Masuk"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอคะ เป็นคนทำก็ต้องรับผิดชอบนะคะ ในท้องนี่ด้วย" บัวตองยิ้มหัวเราะพลางชี้นิ้วไปตรงหน้าท้องของตนเอง "ครับ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็ทนได้ ขอแค่มีบัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไปก็พอ" พูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวอย่างสื่อความหมาย "ค่ะ บัวจะอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป"ส่
หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นบัวตองกำลังนั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองคนด้วยอาการอ่อนเพลียง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ณีหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะเธอแอบสังเกตเห็นอาการของเธอมาสักพักหนึ่งแล้วเพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง ด้วยมัวแต่สนใจเรื่องเลี้ยงลูกและร้านก
"ค่ะ ยังมีไข่เจียวกับหมูทอดให้เด็กๆ อีกนะ" พูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานอาหารดังกล่าว "น่าทานทั้งนั้นเลย" วินส่งยิ้มให้เมียรัก "น่าทานก็ทานเยอะๆ นะคะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย" "ครับ" วินรับคำพร้อมกับลงมือทานทันทีและไม่ลืมที่จะตักกับข้าวใส่จานให้กรลูกชายคนโตไปด้วย ส่วนคนเล็กบัวตอง
ภายในห้องนอนกว้างบัวตองกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้วินพ่อของลูกที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำหลังจากกลับมาจากบริษัทเหนื่อยๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนเธอปล่อยให้เล่นกับณีไปก่อน ระหว่างที่เธอกำลังหยิบเสื้อออกมาจากตู้ วินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้าไปโอบกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวแค่ผืนเดียว "อุ้
"เปล่า เราง่วงแล้วรีบกลับกันเถอะ" พูดพลางหันหน้าหนีชายหนุ่มไปอีกทาง "กลับคอนโดกันนะ" "ไม่ เราจะกลับบ้าน" "อยากจะโดนปล้ำในรถหรือไง" นัทยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าเนียน "นายพูดบ้าอะ...อื้อ" ริมฝีปากบางถูกบดจูบขยี้โดยไม่ทันได้ตั้งตัว "จ๊วบ จ๊วบ" ริมฝีปากหนาหยักจูบบดเม้มริมฝีปากบางไม่ยอมหยุดไม่
"ไม่ทราบว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอกันครั้งแรกปิ๊งกันเลยไหมครับ" สิ้นเสียงพิธีกรวินกับบัวตองก็หันไปส่งยิ้มให้กันพร้อมกับจับกุมมือกันเอาไว้แน่น "ครับ ครั้งแรกที่ผมเจอบัว ผมก็ตกหลุมรักบัวเลย รู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกในใจ" "คำตอบนี่คงจะทำให้ใครหลายๆ คนเขินม้วนกันเป็นแถวเลยนะครับ โดยเฉพาะเจ้าสาวยิ้มไม่ห
"บัวชอบไหมบรรยากาศแบบนี้" เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น "ชอบสิคะ" ตอบพลางมองไปรอบๆ บริเวณสวน "พี่ดีใจนะ ที่บัวชอบ" มองด้วยสายตาสื่อความหมาย "ขอบคุณนะคะ ที่พาบัวมาทานมื้อเย็นในบรรยากาศดีๆ แบบนี้" พูดพลางหลบสายตาหวานฉ่ำที่ชายหนุ่มส่งมาให้ "บัวรู้ใช่ไหมว่าพี่คิดยังไงกับบัว" ชายหนุ่มเดินเข้าไปจับกุมมือบางเ
"ก็ได้ ไม่หื่นแล้วก็ได้" ปากพูดแต่ตายังมองเรียวขาขาวเนียนไม่ยอมวางตา "ยังจะมองอีก จิ้มตาบอดเลยซะดีไหม" "ไม่มองแล้วก็ได้ ทานข้าวต่อดีกว่า" นัทก้มหน้าทานข้าวต่อไปเงียบๆ "ทานเองตั้งแต่แรกก็จบแล้วไหม คนบ้าล้วงอยู่ได้" "ครับ ก็คนมันชอบล้วงนี่นา" นัทเอ่ยหน้าตายไม่รู้สึกรู้สาอะไร หลายวันต่อมา ณ ช
ณ คอนโดหรูใจกลางเมืองทินกำลังนั่งทานมื้อเที่ยงกับน้ำพริกปลาทูฝีมือบัวตองด้วยความเอร็ดอร่อย หลังจากที่ทั้งคนสองพากันไปดูความคืบหน้าของร้านกาแฟกลับมา บัวตองนั่งยิ้มให้กับชายหนุ่มที่ก้มหน้าก้มตาจกข้าวเหนียวจิ้มน้ำพริกไม่พูดไม่จากับใครสักคน "มันอร่อยมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ ถึงกับพูดไม่ออกเลย" บัวตองเอ่ยข
"ตอนนี้ยังไม่ใช่ แต่ต่อไปก็ไม่แน่นะ" ทินเอ่ยขึ้น "พี่ทิน" บัวตองหันไปมองหน้าชายหนุ่ม "เอาเลยค่ะพี่ทิน เดินหน้าเต็มสูบเลยไม่ต้องเกรงใจ" ปายเอ่ยเชียร์เต็มที่ "ได้สิ พี่เต็มที่อยู่แล้ว" ทินพูดพลางหันไปมองหน้าบัวตอง "____" บัวตองได้ยินอย่างนั้นก็เลือกที่จะนั่งนิ่งไม่ตอบโต้ใดๆ "บัวว่าแต่ลูกชายเธ







