ตอนที่2

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านกระจกกรองแสงของสำนักงานรักษาความปลอดภัยระดับพรีเมียมใจกลางเมือง ภามนั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัดและเงียบขรึม เบื้องหน้าบนโต๊ะทำงานกระจกใส คือซองจดหมายสีน้ำเงินเข้มซึ่งบรรจุข้อความข่มขู่ถึงซูปเปอร์โมเดลสาว

"มึงจะปฏิเสธงานนี้จริงๆ เหรอวะภาม?"

พีท อดีตเพื่อนร่วมรุ่นในหน่วยพิเศษและประธานบริษัทบอดี้การ์ดชั้นนำเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักใจ เขาเลื่อนซองจดหมายมาตรงหน้าภาม

"คดีนี้ไม่ใช่คดีเล็กๆ ข้อความขู่ฆ่าส่งมาถึงผู้จัดการส่วนตัวของคุณปรางค์นลินสามครั้งแล้ว ทั้งการสะกดรอยตาม จดหมายเปื้อนเลือด แล้วก็รูปถ่ายตอนเธออยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ศัตรูเป็นพวกมีอิทธิพลในเงามืดที่เชี่ยวชาญการสะกดรอยมากๆ และที่สำคัญ... ทางฝั่งคุณปรางระบุชื่อมึงเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวเพียงคนเดียวเท่านั้น"

ภามหลุบสายตามองเอกสารและรูปถ่ายของ ปรางค์นลิน ที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าคมคายไร้ความรู้สึก ทว่าคิ้วเข้มข้นกลับขมวดแน่นขึ้น

"กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วพีท กูไม่รับคุ้มกันคน โดยเฉพาะพวกดาราไฮโซที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว"

"แต่คุณปรางค์เจาะจงมึง! เธอจ่ายเงินไม่อั้น และยืนยันว่าถ้าไม่ใช่มึง เธอก็จะไม่ยอมให้ใครมาคุ้มกันทั้งนั้น"

พีทถอนหายใจยาว มองเพื่อนสนิทด้วยความห่วงใย

"กูรู้ว่ามึงยังฝังใจกับเรื่องของมีนาเมื่อห้าปีก่อน... แต่ภาม มึงจะจมอยู่กับความรู้สึกผิดแบบนี้ไปตลอดชีวิตไม่ได้นะเว้ย"

คำว่า 'มีนา' เหมือนมีมีดสั้นที่แทงแผลเป็นที่อยู่ในใจของภาม ความทรงจำสีเลือดและเสียงปืนเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาเตะหัวใจเขาจนหนักอึ้ง ภามเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดังเดิม

"กูไม่ได้ทำเพราะความกลัว แต่กูไม่อยากให้ใครต้องมาซ้ำรอยเดิม"

ภามตอบเสียงเรียบ

"งั้นมึงยิ่งต้องรับงานนี้"

พีทยื่นรูปถ่ายใบล่าสุดให้ภาม มันเป็นรูปปรางค์นลินขณะกำลังก้าวลงจากรถตู้หรู แต่ตรงบริเวณลำคอของเธอถูกรอยหมึกสีแดงขีดฆ่าไว้อย่างน่าขนลุก

"ถ้ามึงปล่อยมือไปตอนนี้ แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเธอ... มึงคิดว่ามึงจะยกโทษให้ตัวเองได้เหรอ?"

ภามจ้องมองรูปถ่ายใบนั้น สายตาหยุดลงที่นัยน์ตาคู่สวยของปรางค์นลิน... ดวงตาท้าทายและซุกซนที่เพิ่งสบตาเขาหลังเวทีเมื่อคืน ความรู้สึกประหลาดบางอย่างขยับเคลื่อนในอกข้างซ้าย มันคงเป็นความรู้สึกที่อยากปกป้องตามสัญชาตญาณของเขาเอง

หลังจากความเงียบอันยาวนานปกคลุมห้องทำงาน ภามก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขายื่นมือไปหยิบแฟ้มประวัติของปรางค์นลินขึ้นมาปิดลง

