บทที่ 2

เวลาผ่านมาจวบจนสองทุ่ม รถของสามียังไม่กลับเข้าบ้าน เธอที่เป็นภรรยาของเขามาสามปีแล้วก็นั่งรอเขาตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน จวบจนวันนี้ก็ว่าได้ แม้ใจนึกอยากตัดขาด แต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะเขาก็คือพ่อของน้องพิณเช่นเดียวกัน

หากไม่รักกันก็ห่วงใยกันในฐานะพ่อของลูกก็ยังดี

...เธอคิดแค่นั้น

“แม่ขา...พ่อขาทำไมยังไม่กลับคะ น้องพิณอยากให้พ่อขาเล่านิทานให้ฟัง” เด็กหญิงวัยสามขวบตัวป้อมวิ่งลงมาจากด้านบนพร้อมกับหนังสือนิทาน เพื่อถามผู้เป็นแม่ว่าเมื่อไหร่พ่อของเธอจะกลับ

“พ่อขาทำงานค่ะลูก ให้แม่ขาเล่าให้ฟังดีไหมคะ”พิมพ์พลอยพูดกับลูกสาวด้วยเสียงน่ารัก แม้ว่าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนเป็นพ่อนั้นอยู่ที่ใด

ตั้งแต่แต่งงานมา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขาจะบอกเธอว่าอยู่ไหนทำอะไร แล้วจะกลับเมื่อไหร่ เธอเป็นแค่เมียที่เฝ้าบ้าน และทำงานบ้านให้เขาเท่านั้น สังคมของเขาล้วนไม่มีเธออยู่ในนั้น เพื่อนของเขาเธอไม่รู้จักสักคนเดียว ราวกับว่าอับอายที่จะพาเธอออกไปพบหน้าหรือแนะนำให้เหล่าเพื่อน ๆ รู้จักอย่างนั้น

เมียที่ไม่เชิดหน้าชูตาอย่างเธอก็ทำได้แค่นี้สินะ ทำได้แค่รอ...

“แม่ขาโทรหาพ่อขาให้หน่อยได้ไหมคะ น้องพิณคิดถึงพ่อขาแย้ววว” แววตาออดอ้อนอย่างใสซื่อของเด็กน้อยทำเอาพิมพ์พลอยไม่กล้าทำลายความหวังของลูกสาว เธอลูบหัวของน้องพิณเบา ๆ แล้วกดเบอร์โทรออกไปหาชายผู้เป็นสามี

เสียงรอสายอยู่นานเขาก็ไม่ยอมรับ เธอโทรกลับไปอีกสองรอบ เขาก็ตัดสาย เธอมองหน้าลูกสาวที่มองมาหาแม่อย่างมีความหวัง แล้วก็ใบหน้าหม่นเศร้านั้นทำให้เธออยากตบหน้าชายผู้นี้สักครั้งหากมีโอกาส

“พ่อขาไม่ยอมรับใช่ไหมคะ” เสียงสั่นเครือของลูกสาวทำเอาหัวอกคนเป็นแม่เจ็บปวด เธออยากให้ครอบครัวอบอุ่น เลี้ยงดูลูกด้วยความรัก ไม่ใช่พ่อแม่ที่เกลียดกันแล้วความทรมานตกมาอยู่กับลูกเช่นนี้

เธอดึงลูกสาวมากอดไว้แน่น กลั้นก้อนสะอื้นไว้ในอกไม่ให้ลูกรู้ว่าเธอก็เสียใจเช่นกันที่เขาไม่รับโทรศัพท์เช่นนี้

“เห้ย...ไอ้ภัทร กูเห็นโทรศัพท์มึงดังหลายรอบละ ทำไมไม่รับวะ” จักรทิพย์ หรือ ร้อยตำรวจเอกจักรทิพย์หรือสารวัตจักรถาม เพราะตั้งแต่แต่งงาน นับวันได้เลยที่มันจะไม่ดื่มเหล้า ไม่รู้จะตายด้วยตับแข็งก่อนหรือแก่ตาย

“เมียกูโทรมาช่างเถอะ ไม่มีอะไรแค่ถามจะกลับเมื่อไหร่” เขาว่าปัดไป เพราะรำคาญไม่อยากได้ยินเสียง

เสียงที่ไพเราะเสนาะหูของเธอคือเสียงครางบนเตียงยามเขาเมาเท่านั้น

“ไอ้ห่า...เมียโทรมาก็ควรรับบ้าง เกิดไม่สบายมีเรื่องด่วนอะไร เมียมึงขับรถไม่ได้ไม่ใช่เหรอ” จักรทิพย์เตือนเพื่อนด้วยความหวังดี คนเรามักมองข้ามเรื่อง ๆ เล็กน้อย รู้ตัวอีกทีก็ไม่อาจจะยื้อคนที่รักให้อยู่รอแล้ว เขาพบมาหลายคดี บ้างฆ่าตัวตาย บ้างอุบัติเหตุ บ้างก็หัวใจวายตาย เพราะคนที่บ้านละเลยแบบนี้

