เสน่หามารยาพิศวาส ( Crazy love in you)

เสน่หามารยาพิศวาส ( Crazy love in you)

last updateLast Updated : 2025-11-12
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
592views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ลีโอนาร์ดเมื่อเห็นคนตัวเล็กนิ่งเงียบไปก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ พลางคิดว่าแม่สาวน้อยคนนี้คงต้องติดใจในรสจูบที่เขามอบให้เธอเป็นแน่ ก่อนที่มาริสาจะนิ่งเงียบไปจนผิดสังเกตุ เขาจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกจากเธอ "คุณ..คุณ..คุณ!.

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ความเป็นจริงที่แสนเจ็บปวด ( It's so my painful)100%

"You are good for nothing!"

"An uncultured and illiterate woman like you doesn't deserve to be my daughter-in-law."

"You bring nothing but shame to us. One day he will get sick of you and leave you in the streets from where he picked you up."

"Don't let me see your face ever again."

"You don't matter to me anymore.

"I'm sick and tired of you, Lily!

"I'm sorry we couldn't save..."

A woman jolted awake, her face etched with terror. She gasped for breath, her rapid breaths filling the quiet car. Sweat beaded on her forehead, and she wiped it away with trembling hands. Anthea Morin sat in the passenger seat, her eyes darting around as her pulse gradually slowed. Beside her was Emilia, her cousin.  She was driving the car while casting worried glances in her direction.

"What happened, Anthea? Are you alright?" She questioned worriedly while quickly parking the car on the empty sides of the street. Anthea raised her terrified baby blue eyes slightly to look at the woman in front of her. Her soft pink lips parted slightly as she tried to say something, but nothing came out. She could only manage to nod while reaching her hands into the car's drawer, fumbling to look for something. 

"What are you looking for? Did you have a nightmare?" Emilia asked again, with concern evident in her voice. Anthea, on the other hand, found the water bottle before taking it out. Without answering Emilia's question, she opened the water bottle with her shaky hands before raising it up and then drinking a few gulps of water from it. Emilia helplessly watched her drink water with a worried expression on her face. One moment she was just sleeping peacefully, and the next moment she began shouting in her sleep while sweating profusely.

After Anthea was done drinking water, she clapped the bottle and put it back in its place. She then slowly leaned back on her seat before closing her eyes while beginning to take a few long breaths. Even though Emilia was anxious, she didn't interrupt Anthea and let her do whatever she was doing to calm herself. After a few painful minutes passed, Anthea finally opened her eyes and looked at Emilia, who was nervously watching her.

Anthea, after setting the bottle aside, took a few deep breaths. Finally, she found her voice. "I'm sorry, Emi. I just had a nightmare." She apologized, though she knew it wasn't necessary.

"No! No! Don't apologize to me, Anthea. Just tell me if you are fine or not. Do you want us to visit the hospital on our way?" Emilia's concern persisted.

"No. I'm fine. It was just a bad dream, Emi. Don't worry about it." Anthea's hand reached out to touch Emilia's lightly.

"Are you sure?" Emilia still looked reluctant.

"Yes, I'm sure. Let's go. We are getting late." Anthea attempted a smile to lighten the mood. Emilia hesitated but eventually nodded, restarting the car.

Anthea, on the other hand, heaved a sigh before turning around to look out of the window. Her eyes swept over the crowded streets of New York City while her mind drifted back to her nightmare. It wasn't the first time she had this nightmare. For five years, she had been having this same nightmare, which made her life a living hell. The nightmares, the harsh words, the betrayal, the heartbreak, and all the painful memories still pierced through her heart like a sharp knife. They cut her heart into pieces.

Every time she remembered them, her breathing would almost stop. Even after all those years, her wound was still as fresh as before. The continuous nightmares were proof of how badly she had suffered. How badly her life had been destroyed. How badly she was ruined by the man she devoted her whole life to. Those nightmares would leave her terrified every single time, igniting her thirst for revenge, which was why she was back here, in New York City, after five long years.

Anthea's face hardened as she stared at the familiar streets of New York, where she had roamed countless times. Even though it's been five years, she's still familiar with every corner of the streets, which brought back a lot of unwanted memories she kept buried for years.

