บทที่ 4

หยวนเฟิงหลิงซึ่งนั่งอยู่บนกำแพงคฤหาสน์ มองตรงไปยังหน้าต่างห้อง ใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ภายใต้หน้ากากหนังสีดำดูครุ่นคิด

หลายวันก่อนคนของเขาส่งข่าวมาจากเมืองหลวง เว่ยจื่อฉีส่งจดหมายไปยังตระกูลหยวน สอบถามเรื่องการไว้ทุกข์ว่าราบรื่นดีหรือไม่ แต่มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่านั่นคือการทวงถามว่าเมื่อไหร่เขาจะส่งเกี้ยวมารับเจ้าสาว

“บุตรสาวคนโตเพิ่งจะแต่งออกไป ตอนนี้คิดจะส่งตัวบุตรสาวคนเล็กออกเรือน เว่ยจื่อฉี...หรือว่าท่านจะมีส่วนรู้เห็นและร่วมมือกับองค์ชายเก้าจริง ๆ”

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง เขาในฐานะหยวนเฟิงหลิงแน่นอนว่าย่อมรู้สึกหนักใจ บิดาและมารดาของเขาเป็นสหายเก่าแก่กับตระกูลเว่ย หลายครั้งเว่ยจื่อฉีเองก็ยื่นมือเข้าช่วยเหลือตระกูลหยวน ได้พบกันหลายครั้งเขาเองก็รู้สึกว่าเว่ยจื่อฉีเป็นคนไม่เลว

แต่ถึงอย่างนั้นหลายปีที่เขาไม่ได้พบ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนแปลงไปเช่นไรบ้าง...

สายลมยามค่ำคืนพัดมาวูบหนึ่ง เงาร่างสีดำที่นั่งอยู่บนกำแพงก็เลือนหายไป ความมืด และความเงียบค่อย ๆ คืบคลานเข้าปกคลุม กลิ่นหอมของดอกซิ่งอบอวลไปทั่วบริเวณ ขับกล่อมให้เจ้าของเรือนดอกซิ่งอย่างเว่ยซวงอวี่หลับใหล

หญิงสาวไม่ตระหนักเลยสักนิดว่านับตั้งแต่วันนั้น ชีวิตของนางก็ไม่ทางให้หวนกลับมาสงบสุขเช่นในวันวานอีกแล้ว

เว่ยฮูหยินเหม่อมองบุตรสาวที่นั่งอยู่กลางสวนดอกซิ่ง นับตั้งแต่เว่ยซวงอวี่รู้สึกตัวขึ้น แม้นางจะเข้าไปพูดคุยและอยู่เป็นเพื่อนทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้นความรู้สึกของนางกลับหนักอึ้ง

บุตรสาวของนางในวันนี้ ไม่เหมือนบุตรสาวของนางในวันวาน

ไม่เพียงแต่บุตรสาวคนเล็กของนางเท่านั้นที่เปลี่ยนไป สามีและบุตรสาวคนโตเองก็ไม่เหมือนเดิม เมื่อก่อนตระกูลเว่ยมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

บุตรสาวทั้งสองคนของนางทั้งงดงาม และเฉลียวฉลาด พวกนางสองพี่น้องรักใคร่สนิทสนม แต่ไม่รู้เพราะอะไรนางจึงรู้สึกว่าทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว

นับตั้งแต่ก่อนเกิดเรื่องบุตรสาวสองคนต่างไม่มองหน้ากัน สามีของนางเองก็มีท่าทีกลัดกลุ้ม หลังจากเกิดเรื่องทั้งที่บุตรสาวคนเล็กยังไม่ได้สติ กลับรับปากให้เว่ยเอินหลินนั่งเกี้ยวเข้าตำหนักองค์ชายเก้า

ที่สำคัญไปกว่านั้นนับตั้งแต่เข้าเมืองหลวงไป เว่ยเอินหลินกลับไม่เคยส่งข่าวกลับมาเลย หากจะให้ใคร่ครวญแล้ว ความสนิทสนมของนางและบุตรสาวคนโตนั้น นับว่ามีเรื่องใดนางย่อมรู้ดีกว่าผู้อื่น

กระนั้นหลังเกิดเรื่อง นางพลันตระหนักว่านางไม่เคยรู้จักบุตรสาวทั้งสองคนของตนอย่างแท้จริง

ไม่ส่งจดหมายมาหานางซึ่งเป็นมารดา ยังไม่นับว่าน่าประหลาดใจเท่ากับเว่ยเอินหลินไม่แม้แต่จะสอบถามถึงอาการของผู้เป็นน้องสาว ทั้งที่รู้ว่าน้องสาวบาดเจ็บอาการเป็นตายเท่ากัน