“ไอ้นี่ทำตัวเป็นแม่กูอีกคนละ ป่วยก็เรียกรถพยาบาลดิวะ เรียกกูจะช่วยรักษาได้หรือไง ถ้าช่วยให้สบายตัวว่าไปอย่าง”

ณัฐภัทรไม่เคยแยแสเรื่องเกี่ยวกับเมียที่เขาไม่ได้รักคนนี้เท่าไหร่นัก ไม่ว่าจะป่วยจะสบายดี เขาก็จิกใช้เธอทำงานบ้านเหมือนเดิม เพราะว่าเธอเลือกแล้ว เลือกที่จะเป็นเมียทาสอย่างที่คุณตาของเธอเลือกเอง

หึ...ลูกสาวยังบริสุทธิ์ส่งเข้าปากเสือเองช่วยไม่ได้

...ต้องโง่แค่ไหนถึงเชื่อว่าเขาจะหน้ามืดปล้ำยายเด็กนั่น

“เออ...กูจะคอยสมน้ำหน้า รอวันที่มึงน้ำตาเช็ดหัวเข่า” จักรทิพย์เห็นมาเยอะแล้ว

‘ตอนอยู่ไม่เห็นค่า วันหน้าไม่เห็นเขาแล้วมีอยู่จริง’

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากให้กับมุขเฟื่อน ๆ ของเพื่อนหนุ่ม ยายเด็กนั่นจะไปที่ไหนรอด คุณตาอุตส่าห์ส่งมาให้ตกนรกทั้งเป็นแบบนั้น ความรู้ก็ไม่มี เรียนจบม.ปลายก็บังคับให้แต่งงาน โคตรโบราณเลย

ขณะที่กำลังดื่มกันอยู่นั้นผู้หญิงในชุดสีดำกำมะหยี่ ประดับเลื่อมที่สะท้อนกับแสงไฟจนโดดเด่นอยู่กลางฟลอร์เต้นตรงกลางเวที เรียกสายตาของณัฐภัทรให้หยุดนิ่ง จักรทิพย์เองเมื่อเห็นเพื่อนมองไม่วางตาจึงมองบ้าง แล้วก็สะดุดกับผู้หญิงที่เพื่อนมอง

“แฟนเก่า?”

ใช่แฟนเก่าไอ้เพื่อนตัวดีนี่แหละ ที่เป็นเพื่อนกับเมียไม่รู้อีท่าไหนได้เพื่อนเป็นเมียแทน จนต้องมานั่งแดกเหล้าทุกวันนี้

“ถ่านไฟเก่าเหรอวะไอ้ภัทร”

“ไม่ใช่สักหน่อย” ณัฐภัทรกระดกเหล้าสีอำพันมองเนตรนภาไม่วางตา เธอสวยขึ้นกว่าเมื่อสามปีก่อนมากนัก ตอนนี้น่าจะเรียนจบแล้ว และเขาได้ข่าวว่าเธอคบกับหนุ่มไฮโซคนอื่นอยู่ แต่ไม่เห็นเงาของไอ้หมอนนั่น

‘หรือจะเลิกกันแล้ว?’

ดวงตาของณัฐภัทรมีประกายความหวังเล็ก ๆ

ร่างกำยำของณัฐภัทรยืนขึ้น แล้วถือแก้วเหล้าไปด้วยหมายอยากเข้าไปทักทาย เพราะไม่ได้เจอกันมานานแล้ว แต่เพื่อนหนุ่มกับรั้งไว้ก่อน

“ไอ้ห่า...อย่าเล่นกับไฟ...เดี๋ยวได้บ้านแตก” จักรทิพย์ห้ามเพื่อน เพราะได้ข่าวเกี่ยวกับเนตรนภามาบ้างเหมือนกัน แต่ว่าเขาไม่อยากจะพูดให้เพื่อนตัวเองฟังก็เท่านั้น

“หึ...กูรู้น่า”

แล้วเขาก็รั้งมันไว้ไม่ได้ มันก็เข้าไปทักกับแฟนเก่า แล้วก็กอดคอเต้นกันอย่างนัวเนียตรงกลางหน้าเวที นึกแล้วสงสารลูกเมียมันเหลือเกิน ที่ได้ผัวเหี้ยพ่อเลวอย่างเพื่อนเขา

เห้อ!

พิมพ์พลอยกล่อมลูกจนหลับแล้วเธอก็ยังลงมารอเขาด้านล่าง เพราะหากล็อกประตูก็กลัวว่าเขาจะเปิดเข้ามาไม่ได้ แล้วคนที่ไม่ชอบพกกุญแจบ้านก็จะต่อว่าเธอเอาอีก จวบจนเวลาผ่านไปถึงหกโมงเช้า ร่างของสามีเพิ่งจะย่างกรายเข้ามาในบ้าน คนที่รอจนหลับบนโซฟาสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตู

เธอเป็นคนขี้กลัว อยู่กับลูกสองคนก็กลัวขโมย แต่จะล็อกบ้านสามีก็หาเรื่อง มีครั้งหนึ่งเขาโมโหจนผลักเธอล้มเพราะมาเปิดประตูช้า ทำเอาเธอแอบไปร้องไห้เพียงลำพังคนเดียว

