ตอนที่1

เสียงชัตเตอร์จากกล้องนับร้อยตัวดังขึ้นผสมเข้ากับจังหวะดนตรีบีตหนักที่สั่นไปทั่วทั้งฮอลล์จัดแสดงของโรงแรมสุดหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร แสงไฟสปอตไลต์ส่องสว่างจับจ้องไปยังเวทีแคตวอล์กยกระดับยาวเหยียดที่ถูกออกแบบสำหรับงานคืนนี้ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหรูหรา ไฮโซ และความมีระดับของเหล่าผู้มีชื่อเสียง ไฮโซ และสื่อมวลชนทุกแขนงที่มารวมตัวกันเพื่อรับชมแฟชั่นโชว์คอลเลกชันฤดูการใหม่ของดีไซเนอร์ระดับโลก

ทว่าไฮไลต์ที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าที่มีราคาแพงสูงลิบลิ่ว แต่คือการปรากฏตัวของ "ปรางค์นลิน" หรือ "ปราง" ซูเปอร์โมเดลสาวสุดฮอตอันดับต้นๆของวงการ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องเรือนร่างเพรียวระหง ทรวดทรงนาฬิกาทรายอันสมบูรณ์แบบ และเสน่ห์เย้ายวนที่สามารถหยุดลมหายใจของผู้คนได้เพียงแค่การก้าวเดิน

ยามที่ร่างบางในชุดฟินาเล่ซีทรูสีดำปักดิ้นทองคำแท้ก้าวพ้นหลังผ้าม่านกำมะหยี่ออกมา เสียงฮือฮาด้วยความทึ่งก็ดังกระหึ่มขึ้นทั่วทั้งงาน ชุดที่เธอสวมใส่นั้นตัดเย็บอย่างประณีต เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างวับๆ แวมๆ ท่ามกลางลายปักอันซับซ้อน ผิวเนียนละเอียดสะท้อนแสงไฟเป็นประกายระยิบระยับ ทุกจังหวะการยักย้ายสะโพกและส้นสูงสี่นิ้วที่กระทบพื้นแคตวอล์ก เต็มไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์ที่ใครก็ไม่สามารถล่ะสายตาไปได้

ปรางค์นลินคือหนึ่งในตัวท๊อปแห่งรันเวย์อย่างแท้จริง สายตาคมเฉี่ยวเปี่ยมเสน่ห์ของเธอ รวมถึงรอยยิ้มที่โปรยออกมามีอิทธิพลต่ทุกสายตาที่จับจ้อง... ยกเว้นเพียงคู่เดียว

ตรงมุมมืดใกล้กับราวกั้นโซนวีไอพี ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเรียบกริบยืนตระหง่านอยู่ ร่างกายอันบึกบึนภายใต้ร่มผ้าบอกถึงการฝึกฝนมาอย่างหนัก ไหล่กว้าง หลังตรง และท่วงท่าการยืนที่มั่นคงแข็วแรง "ภาม" อดีตนายตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษผู้มีนัยน์ตาเรียบเฉยเย็นชา ราวกับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ในโลก ใบหน้าคมคายของเขาแสนเคร่งขรึม สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวไม่ได้จับจ้องที่ความงามของเรือนร่างนางแบบสาว แต่กำลังสแกนวิเคราะห์สภาพแวดล้อม มุมอับ สายตาผู้คน และทางออกฉุกเฉินตามสัญชาตญาณความปลอดภัยที่ฝังลึกเข้าไปในกระดูกของเขา

สำหรับภาม แสงแฟลชระยิบระยับเหล่านี้ไม่ได้สร้างความตื่นตาตื่นใจ แต่มันชวนให้นึกถึงแสงวาบของการระเบิด เสียงชัตเตอร์ที่ถี่รัวเร็วฟังดูไม่ต่างจากเสียงกลไกของปืนสงคราม อาการ PTSD* ที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ทำให้หัวใจเขาหนักอึ้ง เขาเกลียดงานสังคมที่แสนจะวุ่นวาย เกลียดความโดดเด่น และที่สำคัญที่สุด... เขาตั้งปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่รับงานคุ้มกันคนไหนอีกเลยนับตั้งแต่เหตุการณ์ในอดีตที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา

ทว่า เหตุผลเดียวที่เขามายืนอยู่ตรงนี้ในคืนนี้ เพราะถูกเพื่อนสนิทขอร้องแกมบังคับให้มาช่วยประเมินระบบรักษาความปลอดภัยในงานใหญ่ที่มีข่าวเรื่องการคุกคามของดาราไฮโซ