"แค่งานนี้งานเดียว... พอคดีจบ กูจบ"

คอนโดมิเนียมเพนต์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสี่สิบใจกลางกรุงเทพฯ คือเป้าหมายแรกในการปฏิบัติหน้าที่ของภาม ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกถือว่าแน่นหนา ทว่าสำหรับคนที่ผ่านฝึกฝนการลาดตระเวนและกลยุทธ์สงครามอย่างภาม เขาสามารถมองเห็นจุดอับและช่องโหว่ได้มากกว่าสิบจุดตั้งแต่ก้าวขาออกจากลิฟต์

ภามในชุดสูทสีเข้มตัวเดิม ปรับเนคไทให้เรียบร้อยก่อนจะเอื้อมมือไปกดออดหน้าประตูห้องหรู เพียงไม่กี่วินาที เสียงกลไกดิจิทัลล็อกก็ดังขึ้น ประตูแผ่นหนาเปิดออกช้าๆ

ภาพที่เห็นตรงหน้าหลังจากที่ประตูถูกเปิดออก ทำให้อดีตตำรวจหนุ่มผู้ผ่านศึกมานักต่อนักต้องชะงักสติไปชั่วครู่

ปรางค์นลินยืนอยู่ตรงนั้น... เรือนร่างเพรียวระหงทรวดทรงนาฬิกาทรายถูกปกคลุมด้วยชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีแชมเปญบางเบา ขอบลูกไม้สีดำเว้าลึกเผยให้เห็นเนินอกเนียนนุ่มและแผ่นหลังบอบบางอย่างหมิ่นเหม่ ชายผ้าซาตินพลิ้วไหวทิ้งตัวยาวเหนือเข่าเพียงเล็กน้อย เผยเรียวขาสวยได้รูปที่เปลือยเปล่า ผมยาวดัดลอนเป็นคลื่นอย่างธรรมชาติ กลิ่นหอมเย้ายวนของดอกมะลิผสมวานิลลาลอยออกมาเตะจมูกภามอย่างจัง

"มาตรงเวลาดีนี่คะ... คุณหมีหน้านิ่ง"

ปรางค์นลินคลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ นัยน์ตาคู่สวยส่องประกายระยิบระยับด้วยความซุกซนเมื่อเห็นว่าบอดี้การ์ดหนุ่มสายโหดถึงกับค้างไปชั่วขณะ เธอเอียงคอเล็กน้อย ปล่อยให้สายเดี่ยวของชุดนอนหลุดร่วงลงมาจากไหล่มนข้างหนึ่งโดยไม่คิดจะดึงกลับ

ภามรีบดึงสายตากลับมามองที่ใบหน้าของเธอทันที พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ลดระดับสายตาต่ำลงไปมองเรือนร่างวับๆ แวมๆ นั้น เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นประดุจน้ำแข็ง

"สวัสดีครับคุณปรางค์นลิน ผมภาม จากบริษัทรักษาความปลอดภัย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะมาดูแลความปลอดภัยให้คุณครับ"

"รู้แล้วค่ะ ประวัติคุณภาม ปรางอ่านจนจำได้ขึ้นใจแล้วค่ะ"

ปรางค์นลินหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องคอนโดกว้างจงใจยักย้ายสะโพกอย่างอ่อนช้อยให้เขามองตาม

"เข้ามาสิคะ จะยืนเฝ้าประตูอยู่ตรงนั้นทั้งวันรึไง?"

ภามก้าวเข้ามาในห้อง ปิดประตูและลงล็อกอย่างแน่นหนา สายตาคมสแกนไปรอบๆ ห้องเพนต์เฮาส์เพื่อตรวจหาจุดอันตรายและกล้องวงจรปิดตามสัญชาตญาณ ทว่าเจ้าของห้องกลับเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์บาร์ หยิบแก้วน้ำส้มขึ้นมาจิบอย่างอารมณ์ดี

"ชุดที่คุณสวมอยู่... ดูไม่เหมาะกับการต้อนรับคนแปลกหน้านะครับ คุณปรางค์"

ภามเตือนเสียงเคร่งขรึม ยืนเว้นระยะห่างอย่างเป็นทางการ

ปรางค์นลินวางแก้วลงบนโต๊ะ เธอคลี่ยิ้มหวานแล้วค่อยๆ ก้าวขาเดินตรงเข้ามาหาเขา ส้นเท้าเปลือยเปล่าก้าวลงบนพรมหนานุ่มอย่างเงียบเชียบ ทุกการก้าวเดินของเธอเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนที่ตรึงสายตา

"คนแปลกหน้าเหรอคะ?"

