INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่4
Fecha de publicación:
2026-10-08 09:58:46สามเดือนผ่านไป
"ขึ้นไปกรุงเทพแล้ว ก็หาเวลาเที่ยวพักผ่อนบ้าง" "หนูไปไม่กี่วันหรอกค่ะ เดี๋ยวก็ต้องรีบกลับมาทำงานกรีดยางอีก ไม่อยากหยุดหลายวัน"ราตรีตอบผู้เป็นมารดาก่อนที่เธอจะยกกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นรถกระบะแบบสี่ประตูสีดำก่อนจะปิดประตู "พักผ่อนบ้างเถอะเอ็งน่ะ ทำงานหนักเหมือนกับว่าบ้านเราเป็นหนี้ไม่รู้กี่สิบล้าน"ผู้เป็นพ่อตะโกนออกมาจากร้านขายของชำที่ตั้งอยู่แยกจากตัวบ้านติดกับถนนที่คนในหมู่บ้านใช้สัญจรกันไปมา "หาเวลาให้ความสุขกับตัวเองบ้าง หน้าทุเรียนก็ปิดมีดไปหมดแล้ว ส่วนเรื่องกรีดยางเดี๋ยวพ่อหาคนจ้างให้" "แต่" "ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น แกอยากให้พ่อกับแม่เป็นห่วงที่แกเอาแต่ทำงานหนักไปตลอดหรือไง"สายใจหันไปมองหน้าผู้เป็นสามีที่กำลังยืนจ้องหน้าลูกสาว คำพูดของพ่อด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างแต่กลับอ่อนไหวแทรกเข้าไปถึงหัวใจของคนฟังอย่างลูกสาว "เชื่อคำพูดของพ่อเถอะนะ หาเวลาเที่ยวพักผ่อนบ้าง ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเดี๋ยวสักพักไอ้ไม้ก็คงจะมา"ราตรีไหว้วานให้ไม้มาคอยอยู่ดูแลพ่อกับแม่ของเธอให้ในช่วงที่เธอไม่อยู่ ซึ่งไม้เองก็ตอบตกลงว่าจะมาทำให้ราตรีรู้สึกเบาใจลง "ค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวไปก่อนนะคะ ขากลับจะซื้อของมาฝาก" "เออ ขับรถอะไรก็ให้มันดี ๆ ถ้าง่วงก็จอดนอนพักเข้าใจไหม" "เข้าใจค่ะ" "ของที่แม่เตรียมไว้ให้หนูมินตรากับหนูอันดาลูกเอาใส่เข้าไปในรถแล้วใช่ไหม" "เรียบร้อยแล้วค่ะ หนูไปก่อนนะคะ ถึงที่นู่นเมื่อไหร่หนูจะส่งข้อความมาบอก"สองสามีภรรยาพยักหน้า มองดูลูกสาวที่เปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถก่อนจะขับออกไปด้วยความเร็ว บรืน ฝ่ามือเล็กที่ไม่มีความนุ่มนิ่มเหมือนกับลูกคุณหนูที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองกรุงจับพวงมาลัยขับรถไปตามเส้นทางมุ่งหน้าสู่เมืองกรุงศรีวิไล ในขณะที่มืออีกข้างล้วงโทรศัพท์มากดต่อสายหาเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายปี แต่ทั้งสองก็ยังคงติดต่อหากันผ่านช่องทางของโซเชียลอัปเดตข่าวสารแลกเปลี่ยนรูปถ่ายในชีวิตประจำวันให้อีกฝ่ายได้ดูบ้างเป็นครั้งคราว "ฮัลโหล แอ่"เสียงของคุณแม่มือใหม่และเสียงของลูกน้อยที่ดังเล็ดลอดเข้ามาราวกับว่าต้องการจะทักทายทำเอาราตรียิ้มออกมาได้ ราตรีจะตัดสินใจเปิดสปีกเกอร์โฟนวางโทรศัพท์ลงตรงหน้าเพื่อที่จะไม่เป็นอันตรายในการขับรถเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง "ทำอะไร ยุ่งอยู่หรือเปล่า นี่ฉันโทรมารบกวนไหม" "ไม่ได้ยุ่งเท่าไหร่ พึ่งเอานมรอบเช้าให้มังกรน้อยเสร็จ นี่ก็ว่าจะพาไปอาบน้ำแล้วนี่ทำไมวันนี้ถึงโทรมาหาแต่เช้าได้ ไม่ไปทำงานหรือไง" "วันนี้ว่างไม่ได้ทำอะไร ฤดูทุเรียนก็หมดแล้วเหลือก็แต่กรีดยาง นี่ก็ว่าจะหยุดพักร่างกายสักอาทิตย์สองอาทิตย์" "พึ่งจะคิดได้เหรอว่าตัวเองควรพักบ้าง ทำงานอย่างกับเป็นลูกจ้าง นี่ถ้าพ่อของแกไม่ขายที่ไปบ้างคงได้ทำสวนปลุกปาล์มเพิ่ม"เสียงของเพื่อนที่อยู่ปลายสายอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมากับความบ้างานของราตรีที่นับวันยิ่งอัพเลเวลไม่ต่างอะไรกับผู้ชาย ไม่ว่าจะปีนขึ้นต้นไม้ ตัดทุเรียน ขับรถขนไม้ กรีดยาง เรียกว่างานไหนที่ผู้ชายทำได้มีหรือที่ราตรีจะทำไม่ได้ "นี่ฉันคิดถูกหรือผิดนี่ที่โทรมาฟังแกบ่น" "ก็มันจริงไหมล่ะ นี่ถ้าแกก้มเลียหอยตัวเองได้ ผัวเผลอก็คงไม่จำเป็น" "ยัยมินตรา นี่แก ทะลึ่งใหญ่แล้วนะ" "แล้วที่ฉันพูดมันจริงไหมล่ะ เบา ๆ บ้างเถอะไอ้เรื่องทำงานแข่งกับผู้ชาย" "ก็นี่ไง หยุดทำแล้วนี่ไง สองอาทิตย์พอไหม" "ให้ตายเถอะ ฉันขี้เกียจพูดกับแกแล้ว ว่าแต่ตอนนี้แกกำลังทำอะไรอยู่กินข้าวยัง"มินตรารีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อรู้ว่าตัวเธอไม่สามารถเถียงชนะราตรีได้ "ยังไม่ได้กินอะไร นี่กำลังขับรถอยู่" "จะไปไหน" "ไปหาใครบางคนที่กำลังคุยอยู่ตอนนี้ที่กรุงเทพ" "..." "พึ่งจะขับรถออกมาจากบ้าน ไปถึงที่นั่นก็คงจะเย็นหรือไม่ก็ตอนหัวค่ำ" "มาจริง ไม่ได้โกหกให้ฉันดีใจเล่นใช่ไหม"น้ำเสียงแห่งความดีใจจากปลายสายดังขึ้นหลังที่เงียบไปได้ไม่นาน รอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของราตรีในขณะที่สายตาของเธอยังคงโฟกัสอยู่กับถนนข้างหน้า "จะโกหกให้ได้อะไร ฝากบอกยัยนั่นโหดนั่นด้วยว่าแม่ของฉันเตรียมของฝากไว้ให้ชุดใหญ่ รวมไปถึงของเธอด้วย" "ฮึก"เสียงสะอื้นที่ดังเล็ดลอดออกมาทำให้ราตรีเกิดความรู้สึกผิด เพราะตลอดระยะเวลาถึงห้าปีเต็มที่เธอไม่เคยได้ขึ้นกรุงเทพไปหาเพื่อนสนิททั้งสองคนเลย จะมีก็แต่พูดคุยผ่านวิดีโอคลอเห็นหน้ากันแค่เพียงเท่านั้น "ร้องไห้ทำไม ไม่ดีใจเหรอที่ฉันกำลังจะไปหา" "ดะ...