จังหวะที่ปรางค์นลินเดินมาถึงปลายแคตวอล์กเพื่อโพสท่าฟินาเล่ สายตาอันเฉียบแหลมของเธอกวาดมองฝูงชนด้านล่างอย่างเป็นธรรมชาติ ท่ามกลางแววตาหลงใหลและชื่นชมของบรรดาชายหนุ่มและผู้มีอิทธิพลนับร้อยที่อยู่เบื้องล่าง แต่สายตาเย็นชาและแสนจะห่างเหินของภามกลับโดดเด่นออกมาอย่างน่าประหลาด เขาเป็นคนเดียวในฮอลล์ที่ไม่ตกอยู่ใต้เวทมนตร์ของเธอ ไม่แม้แต่จะยิ้มหรือแสดงอาการใดๆ

ในที่สุด... ก็พบตัวจนได้

หัวใจของปรางค์นลินกระตุกวูบเบาๆ ความทรงจำเมื่อ 5 ปีก่อนพลันผุดขึ้นมาในความคิดอย่างเด่นชัด ใบหน้าของนายตำรวจหนุ่มหน้านิ่งที่เคยช่วยชีวิตเธอไว้ในคดีมืดครั้งนั้น แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีและเขาดูโตขึ้น เคร่งขรึมขึ้น และมีร่องรอยความเจ็บปวดซ่อนอยู่ในดวงตามากขึ้น แต่เธอก็ไม่มีวันลืมดวงตาคู่เดิมคู่นั้นได้เลย นัยน์ตาที่เคยส่องประกายที่เคยปกป้องเธอในคืนที่มืดมิดที่สุดของชีวิต

ในขณะที่ภามจำเด็กสาวมอมแมมขวัญเสียในวันนั้นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เพราะภาพของปรางค์นลินในวันนี้คือซูเปอร์โมเดลระดับอินเตอร์ที่เปล่งประกายเย้ายวนเกินกว่าจะเชื่อมโยงกับอดีตได้

มุมปากกระจับสวยของปรางค์นลินคลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ขึ้นมาทันที มันไม่ใช่รอยยิ้มแบบการแสดงบนรันเวย์ทั่วไป แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความซุกซน นัยน์ตาคู่สวยจ้องตรงไปที่ภามอย่างเปิดเผย เธอยักไหล่เล็กน้อย หมุนตัวสะบัดชายผ้าซีทรูอย่างพริ้วไหว จังหวะหมุนตัวนั้น เธอจงใจเอี้ยวหน้ากลับมามองข้ามไหล่ ส่งสายตาท้าทายและแฝงความยวนยั่วอย่างเป็นเอกลักษณ์ตรงไปหาภามโดยเฉพาะ

แสงไฟสปอตไลต์ตกกระทบเรือนร่างของเธอจนดูราวกับรูปสลักอันงดงามที่กำลังเคลื่อนไหว ภามชะงักไปเล็กน้อย สายตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยนั้นเต็มๆ รู้สึกได้ถึงกระแสความร้อนวูบวาบที่วิ่งผ่านแผ่นหลัง สายตาท้าทายของนางแบบสาวเหมือนกำลังกระเซ้าเย้าหยอกความเงียบขรึมของเขาโดยตรง

ภามขมวดคิ้วแน่น ปรับสายตากลับมาเย็นชาตามเดิม เขายกมือขึ้นประสานไว้ด้านหน้า ถอยหลังครึ่งก้าวเข้าสู่เงามืดข้างรันเวย์เพื่อสร้างระยะห่าง แต่ทว่าในอกข้างซ้าย อัตราการเต้นของหัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับแอบเร่งจังหวะขึ้นโดยที่เจ้าตัวไม่ตั้งใจ

แฟชั่นโชว์จบลงด้วยเสียงปรบมือดังกึกก้อง ปรางค์นลินเดินกลับเข้าสู่หลังเวทีพร้อมกับทีมงานที่รุมล้อมดูแลเธออย่างเนืองแน่น เสียงเอ่ยชมเชยจากเหล่าดีไซเนอร์และช่างแต่งหน้าชื่อดังไม่ขาดสาย แต่ความคิดของปรางค์นลินกลับหลุดลอยไปถึงบอดี้การ์ดหน้านิ่งที่ยืนซ่อนตัวอยู่ในเงามืดคนนั้น

"คุณปรางคะ! เลิศมากค่ะวันนี้ รันเวย์แทบไหม้เลย!"

