ตอนที่ 12.

ตอนที่ 12.

“อ้อนถอยไป ไม่ต้องยุ่งแล้วถ้าเป็นไปได้อย่าเข้าใกล้นนท์เป็นอันขาด เข้าใจมั้ย!”

ชายหนุ่มสั่งเสียงเข้มแล้วพยายามกดหมายเลขชั้นที่ตนเองพักอยู่อย่างทุลักทุเล อโนมาค่อยๆ เดินตามร่างสูงที่โงนเงนกอดตัวเองพลางรูดการ์ดห้องพักมือไม้สั่น เมื่อสามารถเข้าห้องพักได้เขาก็ถลันเข้าห้องน้ำทันทีเพื่อใช้น้ำเย็นๆ ดับความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอก

“นนท์ นนท์ เป็นไรมากมั้ย”

อโนมาเคาะประตูห้องน้ำอย่างอ่อนแรง แต่คนในห้องน้ำกลับเงียบจนน่าใจหายแล้วจู่ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออกโดยไม่ทันตั้งตัวร่างบางที่ยืนพิงประตูอยู่เซถลาเข้าไปนอนแผ่อยู่บนพื้นห้องน้ำที่เปียกลื่นและเย็นเฉียบ

“ฮึ! นังแพศยาในที่สุดก็ทนไม่ไหวสินะ ถึงได้แล่นมาที่นี่ อยากมีผัวจนตัวสั่นล่ะสิ”

เสียงแหบห้าวเอ่ยกระด้างพร้อมกับมือหนาคว้าไหล่มนกระชากอย่างแรงจนร่างบางปลิวถลากระแทกกับอกแกร่งจนรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก อโนมาได้แต่นิ่งงันอย่างตกใจและคาดไม่ถึงกับเหตุการณ์ที่ได้เจอทำได้เพียงแค่มองชายหนุ่มที่มีดวงตาแดงฉานด้วยอารมณ์หลากหลายจนแยกแทบไม่ออกว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน รักใคร่หรือคลั่งแค้น แววตาลุกโชนดูกราดเกรี้ยวน่าหวาดกลัวต่างจากชายหนุ่มที่แสนสุภาพและอ่อนโยนของรัชชานนท์ ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไรร่างที่อ่อนแรงอยู่แล้วก็ถูกกระชากอย่างไม่ปราณีจากเทพบุตรซึ่งกลายร่างเป็นซาตาน เขาจับร่างเล็กๆ ของเธอโยนโครมลงบนเตียงแล้วทาบทับลงมาอย่างไร้ซึ่งความอ่อนโยน มือหนาฉีกกระชากเสื้อผ้าออกจากร่างบางอย่างไม่สนใจว่ามันจะขาดหรือร่างที่อยู่เบื้องล่างได้รับความเจ็บปวดเพียงใดยามมือร้อนๆ นั่นโลมลูบอย่างหยาบคาย ปากร้อนผ่าวบดขยี้ปากบางสวยอย่างไร้ความปราณีบดขยี้ราวจะให้มอดไหม้จนรับรู้ถึงความเค็มปร่าทั้งจากน้ำตาและเลือดในริมฝีปากบาง

“นนท์ นนท์หยุดเถอะ...นี่อ้อนนะนนท์ นนท์ได้โปรดหยุด นนท์ หยุดซะทีนี่อ้อนนะ”

แม้จะเจ็บน้ำตาร่วงจากการกระทำที่แสนอุกอาจโหดร้ายแต่สติที่ลางเลือนบอกเธอว่าเขาทำไปเพราะขาดสติเธอต้องช่วยเขาทั้งที่ตัวเองเจ็บร้าวระบมแต่ชายหนุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่บนร่างหาได้ใส่ใจไม่

“แกอยากนักใช่มั้ยทนไม่ได้ถึงกับร้องขอเลยรึ...ได้ฉันจะจัดให้หนักเลย ฮ่าๆๆ”

ชายหนุ่มหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิมฝ่ามือหนาฟาดลงบนใบหน้าหวานเต็มแรงจนหน้าหันรอยฝ่ามือแดงๆ ปรากฏทันทีบนหน้าสวย อโนมาตกใจจากการกระทำนั้นแทบสิ้นสติ แม้สติลางเลือนแต่เธอมั่นใจว่าเห็นแววตาที่แวบหนึ่งส่งมาอย่างรู้สึกผิดและเจ็บปวดจากรัชชานนท์เหมือนว่าเขากำลังต่อสู้กับอารมณ์ที่โหดร้ายของตัวเอง แม้มันจะเป็นแค่ชั่วแวบเดียวก็ตาม แล้วร่างกายที่อ่อนแอกว่าก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ร่างบางนิ่งสนิทไร้สติก่อนที่จะได้รับรู้ถึงความอัปยศและเจ็บร้าวของร่างสาวที่ถูกฟอนเฟ้นอย่างหยาบคาย บ้าคลั่งด้วยอารมณ์ของอสูรร้าย ย่ำยีหญิงสาวอันเป็นที่รักของตัวเองอย่างไม่น่าให้อภัย...