"We are here," Emilia announced while finally stopping the car in front of a tall sky-blue skyscraper. Her words snapped Anthea back to reality. She quickly brushed her thoughts aside before glancing out of the window. Her soft blue eyes slowly scanned the tall building, which had CM Group written on it. She smiled at the writing before withdrawing her gaze.

"Let's go," Anthea announced softly while unbuckling her seatbelt.

"Yep." Emilia chipped while removing her seatbelt too. Anthea couldn't help smiling slightly at her enthusiasm.

Just as Anthea was about to open the car's door, someone else beat her into it before opening the door for her. It made her frown a little before she quickly glanced up. Her eyes met a pair of light brown eyes, which were looking at her with a warm smile. Even though Anthea didn't recognize the person, she nodded slightly at him before getting out of the car.

"Good morning, Ms. Morin. I'm Samuel Miller, your new assistant appointed by Mr. Morin. A man dressed neatly in a gray suit quickly introduced himself while extending his hand for a handshake. Anthea smiled at him before shaking her hand lightly with Samuel.

"Good morning, Mr. Miller. It's nice to meet you. She greeted him politely. He was around six feet tall with a nice, lean body. His hair was cut short on the sides and was swept neatly on the side of his head. He could be considered a handsome man. The next-door neighbor type Anthea quickly averted her eyes before she was caught staring.

"Likewise, and please call me Samuel." He spoke with a smile, showing his cute dimples. The man looked quite energetic early in the morning.

"Alright, Samuel. Is it your first day here?" Anthea nodded before inquiring slightly. Samuel shook his head negatively.

"Actually, I have been working here for three years now. I worked as Mr. Morin's assistant temporarily when he was here in the States, but after he left, I was appointed in the HR department." Samuel quickly explained, making Anthea nod as she processed his information. She didn’t bother with this before because she knew her brother would take care of it.

"Great. I hope we will be getting along quite well." Anthea regarded Samuel with a smile before glancing at the car from where she was supposed to come. It didn't take long for Emilia to appear before her.

"Of course." Samuel nodded, grabbing Anthea's attention back. She passed him another smile before she turned her attention to Emilia, who had reached where they were standing.

"Sorry, I was looking for some files, which now I'm sure I left in the apartment". Emilia sighed unhappily. Anthea also sighed.

"It's alright. Let's go inside first, then we can send someone to pick it up." She suggested calming Emilia and stopping her from worrying. It worked, as Emilia agreed with a nod.

"Hello, Samuel." Emilia turned to glance at Samuel, who was patiently standing by her side. He smiled at her before greeting her back.

"Hello, Ms. Morin." He greeted her back politely while straightening his body.

"Call me Emilia since there are two Ms. Morins here. You know, to avoid confusion." Emilia chuckled while saying the past part. It made Samuel chuckle too, as he nodded. Anthea, on the other hand, just smiled slightly before beginning to make her way inside the tall building.

