ตอนที่5

เสียงหัวใจของภามเต้นตึกตักเป็นจังหวะหนักรัวอยู่เบื้องบน แผงอกกว้างทอดทับแนบชิดกับเรือนร่างระหงในชุดราตรีผ้าไหมกำมะหยี่สีเขียวมรกต ลมหายใจอุ่นจัดของเขารดระบายอยู่ข้างขมับของปรางค์นลินอย่างสม่ำเสมอแต่ติดขัดด้วยความตึงเครียด ภายในห้องฟิตติ้งที่เคยสว่างไสว บัดนี้สลัวลงเล็กน้อยเมื่อสปอตไลต์บางดวงถูกภามใช้เท้าถีบปลั๊กออกเพื่อลดจุดสังเกตจากภายนอก

เรือนร่างของทั้งสองแนบชิดทุกสัดส่วนใต้ร่มเงาของโต๊ะแต่งตัวและโซฟาหนา แผ่นหลังเปลือยเปล่าของปรางค์สัมผัสเข้ากับพรมหนานุ่มและท่อนแขนแกร่งของภามที่ช้อนรองหลังเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที กลิ่นหอมหวานของวานิลลาและดอกมะลิประจำตัวนางแบบสาวละมุนอบอวลอยู่เต็มปอดของชายหนุ่ม กระตุ้นสัญชาตญาณความรู้สึกให้ตื่นตัวจนร้อนผ่าวไปทั้งร่าง

แม้ภามจะพยายามตั้งสติและจดจ่ออยู่กับการสังเกตการณ์ช่องระบายอากาศและมุมกระจกด้านนอก ทว่าความใกล้ชิดชนิดที่ลมหายใจแลกเปลี่ยนกันในระยะไม่ถึงเซนติเมตร ก็ทำให้อดีตนายตำรวจหนุ่มยากจะละเลยความเย้ายวนตรงหน้าได้

ปรางค์นลินช้อนตามองใบหน้าคมคายตรงหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่ม นัยน์ตาคมกริบของเขายังคงจ้องเขม็งไปที่บานประตูด้วยความเคร่งขรึม ทว่าอัตราการเต้นของหัวใจที่ส่งผ่านแผงอกหนาแน่นมายังหน้าอกของเธอกลับเร่งสปีดจนตึกตักไม่หยุด ริมฝีปากกระจับสีชมพูระเรื่อของปรางค์คลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ขึ้นทีละน้อย ก่อนที่เธอจะเอียงศีรษะขยับริมฝีปากเข้าไปชิดใบหูของเขา

"หัวใจเต้นแรงขนาดนี้..."

เสียงหวานทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงลม

"เพราะกลัวภัยคุกคามข้างนอก หรือเพราะกำลังหลอกกอดปรางค์อยู่กันแน่คะ... คุณหมี?"

คำหยอกเย้าเย้ายวนทำเอาภามชะงักกึก เขาลดสายตากลับลงมาสบตากับเธอ นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุและเคืองขุ่นเล็กน้อยที่นางแบบสาวไม่รู้จักเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ทว่าเมื่อมองเห็นแววตาพราวระยับเปี่ยมเสน่ห์ที่จ้องมองเขาอย่างเปิดเผย ความรู้สึกหงุดหงิดกลับทลายกลายเป็นความร้อนผ่าวในอก

"เวลาแบบนี้ยังจะมีอารมณ์มาเล่นมุกอีกเหรอครับ คุณปรางค์?"

ภามเค้นเสียงทุ้มพร่าตอบข้างหูเธอ

"เงียบๆ แล้วอยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากเป็นเป้า"

"ปรางค์ไม่ได้เล่นสักหน่อย"

ปรางค์กระซิบตอบ ยื่นมือเรียวสวยขึ้นไปลูบไล้แผงคอกว้างของเขาอย่างถือสิทธิ์ นิ้วมือนุ่มสัมผัสเข้ากับลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะกลืนน้ำลายของภาม

