ตอนที่6

- งานกาล่า -

ห้องแต่งตัวระดับวีไอพีของโรงแรมห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยาอบอวลไปด้วยบรรยากาศหรูหรา เสียงดนตรีคลาสสิกแว่วมาจากห้องแกรนด์บอลรูมด้านนอก ค่ำคืนนี้คืองานดินเนอร์การกุศลและประมูลอัญมณีระดับไฮเอนด์ที่รวมเอาเหล่ามหาเศรษฐี ไฮโซ และสื่อมวลชนชั้นนำอย่างแน่นหนา

ทว่า สิ่งที่ทำให้ทีมงานในห้องแต่งตัวถึงกับหยุดหมุน ไม่ใช่แค่สร้อยเพชรน้ำงามมูลค่าหลายสิบล้านบนคอของ ปรางค์นลิน... แต่คือการปรากฏตัวของบอดี้การ์ดหนุ่มหน้านิ่งในลุคใหม่ที่ไม่มีใครคาดคิด

ภาม ยืนถอนหายใจยาวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ชุดสูททักซิโด้สีดำตัดเย็บอย่างประณีตแบรนด์ดังที่ปรางค์เป็นคนสั่งตัดด่วนพิเศษ เข้ากับเรือนร่างสูงใหญ่และช่วงไหล่กว้างของเขาได้อย่างไร้ที่ติ ปกเสื้อผ้าไหมสีดำเงาจับแสงไฟ เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในตัดกับไทหูกระต่ายสีดำทรงเนี้ยบ ปรับเปลี่ยนจากอดีตตำรวจสายโหดให้กลายเป็นบุรุษชั้นสูงทรงอิทธิพลที่เปี่ยมไปด้วยอันตรายและเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างร้ายกาจ

ประตูห้องกั้นส่วนตัวเปิดออก ปรางค์นลินก้าวออกมาในชุดราตรีเกาะอกสีน้ำเงินมิดไนท์บลู ผ้าไหมเงาวับทิ้งตัวยาวลากพื้น แหวกข้างสูงเผยเรียวขาสวยท้าทายสายตา คอระหงสวมสร้อยเพชรเม็ดงามที่ส่งประกายระยิบระยับแข่งกับแสงไฟ ทว่า นัยน์ตาคู่สวยของซูเปอร์โมเดลสาวกลับไม่ได้สนใจเพชรบนคอตัวเองเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอหยุดกึกลงที่ร่างสูงของภาม

ปรางค์คลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ นัยน์ตาพราวระยับด้วยความทึ่งและความตื่นเต้นอย่างเปิดเผย เธอเดินส้นสูงสี่นิ้วตรงเข้ามาหาเขา หยุดยืนตรงหน้าแล้วยื่นมือเรียวสวยไปจัดขอบปกสูททักซิโด้ของชายหนุ่มอย่างถือสิทธิ์

"บอดี้การ์ดของใครคะเนี่ย... หล่อจนทำเอานางแบบ อย่างปรางค์แทบดับบนรันเวย์เลย"

เสียงหวานกระซิบเชิงเย้าแหย่ นัยน์ตาสาวสวยจ้องสบตาคมกริบของภามในระยะประชิด

"สวมทักซิโด้ขึ้นมากเลยนะคะ คุณหมีหน้านิ่ง"

ภามหลุบสายตามองใบหน้าสวยคมที่แต่งแต้มอย่างประณีต กลิ่นหอมฟิโรโมนประจำตัวของเธอซึมซาบเข้าสู่ประสาทสัมผัสของเขาอีกครั้ง แม้ใจจะสั่นไหวกับความงดงามตรงหน้า แต่ภามก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เขายกมือขึ้นจับข้อมือเล็กของเธอให้ละออกอย่างสุภาพ

"ผมสวมชุดนี้เพื่อเนียนไปกับแขกในงานตามยุทธวิธีครับ ไม่ได้มาเดินแบบ"

ภามตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

"และคืนนี้คนเยอะมาก พื้นที่ริมแม่น้ำมีจุดอับสายตาหลายจุด คุณปรางค์ต้องอยู่ในระยะสายตาของผมตลอดเวลา ห้ามเดินไปไหนคนเดียวเด็ดขาด"

"ถ้าเดินตามติดขนาดนี้... คนในงานเขาจะไม่คิดว่าเป็นบอดี้การ์ดหรอกนะคะ"

ปรางค์เอียงคอ ยิ้มยวนอย่างซุกซน

"เขาจะคิดว่าคุณภามเป็น 'สามี' ที่มาคอยเฝ้าภรรยามากกว่า"

คำว่าสามีทำให้อดีตตำรวจหนุ่มกระตุกคิ้วเบาๆ นัยน์ตาคมฉายแววดุขึ้นทันตา

"คุณปรางค์..."

