เศษซากรักวันไร้ค่า

ภายในศาลาวัดยามพลบค่ำ พิธีสวดอภิธรรมศพของคุณย่าพิสมัย อมรฤทธากูล ที่เพิ่งได้ลาลับจากโลกใบนี้ไปเมื่อ 2 วันที่แล้ว สร้างความเศร้าโศกเสียใจให้กับทุกคนในครอบครัวเป็นอย่างยิ่ง หญิงสาวที่กำลังอุ้มท้องจวนใกล้คลอดยืนคอยต้อนรับแขกพร้อมด้วยคุณกฤษณะและคุณมลฤดี ลูกชายและลูกสะใภ้ของคุณย่าพิสมัย หลายครั้งหลายครา “เขมิกา” ต้องหันไปมองด้านในศาลา ที่ถูกประดับประดาด้วยดอกไม้สดล้อมรอบโลงศพที่คนเป็นย่ากำลังนอนหลับพักผ่อนชั่วนิรันดร์ หญิงสาวอดที่จะร้องไห้ออกมาทุกครั้งไม่ได้ สิ้นแล้วที่พึ่งหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของชีวิต คุณย่าที่เธอเคารพรักเหมือนบุพการีแท้ ๆ

แขกมากหน้าหลายตาต่างทยอยเดินทางมาร่วมพิธีอย่างต่อเนื่อง ทุกคนในครอบครัวรู้ดีว่าต้องมีวันนี้ แต่ไม่มีใครรับได้เลยที่จะต้องเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปตลอดกาลไม่มีวันหวนกลับ

“ยายเข็ม ถ้าเหนื่อยก็ไปนั่งพักก่อนไป ยืนนานแบบนี้เดี๋ยวก็ตะคริวกินขาเอาหรอก”

คุณกฤษณะพูดกับลูกสะใภ้ด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเป็นใย จนหญิงสาวต้องหันหน้ากลับมามองพร้อมกับส่งยิ้มส่ายหน้าให้

“เข็มไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เข็มยังพอไหว”

“แล้วนี่เจ้าธามมันโทรมาบอกหรือเปล่าว่าจะมีไฟล์ทบินมาถึงกรุงเทพฯ เมื่อไหร่?”

“พี่ธามบอกว่าจะถึงวันนี้นะคะ สงสัยเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ที่บ้านเดี๋ยวก็คงมาแล้ว”

ไม่ทันที่เขมิกาจะพูดขาดคำ ร่างสูงของธามธารากัปตันหนุ่มสุดหล่อ สามีและพ่อของลูกก็เดินเข้ามาภายในบริเวณศาลา แต่ข้างกายของเขาในตอนนี้กลับมีหญิงสาวหน้าตาดีเดินเคียงคู่มากับเขาด้วย ทำให้ทั้งพ่อและแม่พร้อมด้วยเขมิกาต้องจ้องมองคนทั้งคู่เหมือนมีคำถาม หญิงสาวคนนั้นเกาะแขนของธามธาราเหมือนว่าเธอเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขา โดยไม่ได้แคร์สายตาของผู้คนที่จ้องมองอยู่เลยสักนิด

“มาถึงแล้วเหรอตาธาม พ่อนึกว่าแกจะมาไม่ทันงานเผาศพคุณย่าแกแล้ว”

“ผมเพิ่งแลกไฟล์ทบินกับนักบินคนอื่นได้น่ะพ่อ คนเยอะเหมือนกันนะครับ”

ชายหนุ่มจับจ้องมองไปโดยรอบก่อนจะปรายสายตาหันกลับมาสบตากับเขมิกา หญิงสาวจ้องมองหน้าทำสายตาปริบ ๆ ดวงตาของเธอยังคงเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำใสที่มาจากความเศร้าโศกและเสียใจให้กับการจากไปของคนเป็นย่า แต่ทว่าในเวลานี้เธอจ้องมองพ่อของลูกยืนอยู่เคียงข้างหญิงสาวอีกคน เธอไม่รู้ควรจะต้องทำหน้าตาแบบไหนหรือทักทายคนทั้งคู่ว่าอย่างไรถึงจะเหมาะสมที่สุด

“พ่อครับแม่ครับ นี่มัลลิกาครับเพื่อนสนิทของผม”

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณแม่”

หญิงสาวรีบยกมือพนมขึ้นไหว้บุพการีของธามธาราอย่างนอบน้อม ทั้งพ่อและแม่ของธามธาราก็รับไหว้ไม่ให้เสียมารยาทเช่นกัน ก่อนที่สองสามีภรรยาจะหันไปมองหน้าซึ่งกันและกันอีกครั้ง

“ส่วนคนนั้นเขมิกา คนที่ผมเล่าให้มะลิฟังไงครับ”

เขมิกาที่รู้ว่าตัวเองอายุน้อยกว่าคนตรงหน้า เธอรีบยกมือขึ้นไหว้ทำความเคารพก่อนไม่ให้เสียมารยาทเช่นกัน

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ เรียกเข็มก็ได้ค่ะ” หญิงสาวแนะนำตัวเองออกไปพร้อมกับยิ้มหวานส่งให้ด้วยความเป็นมิตร แม้จะมีความรู้สึกมากมายท่วมท้นล้นเต็มอกบอกกับใครไม่ได้เลยก็ตาม

“พี่ชื่อมะลิค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักน้องเข็มเช่นกัน”

“เดี๋ยวผมพามะลิเข้าไปไหว้ศพคุณย่าก่อน ไว้ค่อยคุยกันนะครับพ่อกับแม่”