ดีใจสิ ดีใจมาก"เสียงสั่นเครือของเพื่อนทำให้ตัวของราตรีเองก็แทบจะเก็บน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เช่นเดียวกัน "มังกรครับ ป้าราตรีกำลังจะมาหาเราสองคนนะ หนูดีใจไหม" "แอ่"เสียงเด็กน้อยตอบรับราวกับรู้เรื่องที่ผู้ใหญ่พูดคุยกันดังเล็ดลอดออกมา "ป้ากำลังจะไปหามังกรน้อยนะครับ ป้ามีของฝากไปให้ด้วย" "มาจริง ๆ ใช่ไหม ฉันจะได้ให้แม่บ้านจัดเตรียมห้องเอาไว้ให้" "อืม ไปจริง ส่วนเรื่องห้องไม่ต้องลำบากหรอก ฉันจองโรงแรมเอาไว้แล้วอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอเท่าไหร่" "จะไปจองโรงแรมให้มันเปลืองเงินทำไม ห้องที่บ้านของคุณสิงหามีตั้งเยอะแยะ" "ฉันเกรงใจ ว่าแต่ เอ่อเขา"ริมฝีปากสีหวานเม้มเข้าหาก่อนจะเงียบไป แต่คนที่มีอะไรมักจะเปิดใจคุยกันตลอดอย่างมินตราก็พอจะเข้าใจได้ "ไม่อยู่ที่ไทยหรอก ได้ยินคุณสิงหาพูดว่าไปดูงานที่เยอรมนีสามอาทิตย์ เธอน่าจะเดินทางกลับก่อน" "อืม ขอบใจนะ"เมื่อรู้ว่าคนที่เธอหนีหน้ามาโดยตลอดไม่อยู่ราตรีก็รู้สึกเบาใจขึ้นมา ทั้งที่ก่อนจะเดินทางมาเธอก็รู้สึกวิตกในเรื่องนี้อยู่ไม่น้อยเพราะสามีของมินตราอย่างสิงหาดันเป็นเพื่อนสนิทของอดีตคนรัก แม้อยากจะเจอหน้าหลานแต่ในใจราตรีก็อดเป็นกังวลกับเรื่องนี้ไม่ได้ "นี่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว เธอไม่อยากเจอหน้าเขาจริง ๆ เหรอ ตั้งแต่ที่เธอหนีไปคุณภูผาเขา..." "เรื่องระหว่างฉันกับเขามันจบกันไปนานแล้วมินตรา ฉันไม่อยากดึงให้เขาต้องมาทนลำบากอยู่กับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีอย่างฉันเลยนะ" "..." "สังคมของเขา กับฐานะของฉันมันคนละระดับกัน"
Último capítulo
เสน่หาแฟนเก่า บทที่22
ภูผากับราตรีถึงกับต้องหันมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย ก่อนทั้งสองจะหันมองไปยังร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนอีกครั้ง คำพูดเมื่อครู่ของบิดาชายหนุ่มทำให้ทั้งสองต้องขมวดคิ้วเข้าหา"ไม่ต้องมามองหน้าพ่อแบบนั้น นั่งกันก่อนสิ พ่อก็มีเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกับลูกทั้งสองคนเหมือนกัน"เดิมทีภูผาคิดว่าจะพาราตรีมาบอกเรื่องที่ทั้งสองจดทะเบียนสมรสให้พ่อกับแม่ของเขาได้รับรู้แล้วก็กลับไป ชายหนุ่มหันไปมองหน้าของราตรีอย่างชั่งใจ แต่เมื่อเห็นเธอพยักหน้าให้เขาก็จำยอมพาเธอไปนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ที่ว่างฝั่งตรงข้ามกับบิดามารดา"พ่อมีเรื่องอะไรจะคุยกับเราสองคนอย่างนั้นเหรอ"ศิลาหันไปมองหน้าผู้เป็นภรรยาพลางถอนหายใจออกมา คนเป็นพ่อเองก็รู้สึกอัดอั้นกับความรู้สึกที่ยังคงฝังลึกอยู่ในใจมาตลอดเวลาหลายปีไม่ต่างกัน"พ่ออยากขอโทษแกกับหนูราตรีเกี่ยวกับเรื่องที่พ่อทำไว้เมื่อหลายปีก่อน"คุณศิลาเงยหน้ามองราตรีด้วยแววตาที่แสดงถึงความรู้สึกผิด"พ่อขอโทษนะหนูราตรีที่ตอนนั้นพ่อไปพูดกดดันหนูทำให้หนูต้องจำใจทิ้งลูกชายของพ่อไป""...""ตอนนั้นพ่อคิดน้อย คิดว่าการที่แกเป็นลูกของพ่อก็ควรจะต้องได้รับในสิ่งที่ดี ๆ อนาคตที่ดี มีคู่ชีวิตที่ดี"ศิ
