เข้าถิ่นตามธรรมเนียม 4

จินฉานเลิกคิ้วพร้อมส่งสายตาเป็นเชิงสงสัย ท่าทีใสซื่อทำเอาเจินเป่าหลินเม้มริมฝีปากมีท่าทีกระอักกระอ่วน ยิ่งมองไปเห็นสนมอื่นเลี่ยงสนทนากับคนข้างๆ บ้างยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นกดริมฝีปากข่มกลั้นอาการขบขัน ยิ่งทำให้ใบหน้าและใบหูของนางพลันร้อนผ่าว สุดท้ายจึงหยิบถ้วยชายกขึ้นจิบกลบเกลื่อน ฮองเฮาเห็นเช่นนั้นก็ส่งสายตาตำหนิเจินเป่าหลินแต่มิได้ว่ากล่าวอะไรเพิ่มเติม จากนั้นหันไปกล่าวกับจินฉานต่อเพื่อเปลี่ยนเรื่อง “ได้ข่าวว่าระหว่างที่เดินทางมายังเมืองหลวง เจ้าเองก็ต้องลำบากไม่น้อย แต่ยังอยู่รอดปลอดภัย นับว่าสวรรค์คุ้มครองโดยแท้”

“หม่อมฉันเองก็คาดไม่ถึงว่าระหว่างทางจะมีกลุ่มคนกล้าปล้นสะดมขบวนของป๋ายอี้ นอกจากนี้แล้วยังต้องขอขอบพระทัยองค์ชายสามกู้ไห่และองค์ชายห้ากู้อวิ๋นที่ฝ่าบาทมีรับสั่งให้มาประจำการคอยท่าอยู่ที่ด่านเจิ้งถังมาช่วยเหลือได้ทันการ มิเช่นนั้นต่อให้สวรรค์คุ้มครองเพียงใดหม่อมฉันก็คงยากที่จะพ้นด่านเคราะห์เช่นนี้ได้” เด็กสาวเอ่ยเสียงเบา ดวงตาหลุบลงต่ำอย่างหวาดหวั่นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน แต่กลับแจ่มชัดราวกับเกิดขึ้นเมื่อวันวาน

สตรีในชุดสีเขียวครามหิมะยกยิ้มภาคภูมิ นางพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเต็มที่จนปิ่นระย้าทองคำขยับไหวสะท้อนแสงแดดพราวระยับ “องค์ชายสามของตัวข้าเห็นว่าฝ่าบาทให้ความสำคัญกับน้องหญิงจึงได้รับอาสาไปด้วยตนเอง เชื่อว่าเขาคงได้แสดงฝีมือเป็นที่ประจักษ์แก่น้องหญิงไม่น้อยกระมัง”

จินฉานพอเดาได้ว่าผู้ที่กำลังเอ่ยคือหลิวกุ้ยเฟย พระมารดาขององค์ชายสามจึงพยักหน้ารับ “เพคะ หม่อมฉันได้เห็นกับตา องค์ชายสามกล้าหาญยิ่งนัก ลงแรงช่วยเหลือเต็มกำลัง มิกล่าวเกินจริงแม้แต่น้อย” จากนั้นจึงกล่าวต่อ “ทว่าองค์ชายห้าเองนั้นแม้อายุยังน้อย แต่เขาก็ร่วมมือกับองค์ชายสาม ช่วยเหลือหม่อมฉันไม่ด้อยไปกว่ากัน วีรกรรมอันกล้าหาญขององค์ชายทั้งสองจินฉานขอจำใส่ใจ วันหน้าหม่อมฉันจะหาหนทางตอบแทนในภายหลังแน่นอนเพคะ”

“นั่นเพราะว่าองค์ชายห้าของตัวข้านั่นมีองค์ชายสามเป็นแบบอย่างที่ดี พี่น้องสมัครสมานร่วมใจต้องตามประสงค์ของฝ่าบาท ภารกิจช่วยเหลืออี๋เหม่ยเหรินจึงสำเร็จลุล่วงด้วยดี” ร่างงามระหงในชุดสีชมพูเฝิ่นหง ประดับศีรษะด้วยปิ่นเงินและปิ่นระย้าคลี่ยิ้มนุ่มนวล จินฉานหันไปมองไม่วางตา ทั้งยังส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรอย่างยิ่งมาให้ก็ให้นึกฉงน “อี๋เหม่ยเหริน มีอะไรหรือ?”

“ขอประทานอภัยที่หม่อมฉันเสียมารยาท หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่าคุ้นเคยกับพระองค์อย่างยิ่ง ทั้งเครื่องประดับ ปิ่นระย้าของพระองค์ ล้วนเป็นเครื่องประดับจากฝีมือช่างของป๋ายอี้เฉกเช่นเดียวกับหม่อมฉัน โดยเฉพาะพระพักตร์ของพระนาง คล้ายคลึงกับเสด็จพ่อของหม่อมฉันมากเพคะ”

จินเฟยแตะระย้าปิ่นเงินที่ทอประกายแวมวาวบนมวยผมของตน มองอีกฝ่ายอย่างเอื้อเอ็นดู “เรื่องนั้น...”

