ตอนที่ 8: งานเลี้ยงคริสตัล

ตอนที่ 8: งานเลี้ยงคริสตัล

โคมไฟระย้าคริสตัลขนาดยักษ์นับสิบช่อบนเพดานโค้งสูงสาดประกายแสงสีส้มทองระยิบระยับ ขับเน้นความโอ่อ่าของห้องจัดเลี้ยงคริสตัลให้เจิดจ้าดั่งวิมานกลางคืน เสียงเพลงวอลต์ซจากวงออร์เคสตราหลวงบรรเลงคลอเคล้าเสียงสรวลเสเฮฮาของเหล่าขุนนางชั้นสูง คณะทูตานุทูตจากต่างแดน และสตรีชั้นสูงในชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทอง บรรยากาศงานเลี้ยงรับรองทูตพันธมิตรเต็มไปด้วยความหรูหราฟุ่มเฟือย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นแชมเปญชั้นเลิศลอยอบอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง

ลูเซียนยืนนิ่งอยู่ริมผนังหินอ่อนทางทิศเหนือ สองมือประคองถาดเงินแท้บรรจุแก้วไวน์คริสตัลสีทับทิมไว้ด้วยความมั่นคง ค่ำคืนนี้เขาเปลี่ยนมาสวมเครื่องแบบมหาดเล็กสำหรับงานพิธีการ เสื้อเชิ้ตสีขาวฟอกสะอาดกลัดกระดุมมุกสนิทถึงลำคอ สวมทับด้วยเสื้อกั๊กสีดำขลิบดิ้นเงินและถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา กางเกงสแล็กสีดำขลับส่งให้รูปร่างเพรียวบางดูโดดเด่นและงามสง่า เรือนผมสีบลอนด์ทองสว่างสะท้อนประกายแสงไฟขับเน้นใบหน้ารูปไข่ให้ดูหมดจด ท่ามกลางคนรับใช้นับสิบคน ลูเซียนกลับกลายเป็นจุดรวมสายตาของเหล่าแขกเหรื่อโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

แม้จะตั้งใจจดจ่ออยู่กับการสังเกตระดับเครื่องดื่มในแก้วของแขกในงาน ทว่าสายตาสีฟ้าใสกลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังยกพื้นหินอ่อนกลางห้องโถง

ตรงนั้นคือจุดศูนย์กลางอำนาจของงานเลี้ยง

องค์รัชทายาท อเล็กซานเดอร์ ประทับยืนสนทนากับคณะทูตจากราชอาณาจักรมงต์แคลร์ เจ้าชายสวมเครื่องแบบนายทหารชั้นสูงสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง แผงอกกว้างประดับเหรียญตราเกียรติยศประจำราชวงศ์ สายสะพายสีแดงพาดผ่านบ่าหนาขับเน้นช่วงไหล่และสรีระสูงใหญ่หนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรให้ดูน่าเกรงขาม ใบหน้าคมคายหล่อเหลานิ่งสนิท นัยน์ตาสีฮาเซลคมกริบกวาดมองคู่สนทนาด้วยแววตาเย็นชา เด็ดขาด และสงบนิ่ง ไร้ซึ่งรอยยิ้มประจบประแจง

ห่างออกไปไม่ไกล ดยุควิกเตอร์ แบล็ควูด ขุนนางเฒ่าผู้ทรงอิทธิพลในสภา กำลังยืนล้อมวงสนทนากับกลุ่มขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยม สายตาเจ้าเล่ห์ของดยุควิกเตอร์ลอบชำเลืองมองอเล็กซานเดอร์เป็นระยะ คล้ายกำลังประเมินท่าทีและรอคอยจังหวะกดดันเรื่องข้อตกลงการสมรสทางการเมือง

ลูเซียนก้าวเท้าออกจากมุมห้องเพื่อเริ่มเดินเสิร์ฟไวน์ตามหน้าที่ ทุกย่างก้าวเงียบกริบ นุ่มนวล และเปี่ยมด้วยมารยาทราชสำนักที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี เขาขยับตัวหลบหลีกบทสนทนาของเหล่าขุนนาง เสิร์ฟเครื่องดื่มลงบนโต๊ะกลมอย่างแผ่วเบาโดยไม่ส่งเสียงรบกวน

"รับไวน์เพิ่มไหมครับ ท่านลอร์ด"

ลูเซียนเอ่ยถามสุภาพชนคนหนึ่งพร้อมรอยยิ้มจางๆ ตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินไปยังโต๊ะถัดไป