ธามธาราเชื้อเชิญให้หญิงสาวที่มากับเขาได้เดินเข้าไปภายในศาลาผ่านหน้าของพ่อและแม่รวมถึงเขมิกา เขาไม่แม้แต่จะทักทายเธอเท่าที่ควรจะเป็นเลยสักนิด ไม่มีคำถามไถ่ว่าเธอล่ะสบายดีหรือเปล่า ทั้งที่สถานะของเธอและเขาก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล แม้ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจะเกิดจากความต้องการของผู้เป็นย่าก็ตาม แต่ในเวลานี้คนทั้งคู่ก็กำลังจะมีลูกด้วยกันแล้ว

เขมิการู้ตัวเองดีว่าความเมินเฉยของธามธาราที่แสดงออก เป็นอาการปกติที่เธอเองมักจะคุ้นชินมาตลอดสิบกว่าปีที่จำความได้ รู้ดีว่าระหว่างเธอและชายหนุ่มแท้จริงแล้วความสัมพันธ์เป็นแบบไหน เป็นเธอที่รู้สึกกับเขามากมายเกินกว่าที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดให้คนอื่นรับรู้ได้ แต่เงื่อนไขที่คนทั้งสองเคยตกลงกันเอาไว้ ทำให้เธอต้องยอมรับชะตากรรมที่มันจะเกิดขึ้นในอนาคต เธอไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าข้าวเจ้าของชีวิตเขา แม้ว่าในเวลานี้จะกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ก็ตาม เลือดเนื้อเชื้อไขของอมรฤทธากูล เป็นหนึ่งในความต้องการของคุณย่าพิสมัยที่ได้ร้องขอเอาไว้ครั้งเมื่อยังมีชีวิตอยู่

“ยายเข็มเราโอเคใช่ไหม?”

คุณมลฤดีหันไปถาม หญิงสาวยังคงจับจ้องมองสองหนุ่มสาวที่เดินเข้าไปในศาลาไม่วางตา เขมิกาหันกลับมาเผชิญหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้และพยักหน้ารับเบา ๆ

“ตาธามนี่ก็อะไรนะ ทำไมต้องพาคนอื่นมาร่วมงานวันนี้ด้วย”

คุณมลฤดีพูดขึ้นอีกครั้ง รู้สึกไม่พอใจลูกชายอยู่มากแต่นางจะไปทำอะไรได้ เพราะชีวิตของธามธารานางไม่ได้เป็นเจ้าข้าวเจ้าของลูก ถึงจะเป็นแม่แต่ชีวิตของลูกก็ยังเป็นสิ่งที่ลูกเลือกทางเดินได้เองอยู่ดี

“คนรักของพี่ธามหรือเปล่าคะคุณแม่?”

“เมื่อกี้มันแนะนำว่าเพื่อนไม่ใช่เหรอ ก็คงจะเพื่อนมันนั่นแหละ”

เพื่อนสนิทที่มีสถานะมากกว่าเพื่อนหรือเปล่า ใช่ว่าเขมิกาจะไม่รู้สึกแต่หญิงสาวกลับต้องแบกความรู้สึกทั้งหมดนี้เอาไว้เพียงลำพัง พยายามสลัดความนึกคิดที่ไร้สาระนี้ออกไปจากหัว ก่อนจะหันกลับไปต้อนรับแขกเหรื่อที่กำลังเดินเข้ามาทักทายคนทั้งสามอยู่หน้าประตูศาลาทางเข้านั้นอีกครั้ง

คุณกฤษ ลูกชายคุณมันทำบ้าอะไร อย่าบอกนะว่ามันจะเปิดตัวผู้หญิงคนนั้นอย่างเป็นทางการ แล้วเมียที่กำลังอุ้มท้องลูกของมันอยู่นี่ล่ะ มันจะทำยังไงหะ?”

คุณมลฤดีหันกลับไปกระซิบกระซาบกับผู้เป็นสามีอีกครั้ง นางเองก็รู้สึกไม่สบายใจที่เห็นลูกชายมาร่วมงานพร้อมกับผู้หญิงคนอื่นอย่างเช่นวันนี้ที่กำลังเกิดขึ้น

“มันไม่ใช่เวลาที่เราจะมาคุยเรื่องนี้กันตอนนี้หรอก รอให้สวดอภิธรรมเสร็จก่อนเดี๋ยวผมจะถามลูกเอง”

“ฉันสงสารยายเข็มนี่สิ กำลังท้องใกล้คลอดแล้วยังมีเรื่องให้สะเทือนใจ แถมมีเรื่องให้ต้องคิดมากเข้ามาในชีวิตแบบนี้อีก”

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ ก็เรื่องที่มันเกิดขึ้นทั้งหมดคุณแม่จัดการเองทั้งสิ้น พอไม่มีคุณแม่แล้วอะไร ๆ มันก็คงจะวุ่นวายน่าดูเลย บอกอยากจะมีเหลน อยากจะอุ้มเหลน แต่ตัวเองดันมาเสียชีวิตด่วนจากลาไปเสียก่อน ไม่ทันจะได้เห็นหน้าเหลน ไม่ทันจะได้ชื่นชมเหลนเลย เฮ้อ...พรุ่งนี้จะเป็นยังไงต่อนะคุณมล?”

“จะทำยังไงได้ล่ะคะ ในเมื่อลูกชายคุณมันก็หัวแข็งซะแบบนี้ ลูกในท้องเขมิกาก็เป็นหลานของเรา เราก็คงต้องช่วยกันดูแลแม้พ่อของมันจะไม่อยากดูดำดูดีก็ช่างเถอะ”

สองสามีภรรยาหันกลับไปมองเขมิกาที่กำลังยืนยิ้ม ไหว้รับกับแขกเหรื่อที่กำลังทยอยเดินเข้ามาทักทายและร่วมแสดงความเสียใจกับครอบครัวอยู่อย่างต่อเนื่อง