ตอนที่7

เสียงสายฝนที่พัดกระหน่ำลงมาริมแม่น้ำเจ้าพระยาอย่างพร่ามัวไปพร้อมกับเสียงหวอของรถรักษาความปลอดภัย กานต์และทีมบอดี้การ์ดเสริมบุกเข้าควบคุมพื้นที่หรูอย่างรวดเร็ว มือสังหารชุดดำที่สลบไสลบนพื้นถูกล็อกตัวและลากออกไปอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้แขกเหรื่อในงานตื่นตระหนก

"มึงต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ภาม เลือดมึงออกเยอะมาก!" พีทเข้ามาประคองเพื่อนสนิท พลางมองบาดแผลที่ไหล่ซ้ายของภามด้วยสีหน้าเครียดจัด

"กูไม่ไปโรงพยาบาล"

ภามตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบยังคงสแกนพื้นที่รอบตัวด้วยสัญชาตญาณเข้มงวด

"ถ้าไปโรงพยาบาล นักข่าวจะรู้เรื่อง และศัตรูอาจจะตามไปเก็บงาน รถตู้พาคุณปรางค์กลับเพนต์เฮาส์เดี๋ยวนี้ ที่นั่นมีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลครบถ้วน"

"แต่คุณภามคะ... เลือดคุณไหลไม่หยุดเลยนะ!"

ปรางค์นรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือเรียวสวยที่เคยแต่งเล็บสีสดใสบัดนี้เปื้อนคราบเลือดของภาม เธอจับแขนขวาของเขาไว้แน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความปวดใจ

ภามหันมามองใบหน้าสวยคมที่บัดนี้ซีดเผือด เขายื่นมือขวาไปแตะมือบางของเธอเบาๆ สัมผัสอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

"ผมไม่เป็นไรครับ... กลับห้องกันก่อนนะ อยู่ตรงนี้ไม่ปลอดภัย"

ภายในห้องเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศเงียบสงบถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียด ภามนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่กลางห้อง เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้ข้างๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกทั้งหมดและถอดรั้งลงมาถึงเอว เผยให้เห็นเรือนร่างท่อนบนอันบึกบึนสมบูรณ์แบบ ไหล่กว้าง แผงอกหนาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ และร่องรอยแผลเป็นเก่าแก่นับสิบจุดจากการผ่านศึกสงครามและภารกิจเสี่ยงตายในอดีต

ทว่า บาดแผลใหม่ตรงไหล่ซ้ายกลับเป็นรอยเฉียดยาว เลือดสีเข้มยังคงไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย

"หมอประจำบริษัทกำลังเดินทางมาครับหัวหน้า"

กานต์บอดี้การ์ดรุ่นน้องเอ่ยขึ้นพร้อมยื่นกล่องอุปกรณ์ทำแผลระดับการแพทย์สนามให้

"ไม่ต้อง ให้หมอเตรียมยาปฏิชีวนะมาอย่างเดียวพอ เรื่องแผลกูจัดการเองได้"

ภามเอื้อมมือจะไปหยิบน้ำยาฆ่าเชื้อ

"มาค่ะ... ปรางค์ทำให้"

เสียงหวานแฝงความเด็ดขาดดังขึ้น ปรางค์นลินในชุดราตรีสีน้ำเงินมิดไนท์บลูที่ถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงวอร์มสบายๆ เดินตรงเข้ามา เธอรับกล่องปฐมพยาบาลมาจากบอดี้การ์ดรุ่นน้อง แล้วหันไปส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ทุกคนออกจากห้องไป

"คุณปรางค์ครับ มันเลอะเทอะ ให้คนอื่นทำดีกว่า"

ภามพยายามปรามเสียงเบา

"นั่งนิ่งๆ ค่ะคุณหมี!"