“อวี่เอ๋อร์”

“ท่านแม่” เว่ยซวงอวี่หันมายิ้มให้มารดา

“ออกมานั่งข้างนอกนานแล้ว ไม่หนาวหรือ” เว่ยฮูหยินลูบศีรษะบุตรสาวคนเล็ก ก่อนที่นางจะนั่งลงข้าง ๆ เมื่อมองเห็นว่าเว่ยซวงอวี่กำลังนั่งวาดภาพดอกซิ่ง นางก็อมยิ้มออกมา

“เจ้าวาดได้ดีมาก”

“หากท่านแม่ชอบลูกยกให้ท่านแม่ดีหรือไม่เจ้าคะ ท่านจะได้ใช้เป็นแบบลวดลายปักผ้าเช็ดหน้า”

“ขอบใจเจ้า” เว่ยฮูหยินยิ้มอย่างอ่อนโยน “ตั้งแต่เกิดเรื่องและตื่นขึ้นก็ไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย เบื่อหรือไม่”

“ลูกรู้ดีว่าท่านพ่อและท่านแม่หวังดีและเป็นห่วงลูกเจ้าค่ะ อยู่ในเรือนก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย ดูสิเจ้าคะในสวนของเรือน ดอกซิ่งกำลังบานสะพรั่ง ลูกไม่เบื่อเลย”

“แต่วัน ๆ หากไม่ปักผ้า เขียนหนังสือและวาดรูปดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย” เว่ยฮูหยินถอนหายใจ “แล้วนี่เหตุใดจึงไม่สวมใส่เครื่องประดับใด ๆ เลย”

เอ่ยจบเว่ยฮูหยินก็ยกมือขึ้นดึงปิ่นอันหนึ่งบนเรือนผมของตนออกมา ดวงตารักใคร่เวทนาปรากฏขึ้นเมื่อมองเห็นแผลเป็นเล็ก ๆ ของบุตรสาว

รอยแผลเป็นนี้เกิดขึ้นเพราะศีรษะของเว่ยซวงอวี่กระแทกเข้ากับบางอย่าง และนั่นเป็นเหตุให้หญิงสาวสูญเสียความทรงจำ

ปิ่นระย้าโบตั๋นถูกเสียบเข้าไปบนเรือนผมที่เกล้ามวยง่าย ๆ ของเว่ยซวงอวี่ นางยกมือขึ้นแตะเบา ๆ “ปิ่นโบตั๋น ท่านแม่ใช้ทุกวันไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“เจ้าสังเกตด้วยหรือ” เว่ยฮูหยินอมยิ้ม “แม่ยกให้เจ้า”

“ขอบพระคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”

“แม่จะลองพูดกับท่านพ่อของเจ้า พรุ่งนี้เราสองแม่ลูกออกไปเดินเล่นในตลาดด้วยกัน ดีหรือไม่”

“จริงหรือเจ้าคะ” เว่ยซวงอวี่ดวงตาเป็นประกาย แม้จะบอกว่าไม่เบื่อ แต่การได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็นับว่าไม่เลวเลย

แม้ความจริงเว่ยจื่อฉีจะเป็นกังวล ในยามที่ผู้เป็นฮูหยินบอกว่าจะพาเว่ยซวงอวี่ไปข้างนอก แต่ถึงอย่างนั้นหลังจากที่จับตาดูท่าทีของบุตรสาวคนเล็กที่เปลี่ยนเป็นหัวอ่อนว่าง่าย เขาก็ตัดสินใจอนุญาตทันที

หลายวันมานี้เห็นผู้เป็นฮูหยินกลัดกลุ้มนอนไม่หลับ เขาเองก็ไม่อยากจะให้บรรยากาศในตระกูลเว่ยเคร่งเครียดไปกว่านี้ แม้จะรู้ว่าหากความทรงจำของเว่ยซวงอวี่กลับมา ทุกอย่างในตระกูลเว่ยจะพังทลายลง แต่ถึงอย่างนั้นการได้เห็นบุตรสาวคนเล็กต้องถูกขังอยู่แต่ในเรือน เขาผู้เป็นบิดาเองก็เจ็บปวดใจ

“ให้แล้วแต่โชคชะตาเถิด พวกนาง...ล้วนแล้วแต่เป็นลูกสาวของข้า” เว่ยจื่อฉีหลับตาลงอย่างรวดร้าว