"Alright, Emilia." She heard Samuel's words but didn't bother waiting for them.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
บทที่ 1 ความเป็นจริงที่แสนเจ็บปวด ( It's so my painful)100%
แมรี่ มาริสา อาร์ท พาวิลเลียม สาวสวย ในตาสีเฮเซลชวนฝันกลมโตมีเสน่ห์ นัยตาปนเศร้านิดๆ ปากกระจับเล็กสีชมพูน่าจุมพิต ผมสีน้ำตาลอ่อน หน้าอกทั้งสองข้างกลมกลึงไม่ใหญ่มากแต่พอดดีมือ สะโพกผายเอวคอดดูลงตัว ผิวขาวขลับอมชมพู รูปร่างได้สัดส่วน สูง 165 เธอมีรูปร่างและหน้าตาสวยดั่งนางฟ้านางนิยายในวรรณคดีปรัมปราอย่างที่เคยได้ยินมา ผู้ชายทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ ตลอดจน อาเสี่ยเมียเผลอ หรือเผลอเมียมาที่ The moon club แห่งนี้เป็นต้องลุ่มหลงและเพ้อฝันกับการที่จะได้จับจองหัวใจ หรือแม้แต่นั่งดื่ม และต้องการที่จะแตะต้องเธอนิดๆหน่อยๆพอให้หัวใจกรถชุ่มกระชวย เพราะใครๆ ต่างก็รู้ว่า เธอสวย มีเส่ห์ ชวนหลงไหลเธอ และเธอเด่นดัง ที่สุดในคลับแห่งนี้ ทุกๆคนต่างต้องการที่จะเป็นคนที่ทุ่มเงินหนักๆ เพื่อจะได้เธอไปครอบครองและเชยชมให้สาแก่ใจ แต่กิติศัพท์ ของเธอใครๆ ก็ต่างขนานนามไปว่าเธอ คือ" นางฟ้าจันทร์ทรา "ที่ สวย เริด เชิด ผยอง.. แต่พวกผู้ชายหลงโลมกามาทั้งหลาย ก็ไม่ได้คิดและใส่ใจในเรื่องนั้นแม้แต่น้อย เพียงแค่ต้องการร่างกายของเธอมาครอบครองใต้ร่างของพวกเขาแค่นั้นเป็นพอแต่ใครๆจะรู้ภายนอกที่เธอดูเป็นสาวมาดม
Read more
บทที่ 2 ตัวตนของลีโอนาร์ด 1 (I'm Leonard)100%
ในขณะที่ผู้คนทั้งหลาย กำลังหลับไหลเข้าสู้ห้วงแห่งนิทรา ยังมีชายหญิงคู่หนึ่ง กำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันอย่างเมามันส์"อื้ออ..อืมมม..อ้าาาา..ลีโอนาร์ดคะแรงๆเลยค่ะที่รัก..อ้าาาา..อืมมม..มันส์..จังเลยค่ะที่รัก...ซีสสสลีโอนาร์ด กำลังนอนอยู่ใต้ร่างของ ฟาริส หรือ ฟาริดา นางแบบสาวแห่งแบรนด์ " Victoria's Secret " อันลือชื่อโด่งดัง ลีโอนาร์ดที่อยู่ด้านล่างก็ขยับกายสวนขึ้นด้านบนเข้าสู่เนินเนื้ออย่างรัวเร็วรุนแรงและเร่าร้อน ส่วนฟาริสก็ขยับกายสวนรับขึ้นลงอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาต่างรู้ใจกันและกันเป้นที่สุด มือของลีโอนาร์ดค่อยๆบีบเคล้นสะโพกงอนงามของนางแบบดังอย่างรุนแรง..และริมฝีหนาของเขาก็ค่อยๆดูดเม้มสองเต้าใหญ่ตระหง่าน เขารัวลิ้นเร็วดูดกลีนเม็ดเชอรี่ข้างหนึ่งเข้าไปจนเต็มปาก ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนจากการกอบกุมสะโพก มาบีบเคล้นเต้าใหญ่อีกข้างอย่างเมามันส์.."อื้อออ..อืมมม..อ๊าาสส..ที่รักคะฟาริส มีความสุขมากจริงๆค่ะ..ฟาริสรัคุณ ฟาริสรักคุณทั้งตัวเลค่ะ"เธอกระซิบที่ข้างหูของลีโอนาร์ด พร้อมทั้งสางสายตาหวานฉ่ำบ่งบอกว่า หลงในรสรักรสสวาทของเขาจนถอนตัวไม่ได้แล้วจริงๆ จากนั้นเธอก็ขบเม้มที่ติ่งหูของลีโอนาร์ดเ
