เสน่หามารยาพิศวาส ( Crazy love in you)

เสน่หามารยาพิศวาส ( Crazy love in you)

last updateLast Updated : 2025-11-12
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
641views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ลีโอนาร์ดเมื่อเห็นคนตัวเล็กนิ่งเงียบไปก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ พลางคิดว่าแม่สาวน้อยคนนี้คงต้องติดใจในรสจูบที่เขามอบให้เธอเป็นแน่ ก่อนที่มาริสาจะนิ่งเงียบไปจนผิดสังเกตุ เขาจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกจากเธอ "คุณ..คุณ..คุณ!.

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ความเป็นจริงที่แสนเจ็บปวด ( It's so my painful)100%

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
บทที่ 1 ความเป็นจริงที่แสนเจ็บปวด ( It's so my painful)100%
แมรี่ มาริสา อาร์ท พาวิลเลียม สาวสวย ในตาสีเฮเซลชวนฝันกลมโตมีเสน่ห์ นัยตาปนเศร้านิดๆ ปากกระจับเล็กสีชมพูน่าจุมพิต ผมสีน้ำตาลอ่อน หน้าอกทั้งสองข้างกลมกลึงไม่ใหญ่มากแต่พอดดีมือ สะโพกผายเอวคอดดูลงตัว ผิวขาวขลับอมชมพู รูปร่างได้สัดส่วน สูง 165 เธอมีรูปร่างและหน้าตาสวยดั่งนางฟ้านางนิยายในวรรณคดีปรัมปราอย่างที่เคยได้ยินมา ผู้ชายทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ ตลอดจน อาเสี่ยเมียเผลอ หรือเผลอเมียมาที่ The moon club แห่งนี้เป็นต้องลุ่มหลงและเพ้อฝันกับการที่จะได้จับจองหัวใจ หรือแม้แต่นั่งดื่ม และต้องการที่จะแตะต้องเธอนิดๆหน่อยๆพอให้หัวใจกรถชุ่มกระชวย เพราะใครๆ ต่างก็รู้ว่า เธอสวย มีเส่ห์ ชวนหลงไหลเธอ และเธอเด่นดัง ที่สุดในคลับแห่งนี้ ทุกๆคนต่างต้องการที่จะเป็นคนที่ทุ่มเงินหนักๆ เพื่อจะได้เธอไปครอบครองและเชยชมให้สาแก่ใจ แต่กิติศัพท์ ของเธอใครๆ ก็ต่างขนานนามไปว่าเธอ คือ" นางฟ้าจันทร์ทรา "ที่ สวย เริด เชิด ผยอง.. แต่พวกผู้ชายหลงโลมกามาทั้งหลาย ก็ไม่ได้คิดและใส่ใจในเรื่องนั้นแม้แต่น้อย เพียงแค่ต้องการร่างกายของเธอมาครอบครองใต้ร่างของพวกเขาแค่นั้นเป็นพอแต่ใครๆจะรู้ภายนอกที่เธอดูเป็นสาวมาดม
Read more
บทที่ 2 ตัวตนของลีโอนาร์ด 1 (I'm Leonard)100%
