로그인ลีโอนาร์ดเมื่อเห็นคนตัวเล็กนิ่งเงียบไปก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ พลางคิดว่าแม่สาวน้อยคนนี้คงต้องติดใจในรสจูบที่เขามอบให้เธอเป็นแน่ ก่อนที่มาริสาจะนิ่งเงียบไปจนผิดสังเกตุ เขาจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกจากเธอ "คุณ..คุณ..คุณ!.
더 보기吐く息が白い。比喩ではない。文字通り、白い霧がパソコンの液晶画面にかかって、打ち込んだばかりの文字を曇らせていく。
白河小夜子(しらかわ・さよこ)は画面の曇りを手で払って、かじかんで感覚のなくなった指先を口元に寄せた。「はぁーっ……」
温かい呼気を吹きかける。一瞬だけ指先に血が通う感覚が戻り、ジンとした痛みが走った。
(よし、まだ動く)
小夜子は着古したフリースの袖をまくり上げ、再びキーボードに向かった。現在時刻は午前4時。場所は、名門・白河家の広大な敷地の片隅にある「離れ」。
かつて物置として使われていた粗末な小屋が、小夜子の生活スペースだ。隙間風が容赦なく吹き込む室内は、外気と変わらない冷え込みようである。 暖房器具はあるにはあるが、義母によって電源コードを没収されていた。「電気代の無駄よ。どうせパソコンの熱で温まるんでしょう?」
そんな無茶苦茶な理屈を押し付けられて、早5年。
父である白河家当主の愛人の子として生まれ、母の死とともにこの家に引き取られて10年。 義母と義姉、父からの不当な扱いは年を追うごとに増すばかりだった。 中学までは義務教育だからと、かろうじて学校に通わせてもらえた。 けれど高校に行くのは許されなかった。 今は亡き恩人、この家の執事であった藤堂がこっそりと、私費を使って通信制の高校に入れてくれたため、高卒の資格だけは取ることができた。 親切にしてくれたのは藤堂だけだ。その彼が亡くなってしまった現在、この家に小夜子の味方は一人もいなかった。人間は環境に適応する生き物だと言うが、小夜子はひどく冷え込む空気の中で、驚くほどの速度でタイピングを続けていた。
というのも、手を止めたら凍えるからだ。画面に並ぶのは、難解なフランス語と専門用語。『ホスピタリティの根源における「主と客」の非対称性について』
これが、今回の論文のタイトルである。小夜子は机の脇に積み上げられた分厚い洋書――『欧州ホテル産業の歴史』――をめくり、該当箇所を翻訳しながら引用していく。
(19世紀のパリにおけるサービス規範……ここ、使えるわね)
ふと、暗い窓ガラスに自分の姿が映り込んだ。そこにいるのは、精彩を欠いた影のような女だった。
手入れを知らない黒髪は、艶こそ失われているものの、夜の闇を溶かしたように細くしなやかに背中へ流れている。 色素の薄い肌は、陶磁器のように白い。それは健康的な白さではなく、陽の光を浴びることを許されない、地下室の花のような青白さだ。 頬は痩せて丸みを失い、身体は一抱えできそうなほど薄い。粗末な服の袖から伸びる手首はあまりに華奢で、力を込めれば折れてしまいそうに見える。 だがその顔立ちは整っていた。長い睫毛(まつげ)が落とす影の下、切れ長の瞳だけが、暗がりの中で静かな光を宿している。本来であれば美しい女性と言えただろう。でも。
มาร์คอส เมื่อเห็นท่าทางของโลอองซ์เปลี่ยนไปเขาจึงเข้าไปถามทันที "เป็นอะไรรึเปล่าครับพ่อ" มาร์คอสถามโลอองซ์ด้วยความเป็นห่วง "เปล่าๆไม่มีอะไรหรอกแล้วนี่แกหายไปไหนมา""ผมออกไปเดินเล่นแถวๆนี้ล่ะครับพ่อ..พ่อมีอะไรรึเปล่าครับ" มาร์คอสเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นพ่อคล้ายๆกับมีเรื่องหนักใจที่แสดงออกมาทางแววตาท่าทางของเขาค่อนข้างเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด"แกไปสืบเรื่องผู้หญิงที่ชื่อแมรี่..มาริสาให้พ่อหน่อยว่าเธอเป็นใครมาจากไหน? มาร์คอสสงสัยนิดหน่อยก่อนที่จะเอ่ยรับคำออกไป "ได้ครับพ่อ..มาริสาเธอเป็นใครนะ? ทำไมใครๆถึงให้ความสนใจกับเธอมากขนาดนี้..แม้แต่ตัวเขาเองมาร์คอสคิดในใจ เพราะเธอสวยมีเสน่ห์หรือเพราะอะไรกันแน่นะ" มาร์คอสยังคงสงสัยอยู่ในใจอย่างกังวลเช่นกันอีกด้าน อนาตาลี ให้คนสนิทของพ่อไปหาของบางอย่างมาให้ ก่อนที่อนาตาลีจะรับมันมาเก็บไว้ในกระเป๋าอย่างใจเย็น แล้วตัวเองจึงรีบเดินเข้าไปตีสนิทแมรี่ทันทีอย่างรวดเร็ว"เอ่อ..คุณแมรี่คะฉันยินดีด้วยนะคะ..ที่คุณกำลังจะแต่งงานแหม! น่าอิจฉาจังเลยนะคะ ลีโอนาร์ดคงรักคุณมากๆ คุณช่างเป็นคนที่โชคดีจริงๆเลยค่ะ อนาตาลีอาศัยช่วงจังหวะที่ลีโอนาร์ดไม่อยู่เพร