เธอหยุดยืนตรงหน้าภาม ระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งฟุต

"แต่เปรางค์ไม่ได้มองคุณภามเป็นคนแปลกหน้าสักหน่อย"

"ตามหลักการรักษาความปลอดภัย บอดี้การ์ดคือบุคคลภายนอก คุณควรระมัดระวังตัวมากกว่านี้ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่คุณกำลังถูกข่มขู่"

ภามยังคงพยายามรักษาท่าทีเกร็งแข็ง แต่ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อกลิ่นหอมประจำตัวของเธออบอวลอยู่รอบตัว

ปรางค์นลินไม่ฟังคำเตือน เธอขยับก้าวเข้ามาประชิดมากยิ่งขึ้น สัญชาตญาณขิงภามสั่งให้ถอยหลัง แต่ทว่าแผ่นหลังของเขาชนเข้ากับประตูห้องที่เพิ่งปิดลงไปเมื่อครู่ ปรางค์นลินยกมือเรียวสวยขึ้นแตะที่ประตูข้างศีรษะของเขา กักขังอดีตตำรวจร่างใหญ่ไว้ระหว่างแผ่นหลังและเรือนร่างบางเบาของเธอเอง

"คุณภามคะ..."

เสียงหวานกระซิบชิดแผ่นอกกว้าง นัยน์ตาคมสวยช้อนขึ้นมองเขาในระยะประชิดจนเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคมกริบคู่ นั้น

"มองตาปรางค์ชัดๆ สิคะ"

ภามขมวดคิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอรดอยู่แถวลำคอและแผงอก หัวใจที่เคยนิ่งสงบดั่งน้ำแข็งของเขาเริ่มเต้นรัวขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายอันบึกบึนเกร็งทุกสัดส่วน

ปรางค์นลินใช้นิ้วชี้เรียวสวยแตะลงบนแผงอกข้างซ้ายของเขา ผ่านเนื้อผ้าสูทหนาหนัก เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเร่งแรงของบอดี้การ์ดหน้านิ่ง รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นที่มุมปากกระจับสวย

"หัวใจเต้นแรงจังเลยนะคะ... ตื่นเต้นที่เห็นชุดนอนปรางค์หรือตื่นเต้นเพราะอย่างอื่นกันแน่?"

"คุณปรางค์ ถอยออกไปก่อนครับ"

ภามสั่งเสียงดุ ทว่าน้ำเสียงกลับทุ้มต่ำและพร่าลงเล็กน้อย เขายกมือขึ้นหมายจะจับไหล่เธอเพื่อดันออก แต่เมื่อฝ่ามือหนาสัมผัสกับผิวไหล่นุ่มเนียนที่เปลือยเปล่า ความร้อนจากผิวกายของเธอกลับทำให้อารมณ์ของเขากระเจิดกระเจิงยิ่งกว่าเดิม

ปรางค์นลินไม่ถอย แถมยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกรั้นของเธอแทบจะชนกับสันจมูกโด่งของเขา นัยน์ตาคู่สวยของเธอเปลี่ยนเป็นซาบซึ้งและท้าทายในเวลาเดียวกัน

"จำสายตาคู่นี้ไม่ได้จริงๆ เหรอคะ... คุณหมีหน้านิ่ง?"

คำกระซิบหวานแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูเขา

"จำไม่ได้จริงๆ เหรอว่าเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน?"

ภามชะงักกึก นัยน์ตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย คำถามนั้นเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ภาพความทรงจำบางอย่างเลือนรางพยายามจะผุดขึ้นมา