บทที่ 4 เสน่หาค่ำคืนนั้น

กฤษณ์ดนัยมองร่างบางเดินหนีห่างออกไป ชายหนุ่มต้องตาต้องใจภัททิราตั้งแต่อยู่ที่สนามบิน การได้รู้ว่าเธอคือเพื่อนของลูกสาวนั้นไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของเขาเปลี่ยนไปเลย

ทว่าเมื่อได้รู้ว่าเธอก็ใจตรงกัน นั่นกลับทำให้หัวใจที่เคยแห้งเหี่ยวของพ่อหม้ายหนุ่มกลับมากระชุ่มกระชวยอีกครั้ง และเขาไม่มีทางปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป คิดได้แบบนั้นชายหนุ่มก็รีบกระโจนขึ้นจากสระ และรีบเดินตามภัททิราไป เมื่อใกล้ถึงห้องของเธอบานประตูก็กำลังจะปิดลงพอดี เขาจึงตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปยื่นแขนขวางเอาไว้ จนเกือบโดนประตูหนีบ

“คุณกฤษณ์”

“ออกมาคุยกันข้างนอก”

“เอ่อ งั้นแพทขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนได้ไหมคะ”

“ครับ เดี๋ยวผมไปรอที่ห้องนั่งเล่น”

ภัททิราพยักหน้ารับ ชายหนุ่มจึงยอมดึงแขนที่ขวางบานประตูออกไป เมื่อประตูปิดลงภัททิราก็ทรุดนั่งลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอแทบจะไม่กล้าสู้หน้ากฤษณ์ดนัยอยู่แล้ว หญิงสาวใช้เวลารวบรวมความกล้าอยู่หลายนาที ก่อนตัดสินใจเปลี่ยนเสื้อผ้า และออกไปพบชายหนุ่มที่ห้องนั่งเล่น

เมื่อภัททิราออกไปถึงห้องนั่งเล่น ก็เห็น

กฤษณ์ดนัยนั่งอยู่บนพื้นหันหลังพิงโซฟาตัวยาว บนโต๊ะตรงหน้ามีหมูอบในจานที่พร่องไปเล็กน้อย กับแก้วสองใบพร้อมขวดบรั่นดี ซึ่งของเหลวสีอำพันภายในขวดนั้นพร่องไปมาก ดูจากรูปการณ์แล้วเขาคงมานั่งรอเธอนานพอดู และคงดื่มไปไม่น้อย

“ผมนึกว่าคุณจะทิ้งให้ผมรอเก้อซะแล้ว”

ชายหนุ่มหันมากล่าวกับเธอด้วยใบหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาดำขลับที่มองมานั้นทำเอาหญิงสาวอดประหม่าไม่ได้ ภัททิราเข้าไปนั่งลงข้างชายหนุ่ม ก่อนคว้าขวดบรั่นดีขึ้นมาเทใส่แก้วและยกขึ้นดื่ม เพื่อเรียกความกล้า

เธอรอให้กฤษณ์ดนัยเป็นฝ่ายเอ่ยปากออกมา ทว่าเขากลับไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่ริมสระว่ายน้ำเลย ชายหนุ่มชวนเธอคุยไปเรื่อยเปื่อย ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่เขาและเธอสนทนากันสลับกับสาดบรั่นดีลงคอ ราวกับเป็นการดวลกันอย่างไรอย่างนั้น หัวข้อในการพูดคุยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปเรื่อย จวบจนขวดเครื่องดื่มนั้นเหลือเพียงความว่างเปล่า น้ำเสียงของทั้งคู่นั้นเริ่มอ้อแอ้

“กี้บอกว่าแพทอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เรียนมอปลายเลย จริงเหรอ”

“ค่ะ เมื่อก่อนแพทอยู่กับแม่แค่สองคน พอแม่แต่งงานใหม่ต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศ แพทไม่

อยากไป ก็เลยขอแม่อยู่ที่ไทย แพทอยู่คนเดียวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา” พูดจบภัททิราก็ยกแก้วดื่มรวดเดียวจนหมด ในหัวเริ่มมึนงงจนต้องฟุบหน้าลงบนโต๊ะตัวเตี้ยหน้าโซฟา พลางมองคนเคียงข้างด้วยนัยน์ตาหวานฉ่ำ

“เก่งนะ ถึงว่าแพทดูโตเป็นผู้ใหญ่กว่าเพื่อนในกลุ่ม” ชายหนุ่มยกแขนขึ้นวางข้อศอกลงบนโต๊ะ ก่อนซบใบหน้าคมคร้ามลงบนมือหนา พร้อมจ้องมองดวงหน้าสวย

นัยน์ตาคู่คมพิจารณาใบหน้างดงามอย่างละเอียดก่อนจะมาบรรจบที่ริมฝีปากเล็ก ความรู้สึกอุ่นซ่านยังคงตราตรึงไม่จางหาย ยิ่งได้มองใกล้ ๆ เขาก็ยิ่งอยากลิ้มลองอีกครั้ง ประกอบกับความ

มึนเมา ทำให้ชายหนุ่มค่อย ๆ ก้มลงไปมอบจุมพิตแผ่วเบาให้เธออีกครา ทว่าเมื่อได้สัมผัส ราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาล เขาประคองแก้มใสทั้งสองขึ้นมา ซึ่งเธอก็โอนอ่อนเคลิบเคลิ้ม

จูบนั้นรุนแรงเร่าร้อนจนไม่อาจถอน กว่าจะรู้ตัวอีกทีร่างบางก็ขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่ง

เรียวลิ้นร้อนชำแรกเข้าไปเกี่ยวรัดลิ้นเล็กด้วยความปรารถนา ความหอมหวานที่ติดตรึงอยู่ก่อนหน้าเมื่อได้ลิ้มลองอีกครั้งก็ทำเอาชายหนุ่มแทบคลั่ง

สะโพกกลมกลึงบดเบียดอยู่บนต้นขาแกร่ง ปลุกความเป็นชายที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น ฝ่ามือหนาล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบาง ลูบไล้ผิวเนียนนุ่ม ในแต่ละสัมผัสที่มือสากลากผ่านนั้นทำกายสาวสะท้าน หลุดเสียงครางอื้ออึงในลำคอเป็นระยะ

“ไปในห้องกัน เดี๋ยวมีคนเห็น”

ชายหนุ่มถอนจูบออกมาชั่วขณะเพื่อเอ่ยกับภัททิรา แต่ทว่าหญิงสาวกลับไม่สนใจ รั้งลำคอแกร่งเข้ามาจูบต่อ กฤษณ์ดนัยจึงจำต้องอุ้มเธอไปทั้งแบบนั้น

และเมื่อบานประตูไม้สีน้ำตาลปิดลง ภายนอกวิลล่าสุดหรูก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดออกมาภายนอกเลยจวบจนรุ่งสาง