Read more
บทที่ 3 ตัวตนของลีโอนาร์ด 2 (I'm Leonard)100%
ลีโอนาร์ด เดินเข้าไปยังห้องน้ำ เขาอาบน้ำ ชำระร่างกายในทันที มือหนาค่อยหมุนเปิดฝักบัวให้น้ำไหลรดล้างร่างกายอย่าช้าๆ พลางนึกถึงคำพูดของฟาริส.."ฟาริสรักคุณ "หึหึ..ก็แค่ผู้หญิงหิวเงิน ก็แค่ต้องการเงิน ก็เท่านั้น" ลีโอนาร์ดคิดในใจ..เขาคิดเสมอว่าชาตินี้คงจะไม่มีวันรักใครจริงๆได้หรอก...เพราะเขารักสนุกมากกว่า..คิดแล้วลีโอนาร์ดก็ยิ้มที่มุมปากทันที ..และยังคงให้สายน้ำไหลผ่านร่างกายต่อไป ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันตัวเดินออกจากห้องน้ำไปหลังจากเสร้จสิ้นแล้วเช้าวันรุ่งขึ้น กรุงเทพมหานครลีโอนาร์ด มาตรวจดูกิจการโรงแรมที่นี่เหมือนเคย กรุงเทพเมื่อสามวันก่อน ลีโอนาร์ดมาเซ็นสัญญากับหุ้นส่วนรายใหม่ ก่อนจะรู้ข่าวว่า นางแบบสาว ฟาริสที่เขาเคยควงก็มาถ่ายแบบที่นี่ เพราะฟาริสก็มาพักที่โรงแรมของเขา และเจอกันโดยบังเอิญที่ห้องอาหารของโรงแรม และฟาริสก็ได้เอ่ยปากบอกจะมาหาเขา เพราะเหงา ด้วยเหตุผลข้อเก่าของเธอเหมือนที่เธอเคยพูดบ่อยๆ ก่อนจะจบกันที่เตียงเมื่อคืนนี้.."คุณมัลลิกา วันนี้ผมมีประชุม หรือนัด อะไรอีกมั้ย? ลีโอนาร์ดถามเลขาส่วนตัวหน้าห้องก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไป"ไม่มีค่ะ ท่านประธาน" มัลลิกา เลขาสาวสว
Read more
บทที่ 4 คำสั่งที่ไม่อยากยอมรับ (I can't accept) 100%
ก็อก ก็อกๆๆ"แมรี่..แมรี่..แมรี่ลูก เปิดประตูให้แม่หน่อยลูก.."ค่ะ แม่ "แมรี่ที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ จึงรีบหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับร่างกายของตนเองอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเดินมาเปิดประตูให้วดีอย่างรวดเร็ว"แม่มีอะไรกับแมรี่เหรอคะ?" แมรี่รีบถามทันที เพราะตัวเองยังอาบน้ำยังไม่เสร็จ ฟองแชมพูยังคงติดตามเส้นผมดำขลีบนั้น เพราะกำลังสระผมอยู่พอดี แต่เมื่อได้ยินผู้เป็นแม่เรียกหา เธอจึงรีบออกมาทันที"ตายแล้ว!...แมรี่ ทำไม? ทำแบบนี้ล่ะลูก ดูสิ! แชมพูยังติดเส้นผมเป็นฟองอยู่เลย ทำแบบนี้! มันไม่ดีและไม่เหมาะกับหน้าตาของลูกเลยนะ!.."คะแม่" แมรี่ตอบกลับเสียงเรียบเย็นชา ทั้งๆที่วดียังพูดไม่จบเลยด้วยซ้ำ"พอดีแมรี่ได้ยินเสียงแม่เคาะประตูเสียงดัง แมรี่จึงคิดว่าแม่น่าจะมีเรื่องด่วนมาก แมรี่จึงรีบออกมาค่ะ อาบนำ้ให้เสร็จก่อนเหรอคะ แมรี่ขอโทษค่ะที่ทำเรื่องที่ไม่สมควรแบนี้..""เอ๊ะ! ลูกคนนี้นี่! ทำไมชอบเถียงแม่แบบนี้ " วดีเอ็ดแมรี่ทันที""ค่ะแม่ แมรี่ขอโทษจริงๆค่ะ แล้วแม่มีเรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอคะ"แมรี่ถามออกไป เพราะเธอรู้สึกจะแสบตาเนื่องจากแชมพูเริ่มจะไหลเข้าตาของเธอเสียแล้ว"คืนนี้เสี่ยใหญ่มีแขกคนสำคัญ แมรี่
