ตอนที่8

เสียงสายฝนที่พัดกระหน่ำอยู่ภายนอกเพนต์เฮาส์ดูคล้ายจะเงียบหายไปในเสี้ยววินาทีเมื่อคำพูดของพีทสิ้นสุดลง บรรยากาศภายในห้องกว้างตกอยู่ในความเงียบอันน่าสะพรึงและตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ

ภาม นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ตัวเกร็งแข็งดั่งหินผา นัยน์ตาคมกริบที่เคยเรียบเฉยบัดนี้สั่นระริกด้วยความเจ็บปวด ฝันร้ายในอดีตที่หวนกลับมาแทงฉีกหัวใจเขาอย่างรุนแรง ภาพหมวดมีนาที่สิ้นใจในอ้อมกอดของเขาพร้อมเลือดสีแดงฉานกลางงานเลี้ยงเมื่อห้าปีก่อน ซ้อนทับเข้ากับภาพของ ปรางค์นลิน ที่เพิ่งผ่านพ้นคมมีดของมือสังหารมาได้อย่างเฉียบพลัน

อาการ PTSD ที่ซุกซ่อนอยู่ลึกๆ กำลังปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง ลมหายใจของภามติดขัด ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าสั่นเทาขึ้นมาเบาๆ เหงื่อเย็นผุดซึมตามแผงอกและลำคอ ความกลัวที่จะต้องสูญเสียคนที่รักไปอีกครั้งบดขยี้สติสัมปชัญญะของเขาจนแทบควบคุมไม่ได้

ปรางค์นลินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอันน่ากลัวนั้นในทันที เธอไม่สนเรื่องโทรศัพท์หรือชื่อของศัตรูในอดีต แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตรงหน้าคือชายหนุ่มที่กำลังถูกความทรงจำอันเลวร้ายกัดกิน ปรางค์รีบขยับตัวขึ้นมานั่งทับบนตักของภาม รวบใบหน้าคมคายของเขาไว้ด้วยสองมือเรียวนุ่ม ออกแรงบังคับให้เขาสบตากับเธอในระยะประชิด

"คุณภาม... มองหน้าปรางค์สิคะ!"

เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยความรักและเด็ดขาด

"มองตาปรางค์! ปรางค์อยู่ตรงนี้ ปรางค์ยังปลอดภัย และไม่มีใครทำอะไรปรางค์ได้ทั้งนั้น!"

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มอันแสนอบอุ่นและทระนงของปรางค์นลิน ดึงสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงของภามให้กลับคืนมา อดีตตำรวจหนุ่มจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ห่างไม่ถึงนิ้ว ลมหายใจร้อนผ่าวของเธอช่วยละลายความเย็นเยือกในหัวใจของเขาลงทีละน้อย ภามยกมือขวาอันทรงพลังขึ้นโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมหวานของปรางค์นลิน กอดรัดเรือนร่างระหงไว้ในอ้อมแขนดั่งคนหิวกระหายความมั่นคง

ปรางค์ยกมือขึ้นลูบเรือนผมสั้นนุ่มของเขาเบาๆ ปล่อยให้บอดี้การ์ดสายโหดผู้แสนเกรี้ยวกราดได้ซบหน้าพักพิงความอ่อนแอไว้กับเธอ เธอสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นระทึกและแรงสั่นสะท้านจากแผงอกของเขา ความรู้สึกอยากปกป้องและสายใยจากเมื่อห้าปีก่อนได้หลอมรวมทั้งคู่เข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบแล้วในวินาทีนี้

"ปรางค์จะไม่ไปไหน..."

เธอแนบแก้มลงกับศีรษะของเขา กระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ปรางค์ไม่ใช่มีนา... และปรางค์จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเราสองคนเด็ดขาด"

ภามสูดกลิ่นหอมฟิโรโมนวานิลลาผสมดอกมะลิเข้าเต็มปอด พลังใจและความเข้มแข็งของอัศวินหน้านิ่งค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนจากความหวาดหวั่นเป็นความดุดันและแผดเผาไปด้วยไฟแห่งการปกป้อง เขาถอนใบหน้าออกจากซอกคอของเธอ สบตากับปรางค์นลินด้วยแววตาจริงจังสูงสุด

"เพนต์เฮาส์ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้วครับ"

ภามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น

"พวกมันรู้ตำแหน่งของคุณ และคนพวกนี้ไม่เคยยอมแพ้จนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย"

"กูเห็นด้วย!"

