษาเรื่องตำนานและประวัติศาสตร์มาไม่มากนัก แต่ก็พอจะรู้เกี่ยวกับเรื่องของนางเป่าสื้อมาบ้าง เป่าสื้อเดิมเป็นสตรีบรรณาการจากบ้านเมืองที่ล่มสลายแห่งหนึ่ง โจวโยวหวางเมตตารักใคร่หลงใหลถึงขนาดหลังจากนางเป่าสื้อให้กำเนิดโอรสก็มีรับสั่งปลดหวางโฮ่วของตนออกและให้นางแทนที่ตำแหน่ง แต่ตลอดเวลาที่ดำรงตำแหน่งนั้นนางมักมีสีหน้าอมทุกข์ไม่เคยยิ้มแย้มเลยแม้แต่ครั้งเดียว โจวโยวหวางแทนที่จะไม่ใส่พระทัยกับเรื่องเล็กน้อยพรรค์นั้น กลับร่วมมือกับขุนนางสอพลอผู้หนึ่งคิดแผนการพิเรนทร์โดยการส่งสัญญาณแจ้งเหตุร้ายว่ามีเผ่าซีหรงเข้าโจมตีเมืองหลวง ระดมทัพจากหัวเมืองโดยรอบให้มาชุมนุมกัน จากนั้นจึงค่อยเฉลยว่าเป็นแผนการเพื่อหวังจะให้หวางโฮ่วพอพระทัย ซึ่งก็เป็นไปตามนั้นจริงๆ พระนางแย้มสรวลออกมานิดหนึ่ง หากแต่เป็นรอยยิ้มที่พึงใจหรือก็หาไม่ มันกลับเป็นรอยยิ้มกึ่งเยาะกึ่งสมเพชที่แผ่นดินนี้มีผู้นำที่โง่เขลาถึงเพียงนี้”

เด็กสาวถอนหายใจช้าๆ ก่อนระบายยิ้มให้กับเจินเป่าหลิน “เมื่อเห็นเหตุส่งสัญญาณระดมพลหลอกๆ นั้นเกิดขึ้นบ่อยครั้งเข้า เมื่อเมืองหลวงเกิดเหตุร้ายเข้าจริงๆ ทำให้ต่อให้มีการส่งสัญญาณระดมพลอย่างบ้าคลั่งเพียงใดก็ไม่มีหัวเมืองใดยื่นมือเข้าช่วยเหลืออีก ส่งผลให้ต้าโจวล่มสลายในที่สุด ซูฟูเหริน...เจินเป่าหลิน...พวกท่านกล่าวว่าข้าเป็นนางเป่าสื้อ จินฉานมิกล้ารับ ทว่ากลับพูดเหมือนกับว่าฝ่าบาทเป็นโจวโยวหวางเช่นนี้มิเท่ากับพวกท่านดูแคลนฝ่าบาทว่าเป็นเจ้าแผ่นดินที่โง่เขลาบัดซบไปด้วยหรือ?”