Read more
บทที่ 5 แรกพบเจอ ( The first time we met) 100%
"ยินดีต้อนรับครับท่านลีโอนาร์ด เป็นเกียรติของ The moon club ของเราเป็นอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับแขกคนพิเศษอย่างท่านเป็นอย่างมาก ใครๆต่างก็ร่ำลือชื่อเสียงของท่านลีโอนาร์ดมาเนิ่นนาน ผมเพิ่งจะได้สัมผัสตอนนี้เอง เป็นเกียรติ มากจริงๆครับ เชิญนั่งครับท่าน"เสี่ยใหญ่ ผายมือเชิญ ให้ลีโอนาร์ด ฟรานซิส และ แมกซ์นั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่"ขอบคุณครับ เป็นเกียรติเช่นกัน"ลีโอนาร์ดตอบรับเสียใหญ่ ด้วยท่าทาง สุขุม เรียบนิ่ง ไม่บ่งบอกอารมณ์ยินดียินร้ายแต่อย่างใด อย่างที่เขาพูดขึ้นเลยซักนิด...เสี่ยใหญ่จึงรีบชิงพูดขึ้นทันที"เอ่อท่านครับ เรื่องธุรกิจของเราล่ะครับ ท่านลีโอนาร์ด"เสี่ยใหญ่ไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยให้เปล่าประโยชน์ เขารีบชิงพูดขึ้นตัดบทอย่างรวดเร็ว เนื่องด้วยตัวเองติดหนี้สินมากมาย" คุณมีอะไรมานำเสนอล่ะครับ"ลีโอนาร์ด พูดออกไปด้วยท่าทางที่ไม่เรียบนิ่งอีกเช่นเคย.."ห้าสิบห้าสิบครับ..ครึ่งต่อครึ่งระหว่างธุรกิจของเราครับท่าน"ลีโอนาร์ดยังคงนั่งนิ่ง คิดถึงเรื่องที่ให้ฟรานซิสไปสืบข้อมูลมาจนรู้ว่าเสี่ยใหญ่ติดหนี้การพนันจากคาสิโนของเขามากมาย จนต้องเอาที่นี่ไปจำนำทำและทำให้ตัวเขาเองมีปัญหาทางการเงิน หนี้สินท่วม
Read more
บทที่ 6 ต้องตา..ต้องใจ..ต้องการ 1 (I want you. I need you)100%
"ผมฟรานซิส เลเดอร์ลูนครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณ เอ่อ..คุณ?""ฉัน มาริสา ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"ก่อนมาริสาจะยื่นมืออกไปสัมผัสมือเขาเช่นกัน เมื่อมือทั้งสองคนสัมผัสกัน ฟรานซิส ก็จุมพิตที่หลังมือมาริสาเบาๆ มาริสายิ้มรัยด้วยท่าทางยินดีและมีเสน่ห์ เธอตอบรับด้วยไมตรี และนี่มันคือเสน่ห์อีกอย่างของแมรี่ที่ถูกฝึกมาอย่างดี จากผู้เป็นแม่ ลีโอนาร์ด เห็นดังนั้นก็อารมณ์ขึ้น เขาชักสีหน้าใส่เธออย่างรวดเร็วและคิดในใจผู้หญิงอะไรวะ หน้าไม่อายส่วนแมกซ์ก็กล่าวขึ้นอีกเช่นกัน"ผมแม็กซ์ ลาซิโอ ครับ" ก่อนจะค่อยๆยื่นมือมาสัมผัสมือของมาริสาอย่างแผ่วเบา"ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"มาริสาตอบรับ ก่อนที่ลีโอนาร์ดจะพูดขึ้นทันทีด้วยเห็นท่าทางของเพื่อนหรือลูกน้องทั้งสองคน ที่ทำมันขวางหูขวางตาซะเต็มทน"พวกแกจะไปไหนก็ไปเลย ฟราน,แมกซ์ ไป รีบไสหัวไป!..เมื่อเห็นท่าทางของเจ้านายที่พ่วงด้วยเพื่อนฟรานซิสก็หัวเราะร่าชอบใจ"ฮ่า..ฮ่า..หมาหวงก้างซะด้วย""ไอ้ฟราน แก!!"ก่อนที่เขาจะยกเท้าไล่เตะฟรานซิสติดๆ จากนั้นฟรานซิสก็ก้าวท้าวออกไปทันที ตามด้วยแม็กซ์ที่ยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแล้วค่อยๆก้าวตามออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน...หลังจากท
