ตอนที่3

แสงแดดแรกของวันทอดผ่านบานกระจกนิรภัยกรองแสงของเพนต์เฮาส์หรู ภามตื่นขึ้นตั้งแต่ยังไม่ทันอรุณรุ่ง สัญชาตญาณอดีตนายตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษสั่งให้เขานอนหลับเพียงครึ่งเดียว อีกครึ่งหนึ่งตื่นตัวรับรู้ทุกเสียงการเคลื่อนไหวรอบตัว เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมถึงคอ พร้อมกางเกงสแล็กสีดำทรงเนี้ยบ กำลังเดินตรวจเช็กระบบเซนเซอร์ประตู สัญญาณเตือนภัยที่กระจก และมุมอับรอบห้องกว้างใหญ่อีกครั้งเป็นรอบที่สามของเช้าวันนี้

ความเงียบสงบในห้องถูกทำลายลงเมื่อประตูห้องนอนใหญ่เปิดออก ปรางค์นลินก้าวเท้าออกมาในชุดคลุมผ้าไหมสีครีมตัวยาว สายรัดเอวผูกไว้หลวมๆ เผยให้เห็นขอบชุดนอนลูกไม้สีไวน์แดงด้านใน แสงแดดยามเช้าตกกระทบเรือนร่างระหงจนดูราวกับภาพวาดชิ้นเอก กลิ่นหอมอบอุ่นยามเช้าของเธอคละคลุ้งในอากาศ ทลายความตึงเครียดของห้องลงในพริบตา

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ... คุณหมีหน้านิ่ง ตื่นเช้าจังเลยนะคะ"

ปรางค์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวานใส นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยความเย้าหยอกตั้งแต่แรกเห็น เธอเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ครัวเพื่อชงกาแฟ จงใจรินกาแฟดำเข้มข้นใส่แก้วทรงสูงใบหนึ่ง แล้วถือเดินตรงมาหาบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนหน้าเรียบนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง

ภามก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวตามมาตรการระยะห่างหนึ่งเมตรที่เขาตั้งไว้ทันที ทว่าปรางค์กลับไม่ยอมให้เขาสร้างรอยต่อ เธอเดินเข้าหาเขาจนกระทั่งแผ่นหลังหนาของภามชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ

"กฎข้อที่สามของคุณภาม... โดนละเมิดตั้งแต่เช้าเลยนะคะ"

ปรางค์ยิ้มขำ ชูแก้วกาแฟดำขึ้นตรงหน้าเขา

"กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล... ปรางค์สั่งคัดเมล็ดกาแฟให้คุณพิเศษโดยเฉพาะ ชิมหน่อยสิคะ"

ภามหลุบสายตามองแก้วกาแฟในมือเรียวสวย ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าเนียนใสของซูเปอร์โมเดลสาว เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามกดความรู้สึกในอกลงไป

"ขอบคุณครับ แต่เวลานี้เป็นเวลาปฏิบัติงาน ผมไม่ดื่มกาแฟระหว่างหน้าที่"

"ข้อจำกัดเยอะจังเลย"

ปรางค์วางแก้วกาแฟลงบนชั้นหนังสือข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้าวเข้าสู่ระยะประชิดยิ่งกว่าเดิม คราวนี้เธอสืบเท้าเข้ามาใกล้จนยอดอกใต้ผ้าไหมบางเบาแทบจะชนแผงอกกว้างของเขา

ภามเกร็งตัวแน่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุออกมา

"คุณปรางค์ ถอยออกไปหนึ่งเมตรครับ"

"ถ้าปรางค์ไม่ถอยล่ะคะ? คุณภามจะใช้วิชาตำรวจล็อกตัวปรางค์ทุ่มลงพรม หรือจะอุ้มปรางค์ไปโยนไว้บนเตียง?"