"บอดี้การ์ดที่ไหนเขาปกป้องผู้ว่าจ้างด้วยการรวบมา กอดแน่นขนาดนี้... อ้อมกอดคุณหมีแน่นจนปรางค์แทบจะหายใจร่วมกับคุณอยู่แล้วนะ"

ภามเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและนุ่มนวลของร่างบางที่แนบชิด เขาออกแรงดันตัวเองขึ้นเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง ทว่าปรางค์กลับเลื่อนแขนเรียวขึ้นมาโอบรอบคอหนาของเขาไว้หลวมๆ ไม่ยอมให้เขาถอยห่างไปไหนไกล

"อยู่แบบนี้ก่อนสิคะ... ปรางค์ยังกลัวอยู่นะ"

น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและแผ่วเบา แม้ดวงตาจะยังคงส่องประกายยวนยั่วอยู่ก็ตาม

ภามได้แต่นึกถอนหายใจในใจ เขารู้ดีว่าเธอไม่ได้กลัวจริงอย่างที่ปากพูด ทว่าสัมผัสจากอ้อมแขนและสายตาออดอ้อนของปรางค์นรินกลับมีอิทธิพลเหนือสติสัมปชัญญะของเขาอย่างน่าประหลาด อดีตนายตำรวจสายโหดยอมตกอยู่ในพันธนาการของนางแบบสาวต่อไปอีกหลายวินาที จนกระทั่งวิทยุสื่อสารที่ข้างเอวของเขาส่งเสียงซ่าดังขึ้น

"หัวหน้าครับ! บริเวณชั้นลอยฝั่งตรงข้ามเป็นแค่กล้องซูมระยะไกลแอบถ่ายครับ ไม่มีอาวุธร้ายแรง แต่ทีมงานควบคุมตัวไว้เรียบร้อยแล้วครับ!"

เสียงกานต์รายงานเข้ามาผ่านหูฟังไร้สาย

ภามสูดลมหายใจเข้าลึก คลายความตึงเครียดในอกลงได้ครึ่งหนึ่ง เขาลดมือลงแตะหูฟังแล้วตอบกลับเสียงเรียบ

"รับทราบ ทำการยึดเมมโมรี่การ์ดแล้วไล่ออกนอกพื้นที่ เพิ่มการคุ้มกันทางออกด้านหลัง ผมจะนำตัวคุณปรางค์เคลื่อนย้ายทันที"

เมื่อแน่ใจว่าสถานการณ์ปลอดภัย ภามจึงหันกลับมามองสตรีใต้ร่าง เขาดึงแขนเรียวของปรางค์ออกจากคออย่างรวดเร็ว แล้วยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะยื่นมือหนาลงไปหาเธอ

ปรางค์มองมือหนาที่มีรอยแผลเป็นประปรายคู่นั้นด้วยรอยยิ้ม เธอวางมือเล็กลงบนฝ่ามืออบอุ่นของเขา ภามออกแรงยกเพียงเล็กน้อย ร่างระหงในชุดราตรีเขียวมรกตก็ลอยตัวลุกขึ้นยืนได้อย่างง่ายดาย ทว่าด้วยความสูงของส้นสูงสี่นิ้วบวกกับอาการมึนงงจากการถูกทุ่มลงพรม ทำให้ปรางค์แกล้งเซตัวเข้าหาแผงอกหนาของภามอีกรอบอย่างจงใจ

ภามรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ได้ทันท่วงที หน้าอกของปรางค์ชนเข้ากับแผงอกของเขาเต็มๆ กลิ่นหอมหวานฟิโรโมนลอยวนขึ้นอีกครั้ง

"อุ้ย! อุบัติเหตุค่ะ... ส้นสูงมันพลิก"

ปรางค์ช้อนตามอง ยิ้มหวานใสอย่างไม่เกรงกลัว

"คุณปรางค์..."