ปรางค์สั่งเสียงดุ นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองเขาอย่างจริงจังจนภามต้องยอมกลืนคำคัดค้านลงคอ

ปรางค์คุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของภาม มือเรียวสวยสั่นเทาเล็กน้อยขณะใช้สำลีชุบน้ำยาฆ่าเชื้อค่อยๆ เช็ดคราบเลือดรอบๆ บาดแผลอย่างเบามือที่สุด ยามที่น้ำยาเย็นจัดแตะลงบนรอยแผลฉกรรจ์ กล้ามเนื้อไหล่และแผงอกของภามเกร็งตึงขึ้นทันที ลมหายใจของเขาสะดุดลงเล็กน้อย ทว่าอดีตนายตำรวจหนุ่มกลับไม่เอื้อนเอ่ยเสียงร้องออกมาแม้แต่คำเดียว

ปรางค์มองเห็นกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นและหยดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามลำคอของเขา น้ำตาที่เธอพยายามกักเก็บไว้ก็ร่วงไหลลงมาโดนหลังมือของภาม

"เจ็บใช่ไหมคะ..."

ปรางค์กระซิบ เสียงเครือด้วยความรู้สึกผิด

"ถ้าคุณไม่ต้องเอาตัวมาบังปรางค์ไว้ คุณก็ไม่ต้องมาเจ็บแบบนี้"

ภามหลุบสายตามองผู้หญิงที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างตัวเขา หยดน้ำตาของเธอที่หยดลงบนหลังมือของเขามันร้อนผ่าวยิ่งกว่าบาดแผลบนไหล่เสียอีก ภามยกมือขวาขึ้น ค่อยๆ ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนของปรางค์นลินอย่างนุ่มนวล

"ผมเป็นบอดี้การ์ดของคุณ... การปกป้องคุณคือหน้าที่ของผม"

ภามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

"ไม่ใช่แค่น่าที่หรอกค่ะ!"

ปรางค์เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววตัดพ้อและลึกซึ้ง

"คนทำตามหน้าที่เขาไม่มองด้วยสายตาตาห่วงหาขนาดนั้นหรอก... คุณภาม คุณทุ่มเทชีวิตปกป้องปรางค์ขนาดนี้ เพราะคุณรู้สึกอะไรกับปรางค์ใช่ไหมคะ?"

คำถามตรงไปตรงมาทำให้อารมณ์ความรู้สึกในอกของภามตีรวน เขามองใบหน้าสวยคม นัยน์ตาของเธอเลื่อนลงมองรอยแผลเป็นเก่าบนแผงอกข้างซ้ายของเขา—ตำแหน่งที่เคยมีป้ายชื่อตำรวจและตราประจำตัวที่เขาเคยถอดมอบให้เด็กสาวคนหนึ่งเมื่อ 5 ปีก่อน

ปรางค์ยื่นมือเรียวไปลูบไล้แผลเป็นเก่าบนหน้าอกของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสอันอบอุ่นและละมุนละไมของเธอทำให้อาการ PTSD และภาพหลอนในอดีตของภามที่เคยรบกวนจิตใจ ค่อยๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด

"แผลเป็นพวกนี้... คุณได้มันมาเพราะปกป้องคนอื่นใช่ไหมคะ?"

ปรางค์กระซิบถาม นัยน์ตามีรอยยิ้มอบอุ่น

"รวมถึงแผลเป็นในใจของคุณด้วย... คุณปิดล็อกตัวเองไว้ เพราะกลัวว่าจะปกป้องใครไม่ได้อีกใช่ไหม?"

ภามชะงักกึก นัยน์ตาคมเบิกกว้างเล็กน้อย หัวใจอัศวินหน้านิ่งสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เธออ่านใจเขาออกทั้งหมด ซูเปอร์โมเดลสาวคนนี้ไม่ได้มองเห็นแค่บอดี้การ์ดสายโหด แต่เธอเห็นถึงบาดแผลและลึกเข้าไปในจิตใจที่แหลกสลายของเขา

"คุณปรางค์..."

ภามเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น

ปรางค์ไม่รอให้เขาพูดจบ เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ โน้มตัวลงมาประคองใบหน้าคมคายของภามไว้ด้วยสองมือ ก่อนจะประทับริมฝีปากนุ่มนวลลงบนแผลเป็นเก่าเหนือแผงอกของเขาอย่างซาบซึ้งและรักใคร่ จุมพิตอันแสนอบอุ่นนั้นเนิ่นนาน ราวกับต้องการจะเยียวยาทุกความเจ็บปวดในอดีตที่เขาเคยแบกรับไว้

ภามรู้สึกเหมือนมีกระแสความร้อนอบอุ่นวิ่งผ่านหัวใจ กำแพงน้ำแข็งอันหนาแน่นที่สร้างขึ้นมาตลอดห้าปีพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง มือหนาของเขาค่อยๆ ยกขึ้นโอบเอวคอดกิ่วของปรางค์นลินเข้าหาตัว กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอย่างลืมตัว โดยไม่สนใจบาดแผลที่ไหล่ซ้ายที่เริ่มตึงขึ้นมาอีกครั้ง

"ปรางค์จำคุณได้ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน..."