เสียงพีทดังแทรกมาจากลำโพงโทรศัพท์ที่ยังไม่ได้ตัดสาย

"ทีมรักษาความปลอดภัยของกูกำลังตรวจพบรถตู้ไม่มีป้ายทะเบียนสองคันวนเวียนอยู่แถวทางเข้าคอนโดมึง ภาม! มึงต้องพาคุณปรางค์ย้ายออกจากที่นั่นด่วนที่สุดก่อนที่พวกมันจะปิดล้อมตึก!"

"กูจะพาเธอไปที่ 'เซฟเฮาส์' ของกู"

ภามตอบกลับพีทอย่างรวดเร็ว

"เตรียมทีมหลอกล่อตรงประตูหน้า ส่วนกูจะพาคุณปรางค์ออกทางลิฟต์ขนของใต้ดิน"

"รับทราบ! ระวังตัวด้วยเพื่อน"

ภามวางสายลง เขาจ้องมองปรางค์นลินด้วยความรักและความห่วงใยที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป มือหนาไล้ตามกรอบหน้าสวยละมุนของเธออย่างเบามือ

"คุณปรางค์... คุณไว้ใจผมไหม?"

ปรางค์คลี่ยิ้มหวาน นัยน์ตาส่องประกายเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม เธอใช้นิ้วเรียวสวยแตะริมฝีปากของเขาเบาๆ

"ชีวิตและหัวใจของปรางค์... ปรางค์ยกให้คุณดูแลตั้งแต่วันที่คุณถอดตราตำรวจใส่มือปรางค์เมื่อห้าปีก่อนแล้วค่ะ คุณหมี"

สิบห้านาทีต่อมา ท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ยานพาหนะออฟโรดสีดำสนิทติดกระจกกันกระสุนรอบคัน พุ่งแหวกความมืดและสายฝนออกจากลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโดมิเนียมหรูด้วยความเร็วสูง ภามรับหน้าที่เป็นผู้ขับด้วยตัวเอง มือขวาจับพวงมาลัยมั่นคง ส่วนมือซ้ายที่พันผ้าพันแผลไว้แน่นหนาประคองเกียร์และคอยสังเกตการณ์ผ่านกระจกมองข้าง

ปรางค์นลินในชุดกางเกงยีนส์เข้ารูปและเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ เธอไม่ได้แสดงอาการขวัญเสียหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่สวยคอยจ้องมองถนนเบื้องหน้าและเหลียวมองบอดี้การ์ดหนุ่มข้างกายเป็นระยะ

"แขนซ้ายเจ็บมากไหมคะ?"

ปรางค์เอื้อมมือไปแตะท่อนแขนแกร่งของเขาด้วยความห่วงใย

ภามละสายตาจากถนนหันมามองเธอวูบหนึ่ง สายตาคมกริบฉายรอยยิ้มอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่ง

"ไม่เจ็บเลยครับ... เมื่อมีคุณอยู่ใกล้ๆ"

คำพูดตรงไปตรงมาและน้ำเสียงทุ้มหวานทำเอาปรางค์นลินถึงกับแก้มขึ้นสีระเรื่อ ความหวานชื่นซาบซ่านไปทั่วอก ทลายความตึงเครียดของสถานการณ์หนีตายลงไปจนหมดสิ้น ปรางค์เอื้อมมือไปกุมมือขวาของภามที่จับพวงมาลัยไว้ สอดประสานนิ้วมือเรียวสวยเข้ากับนิ้วมือหนาของเขาอย่างแนบแน่น

"กฎรักษาระยะห่างหนึ่งเมตรของคุณภาม... โดนยกเลิกถาวรแล้วใช่มั้ยคะ?"

ปรางค์เย้าด้วยรอยยิ้มซุกซน

ภามบีบมือเล็กของเธอตอบกลับอย่างหนักแน่น ไม่ยอมปล่อยมือออกแม้แต่วินาทีเดียว

"ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป... ระยะห่างระหว่างผมกับคุณ คือศูนย์เซนติเมตรครับ คุณปรางค์"

รถออฟโรดทะยานผ่านเส้นทางสายเก่าตัดผ่านทิวเขาและป่าไม้เบญจพรรณ มุ่งหน้าสู่อ่าวส่วนตัวริมชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก ซึ่งเป็นที่ตั้งของเซฟเฮาส์ลับส่วนตัวของภาม พื้นที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างมิดชิดบนหน้าผาสูง รายล้อมด้วยป่าธรรมชาติและมีทางเข้าออกเพียงทางเดียว เหมาะสำหรับการกบดานและตั้งรับในยุทธวิธีสงคราม

เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้านพักสไตล์โมเดิร์นที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงามืดของทิวไม้ เสียงคลื่นลมทะเลกระทบฝั่งดังซ่าๆ ผสมผสานกับเสียงฝนตกพรำๆ ภามดับเครื่องยนต์ สแกนพื้นที่รอบบ้านผ่านระบบกล้องอินฟราเรดจนแน่ใจว่าปลอดภัย ก่อนจะหันมาหาปรางค์นลิน

"ถึงแล้วครับ... พื้นที่ปลอดภัยของเรา"

ภามก้าวลงจากรถ เดินหมุนมาเปิดประตูฝั่งคนขับ แล้วเอื้อมมือไปอุ้มร่างระหงของปรางค์นลินขึ้นมาในอ้อมแขนกว้างทันทีโดยไม่ทันให้เธอตั้งตัว!