ร่างสูงคลุ้มคลั่งถาโถมใส่ร่างบางที่แน่นิ่งเริ่มได้สติหลังจากได้ปลดปล่อยความทรมานที่ร้อนรุ่มนั้นออกไป... ความรู้สึกอดสู เสียใจ กับการกระทำของตนเองไหลบ่าเข้าเกาะกุมหัวใจที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี

รัชชานนท์ผละจากร่างบางอย่างรู้สึกผิด น้ำตาลูกผู้ชายไหลหลั่งเมื่อเห็นสภาพยับเยินของอโนมาซึ่งตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าความอ่อนหวานสดใส ตามร่างกายเหมือนถูกสัตว์ร้ายขย้ำ เพราะมันทั้งเขียวช้ำและมีบาดแผลเล็กๆ จากคมเล็บและรอยฟันขบกัด คราบเลือดเกรอะกรังและแปดเปื้อนบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาทำให้เขารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริงที่แสนโหดร้าย... ด้วยเขาเองที่เป็นผู้กระทำ

“โธ่...อ้อน นนท์ขอโทษ นนท์ช่างเลวร้ายเหลืเกิน เลวมาก อ้อน...อ้อน” ชายหนุ่มไล้แก้มช้ำเบาๆ ปัดปอยผมนุ่มที่ปิดใบหน้าหวานอย่างอ่อนโยนราวกับจะถ่ายทอดความรักทั้งหมดที่มีขออภัยในสิ่งที่ได้ทำลงไปแต่เธอคงไม่สามารถรับรู้ได้ในตอนนี้...

 แสงแดดยามอรุณรุ่งส่องสว่างทั่วท้องฟ้า แสงสายอ่อนๆ ลอดผ่านม่านสวยส่งผลให้ร่างบางที่นอนอ่อนล้าหลับไหลอยู่บนเตียงกว้างถึงสองวันนั้นขยับตัวอย่างงัวเงีย แต่เพียงขยับน้อยนิดความเจ็บร้าวของร่างกายก็ฟ้องว่าร่างกายนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

“โอ๊ย...” เสียงหวานแหบพร่าอย่างเจ็บปวดส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลาที่ฟุบอยู่ข้างเตียงผุดลุกขึ้นแล้วเอื้อมมือหนาประคองร่างบางอย่างห่วงใย

“อ้อนเป็นไงบ้าง เจ็บมากไหม”

“นนท์...น้ำ...หิวน้ำ...”

“อ้อนอยากดื่มน้ำใช่ไหม รอแป๊บนึงนะ” ร่างสูงผละไปอย่างรวดเร็วและกลับมาพร้อมน้ำสะอาดแล้วประคองร่างบางให้ดื่มน้ำอย่างอ่อนโยน

“ค่อยๆ ดื่มนะจ๊ะ” เสียงนั้นปลอบประโลมเอาใจจนคนฟังน้ำตาซึม รัชชานนท์คนเดิมกลับมาแล้ว...

“นนท์ นนท์เป็นอะไรมากมั้ย?” พอมีเรี่ยวแรงและได้ดื่มน้ำบรรเทาอาการคอแห้งเพราะเธอหลับไปถึงสองวันเต็มๆ คำถามแรกของเธอก็ทำให้น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลอย่างน่าละอาย      

“โธ่...อ้อน” เสียงห้าวสั่นสะท้านอย่างอดสู นี่ขนาดเธอเป็นฝ่ายถูกเขากระทำย่ำยีแต่เธอกลับถามไถ่เขาอย่างห่วงใยไม่มีแววของความโกรธเกรี้ยวใส่เขาเลยสักนิด

“นนท์เป็นอะไรไป นนท์หายรึยัง นนท์อย่าเป็นแบบนั้นอีกนะอ้อนกลัว”

“ไม่...อ้อน นนท์จะไม่มีวันทำร้ายอ้อนแบบนั้นอีกแล้ว นนท์ขอโทษ อ้อน นนท์...” ชายหนุ่มโถมตัวกอดเธอด้วยความรักล้นหัวใจ ร่างสูงที่สะท้านด้วยแรงสะอื้นอย่างห้ามไม่อยู่ อโนมาลูบแผ่นหลังกว้างอย่างปลอบประโลม

“อ้อนไม่เป็นไรแล้วนนท์ มันผ่านไปแล้ว”

“นนท์น่าจะต้องพูดคำนี้มากกว่านะ” เขาบอกเสียงพร่ากอดร่างบางแน่น”

“นนท์ มันเกิดขึ้นได้ยังไง ทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้ ทำไมอยู่ๆ นนท์ถึงได้เป็นแบบเมื่อคืนแล้วนนท์ถูกวางยาได้ยังไง” อโนมาถามอย่างคนที่มีสติและมีเหตุผล เธอไม่ใช่คน เธอไม่โวยวายร้องไห้เสียสติหรือคร่ำครวญเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ใช่ว่าจะไม่เสียใจกับสิ่งที่เสียไปแต่เธอเป็นคนมีเหตุผลเพียงพอ และเข้าใจสถานการณ์ที่เป็นไปเกินกว่าจะคร่ำครวญถึงสิ่งที่ผ่านมาแล้วเพราะรู้ว่ามันไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้ต่างหาก

“ต้องมีสักคนตั้งใจทำให้เกิดเรื่องบัดสีนี้ และมันต้องรับผิดชอบ”

“นนท์รู้หรือว่าใครและมีเจตนาอะไร”

“รู้สิอ้อน จะมีใคร ก็แก้วเหล้าแก้วสุดท้ายที่นนท์ดื่มมันมาจากมือของ แววตาบางอย่างที่เขามองอ้อนมันไม่ธรรมดามันมีแววประหลาดๆ ที่ไม่ค่อยหวังดี”

“แต่พี่มิรันเขาไม่มีเรื่องอะไรกับอ้อน เขาจะทำแบบนั้นทำไม”