"ค่ะ..ขอบคุณนะคะ" แมรี่รับคำแล้วรีบเดินตามมาร์โก้เข้าไปภายในงานทันที เมื่อแมรี่เดินเข้ามาจนถึงด้านในงาน เธอก็เห็นลีโอนาร์ดกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะแถลงข่าว รอก่อนหน้าแล้ว โดยมีดอนริคาโด้กับมาดามเทเรซ่าพร้อมกับเซเลน่าที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนที่นักข่าวจะเริ่มบทสัมภาษณ์ในทันที"คุณลีโอนาร์ดครับไม่ทราบว่าเพชรชุดนี้คุณได้แรงบันดาลใจมาจากอะไรครับ..ถึงคิดค้นเพรชชุดนี้ออกมา? นักข่าวคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นก่อน"ผมได้แรงบันดาลใจมาจากหญิงสาวแสนสวยคนหนึ่ง..เธออ่อนหวาน..นุ่มนวลน่าทะนุถนอม..และอีกอย่างเธอสวยสง่าเลอค่าและเจิดจรัสมากๆ ผมจึงได้ตัดสินใจคิดและทำเพชรชุดนี้ออกมา" ลีโอนาร์ดเอ่ยบอกด้วยท่าทางมั่นใจและทรงพลังมากที่สุด ทันทีที่ได้เอ่ยถึงผู้หญิงคนนั้นออกมา เพชรชุดที่ลีโอนาร์ดคิดออกมา มันเป็นเพรชที่มีจี้รูปหัวใจอยู่ตรงกลาง รายล้อมด้วยดอกไม้กระตุ้งกระติ้งล้อมรอบทั้งเส้น เพรชที่ทำออกมาชุดนี้เป็นเพรชสีชมพูที่หายากมากๆราคาจึงสูงมากๆอีกเช่นกัน"คุณลีโอนาร์ดกำลังหมายถึงหญิงสาวแสนสวยที่คุณควง้เธอมาในงานนี้ด้วยรึเปล่าคะ" นักข่าวหญิงอีกคนยิงคำถามต่อไปทันที"ใช่ครับ..เธอคือแรงบันดาลใจที่ทำให้ผมคิดเพชรชุดนี้ออกมาได้" ล
"จ๊ฟฟฟฟฟฟ..อ้าาาา..ชื่นใจจริงเลย" ก่อนที่เขาจะหันไปยักคิ้วยักไหล่ใส่ลีโอนาร์ดอย่างไม่แคร์และไม่แยแสต่อสายตาของลีโอนาร์ดที่ส่งสายตาแข็งกร้าวและโกรธเกรี้ยวเข้าใส่เขาในทันที "ฮ่าๆๆๆๆๆๆ..สะใจจริงๆ" ฟรานซิสยังคงหัวเราเยาะลีโอนาร์ดด้วยท่าทางดีใจและเยาะเย้ยลีโอนาร์ดอย่างต็มที่"ลีโอมานี่หน่อยซิลูกแม่มีแขก เซเลน่าด้วย มาเร็ว! ลูก" เสียงของมาดามเทเรซ่าดังขึ้นทันขัดจังหวะของลีโอนาร์ดกับฟรานซิสเข้าพอดี"แมรี่เดี๋ยวผมมารอผมอยู่ที่นี่นะ อ้อ!..ที่รักห้ามอยู่ใกล้ไอ้ฟรานมันนะ..ส่วนแก! ไอ้ฟรานแกไปให้ไกลๆไปให้พ้นๆจากเมียของฉันเลยไป!..เดี๋ยวผมมานะครับ" ลีโอนาร์ดบอกแมรี่ด้วยสายตาหวานซึ้งและทั้งหวงทั้งห่วงเธอเป็นที่สุด"ลีโอ..นี่ท่านรัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐกิจลูกท่าน แกรนด์ฟราท่า เฟซ โลอองซ์ เผื่อมีอะไรเรื่องธุรกิจเราจะได้ปรึกษาท่านได้นะลูก "สวัสดีครับ..ท่าน" ลีโอนาร์ดกล่าวทักทาย""สวัสดีครับ คุณลีโอนาร์ดหนุ่มหล่อไฟแรงคุณทั้งเก่งและมีฝีมือมากๆที่สามารถบริหารกิจการของเลอเดอฟรองได้ดีและยอดเยี่ยมขนาดนี้" โลอองกล่าวชื่นชมด้วยท่าทางยิ้มแย้ม"ท่านชมเกินไปแล้วครับ..เพราะผมมีดอนและมาดามที่เก่งมากกว่าถึงทำให้เลอเดอฟร