ภามดุเสียงต่ำ แต่ก็ไม่ได้ปล่อยมือจากเอวเธอในทันที เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกสีเข้มของตนเองออก แล้วนำมาคลุมไหล่ให้เธอ เสื้อสูทตัวใหญ่คลุมปิดแผ่นหลังเปลือยเปล่าและรอยแหวกของชุดราตรีได้อย่างมิดชิด ความร้อนและกลิ่นกายประจำตัวของภามที่ติดอยู่บนเนื้อผ้าซึมซาบเข้าสู่ผิวเนื้อของปรางค์ สร้างความอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด

"ใส่ไว้ครับ แล้วเดินตามผมมาติดๆ ห้ามห่างเกินครึ่งก้าว"

ภามสั่งเสียงกระชับ กุมข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นแล้วออกเดินนำหน้าทันที

"เดี๋ยวค่ะ... เราจะไปไหนคะ?"

ปรางค์นลินเอ๋ยขัดขึ้นขณะที่บอดี้การ์ดหนุ่มกำลังนำตัวเธอออกจากสตูโอตอนนี้

"งานวันนี้ต้องยกเลิกไปก่อนเพื่อความปลอดภัยของคุณ รวมถึงงานรอบเย็นของวันนี้ด้วยครับ"

ภามประเมินแล้วว่างานกาล่าที่มีทั้งคนวุ่นวายและพื้นที่กว้างขวางเสี่ยงเกินไป จึงสั่งยกเลิกคิวงานค่ำนี้ทันที

"ไม่ค่ะ.. ปรางค์จะไป ปรางค์ไม่อยากเบี้ยวงาน และที่สำคัญ... ปรางค์มีบอดี้การ์ดที่เก่งที่สุดอยู่ตรงนี้แล้ว ปรางค์จะกลัวอะไรล่ะคะ?"

ทำไมดื้อเหลือเกินน่ะ ภามคิดในใจ

"ตามนั้นก็ได้ครับ แต่เสร็จงานนี้คุณต้องรีบกลับทันทีเลยนะครับ"

"โอเคค่ะ คุณหมี"

หลังเสร็จสิ้นงานฟิตติ้งชุด ภามนำทางปรางค์นลินเลี่ยงออกจากสตูดิโอผ่านทางประตูหนีไฟด้านหลังอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ รถตู้หรูติดกระจกนิรภัยสีดำสนิทจอดรออยู่แล้ว ภามเปิดประตูและพาปรางค์ก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลัง ก่อนที่เขาจะก้าวตามขึ้นไปปิดประตูลงล็อกอย่างแน่นหนา

ภายในห้องโดยสารของรถตู้บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัว แสงไฟสลัวจากคอนโซลหน้าส่องกระทบใบหน้าคมคายของภามที่ยังคงเคร่งเครียด เขายื่นมือไปปรับระบบเครื่องปรับอากาศ แล้วหยิบขวดน้ำดื่มมาเปิดฝายื่นส่งให้เธอ

ปรางค์รับขวดน้ำมาจิบเล็กน้อย สายตาคู่สวยจับจ้องมองบอดี้การ์ดหน้านิ่งที่ไม่ยอมนั่งลงข้างเธอ แต่นั่งลงบนเบาะฝั่งตรงข้ามเพื่อรักษาระยะห่างตามกฎเดิม

"ขอบคุณนะคะ... สำหรับเสื้อสูท"

ปรางค์เอ่ยขึ้น กระชับเสื้อสูทตัวใหญ่ของเขาเข้าหาตัว กลิ่นหอมสไตล์ผู้ชายอบอุ่นของภามทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

"แล้วก็ขอบคุณ... ที่เอาตัวมาบังปรางค์ไว้เมื่อกี้"

ภามหลุบสายตามองขวดน้ำในมือตนเอง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ

"มันเป็นหน้าที่ครับ ผมถูกจ้างมาเพื่อรับประกันความปลอดภัยของคุณ หากเกิดอะไรขึ้น ร่างกายของผมคือเกราะป้องกันแรกของคุณ"

"แค่หน้าที่เหรอคะ?"

ปรางค์เอียงคอถาม นัยน์ตาพราวระยับ

"จังหวะที่คุณรวบปรางค์ลงไป... ปรางค์รู้สึกได้ถึงหัวใจเต้นตึกตักของคุณนะ คุณไม่ได้ทำตามหน้าที่อย่างเดียวหรอก คุณตกใจและห่วงปรางค์จริงๆ ใช่ไหม?"

