เข้าสู่ระบบลีโอนาร์ดเมื่อเห็นคนตัวเล็กนิ่งเงียบไปก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ พลางคิดว่าแม่สาวน้อยคนนี้คงต้องติดใจในรสจูบที่เขามอบให้เธอเป็นแน่ ก่อนที่มาริสาจะนิ่งเงียบไปจนผิดสังเกตุ เขาจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกจากเธอ "คุณ..คุณ..คุณ!.
ดูเพิ่มเติมมาร์คอส เมื่อเห็นท่าทางของโลอองซ์เปลี่ยนไปเขาจึงเข้าไปถามทันที "เป็นอะไรรึเปล่าครับพ่อ" มาร์คอสถามโลอองซ์ด้วยความเป็นห่วง "เปล่าๆไม่มีอะไรหรอกแล้วนี่แกหายไปไหนมา""ผมออกไปเดินเล่นแถวๆนี้ล่ะครับพ่อ..พ่อมีอะไรรึเปล่าครับ" มาร์คอสเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นพ่อคล้ายๆกับมีเรื่องหนักใจที่แสดงออกมาทางแววตาท่าทางของเขาค่อนข้างเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด"แกไปสืบเรื่องผู้หญิงที่ชื่อแมรี่..มาริสาให้พ่อหน่อยว่าเธอเป็นใครมาจากไหน? มาร์คอสสงสัยนิดหน่อยก่อนที่จะเอ่ยรับคำออกไป "ได้ครับพ่อ..มาริสาเธอเป็นใครนะ? ทำไมใครๆถึงให้ความสนใจกับเธอมากขนาดนี้..แม้แต่ตัวเขาเองมาร์คอสคิดในใจ เพราะเธอสวยมีเสน่ห์หรือเพราะอะไรกันแน่นะ" มาร์คอสยังคงสงสัยอยู่ในใจอย่างกังวลเช่นกันอีกด้าน อนาตาลี ให้คนสนิทของพ่อไปหาของบางอย่างมาให้ ก่อนที่อนาตาลีจะรับมันมาเก็บไว้ในกระเป๋าอย่างใจเย็น แล้วตัวเองจึงรีบเดินเข้าไปตีสนิทแมรี่ทันทีอย่างรวดเร็ว"เอ่อ..คุณแมรี่คะฉันยินดีด้วยนะคะ..ที่คุณกำลังจะแต่งงานแหม! น่าอิจฉาจังเลยนะคะ ลีโอนาร์ดคงรักคุณมากๆ คุณช่างเป็นคนที่โชคดีจริงๆเลยค่ะ อนาตาลีอาศัยช่วงจังหวะที่ลีโอนาร์ดไม่อยู่เพร
"ค่ะ..ขอบคุณนะคะ" แมรี่รับคำแล้วรีบเดินตามมาร์โก้เข้าไปภายในงานทันที เมื่อแมรี่เดินเข้ามาจนถึงด้านในงาน เธอก็เห็นลีโอนาร์ดกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะแถลงข่าว รอก่อนหน้าแล้ว โดยมีดอนริคาโด้กับมาดามเทเรซ่าพร้อมกับเซเลน่าที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนที่นักข่าวจะเริ่มบทสัมภาษณ์ในทันที"คุณลีโอนาร์ดครับไม่ทราบว่าเพชรชุดนี้คุณได้แรงบันดาลใจมาจากอะไรครับ..ถึงคิดค้นเพรชชุดนี้ออกมา? นักข่าวคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นก่อน"ผมได้แรงบันดาลใจมาจากหญิงสาวแสนสวยคนหนึ่ง..เธออ่อนหวาน..