ทว่าเงาร่างสูงเพรียวของชายหนุ่มคนหนึ่งกลับก้าวเข้ามายืนขวางเส้นทางเดินไว้พอดี

"เสิร์ฟไวน์ให้ข้าสักแก้วสิ คนสวย"

สุรเสียงยียวนดังก้องขึ้นในระยะประชิด ลูเซียนหยุดชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองผู้ขวางทาง

ตรงหน้าคือ ลอร์ด อาเดรียน ลีออน แบล็ควูด บุตรชายคนเดียวของดยุควิกเตอร์ ชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีในชุดสูททักซิโด้สีเทาเงินหรูหรา ใบหน้าหล่อเหลาติดจะกรีดกรายฉายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องลูเซียนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาหยาบคายและรุกล้ำอย่างเปิดเผย

"ยินดีครับ ท่านลอร์ดอาเดรียน" ลูเซียนข่มความอึดอัดไว้ใต้สีหน้านิ่งสงบ เขายกถาดเงินขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายหยิบแก้วไวน์ได้สะดวก

อาเดรียนไม่ยอมเอื้อมมือหยิบแก้วไวน์ ชายหนุ่มขยับก้าวเท้าเข้ามาชิดจนปลายรองเท้าแทบจรดกัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นฉุนกึกปะทะเข้ากับจมูกของลูเซียนจนต้องแอบกลั้นหายใจ

"ได้ยินกิตติศัพท์มาตั้งแต่วันแรกที่เจ้าเหยียบเข้าวัง นึกว่าคนของปีกตะวันออกจะซ่อนเจ้าไว้ไม่ให้ใครเห็นเสียอีก" อาเดรียนเอ่ยพลางยิ้มมุมปาก มือขวาที่สวมแหวนทองคำประดับอัญมณีไม่เพียงแค่หยิบแก้วไวน์ ทว่ากลับจงใจเลื่อนฝ่ามือลงมาแตะทับลงบนข้อมือที่สวมถุงมือสีขาวของลูเซียน

ปลายนิ้วของอาเดรียนลูบไล้ผ่านแนวข้อมือบางอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสรุกล้ำทำให้ลูเซียนสะดุ้ง ชักข้อมือถอยหนีทันทีด้วยสัญชาตญาณ

"ขออภัยครับท่านลอร์ด หากได้รับเครื่องดื่มแล้ว กระหม่อมขอตัวไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ" ลูเซียนเอ่ยเสียงเรียบ พยายามเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงไปอีกทาง

อาเดรียนกลับไม่ยอมปล่อยให้เป้าหมายหลุดมือ เขาก้าวเท้าดักหน้าอีกครั้ง ยื่นมือข้างที่ว่างเข้าไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของลูเซียน ออกแรงบีบเบาๆ เพื่อรั้งร่างโปร่งบางไว้ให้อยู่กับที่

"จะรีบไปไหนล่ะ ลูเซียน" อาเดรียนโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู สายตาจับจ้องซอกคอขาวเนียนที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ต "ข้าเป็นถึงทายาทตระกูลแบล็ควูด ยืนคุยกับข้าสักสองสามประโยค มันไม่ทำให้เจ้าเสียเวลาทำงานนักหรอก... หรือว่าองค์รัชทายาทสอนให้เจ้าทำตัวหยิ่งยโสใส่ขุนนางทุกคนกันแน่"

ลูเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก ควบคุมอารมณ์ไม่ให้สั่นไหว สบตากับอาเดรียนตรงๆ ด้วยแววตานิ่งสนิท "กระหม่อมมีหน้าที่ดูแลแขกทุกคนในงานอย่างเท่าเทียม ขอท่านลอร์ดโปรดปล่อยมือและให้เกียรติสถานที่ด้วยครับ"

"ถ้าข้าไม่ปล่อย เจ้าจะทำไม" อาเดรียนหัวเราะในลำคอ เลื่อนมือลงมาหมายจะแตะต้องเอวคอดของลูเซียนอย่างไม่เกรงกลัวสายตาใคร

ท่ามกลางเสียงดนตรีออร์เคสตราที่กำลังบรรเลงอย่างไพเราะ

แกร๊ก!