"ฮ่าฮ่าฮ่า..ไอ้นี่มันแน่จริงว่ะ ตาถึง..สวย..สวยมากจริงๆ" ดอนริคาโด้หัวเราะชอบใจ ก่อนที่จะหันไปเห็นมาดามเทเลซ่าที่ส่งสายตาค้อนขับตาเขียวปั๊ดเข้าให้อย่างจงใจ"ครับดอน" ลีโอนาร์ดยิ้มร่าตอบรับด้วยท่าทางดีใจสุดๆที่เห็นดอนชอบแมรี่ ก่อนที่เขาจะมองไปเห็นมาดามเทเลซ่าที่ส่งสายตาขวางเข้าใส่ในทันที"หึ!..เมีย พูดได้เต็มปากจริงๆนะลีโอ แม่บอกแล้วไง..แม่ไม่รับผู้หญิงคนนี้มาเป็นลูกสะใภ้! มาดามเทเลซ่ามองแมรี่ด้วยสายตาเหยียดหยัน แมรี่เห็นสายตานั้นแล้วมันทำให้เธอกระอักกระอ่วนใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว เธอก้มหน้าหลุบต่ำมองพื้นก่อนที่จะค่อยๆถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนที่ลีโอนาร์ดจะค่อยๆเดินเข้ามาสวมกอดและจับมือแมรี่เอาไว้แน่น"มาดามเลิกจับคู่ให้ผมกับคนนั้นคนนี้ได้แล้วนะครับ ผมมีเมียแล้วและอาทิตย์หน้าผมจะกลับไปแต่งงานกับเธอที่เมืองไทย ผมพาเธอมาแนะนำให้ดอนกับมาดามรู้จักก่อน ผมรักแมรี่มาก และผมจะแต่งงานกับแมรี่แค่คนเดียวเท่านั้น ผมหวังว่ามาดามจะเข้าใจ และพรุ่งนี้ผมจะไปงานเปิดตัวคอลเลคชั่นใหม่ของเราที่อังกฤษ ผมมาบอกดอนกับมาดามแค่นี้ล่ะครับ สวัสดีครับดอน สวัสดีครับมาดาม" ลีโอนาร์ดเอ่ยกล่าวลาพร้อมกับรีบจูงมือแมรี่เด
"อืมมมม..ลีโอ..คะ..แมรี่เหนื่อยค่ะ..ให้แมรี่พักก่อนะคะ" แมรี่สบตากับสายตาคมกลมโตของลีโอนาร์ดด้วยท่าทีเหนื่อยล้า โดยที่ร่างหนาใหญ่ของลีโอนาร์ดยังคงนอนทับคร่อมเรือนร่างอันเปล่าเปลือของแมรี่เอาไว้อย่างแนบแน่น"ก็ผมให้ที่รักพักไปตั้งชั่วโมงครึ่งนะ..ถึงเวลาของผมแล้ว..ที่รักต้องชดเชยเวลาให้ผมด้วย" ลีโอนา
"ทำไมใจร้อนอย่างนี้คะ?..ฮึ?"มาริสาทำสายตายั่วยวน ลีโอนาร์ดเห็นอย่างนั้นแล้วก็แอบยิ้มอย่างพอใจ พลางคิดถึงตอนที่กำลังจูบกับเธอ"ทำไมแม่สาวคนนี้ถึงได้ตัวสั่นเทา หน้าแดง เหมือนกับ อายเขาอย่างนั้นล่ะ?..แล้วทีนี้ก็กลับจะกลายเป็นแม่เสือยั่วสวาทซะนี่! แต่ยังไงก็ช่างเถอะ ยังไงแม่สาวจันทร์ทราคนนี้ก็ต้องมาเล
ลีโอนาร์ดร้องบอกบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ข้างนอก ก่อนที่การ์ดของเขาจะเปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมก้มหัวทำความเคารพผู้เป็นเจ้านาย"ครับ นาย"มาร์โก้ การ์ดคนสำคัญอีกคน เขาเก่งการสู้รบเป็นที่สุด ฝีมือของเขาโหดเหี้ยมอำมหิต จนใครๆต่างก็เกรงกลัวและเขายังเป็นหัวหน้าที่ฝึกฝนการต่อสู้แก่การ์ดทั้งหมดของลีโอนาร์ดด้วย
"เอ่อ..คือ..เอ่อ..ฉัน" มาริสาอย่ากลัวสิเขาก็แค่ผู้ชายทั่วๆไปที่ต้องการแค่ร่างกายของผู้หญิงอย่างเธอก็แค่นั้น! อย่าไปใส่ใจหวั่นไหวกับเสน่ห์ของเขาเชียวนะ อีกใจก็พยายามต่อต้านอาการสั่นไหวของตัวเองที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา เธอก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันที่ทำให้ตัวเธอควบคุมตัวเองไม่ได้ ตัวมันสั่น ใจมั่นสั่น หว