"อุ๊ย! คุณภาม... ปรางค์เดินเองได้ค่ะ แขนคุณยังเจ็บอยู่นะ!"

ปรางค์ร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบยกแขนโอบรอบคอหนาของเขาไว้ด้วยความกลัวตก

"แผลแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอกครับ"

ภามเอ่ยเสียงทุ้ม อุ้มร่างบางของซูเปอร์โมเดลสาวแนบชิดอก ก้าวขาฉับๆ พาเธอเดินผ่านประตูบ้านพักนิรภัยเข้าไปข้างในอย่างง่ายดาย ราวกับเรือนร่างระหงของเธอไร้น้ำหนัก

ภายในเซฟเฮาส์ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โทนสีอบอุ่นและกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ทะเลมืดมิดเบื้องล่าง แสงไฟสีส้มวอร์มไลต์สว่างขึ้นอัตโนมัติเมื่อภามก้าวเข้ามา ชายหนุ่มวางร่างของปรางค์นลินลงบนโซฟาหนังนุ่มตัวใหญ่กลางห้องอย่างเบามือ

ปรางค์ยังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากคอของเขา เธอช้อนตามองใบหน้าคมคายในระยะประชิด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววรักใคร่ ซาบซึ้ง และยั่วเย้าในที

"บอดี้การ์ดส่วนตัวคนนี้... บริการอุ้มส่งถึงโซฟาเลย เหรอคะ?"

ปรางค์กระซิบเย้า ใช้นิ้วชี้เรียวสวยลูบไล้ริมฝีปากหยักได้รูปของภามเบาๆ

ภามจ้องมองริมฝีปากกระจับสีชมพูระเรื่อที่อยู่ห่างไม่ถึงนิ้ว ความนึกคิดและกำแพงการควบคุมตนเองที่เขาเพียรสร้างมาตลอดห้าปี พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ความรัก ความโหยหา และสัญชาตญาณความต้องการปกป้องผู้หญิงตรงหน้า ท่วมท้นออกมาจากหัวใจของเขา

"ผมไม่ได้ทำในฐานะบอดี้การ์ดครับ..."

ภามเค้นเสียงทุ้มพร่าต่ำข้างหูเธอ นัยน์ตาคมกริบไหวระริกด้วยไฟแห่งความเสน่หา

"...แต่ผมทำในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ที่รักคุณปรางค์นลินจนหมดหัวใจ"

คำบอกรักอันแสนจริงใจและดุดันทำเอาหัวใจของปรางค์นลินเต้นระทึกดั่งจังหวะกลอง น้ำตาแห่งความสุขคลอเบ้า ปรางค์กระชับอ้อมแขนรั้งลำคอหนาของเขาลงมา ก่อนจะยืดตัวขึ้นประทับริมฝีปากนุ่มนวลของเธอลงบนริมฝีปากของภามทันที!

จูบระหว่างเขากับเธอเต็มไปด้วยความนุ่มนวล ซาบซึ้ง และเยียวยาบาดแผลในใจของกันและกัน ภามทอดทับเรือนร่างสูงใหญ่ลงมาโน้มรับจูบนั้นอย่างโหยหา ลิ้นหนาแทรกซึมเข้าตักตวงความหวานชื่นจากริมฝีปากกระจับของซูเปอร์โมเดลสาวอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เสียงลมหายใจและสัมผัสอันอบอุ่นแนบแน่นหลอมรวมคนทั้งสองเข้าเป็นหนึ่งเดียวกันท่ามกลางเสียงคลื่นลมทะเลด้านนอก

ทว่า ในขณะที่ความรักและความเสน่หากำลังเบ่งบานอย่างลึกซึ้งในเงามืดของเซฟเฮาส์... สัญญาณดาวเทียมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ยุทธวิธีของภามก็กระพริบขึ้นเป็นสีแดงฉาน พร้อมข้อความแจ้งเตือนการดักจับสัญญาณวิทยุจากองค์กรศัตรูที่กำลังตีบีบวงล้อมเข้ามาทางชายฝั่ง!

ศึกแห่งชีวิตและบทพิสูจน์ความรักครั้งใหญ่ที่สุด... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในไม่ช้า!