เสียงแตกร้าวของเนื้อแก้วคริสตัลดังก้องขึ้นจากบริเวณยกพื้นหินอ่อน

บทสนทนาระหว่างองค์รัชทายาทและคณะทูตมงต์แคลร์พลันหยุดชะงักลงกลางคัน แก้วแชมเปญในมือหนาของอเล็กซานเดอร์เกิดรอยร้าวเป็นแนวยาวจากแรงบีบมหาศาล ไวน์ประกายทองหยดลงบนพื้นพรมสีเข้มทีละหยด ทว่าเจ้าชายกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองแก้วในมือ

นัยน์ตาสีฮาเซลของอเล็กซานเดอร์จับจ้องตรงมายังมุมห้อง ทอดสายตามองมือของอาเดรียนที่กำลังจับกุมแขนของลูเซียนไว้

บรรยากาศรอบกายขององค์รัชทายาทเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา รังสีอำนาจที่เยือกเย็นและดุดันแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวคล้ายจะกลายเป็นน้ำแข็ง ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ มีเพียงสันกรามที่ขบแน่นจนนูนเด่นและแววตาสีฮาเซลที่วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะอันมหาศาล

ท่านทูตมงต์แคลร์ที่ยืนอยู่ข้างกายถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดเกรง สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางหน้า

ดยุควิกเตอร์ แบล็ควูด ที่ยืนอยู่อีกฝั่ง สังเกตเห็นความผิดปกติจึงรีบหันมองตามสายตาของเจ้าชาย และเมื่อเห็นพฤติกรรมของบุตรชายตนเอง สีหน้าของดยุคเฒ่าก็พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที

อเล็กซานเดอร์วางแก้วคริสตัลที่มีรอยร้าวลงบนถาดของคนรับใช้ข้างตัวอย่างแผ่วเบา ไร้เสียงกระทบ สายตาคมกริบยังคงจับจ้องอาเดรียนนิ่งสนิท ดุจคมดาบที่พร้อมจะเสียบทะลุขั้วหัวใจ

เจ้าชายไม่ขยับก้าวเท้าออกจากจุดรับรองเพื่อไม่ให้เสียมารยาททางการทูตต่อหน้าทูตต่างเมือง ทว่าพระองค์กลับเบนสายตาไปสบเข้ากับ ลอร์ด คาเลบ แอชฟอร์ด หัวหน้าองครักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

เพียงการสบตากันเสี้ยววินาทีและการพยักหน้าบางเบา คาเลบก็เข้าใจพระประสงค์ได้ทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยคำสั่งแม้แต่คำเดียว

คาเลบก้าวเท้ายาวๆ ฝ่าฝูงชนในงานเลี้ยงตรงดิ่งไปยังมุมห้องที่เกิดเหตุด้วยสีหน้าเคร่งขรึม มือขวาวางทาบไว้บนด้ามดาบประจำตำแหน่ง

"ลอร์ดอาเดรียน แบล็ควูด"

เสียงทุ้มหนักแน่นของหัวหน้าองครักษ์ดังขึ้นขัดจังหวะ คาเลบก้าวเข้ามายืนแทรกกลางระหว่างอาเดรียนและลูเซียน ปัดมือของขุนนางหนุ่มออกจากแขนของมหาดเล็กอย่างไม่ไว้หน้า

อาเดรียนชะงัก ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าฉายแววหงุดหงิด "ลอร์ดคาเลบ... มีธุระอะไรกับข้า"

"องค์รัชทายาททรงมีรับสั่งด่วน" คาเลบเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบจ้องหน้าอาเดรียนอย่างเตือนสติ ก่อนจะหันมามองลูเซียนที่ยืนนิ่งสงบอยู่ด้านหลัง

คาเลบลดเสียงลง สั่งความด้วยน้ำเสียงกระชับและเด็ดขาด "ส่งถาดไวน์ให้คนอื่น แล้วตามข้าไปที่ห้องแต่งตัวส่วนพระองค์ของฝ่าบาท เดี๋ยวนี้"

ลูเซียนสบตากับคาเลบ เขาสัมผัสได้ถึงความเร่งด่วนและความตึงเครียดในน้ำเสียง เด็กหนุ่มหันถาดเงินส่งมอบให้มหาดเล็กรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ค้อมศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาท แล้วก้าวเท้าเดินตามหลังหัวหน้าองครักษ์ออกจากห้องจัดเลี้ยงคริสตัลทันที

ก่อนที่บานประตูกระจกจะปิดลง ลูเซียนลอบหันกลับไปมองยังยกพื้นกลางห้องโถง

อเล็กซานเดอร์ยังคงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาสีฮาเซลคมกริบทอดมองตามแผ่นหลังของลูเซียนไม่วางตา แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวงแหนและเพลิงอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน รอยยิ้มเย็นเยียบที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของเจ้าชาย บ่งบอกชัดเจนว่าคืนนี้... ลูเซียนจะต้องเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป