บทที่7

'หนูเดินทางมาถึงแล้วนะคะ ปลอดภัยดี'โทรศัพท์เครื่องหรูถูกเก็บลงใส่ในกระเป๋าสะพายคู่ใจ ก่อนราตรีจะเดินตามร่างของแม่บ้านสาวมายังห้องรับแขกที่มินตรานั่งรออยู่

"มาแล้วเหรอ ดื่มน้ำก่อนสิ"มินตราเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นร่างสวยของเพื่อนสนิทเดินเข้ามาในห้องรับแขก ก่อนเหล่าแม่บ้านจะพากันเดินออกไปปล่อยให้สองเพื่อนสนิทได้มีเวลาพูดคุยกัน

"ขอบใจนะ ว่าแต่มังกรน้อยล่ะหลับไปแล้วเหรอ"

"ยังหรอก แต่ฉันบอกให้แม่บ้านพาขึ้นไปอาบน้ำกินนมที่ด้านบนแล้วล่ะ "ราตรียกแก้วขึ้นมาดื่มน้ำที่อยู่ในแก้วแทบหมดฟังในสิ่งที่เพื่อนพูดออกมา

"เลี้ยงเด็กเหนื่อยไหม"

"ยอมรับตามตรงนะว่าเหนื่อย แต่ก็ยังดีที่มีแม่บ้านช่วยเลี้ยงดูช่วยลดความเหนื่อยของฉันไปได้มากเลยทีเดียวล่ะ"

"แล้วทำไมไม่จ้างพี่เลี้ยงล่ะ"

"ไม่ล่ะ ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยไปหน่อยแต่ฉันก็อยากเลี้ยงลูกด้วยตัวของฉันเองมากกว่า"ราตรีพยักหน้า ก่อนจะกวาดสายตามองความหรูหราของเครื่องประดับภายในห้องรับแขกแห่งนี้

"รอแป๊บนะ คุณสิงหาใกล้จะเดินทางมาถึงแล้วล่ะ"

"ไม่เป็นอะไร ที่จริงแล้วก่อนจะมาถึงบ้านเธอฉันแวะซื้อขนมกินมาบ้างแล้ว ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยจะหิวสักเท่าไหร่"

"เพราะเอาแต่กินขนมอยู่แบบนี้ไง ร่างกายถึงได้ซูบผอมแบบนี้ ถามจริงเถอะอยู่บ้านกินข้าววันละกี่ทัพพี"มินตรายื่นมือไปจับเอวบางของราตรีเพื่อวัดขนาด แต่ก็ต้องพบกับความตกใจ

"ทำไมถึงได้ผอมแบบนี้ล่ะ กินข้าวบ้างหรือเปล่าเนี่ยหรือว่าทำแต่งานจนไม่มีเวลากินข้าวกินปลาเลย"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อยู่บ้านฉันกินเยอะจะตาย แต่คงเพราะสี่ห้าเดือนก่อนฉันตระเวนทำงานตัดทุเรียนเยอะไปหน่อย สภาพร่างกายมันก็เลยเป็นอย่างที่เธอเห็น"

"ถ้าเป็นลูกเป็นหลานฉันจะฟาดให้หลังหักเลยจริง ๆ ดูสิผอมกับอย่างอะไรดี "

"เถอะน่า ยังไม่ชินอีกหรือไงถึงจะทำงานหนักแต่ก็ได้เงินดีนะ"

"แต่ว่า"

บรืน

เสียงเครื่องยนต์ของรถหรูที่เลี้ยวเข้ามาจอดยังบริเวณหน้าบ้านหลังใหญ่ทำให้บทสนทนาของทั้งสองสาวหยุดชะงัก มินตราหันมองไปยังหน้าประตูห้องรับแขกเมื่อเห็นสาวใช้เดินมาหยุด

"คุณสิงหากลับมาแล้วค่ะ"ผู้เป็นนายหญิงของบ้านพยักหน้า ก่อนทั้งสองสาวจะลุกขึ้นเดินก้าวขาออกมาจากห้องรับแขก

"คุณสิงหาคะ"เสียงหวานของผู้เป็นภรรยาสาวเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ที่ช่วยชโลมขับไล่ความเหนื่อยออกไปจากร่างกายของสิงหาได้ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำเข้มอ้าแขนทั้งสองข้างโอบกอดร่างอรชรของผู้เป็นภรรยาที่เดินตรงมาหา ปลายจมูกโด่งของเขากดลงบนแก้มข้าวทั้งสองฝ่ายสูดดมกลิ่นหอมด้วยความชื่นใจท่ามกลางสายตาของเหล่าบอดี้การ์ดและแม่บ้านที่กำลังมองมาด้วยความชินตา

ทั้งสองผละกอดออกจากกัน สายตาของสิงหามองร่างผอมเพรียวของราตรีที่ไม่ได้เห็นมานานพลางยิ้มทักทายออกมา

"สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"ราตรียิ้มบาง ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสุภาพหลังจากที่ไม่ได้หน้ากันมาหลายปี ซึ่งสิงหาเองก็ยกมือขึ้นมาไหว้รับอีกฝ่าย

"สวัสดีค่ะ สบายดีนะคะคุณสิงหาไม่ได้เจอกันนานเลย"

"ครับ ผมสบายดี ว่าแต่ราตรีล่ะเป็นยังไงบ้างไม่ได้ติดต่อเจอหน้ากันตั้งหลายปี"