ณัฐภัทรไม่ได้สนใจว่าภรรยานอนรออยู่หรือไม่ เขาคุยโทรศัพท์มาจากที่จอดรถแล้วก็ยังไม่วางสาย

“ครับเนตร ถึงบ้านแล้วครับ”

เนตร? เมื่อได้ยินชื่อนี้อีกครั้งหัวใจของพิมพ์พลอยรู้สึกจุกแน่นในอก เธอเกลียดเพื่อนคนนี้เข้าไส้ แต่ทำไมเขากับเพื่อนชั่วคนนั้นยังติดต่อกัน

“เนตรก็ขับรถดี ๆ นะครับ ไว้นัดกันใหม่ครับ”

เสียงที่คุยกับอดีตแฟนของตัวเองหวานหยดย้อยแบบไม่เคยเป็นกับเธอมาก่อน ความน้อยเนื้อต่ำใจก่อตัวขึ้นเป็นสายหัวใจพลันรู้สึกบีบคั้นอย่างรุนแรง เธออยากกระชากโทรศัพท์ของเขาปาทิ้ง แล้วก็อาละวาดให้บ้านแตก

....แต่เธอไม่มีสิทธิ์...

“คิดถึงเสมอครับ” คำสุดท้ายที่เขาพูดแล้วก็วางสายด้วยรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า ทำให้หัวใจของพิมพ์พลอยแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

เขาจะทำร้ายหัวใจเธออีกนานไหม?

“ไปอยู่ที่ไหนมาคะ” เธอแค่นคำถามและควบคุมอารมณ์อย่างที่สุดเพื่อพูดออกไปโดยให้น้ำเสียงธรรมดาที่สุดไม่เจือด้วยความโกรธ

ใช่เธอพยายามมีเหตุผลกับคนไร้เหตุผลอย่างเขา

“มันธุระอะไรของเธอที่ต้องรู้ มีหน้าที่ดูแลบ้านเลี้ยงลูกก็เลี้ยงไป อย่ามาสาระแนเรื่องของฉัน” เขายกเสื้อสูทพาดที่บ่าแล้วหันหลังขึ้นห้อง แต่ทว่ากลับต้องยั้งเท้าอยู่ก่อนเมื่อได้ยินเสียงถัดมา

“คุณกลับไปคุยกับเนตรนภาเหรอคะ” เธอกำหมัดแน่นจนเกือบสั่นไปทั้งตัว จำได้ดีว่าชีวิตในนรกขุมนี้เพื่อนรักของเธอมอบให้

“เหอะ...กล้าพูดถึงเพื่อนไม่กระดากปาก แย่งของรักของเขามาแล้วยังมาถามอีกเหรอ” เขามองท่าทางหยิ่งยโสของภรรยาแล้วกลอกตาสามรอบด้วยความระอาใจ

ผู้หญิงหน้าไม่อาย!

“ฉันบอกคุณรอบที่พันแล้วว่าฉันไม่ได้แย่ง ฉันไม่ได้ต้องการคุณ...แต่...”

“แต่...บังคับให้คุณตามาบอกให้ฉันรับผิดชอบ...บ้านเธอมันหิวเงิน แม่เธอก็ผู้หญิงสำส่อน ส่วนเธอก็อยากได้ของเพื่อน ดีนะครอบครัวไร้ยางอาย เข้ากันดี”

“หยุดด่าว่าคนอื่นสักที!”

“ทำไม...แตะต้องไม่ได้เลยใช่ไหม...หึ สูงส่งมาจากไหน กับอีแค่ข้าราชการเกษียณจน ๆ ที่ทำตัวเหมือนขอทานเร่ขายหลาน เหอะ! มีอะไรให้น่าสรรเสริญ”

พิมพ์พลอยทนให้เขาดูถูกครอบครัวมานานแล้ว แต่เธอพูดอะไรไม่ได้ เพราะเมื่อไหร่ที่พูดเรื่องเลิก ทั้งแม่เขาและคุณตาล้วนไม่ยอมไม่อยากให้หลานมีปมด้อย โดยไม่สนว่าเธอจะเป็นหรือตาย

“เลิกคุยกับเนตรนภาซะ” เธอตัดสินใจพูดในสิ่งที่คนเป็นเมียควรพูด

“มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง สำเหนียกตัวเองด้วยนะ”

“สิทธิ์เป็นเมียไงล่ะ คุณแต่งงานกับฉันนะ”

“เหอะ...กล้าเอามาอ้าง”

“ปล่อยให้เรื่องของคุณกับเนตรเป็นอดีตไป ก่อนที่ฉันจะรังเกียจคุณไปมากกว่านี้” ต่อให้เป็นเมียที่ไม่ต้องการเธอก็มีศักดิ์ศรีในความเป็นเมียเหมือนกัน

ณัฐภัทรเดินลงมาหาเธอพร้อมเอานิ้วชี้ยื่นไปจิ้มที่สมองกลวง ๆ ของผู้หญิงที่ได้ขึ้นชื่อว่าเมีย

“เขาไม่ใช่อดีต ส่วนเธอคือขวากหนามของเราจำเอาไว้!!!”