เข้าสู่ระบบ"แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอคะ เป็นคนทำก็ต้องรับผิดชอบนะคะ ในท้องนี่ด้วย" บัวตองยิ้มหัวเราะพลางชี้นิ้วไปตรงหน้าท้องของตนเอง "ครับ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็ทนได้ ขอแค่มีบัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไปก็พอ" พูดพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวอย่างสื่อความหมาย "ค่ะ บัวจะอยู่เป็นกำลังใจให้พี่ตลอดไป"ส่
หนึ่งเดือนต่อมา ภายในห้องนั่งเล่นบัวตองกำลังนั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองคนด้วยอาการอ่อนเพลียง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา ณีหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเพราะเธอแอบสังเกตเห็นอาการของเธอมาสักพักหนึ่งแล้วเพียงแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง ด้วยมัวแต่สนใจเรื่องเลี้ยงลูกและร้านก
"ค่ะ ยังมีไข่เจียวกับหมูทอดให้เด็กๆ อีกนะ" พูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับจานอาหารดังกล่าว "น่าทานทั้งนั้นเลย" วินส่งยิ้มให้เมียรัก "น่าทานก็ทานเยอะๆ นะคะ ทั้งพ่อทั้งลูกเลย" "ครับ" วินรับคำพร้อมกับลงมือทานทันทีและไม่ลืมที่จะตักกับข้าวใส่จานให้กรลูกชายคนโตไปด้วย ส่วนคนเล็กบัวตอง
ภายในห้องนอนกว้างบัวตองกำลังเตรียมเสื้อผ้าให้วินพ่อของลูกที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำหลังจากกลับมาจากบริษัทเหนื่อยๆ ส่วนลูกชายทั้งสองคนเธอปล่อยให้เล่นกับณีไปก่อน ระหว่างที่เธอกำลังหยิบเสื้อออกมาจากตู้ วินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ตรงเข้าไปโอบกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวแค่ผืนเดียว "อุ้
"เปล่า เราง่วงแล้วรีบกลับกันเถอะ" พูดพลางหันหน้าหนีชายหนุ่มไปอีกทาง "กลับคอนโดกันนะ" "ไม่ เราจะกลับบ้าน" "อยากจะโดนปล้ำในรถหรือไง" นัทยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าเนียน "นายพูดบ้าอะ...อื้อ" ริมฝีปากบางถูกบดจูบขยี้โดยไม่ทันได้ตั้งตัว "จ๊วบ จ๊วบ" ริมฝีปากหนาหยักจูบบดเม้มริมฝีปากบางไม่ยอมหยุดไม่
"ไม่ทราบว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเจอกันครั้งแรกปิ๊งกันเลยไหมครับ" สิ้นเสียงพิธีกรวินกับบัวตองก็หันไปส่งยิ้มให้กันพร้อมกับจับกุมมือกันเอาไว้แน่น "ครับ ครั้งแรกที่ผมเจอบัว ผมก็ตกหลุมรักบัวเลย รู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกในใจ" "คำตอบนี่คงจะทำให้ใครหลายๆ คนเขินม้วนกันเป็นแถวเลยนะครับ โดยเฉพาะเจ้าสาวยิ้มไม่ห
"เธอร้องไห้เหรอ" วินยอมคลายอ้อมแขนพร้อมกับมองสำรวจใบหน้าเนียนที่แดงก่ำ "ฉันขอตัวนะ" บัวตองทำท่าจะเดินไปทางห้องน้ำ "เดี๋ยวก่อน" วินคว้าแขนเรียวเอาไว้ "ฉันว่าฉันตอบคำถามที่คุณต้องการไปหมดแล้วนะ" บัวตองหันไปมองใบหน้าสากตรงๆ วินไม่ตอบโต้ใดๆ แต่กลับเดินเข้าไปประชิดร่างบางอีกครั้ง พร้อมกับใช้มือหนา
"แต่บัวควรจะได้อยู่กับผู้ชายที่เพียบพร้อมดูแลเธอกับลูกได้นะครับ ไม่ใช่ผู้ชายที่ไร้ความสามารถอย่างผม" "ทำไมวินถึงได้ดูถูกตัวเองอย่างนี้ล่ะลูก อย่าไปนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาอีกเลยนะ จะทุกข์ใจเสียเปล่าๆ " "ครับ ผมจะพยายาม" "แม่เกือบจะลืมไปเลย บัวเขารู้เรื่องที่วินหย่ากับษาแล้วนะ ษาไปบอกเองถึงที่ร้าน
บัวตองมองตามหลังทินที่เดินจากไปด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองพร้อมกับนึกถึงคำพูดของชายหนุ่ม เธอไม่ปฏิเสธว่าชายหนุ่มพูดถูกทุกอย่าง ถึงวินจะไร้พันธะใดๆ แล้วมันก็ไม่ได้แปลว่าชายหนุ่มจะไม่ลืมรักเก่าไปจากหัวใจ ที่ผ่านมาชายหนุ่มแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารักษาคนเดียวไม่เผื่อหลงเหลือพื้นที่ให้กับใครเลย ไม่มีทางที่ชายหนุ
ษาลงจากรถมองผ่านกระจกหน้าร้านก็เห็นบัวตองกับทินกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้านกาแฟ โดยมีกรนั่งอยู่บนตักของเธอ จากนั้นษาก็ค่อยๆ พาตนเองผลักประตูเข้าไปในร้านไปหยุดอยู่ตรงหน้าบัวตอง "บัวฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ" "คุณษา!" บัวตองหันไปตามเสียงด้วยความตกใจพร้อมกับมองหน้าท้องนูนเด่นนั้นไม่วางตา "