เสน่หาแฟนเก่า บทที่21
ดวงตากลมโตของราตรีก้มมองใบทะเบียนสมรสที่เธอถืออยู่ในมือทั้งของตัวเธอและของสามีหมาด ๆ ที่กำลังนั่งอยู่ประจำตำแหน่งคนขับ ริมฝีปากของภูผายิ้มกว้าง ความรู้สึกดีใจส่งผ่านแววตา ราตรีซ้อนทับใบทะเบียนก่อนจะวางลงบนหน้าขา เธอหันหน้าไปมองชายหนุ่มซึ่งกำลังนั่งขับรถอย่างอารมณ์ดี"ไม่เมื่อยปากบ้างหรือไงคะ ยิ้มมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"ราตรีอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวสามีหมาด ๆ ของเธอ เพราะตั้งแต่ที่ทั้งสองได้จดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่เมื่อวานนั้น ภูผาก็เอาแต่ยิ้มไม่หุบ ไม่ใช่แค่เพียงเท่านั้นเขายังขอเบอร์โทรติดต่อพ่อแม่ของเธอไปอีก ทีแรกเธอคิดว่าจะรอให้บอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ของเขาก่อน แต่ภูผาก็ไม่ยอม หลังจากที่เขาได้เบอร์โทรพ่อแม่ของเธอไปเขาก็ไม่รอช้ารีบต่อสายหาพ่อแม่ของเธอทันทีเพื่อบอกเรื่องที่น่ายินดีนี้ให้ท่านทั้งสองได้รับรู้ทีแรกเธอก็คิดว่าพ่อกับแม่ของเธอจะดุเรื่องที่ทำอะไรโดยไม่ปรึกษา แต่ทว่าเมื่อท่านทั้งสองรู้ว่าเธอกับภูผาจดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยากันแล้ว สิ่งที่พ่อของราตรีเอ่ยขึ้นมาประโยคแรกนั่นก็คือ'เรื่องสินสอด ผาไม่ต้องเป็นห่วงนะ พ่อกับแม่ไม่ยอมให้ลูกเขยของพ่อต้องน้อยหน้าแน่ จะจัดงานแต่งวันไหนเดี๋ยวพ่อก
เสน่หาแฟนเก่า บทที่20
ราตรียิ้มออกมาเมื่อเรือของสิงหาซึ่งมีลูกน้องของชายหนุ่มเป็นคนขับเข้ามาจอดเทียบท่า เธอหันหน้าไปมองภูผาซึ่งกำลังสิ่งยิ้มมองมาที่เธอ เขารีบลุกขึ้นยืนเมื่อเรือจอดทรงตัวอยู่กับที่ ท่อนแขนแข็งแกร่งไม่ว่าจะผ่านการอุ้มร่างของเธอมากี่ทีราตรีก็รับประกันได้ว่าชายหนุ่มจะไม่มีทางปล่อยให้เธอตกลงไปชายหนุ่มอุ้มร่างของเธอเดินขึ้นบันได โดยมีบอดี้การ์ดของสิงหาเดินหิ้วกระเป๋าสัมภาระเดินตามขึ้นมาก่อนจะมีเสียงเรียกชื่อของราตรีขึ้นมาพร้อมกับร่างสวยของใครบางคนที่เปิดประตูรถเดินลงมาหาเธอ"ราตรี""มิน"ภูผารีบวางร่างของราตรีก่อนเธอจะรีบเดินปรี่เข้าหาไปมินตราที่กำลังเดินส่งยิ้มมาด้วยความดีใจสายตาของสิงหาและภูผามองร่างของหญิงสาวยืนกอดกันด้วยความคิดถึง ทั้งสองยืนสบตากันโดยไม่พูดอะไร