"ตรีก็เรื่อย ๆ ค่ะ นี่ก็พึ่งจะมีเวลาว่างจากการทำงานเลยหาเวลามาเยี่ยมยัยมินกับหลาน"บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเป็นกันเอง เป็นเพียงการทักทายของคนคุ้นเคยที่ห่างหายกันไปนาน ทว่าความสนิทสนมในอดีตก็ยังคงทำให้บรรยากาศไม่น่าอึดอัดจนเกินไป

"ราตรีเดินทางมาถึงได้สักพักใหญ่ ๆ แล้วค่ะ นี่ก็รอคุณสิงหากลับมาจะได้ทานข้าวพร้อมกัน"มินตราหันไปบอกผู้เป็นสามีซึ่งสิงหาก็พยักหน้ารับ

"ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปทานข้าวกันดีกว่า แล้วนี่เจอหลานแล้วเหรอยัง"

"เจอแล้วค่ะ แต่ยังไม่กล้าอุ้ม"

"อ้าว ทำไมล่ะ"

"ตรีขับรถเดินทางมาไกลค่ะ ยังไม่ได้อาบน้ำล้างตัวอะไรเลย กลัวนำเชื้อโรคมาให้หลาน"สิงหาพยักหน้าอย่างเข้าใจในความหวังดีของราตรีซึ่งตอนแรกเขาก็ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิทใจ

"แต่ไม่ต้องกลัวนะคะไว้พรุ่งนี้ตรีจะมาอุ้ม ฟัดแก้มของมังกรน้อยให้หนำใจแน่นอนค่ะ"สองสามีภรรยาต่างพากันยิ้มออกมาก่อนทั้งสามจะพากันเดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหารที่ถูกจัดวางทุกอย่างเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"เป็นยังไงบ้าง รสชาติของอาหารที่นี่พอจะทานได้ไหม"มินตราเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากมองเพื่อนสาวตักอาหารคำแรกเข้าปากไป

"ได้สิ อร่อยมากเลยนะ"

"ไม่ได้ติดหวานมากเกินไปใช่ไหม"

"อืม ใช่ ไม่หวานจนเกินไป"มินตราถอนหายใจ เพราะเพื่อนของเธอเป็นคนภาคใต้ซึ่งส่วนมากแล้วจะทานอาหารที่มีรสจัดและไม่ค่อยจะเน้นเรื่องความหวานสักเท่าไหร่

"ไม่ต้องกังวล ฉันกินได้"

"จะไม่ให้กังวลได้ยังไง ก็ดูเธอสิ ผอมจนแทบจะเห็นแต่กระดูกแล้ว ถ้าอร่อยก็กินเข้าไปให้เยอะ ๆ เข้าใจไหม"

"เข้าใจค่า รับทราบแล้วค่ะคุณแม่"เสียงพูดคุยหยอกล้อของเพื่อนสนิททั้งสองดังขึ้น สิงหาเงยหน้ามองใบหน้าของราตรีก่อนจะตั้งคำถามบางอย่างขึ้นมา

"แล้วนี่จะมาอยู่ที่กรุงเทพกี่วันล่ะ มีที่พักแล้วหรือยัง"

"ตอนแรกตรีคิดไว้ว่าจะอยู่เที่ยวสักสองอาทิตย์ค่ะ ส่วนเรื่องที่พักตรีเช่าโรงแรมเอาไว้แล้ว"ก่อนจะมาที่นี่เธอได้แวะเข้าไปเช็คอินทร์เอากระเป๋าไปเก็บเป็นที่เรียบร้อย

"นึกว่าจะอยู่พักที่นี่เสียอีก ไปเช่าโรงแรมให้มันเปลืองเงินทำไมที่นี่ก็มีตั้งหลายห้อง"

"ตรีไม่อยากรบกวนค่ะ เกรงใจ"

"ความขี้เกรงใจนี่ยังมีเหมือนเดิมเลยนะ"ราตรียิ้มแห้ง ก้มหน้าตักอาหารเข้าปากพลางหลบสายตาของสิงหาที่กำลังมองมาราวกับมีเรื่องบางสิ่งบางอย่างที่ต้องการอยากจะพูดกับเธอแต่ก็ไม่กล้า

"แต่จะว่าไปก็ไม่ได้เจอหน้ากันหลายปีเหมือนกันนะพวกเรา"

"เกือบ ๆ จะหกปีได้ล่ะมั้งคะที่ใครบางคนแถวหนีหายไป"

"หนีหายไปไหน ฉันแค่กลับไปทำงานอยู่ที่บ้านต่างหากล่ะ"

"ไม่หนีหายไปไหนเลยเนอะ แต่ก็ไม่มาเยี่ยมหากันเลย ขอไปหาที่บ้านก็ไม่ให้ไปทำอย่างกับแอบว่าแอบใครเอาไว้อย่างนั้นแหละ"

"แฟนเหรอ"สิงหาโพล่งขึ้นมาตามหลังของคำพูดภรรยา ทำเอาราตรีถึงกับรีบส่ายหน้าไปมา

"แฟนบ้าแฟนบอที่ไหนล่ะ ทำงานตลอดเวลาเอาเวลาว่างที่ไหนไปหาแฟน"

"งั้นก็แสดงว่าตอนนี้ตรีก็ไม่มีแฟนน่ะสิ"

"ค่ะไม่มี"

"อืม ไอ้ภูผามันก็ไม่มีเหมือนกัน"