นุ่มนวลน่าทะนุถนอม..และอีกอย่างเธอสวยสง่าเลอค่าและเจิดจรัสมากๆ ผมจึงได้ตัดสินใจคิดและทำเพชรชุดนี้ออกมา" ลีโอนาร์ดเอ่ยบอกด้วยท่าทางมั่นใจและทรงพลังมากที่สุด ทันทีที่ได้เอ่ยถึงผู้หญิงคนนั้นออกมา เพชรชุดที่ลีโอนาร์ดคิดออกมา มันเป็นเพรชที่มีจี้รูปหัวใจอยู่ตรงกลาง รายล้อมด้วยดอกไม้กระตุ้งกระติ้งล้อมรอบทั้งเส้น เพรชที่ทำออกมาชุดนี้เป็นเพรชสีชมพูที่หายากมากๆราคาจึงสูงมากๆอีกเช่นกัน"คุณลีโอนาร์ดกำลังหมายถึงหญิงสาวแสนสวยที่คุณควง้เธอมาในงานนี้ด้วยรึเปล่าคะ" นักข่าวหญิงอีกคนยิงคำถามต่อไปทันที"ใช่ครับ..เธอคือแรงบันดาลใจที่ทำให้ผมคิดเพชรชุดนี้ออกมาได้" ล
"จ๊ฟฟฟฟฟฟ..อ้าาาา..ชื่นใจจริงเลย" ก่อนที่เขาจะหันไปยักคิ้วยักไหล่ใส่ลีโอนาร์ดอย่างไม่แคร์และไม่แยแสต่อสายตาของลีโอนาร์ดที่ส่งสายตาแข็งกร้าวและโกรธเกรี้ยวเข้าใส่เขาในทันที "ฮ่าๆๆๆๆๆๆ..สะใจจริงๆ" ฟรานซิสยังคงหัวเราเยาะลีโอนาร์ดด้วยท่าทางดีใจและเยาะเย้ยลีโอนาร์ดอย่างต็มที่"ลีโอมานี่หน่อยซิลูกแม่มีแขก เซเลน่าด้วย มาเร็ว! ลูก" เสียงของมาดามเทเรซ่าดังขึ้นทันขัดจังหวะของลีโอนาร์ดกับฟรานซิสเข้าพอดี"แมรี่เดี๋ยวผมมารอผมอยู่ที่นี่นะ อ้อ!..ที่รักห้ามอยู่ใกล้ไอ้ฟรานมันนะ..ส่วนแก! ไอ้ฟรานแกไปให้ไกลๆไปให้พ้นๆจากเมียของฉันเลยไป!..เดี๋ยวผมมานะครับ" ลีโอนาร์ดบอกแมรี่ด้วยสายตาหวานซึ้งและทั้งหวงทั้งห่วงเธอเป็นที่สุด"ลีโอ..นี่ท่านรัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐกิจลูกท่าน แกรนด์ฟราท่า เฟซ โลอองซ์ เผื่อมีอะไรเรื่องธุรกิจเราจะได้ปรึกษาท่านได้นะลูก "สวัสดีครับ..ท่าน" ลีโอนาร์ดกล่าวทักทาย""สวัสดีครับ คุณลีโอนาร์ดหนุ่มหล่อไฟแรงคุณทั้งเก่งและมีฝีมือมากๆที่สามารถบริหารกิจการของเลอเดอฟรองได้ดีและยอดเยี่ยมขนาดนี้" โลอองกล่าวชื่นชมด้วยท่าทางยิ้มแย้ม"ท่านชมเกินไปแล้วครับ..เพราะผมมีดอนและมาดามที่เก่งมากกว่าถึงทำให้เลอเดอฟร
"ฮ่าฮ่าฮ่า..ไอ้นี่มันแน่จริงว่ะ ตาถึง..สวย..สวยมากจริงๆ" ดอนริคาโด้หัวเราะชอบใจ ก่อนที่จะหันไปเห็นมาดามเทเลซ่าที่ส่งสายตาค้อนขับตาเขียวปั๊ดเข้าให้อย่างจงใจ"ครับดอน" ลีโอนาร์ดยิ้มร่าตอบรับด้วยท่าทางดีใจสุดๆที่เห็นดอนชอบแมรี่ ก่อนที่เขาจะมองไปเห็นมาดามเทเลซ่าที่ส่งสายตาขวางเข้าใส่ในทันที"หึ!..เมีย พูดได้เต็มปากจริงๆนะลีโอ แม่บอกแล้วไง..