“อี๋เหม่ยเหรินไม่ทราบหรือ จินเฟยนั้นเป็นชาวป๋ายอี้เช่นเดียวกับเจ้า” ฮองเฮาเอ่ยแทรก พลันทำสีหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ “จริงสิ ตอนที่จินเฟยมายังต้าเจวียนแห่งนี้ก็ผ่านมาเกือบยี่สิบปีแล้ว ถ้าคำนวณจากเวลา...อืม...น่าจะเป็นช่วงก่อนที่น้องหญิงจะเกิดเสียอีก จะไม่รู้จักก็ไม่แปลก”

“เป็นตามที่ฮองเฮาตรัสเพคะ เสด็จพ่อเคยเล่าเพียงว่าเมื่อหลายสิบปีก่อนมีอาหญิงคนหนึ่งมาเป็นสนมอยู่ที่ต้าเจวียนแห่งนี้ก่อนที่หม่อมฉันจะเกิด...” จินฉานมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเป็นประกายชื่นชม “ได้ยินเพียงคำเล่าลือ พอได้มาพบองค์จริง ทรงพระสิริโฉมยิ่งนักเพคะ” ได้ยินเช่นนั้นจินเฟยพลันหลุบตามองต่ำ มีท่าทีเขินอายอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้านั้นกล่าวเกินไป ตัวข้าอายุสามสิบเจ็ดปีเข้าไปแล้ว บุปผาผลิบานนานวันพลันโรยรา จะให้สู้กับเหล่าน้องหญิงที่เสมือนอิงฮวายามวสันตกาลได้อย่างไร” จินเฟยเอ่ยด้วยท่าทีถ่อมตน “ถ้าจะให้งามเพริศพริ้งเหมือนพวกนาง ตัวข้าคงต้องพอกไข่ขาวลบริ้วรอยทุกสามเวลาและก่อนนอน จากนั้นก่อนออกจากตำหนักต้องประโคมเครื่องประทินโฉม ทั้งแป้งหอมและผงชาดอีกเท่าใดแก้มถึงจะขาวอมชมพูระเรื่อมีเลือดฝาดดุจสาวแรกรุ่น พระนางฮองเฮาถ้าทราบว่าตัวข้าใช้ของสิ้นเปลือง คงถูกตำหนิไม่น้อย”

คำพูดของจินเฟยเรียกรอยยิ้มเอื้อเอ็นดูจากฮองเฮาได้ไม่น้อย ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงดูเป็นกันเองมากขึ้นจนพระสนมชั้นเฟยผู้หนึ่งอดเอ่ยกับจินฉานไม่ได้ “มีคนจากบ้านเกิดอย่างจินเฟยอยู่ด้วย น้องหญิงอี๋คงจะอุ่นใจขึ้น ตัวข้าดีใจแทนเจ้าด้วยจริงๆ” นางกล่าวด้วยใบหน้าอิ่มเอิบอบอุ่นดั่งรูปปั้นพระโพธิสัตว์ผู้เปี่ยมเมตตายิ่งส่งเสริมให้คำพูดนั้นน่าเชื่อถือ

ฮองเฮาเห็นบรรยากาศชื่นมื่นเช่นนี้ก็ให้รู้สึกเบาใจ “ฝ่าบาทมีดำริให้เจ้าอยู่ที่ตำหนักผิงอัน ตรัสว่าเจ้าจะได้อยู่อย่างสงบสุขสราญสมราชทินนาม อี๋ ที่แปลว่าสุขกายสบายใจ ตัวข้าเองก็เห็นด้วย” พระนางว่า ก่อนพยักเพยิดให้หลิงซีนางกำนัลคนสนิทเทินกล่องไม้กล่องหนึ่งส่งให้จินฉาน “ดังนั้นตัวข้าจึงไปยังท้องพระคลังเลือกเฟ้นพระอวโลกิเตศวรสลักจากหยกขาวมันแพะทั้งก้อนด้วยตนเอง ข้าให้เจ้านำรูปสลักไปตั้งบูชาในห้องพระของตำหนัก กราบไหว้บูชาเป็นนิจ เพื่อให้ชีวิตในวังของเจ้าราบรื่นปลอดภัย”

จินฉานหลุบตาลงมองรูปสลักที่อยู่ในกล่องไม้บุแพรด้านในตรงหน้า รูปสลักจากหยกขาวมันแพะทั้งก้อนดั่งว่า เนื้อเนียนไร้รอยตำหนิและหินชนิดอื่นเจือปนราวกับผิวมนุษย์จริงๆ อีกทั้งชายแขนเสื้อและกระโปรงยังพลิกพลิ้วอ่อนช้อย คล้ายต้องสายลมอ่อนโชยโบกสะบัด เป็นพระอวโลกิเตศวรปางประทานพรที่พุทธลักษณะงดงามหาใดเปรียบ