Read more
บทที่ 7 ต้องตา..ต้องใจ..ต้องการ 2 (I want you. I need you)100%
"เอ่อ..คือ..เอ่อ..ฉัน" มาริสาอย่ากลัวสิเขาก็แค่ผู้ชายทั่วๆไปที่ต้องการแค่ร่างกายของผู้หญิงอย่างเธอก็แค่นั้น! อย่าไปใส่ใจหวั่นไหวกับเสน่ห์ของเขาเชียวนะ อีกใจก็พยายามต่อต้านอาการสั่นไหวของตัวเองที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา เธอก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันที่ทำให้ตัวเธอควบคุมตัวเองไม่ได้ ตัวมันสั่น ใจมั่นสั่น หวั่นวิตกประหม่าอย่างไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอจะใช้ความสวยและสายตาบวกกับมารยาร้ายของเธอสะกดให้ผู้ชายสั่นไหวไปเอง แต่อยู่กับผู้ชายคนนี้เธอกลับกลายเป็นคนไหวหวั่นเองซะนี่ ที่ควบคุมจิตใจตัวเองไม่ได้ "ให้ตายเถอะ" มาริสาได้แต่คิดในใจและพยายามควบคุมสติให้ได้มากที่สุด"อึ๊บ..อื้อ.."ไม่ทันไรลีโอนาร์ดก็เริ่มจู่โจมเธออย่างรวดเร็ว เขาประกบปากหนาเข้ากับริมฝีปากบางแดงเรื่อของเธอในทันที"อยากรู้นักว่ามันจะหอมหวานแค่ไหนกัน ลีโอนาร์ดคิดในใจ" เขาลากลิ้นซอกซอนในโพรงปากเล็ก และเกี่ยวกระหวัดดูดพันลิ้นเล็กพร้อมขมเม้มเบาๆด้วยความรุ่มร้อนบ้างรุนแรงบ้างหวานละมุน เพื่อให้ลิ้นเล็กรับสัมผัสของเขามากขึ้น มาริสาไม่ทันได้ตั้งตัว เธอจึงเผลอไปกับอารมณ์ที่เขาส่งมาให้เธออย่างรวดเร็ว ลิ้นเล็กๆค่อยๆเผลอเกี่ยวก
Read more
บทที่ 8 เมื่อผมต้องการ (When i need you)100%
ลีโอนาร์ดร้องบอกบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ข้างนอก ก่อนที่การ์ดของเขาจะเปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมก้มหัวทำความเคารพผู้เป็นเจ้านาย"ครับ นาย"มาร์โก้ การ์ดคนสำคัญอีกคน เขาเก่งการสู้รบเป็นที่สุด ฝีมือของเขาโหดเหี้ยมอำมหิต จนใครๆต่างก็เกรงกลัวและเขายังเป็นหัวหน้าที่ฝึกฝนการต่อสู้แก่การ์ดทั้งหมดของลีโอนาร์ดด้วย เขาเคยเป็นนายทหารเก่าที่อยู่หน่วยอินทรีย์แห่งทัพฝรั่งเศษเขาชำนาญการต่อสู้ต่างๆทั้งมีสติปัญญาเฉียบแหลม มีไหวพริบว่องไว หาใครจับได้ยาก จริงๆแล้วมาร์โก้ เป็นการ์ดมือขวาของเขาเสียมากกว่า หากไม่ใช่เพราะฟรานซิสจะเข้ามาเพราะจริงๆแล้วฟรานซิสเป็นเพื่อนของลีโอนาร์ดมากกว่าจะเป็นมือขวาแต่เจ้านั่นเสือกที่จะหนีครอบครัวมาหลบอยู่กับเขาเพียงเพราะบอกว่ายังไม่อยากสืบทอดกิจการของครอบครัว ทั้งที่ครอบครัวของฟรานซิส ก็ร่ำรวยมาหาศาล มีธุรกิจ เรือสินค้า อยู่ทั่วโลก และยังมีเรือท่องเที่ยวหรูหราใหญ่โตอีกมายมาย อย่างว่าแหละฟรานซิสมันชอบโลดโผน นึกอยากจะทำก็ทำ นึกอยากจะไปก็ไป พ่อแม่ไม่เคยบังคับ ตามใจซะยิ่งกว่าใข่ในหินซะอีกทั้งๆที่เปนผู้ชายแท้ๆ ลีโอนาร์ดส่ายหัวให้เล็กน้อยพลางคิดถึงหน้าเพื่อนจอมเจ้าเล่ห์ของเขา..."นายไปหา