ภามชะงักไปครู่หนึ่ง คำถามของเธอแทงใจดำเขาอย่างจัง ความจริงคือในวินาทีที่เห็นแสงวาบปริศนา สมองของเขาไม่ได้คำนวณเรื่องสัญญาจ้างหรือเงินรางวัลเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่แล่นเข้ามาในความคิดคือ 'ต้องไม่ให้ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไปเด็ดขาด' ความรู้สึกปกป้องอันมหาศาลนั้นมันเหนือกว่าคำว่าหน้าที่ไปไกลโข

แต่ภามเลือกที่จะเก็บความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเฉยชา เขาสบตาเธอแล้วตอบเรียบๆ

"ผมแค่มืออาชีพครับ คุณปรางค์ อย่าพยายามอ่านใจผมเลย"

"มืออาชีพหน้านิ่ง..."

ปรางค์ขยับตัวลุกขึ้นจากเบาะของเธอ แล้วย้ายข้ามมานั่งลงบนเบาะยาวฝั่งเดียวกับภามโดยไม่บอกกล่าว ระยะห่างหนึ่งเมตรถูกทำลายลงในเสี้ยววินาที!

ภามขมวดคิ้ว ขยับตัวจะถอยหนี แต่ปรางค์กลับใช้นิ้วเรียวสวยยื่นไปแตะที่หน้าผากเขาเบาๆ ผิวสัมผัสนุ่มนวลทำให้ภามต้องหยุดนิ่งอยู่กับที่

"ขมวดคิ้วจนจะเป็นโบอยู่แล้วค่ะคุณหมี"

ปรางค์ยิ้มหวาน ส่วนนิ้วเรียวค่อยๆ นวดคลายรอยย่นบนหน้าผากของเขาอย่างเบามือ

"ผ่อนคลายบ้างสิคะ งานวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดีแล้วนะ ถึงจะเป็นแค่ตากล้องแอบถ่าย แต่มันก็พิสูจน์ให้ปรางค์เห็นแล้วว่า... เวลาอยู่ใกล้คุณภาม ปรางค์มั่นใจว่าปรางค์จะปลอดภัย"

คำชมเชยที่ออกมาจากหัวใจและสายตาซาบซึ้งของปรางค์นลิน ทำให้หัวใจอันแข็งกระด้างของภามกระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งฉีดซ่านไปทั่วอก บาดแผลในอดีตที่เคยกัดกินใจเขาเริ่มรู้สึกเบาบางลงยามเมื่อได้เห็นรอยยิ้มอันจริงใจของเธอ

ภามจับข้อมือเล็กของเธอไว้เบามือ แม้จะตั้งใจจะดึงออก แต่เขากลับไม่ได้ออกแรงขับไล่แต่อย่างใด นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยคมของซูเปอร์โมเดลสาวในระยะประชิด ความใกล้ชิดในห้องโดยสารสลัวทลายกำแพงความตึงเครียดลงทีละน้อย

"คุณปรางค์... คุณเป็นผู้ว่าจ้างที่ดื้อที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา"

ภามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มีร่องรอยความอ่อนโยนซ่อนอยู่ในน้ำเสียงเป็นครั้งแรก

"และคุณภาม..."

ปรางค์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนริมฝีปากแทบจะเฉียดแก้มของเขา

"...ก็เป็นบอดี้การ์ดที่ปากแข็งและน่ารักที่สุดเท่าที่ปรางค์เคยเจอเหมือนกันค่ะ"

รถตู้หรูเคลื่อนตัวผ่านสายฝนยามเย็นไปตามถนนใจกลางเมืองหลวง ท่ามกลางอันตรายที่ยังคงแฝงตัวอยู่ในเงามืด แต่ภายในรถคันนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างบอดี้การ์ดหน้านิ่งกับซูเปอร์โมเดลสาวสุดเซ็กซี่ ได้ขยับก้าวผ่านเส้นกั้นทางหน้าที่ เข้าสู่พื้นที่ของหัวใจอย่างที่ไม่สามารถย้อนกลับคืนได้อีกต่อไป