แม่ไม่รับผู้หญิงคนนี้มาเป็นลูกสะใภ้! มาดามเทเลซ่ามองแมรี่ด้วยสายตาเหยียดหยัน แมรี่เห็นสายตานั้นแล้วมันทำให้เธอกระอักกระอ่วนใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว เธอก้มหน้าหลุบต่ำมองพื้นก่อนที่จะค่อยๆถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนที่ลีโอนาร์ดจะค่อยๆเดินเข้ามาสวมกอดและจับมือแมรี่เอาไว้แน่น"มาดามเลิกจับคู่ให้ผมกับคนนั้นคนนี้ได้แล้วนะครับ ผมมีเมียแล้วและอาทิตย์หน้าผมจะกลับไปแต่งงานกับเธอที่เมืองไทย ผมพาเธอมาแนะนำให้ดอนกับมาดามรู้จักก่อน ผมรักแมรี่มาก และผมจะแต่งงานกับแมรี่แค่คนเดียวเท่านั้น ผมหวังว่ามาดามจะเข้าใจ และพรุ่งนี้ผมจะไปงานเปิดตัวคอลเลคชั่นใหม่ของเราที่อังกฤษ ผมมาบอกดอนกับมาดามแค่นี้ล่ะครับ สวัสดีครับดอน สวัสดีครับมาดาม" ลีโอนาร์ดเอ่ยกล่าวลาพร้อมกับรีบจูงมือแมรี่เด
"อืมมมม..ลีโอ..คะ..แมรี่เหนื่อยค่ะ..ให้แมรี่พักก่อนะคะ" แมรี่สบตากับสายตาคมกลมโตของลีโอนาร์ดด้วยท่าทีเหนื่อยล้า โดยที่ร่างหนาใหญ่ของลีโอนาร์ดยังคงนอนทับคร่อมเรือนร่างอันเปล่าเปลือของแมรี่เอาไว้อย่างแนบแน่น"ก็ผมให้ที่รักพักไปตั้งชั่วโมงครึ่งนะ..ถึงเวลาของผมแล้ว..ที่รักต้องชดเชยเวลาให้ผมด้วย" ลีโอนา
"อูยยบย! ..ซีสสส!..อาาา.." ทำไมมันถึงดีขนาดนี้นะ ลีโอนาร์ดครางอย่างพอใจ ก่อนจะก้มลงไปดูดกลืนกินน้ำหวานที่ปริ่มนิ้วและทอดถอนนิ้วออกมา ลีโอนาร์ดเลียนิ้วอย่างหื่นกระหายก่อนจะก้มลงไปดูดกลืนน้ำหวานอีกรอบ เขาใช้ลิ้นแทรกซอนเข้าไปยังร่องเนื้วสาว ก่อนจะลากลิ้นดูดเม้มติ่งนั้นอย่างยาวนาน ลิ้นของเขารัวเร็วฉกไว
ลีโอนาร์ดดันลำกายแกร่งใหญ่ยาวเข้าทางรัก"โอ๊ะ!...เบาๆค่ะที่รัก..แมรี่เจ็บ.."ฮือ"..แมรี่น้ำตาไหลพราก"แมรี่ ผมจะเบาๆ..มันจะไม่เจ็บ..ที่รัก..มันจะดีขึ้นเอง" ทำไมมันคับแน่นและเข้าลำบากอย่างนี้ลีโอนาร์ดสงสัยในใจ ก่อนจะค่อยๆจูบซับน้ำตาที่แก้มนวลเบาๆ แล้วงับเอาปทุมถันเข้าปากไปครึ่งเต้าพร้อมดูดดันพันยอดอ
"อืออออ..อืมมมม..อาาา" ดีมาก!..แมรี่..ผมชอบเสียงของคุณ เสียงดังๆเลยนะลีโอนาร์ดกระซิบที่ข้างหูเบาๆ.."อาาาา..ลี..โอ..อาาาาา..ลีโอ".."อืมมมม..ที่รักดีมากๆ เรียกชื่อผมแบบนี้ล่ะ" ทั้งสองครางดังระงมสลับสับเปลี่ยนกันไปมา ..ส่วนมือของแมรี่ก็ลูบไล้ไปตามแผ่นไหล่หนาลงมากลางหลังของลีอนาร์ดเรื่อยๆ.."อืออ..อา