LOGIN"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอคะ เป็นคนทำก็ต้องรับผิดชอบนะคะ ในท้องนี่ด้วย" บัวตองยิ้มหัวเราะพลางชี้นิ้วไปตรงหน้าท้องของตนเอง "ครับ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็ทนได้ ขอแค่มีบัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไปก็พอ" พูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวอย่างสื่อความหมาย "ค่ะ บัวจะอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป"ส่
หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นบัวตองกำลังนั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองคนด้วยอาการอ่อนเพลียง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ณีหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะเธอแอบสังเกตเห็นอาการของเธอมาสักพักหนึ่งแล้วเพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง ด้วยมัวแต่สนใจเรื่องเลี้ยงลูกและร้านก
"ค่ะ ยังมีไข่เจียวกับหมูทอดให้เด็กๆ อีกนะ" พูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานอาหารดังกล่าว "น่าทานทั้งนั้นเลย" วินส่งยิ้มให้เมียรัก "น่าทานก็ทานเยอะๆ นะคะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย" "ครับ" วินรับคำพร้อมกับลงมือทานทันทีและไม่ลืมที่จะตักกับข้าวใส่จานให้กรลูกชายคนโตไปด้วย ส่วนคนเล็กบัวตอง
ภายในห้องนอนกว้างบัวตองกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้วินพ่อของลูกที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำหลังจากกลับมาจากบริษัทเหนื่อยๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนเธอปล่อยให้เล่นกับณีไปก่อน ระหว่างที่เธอกำลังหยิบเสื้อออกมาจากตู้ วินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้าไปโอบกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวแค่ผืนเดียว "อุ้
"เปล่า เราง่วงแล้วรีบกลับกันเถอะ" พูดพลางหันหน้าหนีชายหนุ่มไปอีกทาง "กลับคอนโดกันนะ" "ไม่ เราจะกลับบ้าน" "อยากจะโดนปล้ำในรถหรือไง" นัทยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าเนียน "นายพูดบ้าอะ...อื้อ" ริมฝีปากบางถูกบดจูบขยี้โดยไม่ทันได้ตั้งตัว "จ๊วบ จ๊วบ" ริมฝีปากหนาหยักจูบบดเม้มริมฝีปากบางไม่ยอมหยุดไม่
"ไม่ทราบว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอกันครั้งแรกปิ๊งกันเลยไหมครับ" สิ้นเสียงพิธีกรวินกับบัวตองก็หันไปส่งยิ้มให้กันพร้อมกับจับกุมมือกันเอาไว้แน่น "ครับ ครั้งแรกที่ผมเจอบัว ผมก็ตกหลุมรักบัวเลย รู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกในใจ" "คำตอบนี่คงจะทำให้ใครหลายๆ คนเขินม้วนกันเป็นแถวเลยนะครับ โดยเฉพาะเจ้าสาวยิ้มไม่ห
หลายวันต่อมา "โอ๊ย! " นัทร้องเสียงหลงเมื่อถูกมือบางออกแรงดึงหูแรงๆ "สมน้ำหน้า!" ปายยิ้มเยาะเย้ยชายหนุ่ม "เราทำอะไรผิดทำไมต้องดึงหูกันด้วย เจ็บชะมัด" นัทยกมือขึ้นจับใบหูของตนเองเบาๆ "อย่ามาตีหน้าชื่อหน่อยเลย" "ถ้าไม่บอกจะรู้เรื่องไหม" นัทตีหน้าขรึมใส่ปาย "ไม่รู้ตัวว่างั้น" ปายเชิดหน้าขึ้นอ
"ในเมื่อมันเป็นความต้องการของเธอ ฉันก็จะไม่ขัด เพราะไม่ว่าฉันจะอยู่ตรงหน้าเธอหรือว่าที่ไหนๆ บนโลกใบนี้ คนอย่างฉันมันก็ไม่มีค่าพอสำหรับเธออยู่ดี ใช่ไหมบัว" วินยิ้มเย้ยตัวเองทั้งน้ำตา ช่วงเวลาพลบค่ำวินกำลังนอนเอนหลังพักสายตาอยู่ตรงโซฟาในห้องทำงานเหมือนเช่นทุกคืน อยู่ๆ เสียงเคาะประตูห้องพร้อมกับเสียง
"ฝันดีนะ" วินเอ่ยขึ้นแล้วเดินออกไป บัวตองหันไปมองตามร่างหนาจนหายลับสายตาไปด้วยหัวใจที่เต้นแรงเธอไม่เข้าว่าชายหนุ่มบอกฝันดีเธอหรือลูกกันแน่ ณีเห็นบัวตองแสดงสีหน้าเหมือนกำลังงุนงงกับคำพูดของเจ้านายหนุ่มอยู่ก็อดที่จะยิ้มขึ้นมาไม่ได้ "คุณวินเขาบอกฝันดีบัวนั่นแหละ จะใครล่ะ" ณีส่ายหน้าให้หญิงสาว "ช่
"โห น่ากินทั้งนั้นเลย" ทินส่งยิ้มให้บัวตอง "น่ากิน ก็ทานเยอะๆ นะคะ" "ครับ" ทินนั่งลงบนเก้าอี้ทันที "ป้ามานั่งทานด้วยกันสิคะ" บัวตองหันไปทางณีที่กำลังอุ้มกรอยู่ "ไม่เป็นไรจ้ะ ป้ายังไม่หิว" ณีอุ้มกรหลบฉากออกไปทันที "ดูท่าทางป้าณีไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่นะ ที่พี่มาที่นี่" ทินเอ่ยขึ้น "ไม่หรอกค่