เมื่อร่างแบบบางละสายตาจากพระอวโลกิเตศวรหยกขาวเลอค่า ดวงตากลมโตพลันสบเข้ากับจินเฟยที่มองมาที่นางอย่างกังวล ป๋ายอี้คือชนเผ่าหลายชนเผ่าที่เข้ามารวมตัวกันจนกลายเป็นแว่นแคว้น คนทุกผู้ในแคว้นต่างมีอิสระในการนับถือสิ่งที่ต้องการนับถืออย่างเต็มที่ แต่สำหรับชนชั้นสูงของป๋ายอี้นั้นรับถือบรรพบุรุษ นับถือธรรมชาติด้วยเชื่อว่ามีวิญญาณศักดิ์สิทธิ์หรือเทพเจ้าที่ไม่อาจล่วงล้ำก้ำเกิน มีพิธีกรรมบูชาบรรพชนและเทพเจ้าในทุกๆ ปี จึงเป็นข้อห้ามเด็ดขาดที่ไม่ให้บูชารูปเคารพจากลัทธิและศาสนาใดๆ ที่ต่างจากวิญญาณบรรพชนของป๋ายอี้ในวังเป็นอันขาด อี๋เหม่ยเหรินอายุยังน้อย มิเคยทราบข่าวคราวจากบ้านเกิดว่าอุปนิสัยใจคอของเด็กสาวผู้นี้เป็นเช่นไร ถ้าเกิดว่าทำท่าทีปั้นปึ่งหรือปฏิเสธของขวัญจากฮองเฮา เกรงว่าอนาคตในวังหลวงในภายภาคหน้าคงไม่ราบรื่นนัก

ทว่า จินฉานกลับลุกขึ้นยืนโดยมีนางกำนัลประคอง ยอบกายลงเพื่อแสดงถึงการคารวะสูงสุดพร้อมกล่าว “หม่อมฉันขอขอบพระทัยฮองเฮาในพระเมตตา หม่อมฉันจะดูแลรักษาสิ่งที่ฮองเฮาประทานให้อย่างดีที่สุดเพคะ” จากนั้นจึงให้ชุนเยี่ยนรับกล่องใส่รูปสลักเอาไว้ด้วยความท่าทีนอบน้อม

จินเฟยได้ยินเช่นนั้นก็ให้พอหายใจโล่งคอโล่งอกได้บ้าง ฮองเฮาเห็นท่าทีอ่อนน้อมว่าง่ายก็ให้รู้สึกพอพระทัย “ตัวข้าเห็นว่าอี๋เหม่ยเหรินชื่นชอบ พาให้รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง” ว่าพลางกรายนิ้วเรียวงามไปยังนางกำนัลสองสามคนที่ยืนอยู่ด้านนอก “ยังมี นางกำนัลที่ตัวข้ากับหลิวกุ้ยเฟยคัดเลือกไว้ให้กับเจ้า การมีนางกำนัลข้ารับใช้จากบ้านเกิดนับว่าเป็นเรื่องดีอยู่ แต่อย่างไรเสียก็ต้องมีนางกำนัลขันทีที่เป็นชาวต้าเจวียนอยู่ด้วย จะได้เรียกใช้ เบิกของจากส่วนกลางและไปมาหาสู่กับตำหนักอื่นได้สะดวก นอกจากสื่อสารกันกับผู้อื่นรู้เรื่องแล้ว ยังไม่ทำให้เจ้าขายหน้า เจ้าว่าดีหรือไม่?”

“พระกรุณาของฮองเฮาและหลิวกุ้ยเฟย หม่อมฉันซาบซึ้งใจยิ่งนักเพคะ” จินฉานเอ่ย จากนั้นจึงลุกขึ้น ปรายตามองไปยังนางกำนัลเหล่านั้น พวกนางพร้อมใจถวายความเคารพทำให้หญิงสาวยิ้มอ่อนบางเป็นเชิงตอบรับ

“นับว่าน้องหญิงอี๋มีวาสนายิ่งนัก มาถึงต้าเจวียนเพียงไม่กี่วันก็ได้รับพระเมตตาจากทั้งฝ่าบาท พระนางฮองเฮา และกุ้ยเฟยถึงเพียงนี้” พระสนมตำแหน่งผินสกุลซูเอ่ยเสริม ซึ่งสนมนางอื่นต่างพยักหน้าเห็นดีเห็นงามจนปิ่นเงินทองดอกไม้ไหวแต่ละนางขยับส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งไพเราะเพราะพริ้งกังวานราวกังสดาล พาให้บรรยากาศภายในตำหนักเฟิ่งหวงอบอุ่นสว่างสดใสราววสันตกาล