ปรางค์เอียงคอถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวน สายตาพราวเสน่ห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของชายตรงหน้า

ก่อนที่ภามจะได้เอ่ยคำเตือนใดๆ มือนุ่มของปรางค์ก็ยกขึ้นเอื้อมไปจับที่เนกไทสีเข้มของเขา นิ้วเรียวสวยค่อยๆ ลูบไล้ผ่านปมเนกไทตรงลูกกระเดือกของภามอย่างเบามือ แล้วออกแรงดึงเบาๆ บังคับให้ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กว่าหกฟุตต้องโน้มใบหน้าลงมาหาเธอโดยอัตโนมัติ

ใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่ถึงสามนิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ รสสเปียร์มินต์และกลิ่นกาแฟหอมหวานของปรางค์รดอยู่บนผิวแก้มและต้นคอของภาม ปรางค์แกล้งทำทีเป็นจัดปมเนกไทให้ขยับเข้าที่อย่างประณีต แต่นิ้วมือของเธอกลับจงใจลากผ่านผิวเนื้อตรงลำคอแกร่งของเขาอย่างแผ่วเบา

"เนกไทเบี้ยวอยู่นะคะ... เป็นบอดี้การ์ดของซูเปอร์โมเดล แต่งตัวไม่เป๊ะได้ยังไง"

ปรางค์กระซิบ เสียงหวานทุ่มต่ำลงจนคล้ายเสียงออดอ้อน

ภามรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดทำงานไปชั่วขณะ อัตราการเต้นของชีพจรตรงลำคอพุ่งสูงขึ้นอย่างรุนแรงภายใต้การสัมผัสของนิ้วมือเธอ กลิ่นหอมเย้ายวนและสัมผัสนุ่มนวลทำให้กำแพงการระมัดระวังภัยอันเข้มงวดของเขาเริ่มสั่นคลอน

ภามยกมือขึ้นจับข้อมือเล็กของปรางค์ไว้แน่น หมายจะถอดมือเธอออกจากเนกไทของตน ทว่าเขากลับไม่กล้าใช้ออกแรงมากเกินไปเพราะกลัวผิวเนียนนุ่มนั้นจะเกิดรอยบอบช้ำ

"เล่นสนุกพอหรือยังครับ?"

ภามถามด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่พยายามเค้นให้แข็งกระด้าง

"ยังค่ะ... ปรางค์เพิ่งเริ่มต้นเอง"

ปรางค์ไม่ยอมละสายตา เธอช้อนตามองเขา นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าหยอกล้อธรรมดา

"รู้ไหมคะว่าเวลาคุณภามขมวดคิ้วแล้วทำหน้านิ่งแบบนี้... มันยิ่งทำให้ปรางค์อยากรู้ว่าต้องทำยังไง คุณถึงจะหลุดฟอร์มแล้วยิ้มออกมาให้ปรางค์เห็นสักครั้ง"

เธอขยับปลายจมูกรั้นเข้ามาใกล้สันจมูกโด่งของเขาจนสัมผัสถึงความร้อนของลมหายใจซึ่งกันและกัน ภาม

จ้องมองริมฝีปากกระจับสีชมพูระเรื่อตรงหน้า ความนึกคิดฝ่ายมืดในใจกระตุ้นให้เขาอยากจะรวบเอวบางนี้เข้ามาแนบชิดแล้วกดจูบลงไปให้สมกับความยั่วยวนที่เธอเพียรพยายามสร้างขึ้น ทว่าสติและบาปทางจิตใจในอดีตก็ร้องเตือนเขาขึ้นมาทันควัน

ไมตรีจิตและความใกล้ชิด... จะนำมาซึ่งความสูญเสีย

ภามกัดฟันแน่น ใช้ความเข้มงวดดึงข้อมือของปรางค์ออกห่างจากลำคอของเขาอย่างเด็ดขาด ก่อนจะก้าวเลี่ยงออกทางด้านข้าง สร้างระยะห่างตามกฎหนึ่งเมตรทันที

ปรางค์หัวเราะเบาๆ ในคอ ไม่ได้แสดงอาการขัดใจแม้แต่น้อย เธอหมุนตัวกลับมามองบอดี้การ์ดหนุ่มที่กำลังสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อตั้งสติ