ช่างแต่งหน้าส่วนตัวเอ่ยขึ้นขณะช่วยเธอถอดเครื่องประดับ

"ขอบคุณค่ะ"

ปรางค์นลินตอบพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ เธอหยิบเสื้อคลุมผ้าซาตินตัวยาวมาสวมทับชุดฟินาเล่ แต่จงใจไม่ผูกเชือกเอวให้แน่นหนานัก เผยให้เห็นเนินอกและชุดซีทรูด้านในอย่างหมิ่นเหม่ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูหลังเวทีซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัว

และที่หน้าประตูนั่นเอง... ภามกำลังยืนคุยกับหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยด้วยท่าทีจริงจัง

ปรางค์นลินหยุดเดิน คลี่ยิ้มซุกซนในดวงตา เธอสั่งให้ทีมงานคนอื่นไปรอที่ห้องแต่งตัวก่อน ส่วนตัวเธอเองกลับก้าวขาฉับๆ ตรงเข้าไปหาบอดี้การ์ดหนุ่มหน้านิ่งทันที

"สายตาแบบนั้น...หมายความว่ายังไงคะ?"

เสียงหวานทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้นเบาๆ

ภามหันหน้ากลับมามองตามเสียง ร่างสูงใหญ่เกร็งทันทีเมื่อพบว่านางแบบสาวกำลังยืนอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสองก้าว กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายธรรมชาติของเธอพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสของเขาอย่างจัง

"ผมแค่ทำหน้าที่ประเมินความปลอดภัยครับ คุณปรางค์นลิน"

ภามตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เรียบเฉยจนเกือบจะเป็นน้ำแข็ง สายตาของเขามองตรงไปที่เพดานข้ามหัวเธอไป ไม่ยอมลดระดับลงมามองเรือนร่างวับๆ แวมๆ ภายใต้เสื้อคลุมซาตินที่เผยอออกมา

ปรางค์นลินขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนหัวไหล่ของเธอแทบจะชนกับแผ่นอกกว้างของเขา เธอเอียงคอเล็กน้อย มองตามสายตาของภามด้วยความขบขัน

"ประเมินความปลอดภัย? แต่สายตาของคุณเมื่อกี้ เหมือนกำลังมองว่าปรางเป็นตัวอันตรายมากกว่านะคะ... คุณหมีหน้านิ่ง"

สรรพนามกวนประสาทที่เธอตั้งให้สดๆ ร้อนๆ ทำเอาภามต้องลดสายตากลับลงมาจ้องมองใบหน้าสวยคมของเธอ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"ผมชื่อภามครับ ไม่ใช่หมี และถ้าคุณปรางไม่มีเรื่องด่วนเกี่ยวกับการรักษาความปลอดภัย ผมขอตัว"

ภามขยับจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ปรางค์นลินกลับยื่นมือเรียวสวยที่เล็บทาสีแดงสดไปแตะที่แผงอกกว้างภายใต้เสื้อสูทของเขาเบาๆ สัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นทำให้ภามชะงักกึก ร่างกายเกร็งอัตโนมัติ

"ร้อนตัวจังเลยนะคะ"

ปรางค์นลินกระซิบ นัยน์ตาพราวระยับด้วยความสนุกที่ได้เย้าหยอกน้ำแข็งขั้วโลกอย่างเขา

"ชักอยากรู้แล้วสิ... ว่าถ้าเกิดเรื่องด่วนขึ้นมาจริงๆ บอดี้การ์ดหน้านิ่งคนนี้ จะเข้ามาอุ้มปรางหรือว่าจะยืนมองเฉยๆ เหมือนเมื่อกี้กันแน่?"

ภามจ้องมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความท้าทายและรอยยิ้มซุกซน เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามกดความรู้สึกแปลกประหลาดในอกลงไป ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่หนักแน่น

"หน้าที่ของผมคือความปลอดภัย ไม่ใช่เรื่องไร้สาระครับ คุณปรางค์นลิน"

ภามแกะมือนุ่มของเธอออกจากอกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไปสองก้าว แล้วเดินหันหลังทิ้งระยะห่างไปทันที

ปรางค์นลินมองตามแผ่นหลังหนาและท่าทางการเดินที่เที่ยงตรงของภามด้วยรอยยิ้มกว้าง นัยน์ตาคู่สวยส่องประกายแห่งความมุ่งมั่นและความทรงจำอันแสนอบอุ่นในอดีต

แล้วเราจะได้เห็นกันค่ะ... คุณหมีหน้านิ่ง ว่ากำแพงน้ำแข็งของคุณ กับเสน่ห์ของปราง อะไรมันจะพังลงมาก่อนกัน

*โรค PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) หรือ โรคเครียดหลังสภาวะสะเทือนขวัญ คือภาวะทางจิตใจที่เกิดขึ้นหลังจากบุคคลได้เผชิญหรือพบเห็นเหตุการณ์ร้ายแรงที่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง เช่น สภาวะสงคราม การสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักอย่างกะทันหัน การถูกทำร้ายร่างกายหรือการล่วงละเมิด การเกิดอุบัติเหตุร้ายแรง หรือภัยธรรมชาติ