"โอเคค่ะ ไม่หยอกแล้ว"

ปรางค์หัวเราะในคอ ควงแขนแกร่งภายใต้เสื้อทักซิโด้ของภามไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

"พร้อมออกไปขโมยซีนคนทั้งงานกับปรางค์หรือยังคะ?"

ภามมองแขนเรียวที่เกาะเกี่ยวแขนเขาไว้ แน่นอนว่าตามหลักรักษาความปลอดภัย มันทำให้การชักปืนสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้แร็กเกตสูทช้าลงไปเสี้ยววินาที แต่เมื่อมองเห็นสายตาอ้อนแกมบังคับของปรางค์นลิน เขาก็จำต้องยอมปล่อยให้เธอควงแขนออกไปแต่โดยดี

เมื่อบานประตูกระจกของห้องแกรนด์บอลรูมเปิดออก เสียงดนตรีออเคสตราและแสงไฟสปอตไลต์นับร้อยดวงก็ส่องสว่างจับจ้องมายังคนทั้งคู่ เสียงชัตเตอร์จากนักข่าวที่รออยู่ด้านนอกดังกึกก้อง สายตาทุกคู่ของบรรดาแขกเหรื่อ ไฮโซ และมหาเศรษฐีต่างหันมามองเป็นตาเดียว

ปรางค์นลินเดินก้าวไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจ สมเกียรติซูเปอร์โมเดลเบอร์ต้น แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนในงานฮือฮาและกระซิบกระซาบกันมากที่สุด คือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ทรงพลังข้างกายเธอ ที่ยืนตระหง่านและเคียงข้างเธอดั่งราชสีห์คุ้มกันควีน ท่วงท่าการเดินอันมั่นคง นัยน์ตาคมกริบที่แสกนมองรอบทิศทางอย่างเย็นชา ส่งให้ภามดูโดดเด่นและเต็มไปด้วยปริศนาจนไม่มีใครกล้าเข้ามาวุ่นวาย

"สายตาคุณภามตอนนี้... เหมือนพร้อมจะยิงทุกคนที่มองปรางค์เลยนะคะ"

ปรางค์กระซิบข้างหูเขา ขณะฉายรอยยิ้มงดงามให้กล้องสื่อมวลชน

"ผมกำลังมองหาผู้สงสัยครับ ไม่ได้มองตากล้อง"

ภามตอบเสียงต่ำ นัยน์ตาสแกนผ่านชั้นลอยและมุมมืดข้างเวที

"มีชายสองคนในชุดสูทสีเทาตรงโซนวีไอพีชั้นสอง... สายตาของพวกเขาไม่ได้มองเพชรบนคอคุณ แต่มองที่จังหวะการเดินของคุณตลอดเวลา"

ความเฉียบแหลมด้านการสังเกตของภามทำให้ปรางค์นลินรู้สึกอบอุ่นและมั่นใจในความปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ทุกก้าวเดินบนรันเวย์ประมูลอัญมณีของเธอเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบ แสงไฟจับจ้องสร้อยเพชรบนคอระหง ทว่าหัวใจของปรางค์กลับจดจ่ออยู่กับชายหนุ่มหน้านิ่งที่ยืนอารักขาอยู่ข้างเวทีตลอดเวลา

จนกระทั่งงานประมูลจบลง และเข้าสู่งานอาฟเตอร์ปาร์ตี้สุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่าน พัดเอาความตึงเครียดของงานออกไปเล็กน้อย ปรางค์นลินปลีกตัวจากบรรดาผู้บริหาร เดินเลี่ยงออกมาสูดอากาศตรงระเบียงหินอ่อนริมน้ำ โดยมีภามเดินตามหลังมาติดๆ ไม่ห่างเกินหนึ่งก้าว

"เหนื่อยจังเลยค่ะ..."

ปรางค์ทอดกายพิงเข้ากับราวกั้นหินอ่อน แสงไฟจากเรือท่องเที่ยวในแม่น้ำเจ้าพระยาสะท้อนนัยน์ตาคู่สวยของเธอจนเป็นประกาย ปรางค์ถอดรองเท้าส้นสูงออกถือไว้ในมือข้างหนึ่ง ถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย

ภามก้าวเข้ามายืนข้างเธอ นัยน์ตายังคงสอดส่องพื้นที่รอบๆ แต่เมื่อเห็นนางแบบสาวทอดสายตามองสายน้ำด้วยความเหนื่อยล้า ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจเขาก็ค่อยๆ ฉายออกมา

"ทำงานหนักขนาดนี้ทุกวันเลยเหรอครับ?"

ภามถามเสียงทุ้มเบา

"ค่ะ..."