ในขณะที่ผู้คนทั้งหลาย กำลังหลับไหลเข้าสู้ห้วงแห่งนิทรา ยังมีชายหญิงคู่หนึ่ง กำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันอย่างเมามันส์"อื้ออ..อืมมม..อ้าาาา..ลีโอนาร์ดคะแรงๆเลยค่ะที่รัก..อ้าาาา..อืมมม..มันส์..จังเลยค่ะที่รัก...ซีสสสลีโอนาร์ด กำลังนอนอยู่ใต้ร่างของ ฟาริส หรือ ฟาริดา นางแบบสาวแห่งแบรนด์ " Victoria's Secret " อันลือชื่อโด่งดัง ลีโอนาร์ดที่อยู่ด้านล่างก็ขยับกายสวนขึ้นด้านบนเข้าสู่เนินเนื้ออย่างรัวเร็วรุนแรงและเร่าร้อน ส่วนฟาริสก็ขยับกายสวนรับขึ้นลงอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาต่างรู้ใจกันและกันเป้นที่สุด มือของลีโอนาร์ดค่อยๆบีบเคล้นสะโพกงอนงามของนางแบบดังอย่างรุนแรง..และริมฝีหนาของเขาก็ค่อยๆดูดเม้มสองเต้าใหญ่ตระหง่าน เขารัวลิ้นเร็วดูดกลีนเม็ดเชอรี่ข้างหนึ่งเข้าไปจนเต็มปาก ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนจากการกอบกุมสะโพก มาบีบเคล้นเต้าใหญ่อีกข้างอย่างเมามันส์.."อื้อออ..อืมมม..อ๊าาสส..ที่รักคะฟาริส มีความสุขมากจริงๆค่ะ..ฟาริสรัคุณ ฟาริสรักคุณทั้งตัวเลค่ะ"เธอกระซิบที่ข้างหูของลีโอนาร์ด พร้อมทั้งสางสายตาหวานฉ่ำบ่งบอกว่า หลงในรสรักรสสวาทของเขาจนถอนตัวไม่ได้แล้วจริงๆ จากนั้นเธอก็ขบเม้มที่ติ่งหูของลีโอนาร์ดเ
Read more
บทที่ 3 ตัวตนของลีโอนาร์ด 2 (I'm Leonard)100%
ลีโอนาร์ด เดินเข้าไปยังห้องน้ำ เขาอาบน้ำ ชำระร่างกายในทันที มือหนาค่อยหมุนเปิดฝักบัวให้น้ำไหลรดล้างร่างกายอย่าช้าๆ พลางนึกถึงคำพูดของฟาริส.."ฟาริสรักคุณ "หึหึ..ก็แค่ผู้หญิงหิวเงิน ก็แค่ต้องการเงิน ก็เท่านั้น" ลีโอนาร์ดคิดในใจ..เขาคิดเสมอว่าชาตินี้คงจะไม่มีวันรักใครจริงๆได้หรอก...เพราะเขารักสนุกมากกว่า..คิดแล้วลีโอนาร์ดก็ยิ้มที่มุมปากทันที ..และยังคงให้สายน้ำไหลผ่านร่างกายต่อไป ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันตัวเดินออกจากห้องน้ำไปหลังจากเสร้จสิ้นแล้วเช้าวันรุ่งขึ้น กรุงเทพมหานครลีโอนาร์ด มาตรวจดูกิจการโรงแรมที่นี่เหมือนเคย กรุงเทพเมื่อสามวันก่อน ลีโอนาร์ดมาเซ็นสัญญากับหุ้นส่วนรายใหม่ ก่อนจะรู้ข่าวว่า นางแบบสาว ฟาริสที่เขาเคยควงก็มาถ่ายแบบที่นี่ เพราะฟาริสก็มาพักที่โรงแรมของเขา และเจอกันโดยบังเอิญที่ห้องอาหารของโรงแรม และฟาริสก็ได้เอ่ยปากบอกจะมาหาเขา เพราะเหงา ด้วยเหตุผลข้อเก่าของเธอเหมือนที่เธอเคยพูดบ่อยๆ ก่อนจะจบกันที่เตียงเมื่อคืนนี้.."คุณมัลลิกา วันนี้ผมมีประชุม หรือนัด อะไรอีกมั้ย? ลีโอนาร์ดถามเลขาส่วนตัวหน้าห้องก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไป"ไม่มีค่ะ ท่านประธาน" มัลลิกา เลขาสาวสว
Read more
บทที่ 4 คำสั่งที่ไม่อยากยอมรับ (I can't accept) 100%
ก็อก ก็อกๆๆ"แมรี่..แมรี่..แมรี่ลูก เปิดประตูให้แม่หน่อยลูก.."ค่ะ แม่ "แมรี่ที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ จึงรีบหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับร่างกายของตนเองอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเดินมาเปิดประตูให้วดีอย่างรวดเร็ว"แม่มีอะไรกับแมรี่เหรอคะ?" แมรี่รีบถามทันที เพราะตัวเองยังอาบน้ำยังไม่เสร็จ ฟองแชมพูยังคงติดตามเส้นผมดำขลีบนั้น เพราะกำลังสระผมอยู่พอดี แต่เมื่อได้ยินผู้เป็นแม่เรียกหา เธอจึงรีบออกมาทันที"ตายแล้ว!...แมรี่ ทำไม? ทำแบบนี้ล่ะลูก ดูสิ! แชมพูยังติดเส้นผมเป็นฟองอยู่เลย ทำแบบนี้! มันไม่ดีและไม่เหมาะกับหน้าตาของลูกเลยนะ!.."คะแม่" แมรี่ตอบกลับเสียงเรียบเย็นชา ทั้งๆที่วดียังพูดไม่จบเลยด้วยซ้ำ"พอดีแมรี่ได้ยินเสียงแม่เคาะประตูเสียงดัง แมรี่จึงคิดว่าแม่น่าจะมีเรื่องด่วนมาก แมรี่จึงรีบออกมาค่ะ อาบนำ้ให้เสร็จก่อนเหรอคะ แมรี่ขอโทษค่ะที่ทำเรื่องที่ไม่สมควรแบนี้..""เอ๊ะ! ลูกคนนี้นี่! ทำไมชอบเถียงแม่แบบนี้ " วดีเอ็ดแมรี่ทันที""ค่ะแม่ แมรี่ขอโทษจริงๆค่ะ แล้วแม่มีเรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอคะ"แมรี่ถามออกไป เพราะเธอรู้สึกจะแสบตาเนื่องจากแชมพูเริ่มจะไหลเข้าตาของเธอเสียแล้ว"คืนนี้เสี่ยใหญ่มีแขกคนสำคัญ แมรี่
Read more
บทที่ 5 แรกพบเจอ ( The first time we met) 100%
"ยินดีต้อนรับครับท่านลีโอนาร์ด เป็นเกียรติของ The moon club ของเราเป็นอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับแขกคนพิเศษอย่างท่านเป็นอย่างมาก ใครๆต่างก็ร่ำลือชื่อเสียงของท่านลีโอนาร์ดมาเนิ่นนาน ผมเพิ่งจะได้สัมผัสตอนนี้เอง เป็นเกียรติ มากจริงๆครับ เชิญนั่งครับท่าน"เสี่ยใหญ่ ผายมือเชิญ ให้ลีโอนาร์ด ฟรานซิส และ แมกซ์นั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่"ขอบคุณครับ เป็นเกียรติเช่นกัน"ลีโอนาร์ดตอบรับเสียใหญ่ ด้วยท่าทาง สุขุม เรียบนิ่ง ไม่บ่งบอกอารมณ์ยินดียินร้ายแต่อย่างใด อย่างที่เขาพูดขึ้นเลยซักนิด...เสี่ยใหญ่จึงรีบชิงพูดขึ้นทันที"เอ่อท่านครับ เรื่องธุรกิจของเราล่ะครับ ท่านลีโอนาร์ด"เสี่ยใหญ่ไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยให้เปล่าประโยชน์ เขารีบชิงพูดขึ้นตัดบทอย่างรวดเร็ว เนื่องด้วยตัวเองติดหนี้สินมากมาย" คุณมีอะไรมานำเสนอล่ะครับ"ลีโอนาร์ด พูดออกไปด้วยท่าทางที่ไม่เรียบนิ่งอีกเช่นเคย.."ห้าสิบห้าสิบครับ..ครึ่งต่อครึ่งระหว่างธุรกิจของเราครับท่าน"ลีโอนาร์ดยังคงนั่งนิ่ง คิดถึงเรื่องที่ให้ฟรานซิสไปสืบข้อมูลมาจนรู้ว่าเสี่ยใหญ่ติดหนี้การพนันจากคาสิโนของเขามากมาย จนต้องเอาที่นี่ไปจำนำทำและทำให้ตัวเขาเองมีปัญหาทางการเงิน หนี้สินท่วม
Read more
บทที่ 6 ต้องตา..ต้องใจ..ต้องการ 1 (I want you. I need you)100%
"ผมฟรานซิส เลเดอร์ลูนครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณ เอ่อ..คุณ?""ฉัน มาริสา ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"ก่อนมาริสาจะยื่นมืออกไปสัมผัสมือเขาเช่นกัน เมื่อมือทั้งสองคนสัมผัสกัน ฟรานซิส ก็จุมพิตที่หลังมือมาริสาเบาๆ มาริสายิ้มรัยด้วยท่าทางยินดีและมีเสน่ห์ เธอตอบรับด้วยไมตรี และนี่มันคือเสน่ห์อีกอย่างของแมรี่ที่ถูกฝึกมาอย่างดี จากผู้เป็นแม่ ลีโอนาร์ด เห็นดังนั้นก็อารมณ์ขึ้น เขาชักสีหน้าใส่เธออย่างรวดเร็วและคิดในใจผู้หญิงอะไรวะ หน้าไม่อายส่วนแมกซ์ก็กล่าวขึ้นอีกเช่นกัน"ผมแม็กซ์ ลาซิโอ ครับ" ก่อนจะค่อยๆยื่นมือมาสัมผัสมือของมาริสาอย่างแผ่วเบา"ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"มาริสาตอบรับ ก่อนที่ลีโอนาร์ดจะพูดขึ้นทันทีด้วยเห็นท่าทางของเพื่อนหรือลูกน้องทั้งสองคน ที่ทำมันขวางหูขวางตาซะเต็มทน"พวกแกจะไปไหนก็ไปเลย ฟราน,แมกซ์ ไป รีบไสหัวไป!..เมื่อเห็นท่าทางของเจ้านายที่พ่วงด้วยเพื่อนฟรานซิสก็หัวเราะร่าชอบใจ"ฮ่า..ฮ่า..หมาหวงก้างซะด้วย""ไอ้ฟราน แก!!"ก่อนที่เขาจะยกเท้าไล่เตะฟรานซิสติดๆ จากนั้นฟรานซิสก็ก้าวท้าวออกไปทันที ตามด้วยแม็กซ์ที่ยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแล้วค่อยๆก้าวตามออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน...หลังจากท
Read more
บทที่ 7 ต้องตา..ต้องใจ..ต้องการ 2 (I want you. I need you)100%
"เอ่อ..คือ..เอ่อ..ฉัน" มาริสาอย่ากลัวสิเขาก็แค่ผู้ชายทั่วๆไปที่ต้องการแค่ร่างกายของผู้หญิงอย่างเธอก็แค่นั้น! อย่าไปใส่ใจหวั่นไหวกับเสน่ห์ของเขาเชียวนะ อีกใจก็พยายามต่อต้านอาการสั่นไหวของตัวเองที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา เธอก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันที่ทำให้ตัวเธอควบคุมตัวเองไม่ได้ ตัวมันสั่น ใจมั่นสั่น หวั่นวิตกประหม่าอย่างไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอจะใช้ความสวยและสายตาบวกกับมารยาร้ายของเธอสะกดให้ผู้ชายสั่นไหวไปเอง แต่อยู่กับผู้ชายคนนี้เธอกลับกลายเป็นคนไหวหวั่นเองซะนี่ ที่ควบคุมจิตใจตัวเองไม่ได้ "ให้ตายเถอะ" มาริสาได้แต่คิดในใจและพยายามควบคุมสติให้ได้มากที่สุด"อึ๊บ..อื้อ.."ไม่ทันไรลีโอนาร์ดก็เริ่มจู่โจมเธออย่างรวดเร็ว เขาประกบปากหนาเข้ากับริมฝีปากบางแดงเรื่อของเธอในทันที"อยากรู้นักว่ามันจะหอมหวานแค่ไหนกัน ลีโอนาร์ดคิดในใจ" เขาลากลิ้นซอกซอนในโพรงปากเล็ก และเกี่ยวกระหวัดดูดพันลิ้นเล็กพร้อมขมเม้มเบาๆด้วยความรุ่มร้อนบ้างรุนแรงบ้างหวานละมุน เพื่อให้ลิ้นเล็กรับสัมผัสของเขามากขึ้น มาริสาไม่ทันได้ตั้งตัว เธอจึงเผลอไปกับอารมณ์ที่เขาส่งมาให้เธออย่างรวดเร็ว ลิ้นเล็กๆค่อยๆเผลอเกี่ยวก
Read more
บทที่ 8 เมื่อผมต้องการ (When i need you)100%
ลีโอนาร์ดร้องบอกบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ข้างนอก ก่อนที่การ์ดของเขาจะเปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมก้มหัวทำความเคารพผู้เป็นเจ้านาย"ครับ นาย"มาร์โก้ การ์ดคนสำคัญอีกคน เขาเก่งการสู้รบเป็นที่สุด ฝีมือของเขาโหดเหี้ยมอำมหิต จนใครๆต่างก็เกรงกลัวและเขายังเป็นหัวหน้าที่ฝึกฝนการต่อสู้แก่การ์ดทั้งหมดของลีโอนาร์ดด้วย เขาเคยเป็นนายทหารเก่าที่อยู่หน่วยอินทรีย์แห่งทัพฝรั่งเศษเขาชำนาญการต่อสู้ต่างๆทั้งมีสติปัญญาเฉียบแหลม มีไหวพริบว่องไว หาใครจับได้ยาก จริงๆแล้วมาร์โก้ เป็นการ์ดมือขวาของเขาเสียมากกว่า หากไม่ใช่เพราะฟรานซิสจะเข้ามาเพราะจริงๆแล้วฟรานซิสเป็นเพื่อนของลีโอนาร์ดมากกว่าจะเป็นมือขวาแต่เจ้านั่นเสือกที่จะหนีครอบครัวมาหลบอยู่กับเขาเพียงเพราะบอกว่ายังไม่อยากสืบทอดกิจการของครอบครัว ทั้งที่ครอบครัวของฟรานซิส ก็ร่ำรวยมาหาศาล มีธุรกิจ เรือสินค้า อยู่ทั่วโลก และยังมีเรือท่องเที่ยวหรูหราใหญ่โตอีกมายมาย อย่างว่าแหละฟรานซิสมันชอบโลดโผน นึกอยากจะทำก็ทำ นึกอยากจะไปก็ไป พ่อแม่ไม่เคยบังคับ ตามใจซะยิ่งกว่าใข่ในหินซะอีกทั้งๆที่เปนผู้ชายแท้ๆ ลีโอนาร์ดส่ายหัวให้เล็กน้อยพลางคิดถึงหน้าเพื่อนจอมเจ้าเล่ห์ของเขา..."นายไปหา
Read more
บทที่ 9 เสน่หามารยา ( Charming, Evil) 100 %