แค่เพียงได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งสองที่ได้ไปปรับความเข้าใจกันบนเกาะส่วนตัว เพียงเท่านี้สิงหาและมินตราก็รู้ได้ทันทีถึงความสัมพันธ์ที่ดีงามของทั้งคู่ที่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง"เป็นยังไงบ้าง เดินทางเหนื่อยไหม""ไม่ต้องมาพูดเลย เพราะใครกันล่ะ ตอนนั้นฉันตกใจแทบแย่""แฮ่ ก็คนมันอยากให้เธอได้ปรับความเข้าใจกันนี่ ขอโทษนะที่ทำอะไรแบ
เสน่หาแฟนเก่า บทที่19
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาตลอดหนึ่งอาทิตย์เต็มที่ภูผาและราตรีได้ใช้ชีวิตอยู่บนเกาะส่วนตัวของสิงหา นับว่าเป็นเรื่องที่ดีเมื่อทั้งสองได้กลับมาเริ่มความสัมพันธ์รักครั้งใหม่อีกครั้งหลังจากที่ทั้งคู่ได้ปรับความเข้าใจกัน แม้ตลอดเวลาห้าปีที่ทั้งคู่ไม่ได้เจอกัน แต่เวลาเหล่านั้นก็ไม่อาจที่จะลบเลือนความรักออกจากหัวใจของทั้งสองคนได้คลื่น ซ่าร่างสวยในชุดว่ายน้ำสีดำดูเซ็กซี่เดินเลียบชายหาด ฟังเสียงคลื่นซัดเข้าหาชายฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า สายลมเย็นหอบพัดผ่านเอากลิ่นอายของความเค็มจากน้ำทะเลพัดเข้าหาปะทะผิวกาย สายตาของราตรีจ้องมองดวงตะวันที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า แสงสีนวลทองที่อยู่ตรงหน้าตัดกับผิวน้ำทะเลสีครามมันช่างดูสวยงามทำให้เธอหลุดเผยรอยยิ้มออกมา ร่างสูงใหญ่ของภูผาที่พึ่งตื่นจากนอน ตอนนี้บนร่างกายของเขาสวมแค่เพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวแผ่นอกเปลือยเดินตรงดิ่งมาหาหญิงสาวที่กำลังยืนจ้องมองวิวทะเลตรงหน้า พร้อมอ้าแขนทั้งสองข้างที่กอดรัดร่างสวยในชุดว่ายน้ำมาจากทางด้านหลัง คำถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่นนั้นมันกลับทำให้หัวใจของราตรีกระเพื่อมไหวขึ้นมาพรึ่บ"ตื่นก่อนแล้วทำไมไม่ปลุกผาล่ะ""ตรีเห็นว่าผากำลังนอนหลับส
เสน่หาแฟนเก่า บทที่18
ริมฝีปากสั่นระริกของภูผาเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา เปลือกตาทั้งสองข้างหลับพริ้มเมื่อริมฝีปากของราตรีอ้าออกกว้างครอบครองลำกายของเขาเข้าไปเกือบถึงครึ่งลำ มือเล็กของเธอขยับขึ้นลงเป็นจังหวะพร้อมกับริมฝีปาก ปลายลิ้นเล็กสัมผัสผิวหนังห่อหุ้มลำกายทำให้ชายหนุ่มถึงกับหายใจติดขัดแผล็บ แผล็บ แผล็บ"อืม"ราตรีเหลือบสายตาเงยมองพลางยกยิ้มตรงมุมปาก ปลายลิ้นของเธอวนเลียส่วนหัววนไปมาก่อนจะลากลงต่ำไปถึงลำโคน ริมฝีปากที่มีคราบน้ำลายติดอยู่ดูดเลยพวกไข่ทั้งสองข้างสลับกันไปมาจนมันกดเกร็งลำกายที่ขายใหญ่อยู่ในอุ้มมืออุ่นร้อนกระตุกหงึกเป็นจังหวะ"ไอติมแท่งนี้ อร่อยจัง"ลำกายที่เต็มไปด้วยคราบน้ำลายถูกส่งเข้าไปในโพรงปากของราตรีอีกครั้ง พลางขยับศีรษะขึ้นลงเป็นจังหวะดูดเลียจนโพรงแก้มทั้งสองข้างตอบเข้าหา จนชายหนุ่มต้องยื่นฝ่ามือมาจับศีรษะออกแรงใช้มือขยุมเส้นผมของราตรีที่กำลังดูเลียแก่นกายของชายหนุ่มอย่างเมามันอ๊อก อ๊อก อ๊อก"ฮ๊าส์ เมียจ๋า โอ้ว"ชายหนุ่มเปล่งเสียงครางออกมา ความเสียวซ่านที่ได้รับทำให้ภูผาเผลอขยับสะโพกกระแทกแก่นกายเข้าใส่ในโพรงปากของหญิงสาวอย่างลืมตัว ทำให้ส่วนหัวบานหยักกระแทกเข้าไปจนเกือบจะถึงลิ้นไก่ แต่ก
เสน่หาแฟนเก่า บทที่17
ลมหายใจหอบถี่ถูกปล่อยออกมาผ่านทางริมฝีปากของราตรี ทันทีเมื่อแก่นกายของชายหนุ่มกดแทรกเข้ามาในช่องทางรักของเธอนั้นจนสุดโคนความยาวใหญ่ มือเรียวทั้งสองข้างจับท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มเอาไว้ เธอพยายามผ่อนคลายร่างกายของตัวเองแม้ว่าตรงจุดเชื่อมต่อมันจะยังคับแน่นมากอยู่ก็ตาม"ตอดดีเป็นบ้า กว่าผาจะเข้าไปได้หมด"ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาสายตามองแก่นกายของตัวเองที่แทรกเข้าไปในช่องทางรักของหญิงสาวจนสุดความยาว เขาเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำให้หยุดไหล สายตาคมมองเรือนกายเย้ายวนของหญิงสาวที่มีหยดน้ำเกาะอยู่พลางกลืนน้ำลายหอบหายใจถี่ "ไหวไหม เจ็บหรือเปล่า""อือ ไหว ไม่เจ็บแต่มันแน่นไปหมด"ราตรีตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่ว สายตาซุกซนกวาดมองร่างกายสูงใหญ่ของอีกฝ่าย บริเวณหน้าท้องมีลอนงามหกลูกเรียงรายเป็นลอนสวย ร่างกายบึกบึนของคนที่ชอบออกกำลังกายทำให้ใบหน้าของราตรีแดงซ่านขึ้นมาภูผาไล่สายตามองตามสายตาของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มตรงมุมปากออกมา เขาปล่อยท่อนขาวางเท้าของเธอที่เกี่ยวไว้ลงยืนกับพื้น ราตรีที่รู้ดีรีบเอนแผ่นหลังส่วนด้านบนพิงกับกำแพง แอ่นท่อนล่างด้านหน้าเข้าหาชายหนุ่มที่เริ่มจะขยับเอวสอบกระแทกเข้าหาเป็นจังหวะ ฝ่า
También te puede gustar
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย182.2K vistasหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย330.0K vistasคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว292.6K vistas(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก134.4K vistasแก้วตาราชสีห์
SHASHA109 vistasพ่ายรักพลิน
SHASHA147 vistasที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู
เหนือ กว่าความคาดหมาย67 vistasระเริงชู้
ภัสสพิชชา285 vistas