ปรางค์หันมามองเขา ยิ้มบางๆ

"ชีวิตซูเปอร์โมเดลดูเหมือนจะสวยหรู แต่เบื้องหลังมันเต็มไปด้วยความกดดัน สายตาจับจ้อง และความระแวง... ยิ่งพอมีเรื่องขู่ฆ่าเข้ามา ปรางค์แทบไม่ได้นอนหลับสนิทเลยสักคืน"

ดวงตาของเธอฉายแววอ่อนแอวูบหนึ่งอย่างที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นบนรันเวย์ ภามรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมากระตุกหัวใจเขา ความรู้สึกอยากปกป้องผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มาจากคำสั่งจ้างอีกต่อไป แต่มาจากความรู้สึกข้างในใจของเขาเอง

"คุณจะปลอดภัยนะครับ..."

ภามเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

"ตราบใดที่ผมยังยืนอยู่ตรงนี้ จะไม่มีใครทำอันตรายคุณได้เด็ดขาด"

ปรางค์สบนัยน์ตาคมกริบคู่นั้น หัวใจของเธอพองโตด้วยความอบอุ่น ปรางค์ก้าวเข้ามาหาเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้ยั่วยวนด้วยความซุกซน แต่เป็นความชิดใกล้ที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เธอวางมือลงบนแผงอกกว้างของภาม สัมผัสถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่นิ่งสงบและมั่นคงของเขา

"ขอบคุณนะคะ... คุณภาม"

ปรางค์กระซิบ นัยน์ตาสาวสวยช้อนขึ้นมองริมฝีปากหยักได้รูปของเขาในระยะประชิด

"รู้ไหมคะว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา... ปรางค์เฝ้าคอยวันที่ได้กลับมายืนข้างๆ คุณแบบนี้มาตลอด"

คำพูดนั้นทำให้ภามชะงัก ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย

"ห้าปี? คุณพูดเรื่องอะไร..."

ทว่ายังไม่ทันที่ภามจะได้เอ่ยถามจบ สัญชาตญาณความปลอดภัยของเขาก็กระตุกตื่นตัวขึ้นอย่างแรง!

เงาดำร่างหนึ่งเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วออกจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ข้างระเบียง พร้อมกับแสงโลหะวาบของมีดพกสั้นที่พุ่งตรงมาทางแผ่นหลังของปรางค์นลิน!

"ระวัง!"

ภามตะโกนเสียงดุ รวบเอวบางของปรางค์นลินเข้ามาแนบชิดอก หมุนตัวใช้แผ่นหลังแกร่งของตนเองบดบังเธอไว้พร้อมรับแรงปะทะทันที!

เสียงคมมีดเฉือนผ่านเนื้อผ้าสูททักซิโด้หรูบริเวณหัวไหล่ของภามดัง ฉึด! รอยแผลยาวถลอกจนเลือดสีแดงสดซึมออกมาเปรอะเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน!

"คุณภาม!"

ปรางค์ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ นัยน์ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเลือดของบอดี้การ์ดหนุ่ม

ภามไม่แสดงอาการเจ็บปวดแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งสงคราม เขาวาดเท้าเตะเข้าที่ข้อซอกของชายชุดดำจนมีดพกหลุดร่วงลงพื้น ก่อนจะตวัดหมัดขวาอันทรงพลังชกเข้าที่ขากรรไกรของศัตรูอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงจนร่างนั้นลอยกระเด็นไปกระแทกกับพื้นหินอ่อนหมดสติทันที!

เสียงความวุ่นวายดังกึกก้องไปทั่วระเบียง ภามสูดหายใจเข้าลึก กดบาดแผลที่ไหล่ซ้ายไว้ นัยน์ตาคมมองตรวจเช็คร่างกายของปรางค์นลินด้วยความวิตกสูงสุด

"คุณปรางค์! เป็นอะไรไหมครับ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?!"

ภามจับไหล่เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

ปรางค์มองบาดแผลที่มีเลือดไหลซึมบนไหล่ของเขา น้ำตาแห่งความซาบซึ้งและปวดใจคลอเบ้า นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองสบตาเขา

"ปรางค์ไม่เป็นไรค่ะ... แต่คุณภาม เลือดออก..."

ภามดึงร่างบางของปรางค์เข้ามากอดไว้แน่นในอ้อมกอดอันอบอุ่นและปลอดภัย เสียงลมหายใจกระแทกกระทั้น ของเขาเต้นรัวชิดใบหูเธอ ในวินาทีที่เห็นมีดพุ่งเข้ามา ภามรู้ดีว่าบาดแผลบนไหล่นี้เปรียบไม่ได้เลยกับความกลัวที่จะต้องสูญเสียเธอไป

"ช่างมัน... แค่คุณปลอดภัยก็พอแล้ว"

ภามกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างหูเธอ

ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาริมแม่น้ำเจ้าพระยา และสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้น การปะทะกันครั้งนี้ทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของภามพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง และยืนยันชัดเจนว่า... สำหรับภามแล้ว ปรางค์นลินไม่ใช่แค่ 'ผู้ว่าจ้าง' อีกต่อไป