Read more
บทที่ 9 เสน่หามารยา ( Charming, Evil) 100 %
"ทำไมใจร้อนอย่างนี้คะ?..ฮึ?"มาริสาทำสายตายั่วยวน ลีโอนาร์ดเห็นอย่างนั้นแล้วก็แอบยิ้มอย่างพอใจ พลางคิดถึงตอนที่กำลังจูบกับเธอ"ทำไมแม่สาวคนนี้ถึงได้ตัวสั่นเทา หน้าแดง เหมือนกับ อายเขาอย่างนั้นล่ะ?..แล้วทีนี้ก็กลับจะกลายเป็นแม่เสือยั่วสวาทซะนี่! แต่ยังไงก็ช่างเถอะ ยังไงแม่สาวจันทร์ทราคนนี้ก็ต้องมาเล่นเกมส์กับเขาอยู่ดี" พลันความคิดนั้นก็ต้องหยุดลงเมื่อ มาริสาค่อยๆจับเขาให้นอนราบลงกับเตียง ก่อนจะรีบกระโจนขึ้นคร่อมร่างลีโอนาร์ดทันที ตามด้วยปากมาประกบปากอย่างรวดเร็ว เธอคิดในใจ"มาริสา เธอต้องใจกล้า หน้าด้านเข้าไว้" อืออ..เสียงลีโอนาร์ดครางในลำคอ "อือออ" เสียงมาริสาครางออกมาเช่นกัน"ทำไมมันวาบหวิวแบบนี้อีกแล้วนะ ขนลุกขนชันหมดแล้ว" มาริสาคิดในใจ ลีโอนาร์ดถอนริมฝีปากออกมา ก่อนจะเลื่อนเปลี่ยนลงมาตามซอกคอขาว ลิ้นไล้เล็ม ขบเม้มติ่งหู ก่อนจะดูดดันพันติ่งหูเล็กนั้น"อืมมม" มาริสาครางเบาๆ ส่วนมือของลีโอนาร์ดก็รีบปลดชุดเดรสของมาริสาออกเขาค่อยๆรูดมันลงเบาๆ"พรึ่บ!" ชุดเดรสของมาริสากองอยู่ที่พื้น เผยให้เห็นบราเซียลูกไม้สีขาว กับแพนตี้ตัวน้อยสีขาว"โอ้ววว..พระเจ้า..เธอสวยมาก..เธอหอม..เธอหวานไปหมดทั้ง
Read more
บทที่ 10 มารยาพิศวาส 1 ( She's passionate manners) 100 %
"อูยยบย! ..ซีสสส!..อาาา.." ทำไมมันถึงดีขนาดนี้นะ ลีโอนาร์ดครางอย่างพอใจ ก่อนจะก้มลงไปดูดกลืนกินน้ำหวานที่ปริ่มนิ้วและทอดถอนนิ้วออกมา ลีโอนาร์ดเลียนิ้วอย่างหื่นกระหายก่อนจะก้มลงไปดูดกลืนน้ำหวานอีกรอบ เขาใช้ลิ้นแทรกซอนเข้าไปยังร่องเนื้วสาว ก่อนจะลากลิ้นดูดเม้มติ่งนั้นอย่างยาวนาน ลิ้นของเขารัวเร็วฉกไว เรียกเสียงครางของมาริสาเป็นระยะๆ"อื้อ..อืมมม" ส่วนมือก็ขยี้เรือนผมของลีโอนาร์ดไปมาไม่อยู่นิ่ง อยู่ๆก็..ตึบ! มาริสาที่กำลังอารมณ์กระเจิดกระเจิงต้องชงักนิ่งเมื่ออยู่ๆลีโอนาร์ดก็ก้มหน้าแนบนิ่งกับกลางกายสาวของเธอ...ก่อนที่เธอจะชะโงกหน้าลุกขึ้นดู เห็นลีโอนาร์ดนอนหลับแน่นิ่งไปแล้ว"กร๊ดดด! มาริสากรี๊ดในใจ นี่ผู้ชายคนนี้ทิ้งเธอไว้กลางทางอย่างนี้เหรอนี่ มาริสาคิดในใจ" แล้วอารมณ์ ที่มันโหยหาต้องการของเธอตอนนี้ จะทำยังไงต่อดี"..."ไม่น่าเลย..แมรี่" แมรี่พูดกับตัวเอง ก่อนจะค่อยๆก้มมองผู้ชายคนนี้ที่หน้ายังซบหน้ากับความสาวของเธออยู่ ร่างใหญ่หายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกถึงการเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว.."เฮ้อ.!.. " มาริสาถอนหายใจอีกรอบ..แมรี่ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงก่อน แล้วจึงค่อยๆจับร่างเขาให้นอนในท่าที่สบายข
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status