"ทำไมใจร้อนอย่างนี้คะ?..ฮึ?"มาริสาทำสายตายั่วยวน ลีโอนาร์ดเห็นอย่างนั้นแล้วก็แอบยิ้มอย่างพอใจ พลางคิดถึงตอนที่กำลังจูบกับเธอ"ทำไมแม่สาวคนนี้ถึงได้ตัวสั่นเทา หน้าแดง เหมือนกับ อายเขาอย่างนั้นล่ะ?..แล้วทีนี้ก็กลับจะกลายเป็นแม่เสือยั่วสวาทซะนี่! แต่ยังไงก็ช่างเถอะ ยังไงแม่สาวจันทร์ทราคนนี้ก็ต้องมาเล่นเกมส์กับเขาอยู่ดี" พลันความคิดนั้นก็ต้องหยุดลงเมื่อ มาริสาค่อยๆจับเขาให้นอนราบลงกับเตียง ก่อนจะรีบกระโจนขึ้นคร่อมร่างลีโอนาร์ดทันที ตามด้วยปากมาประกบปากอย่างรวดเร็ว เธอคิดในใจ"มาริสา เธอต้องใจกล้า หน้าด้านเข้าไว้" อืออ..เสียงลีโอนาร์ดครางในลำคอ "อือออ" เสียงมาริสาครางออกมาเช่นกัน"ทำไมมันวาบหวิวแบบนี้อีกแล้วนะ ขนลุกขนชันหมดแล้ว" มาริสาคิดในใจ ลีโอนาร์ดถอนริมฝีปากออกมา ก่อนจะเลื่อนเปลี่ยนลงมาตามซอกคอขาว ลิ้นไล้เล็ม ขบเม้มติ่งหู ก่อนจะดูดดันพันติ่งหูเล็กนั้น"อืมมม" มาริสาครางเบาๆ ส่วนมือของลีโอนาร์ดก็รีบปลดชุดเดรสของมาริสาออกเขาค่อยๆรูดมันลงเบาๆ"พรึ่บ!" ชุดเดรสของมาริสากองอยู่ที่พื้น เผยให้เห็นบราเซียลูกไม้สีขาว กับแพนตี้ตัวน้อยสีขาว"โอ้ววว..พระเจ้า..เธอสวยมาก..เธอหอม..เธอหวานไปหมดทั้ง
Read more
บทที่ 10 มารยาพิศวาส 1 ( She's passionate manners) 100 %
"อูยยบย! ..ซีสสส!..อาาา.." ทำไมมันถึงดีขนาดนี้นะ ลีโอนาร์ดครางอย่างพอใจ ก่อนจะก้มลงไปดูดกลืนกินน้ำหวานที่ปริ่มนิ้วและทอดถอนนิ้วออกมา ลีโอนาร์ดเลียนิ้วอย่างหื่นกระหายก่อนจะก้มลงไปดูดกลืนน้ำหวานอีกรอบ เขาใช้ลิ้นแทรกซอนเข้าไปยังร่องเนื้วสาว ก่อนจะลากลิ้นดูดเม้มติ่งนั้นอย่างยาวนาน ลิ้นของเขารัวเร็วฉกไว เรียกเสียงครางของมาริสาเป็นระยะๆ"อื้อ..อืมมม" ส่วนมือก็ขยี้เรือนผมของลีโอนาร์ดไปมาไม่อยู่นิ่ง อยู่ๆก็..ตึบ! มาริสาที่กำลังอารมณ์กระเจิดกระเจิงต้องชงักนิ่งเมื่ออยู่ๆลีโอนาร์ดก็ก้มหน้าแนบนิ่งกับกลางกายสาวของเธอ...ก่อนที่เธอจะชะโงกหน้าลุกขึ้นดู เห็นลีโอนาร์ดนอนหลับแน่นิ่งไปแล้ว"กร๊ดดด! มาริสากรี๊ดในใจ นี่ผู้ชายคนนี้ทิ้งเธอไว้กลางทางอย่างนี้เหรอนี่ มาริสาคิดในใจ" แล้วอารมณ์ ที่มันโหยหาต้องการของเธอตอนนี้ จะทำยังไงต่อดี"..."ไม่น่าเลย..แมรี่" แมรี่พูดกับตัวเอง ก่อนจะค่อยๆก้มมองผู้ชายคนนี้ที่หน้ายังซบหน้ากับความสาวของเธออยู่ ร่างใหญ่หายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกถึงการเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว.."เฮ้อ.!.. " มาริสาถอนหายใจอีกรอบ..แมรี่ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงก่อน แล้วจึงค่อยๆจับร่างเขาให้นอนในท่าที่สบายข
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status