ตอนที่40

“กูรู้แล้ว แต่จะให้กูทำยังไงได้ล่ะ ไปบอกอัยวาว่ากูขอโทษนะ ลูกคนนั้นเป็นของเธอ แต่กูโกหกมาตั้ง 4 ปีแล้วงั้นเหรอวะ ใครมันจะให้อภัยเรื่องแบบนี้ได้วะไอ้หมอ?”

หมอธนัทจ้องมองเพื่อนนิ่งงัน เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องไม่ง่ายเลยที่จะพูดและสารภาพผิดตรง ๆ มันไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งผ่านมาเมื่อวาน แต่มันนานนานพอที่สร้างรอยแผลเป็นไว้กับใจใครสักคนแล้ว

“กูไม่รู้ว่าอัยวาจะให้อภัยมึงไหม แต่กูรู้แค่ว่าถ้ามึงไม่พูดตอนนี้ มึงจะไม่มีวันมีโอกาสนั้นอีกเลย”

ธีร์ธัชหลับตาลงอีกครั้ง เครียดและคิดหนักกับเรื่องนี้มาตั้งแต่เจอหน้าของอัยวาครั้งแรกแล้ว ยิ่งมาเห็นความรักความผูกพันที่เธอมีให้กับลูกสาว เขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดกับตัวเองมากที่สุด ไม่ใช่ไม่อยากบอกแต่มันไม่รู้ว่าจะบอกแบบไหน ไม่รู้ว่าหลังจากที่บอกไปแล้ว ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีหรือมันจะยิ่งแย่ไปกว่าเดิม

“มึงรู้ไหมหมอ กูเคยโกรธเขาจนแทบไม่อยากมองหน้าอีก” เสียงธีร์ธัชพูดขึ้นเบา ๆ แต่ก็พยายามจะพูดในสิ่งที่ใจมันนึกคิด

“แต่ตอนนี้กูกลัวอย่างเดียว กลัวว่าจะไม่มีเขาอยู่ข้าง ๆ ลูก กลัวว่าลูกจะโตขึ้นโดยไม่มีแม่ที่แท้จริงของเขาที่คอยเข้าใจ กลัวว่ารอยยิ้มที่ลูกเ