ปรางค์ถอนริมฝีปากออก ช้อนตามองสบตาเขาในระยะห่างไม่เกินคืบ

"จำนายตำรวจหนุ่มที่เคยติดป้ายชื่อให้ปรางค์ แล้วบอกว่า 'ปลอดภัยแล้ว เด็กดี ผมจะปกป้องคุณเอง'... ปรางค์ไม่เคยลืมคุณเลยสักวันเดียว"

คำกระซิบนั้นเสมือนกุญแจดอกสุดท้ายที่ปลดล็อกความทรงจำในอดีตของภาม! ภาพเด็กสาวมอมแมมขวัญเสียในคลังสินค้าริมทะเลเมื่อ 5 ปีก่อน ซ้อนทับเข้ากับใบหน้าของซูเปอร์โมเดลสาวสวยตรงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ!

ภามนัยน์ตาสั่นระริก ความจริงอันแสนซับซ้อนและสายใยที่ถูกร้อยเรียงไว้เผยออกมาทั้งหมด เขาไม่ได้เพิ่งมาตกหลุมรักเธอในฐานะบอดี้การ์ด... แต่หัวใจของเขาเคยผูกพันกับเธอมาตั้งแต่วันนั้นแล้ว!

"คุณ... เด็กสาวในคืนนั้น"

ภามกระซิบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความทึ่งและโหยหา

"ใช่ค่ะ... ปรางค์เอง"

ปรางค์คลี่ยิ้มหวานทั้งน้ำตา

"เด็กสาวที่คุณเคยช่วยชีวิตไว้ คืนนี้เธอกลับมาเพื่อช่วยชีวิตและหัวใจของคุณแล้วนะคะ... คุณหมีหน้านิ่ง"

ก่อนที่ภามจะได้เอ่ยตอบหรือดึงเธอเข้ามาจูบให้สมกับความทรงจำที่พรั่งพรู เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของภามบนโต๊ะก็ดังก้องขึ้น ขัดจังหวะความอบอุ่นในห้องลงทันควัน

ภามตั้งสติ กดรับสายกดเปิดลำโพง เสียงพีทดังออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกและเครียดจัด

"ภาม! กูสืบประวัติรอยสักบนท่อนแขนของมือสังหารที่บุกโจมตีมึงเมื่อกี้ได้แล้ว!"

เสียงพีทสั่นพร่า

"มันเป็นรอยสักรูปหัวกะโหลกซ้อนดาบ... ตราสัญลักษณ์ขององค์กรค้ามนุษย์ข้ามชาติก๊วนเดิมเมื่อห้าปีก่อน!"

ภามนัยน์ตาคมกริบฉายแววอำมหิตและดุดันขึ้นมาในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวเต็มขั้น

"และที่สำคัญกว่านั้น..."

พีทพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

"คนสั่งการระดับสูงที่เพิ่งเพ่งเล็งคุณปรางค์... คือคนเดียวกับที่สั่งสไนเปอร์ยิงหมวดมีนาเมื่อห้าปีก่อน!"

ความเงียบอันน่ากลัวครอบคลุมห้องเพนต์เฮาส์ทันที ปรางค์นรินยกมือขึ้นแตะแผงอกของภาม สัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เปลี่ยนเป็นดุดันและทรงพลัง ภามกอดร่างบางของปรางค์ไว้แน่นในอ้อมแขนข้างขวา นัยน์ตาคมกริบจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำ

ศัตรูในอดีตที่เคยทำลายชีวิตเขา บัดนี้กลับมาล่า "ผู้หญิงคนใหม่" ที่เขารักยิ่งกว่าชีวิต ภามเม้มริมฝีปากแน่น กระซิบคำปฏิญาณในใจด้วยความแค้นและสายใยอันมั่นคง

ครั้งนี้... กูจะไม่ยอมเสียใครไปอีกแล้ว!