ตอนที่ห้า มากแผนการ2

ตอนที่ห้า มากแผนการ2

ดังนั้นก่อนเวลานัดหมาย ราว ๆ สองเค่อ ลี่จือก็รีบอาบน้ำ นางแต่งกายด้วยอาภรณ์ของซวงซวง และหยดน้ำมันหอมที่ซวงซวงใช้เป็นประจำ

เมื่อมาถึงเรือนก่อนเวลานัดหมาย นางรีบจุดกำยานหอมซึ่งฮูหยินมอบให้นางมาเมื่อเช้านี้ เพื่อเพิ่มกำหนัดให้แก่นายท่านหม่าอีกทั้งกลิ่นกำยานนี้จะทำให้คนที่ได้สัมผัสกลิ่นได้เห็นลี่จือเป็นสตรีในดวงใจ

ท่านเศรษฐีหม่าเดินเข้ามาในเรือนก็ได้กลิ่นกำยานหอม เขาเดินไปทั่วๆ ห้องก็มิเห็นซวงซวงแม้แต่เงา แต่ในขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวกลับออกไป

ลี่จือก็ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกมาจากที่ซ่อน นางเองก็เริ่มมีอาการร้อนรุ่มจากกลิ่นกำยานแล้วเช่นกัน

"ซวงเออร์ เจ้าเล่นซ่อนแอบกับพ่อหรอกหรือ พ่อเดินหาเจ้าจนทั่ว" เมื่อท่านเศรษฐีหม่าเห็นลี่จือซึ่งกำลังก้าวเท้าเดินออกมา ด้วยกลิ่นกำยานก็ทำให้เห็นเป็นซวงซวง บัดนี้แก่นกายกำยำก็ผงาดจนแข็งขืนและชูชัน จึงทำให้เขาเริ่มเจ็บปวดกลางกายไปหมด เขารีบเดินไปอุ้มลี่จือนอนบนโต๊ะทันที

"อ๊ะ ท่านพ่อ" ลี่จือแสร้งร้องอุทานตกใจ แต่นางก็ใช้มือบางคล้องคอของท่านเศรษฐีหม่าไว้เช่นกัน

"พ่อไม่ไหวแล้ว ซวงเออร์ของพ่อ" เขาร้อนรุ่มกายไปหมดจึงได้ปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนออกอย่างรวดเร็ว ทางด้านลี่จือเมื่อเห็นเช่นนั้น นางก็มิรอช้ารีบปลดเปลื้องอาภรณ์ออกเช่นกัน

เมื่อทั้งสองร่างกายเปลือยเปล่า ท่านเศรษฐีหม่าก็ผลักลี่จือลงไปนอนบนโต๊ะ แล้วยกขาของนางขึ้นตั้งชันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอของนาง แล้วขบเม้มอย่างแรงด้วยความกระสันอยากจากฤทธิ์ของกำยาน

ลี่จือเสียวซ่านขึ้นมาในทันที นางมิเคยถูกสัมผัสมาก่อน อีกทั้งกลิ่นกำยานเริ่มออกฤทธิ์ นางเองก็ร้อนรุ่มเช่นกัน กลีบบุปผาของนางเฉอะแฉะไปหมดแล้ว นางจึงยกสะโพกถูไถแก่นกายกำยำของนายท่านหม่าอย่างเร่าร้อน

ส่วนท่านเศรษฐีหม่าก็เจ็บแก่นกายกำยำจนทนไม่ไหว จึงขยับสะโพกหนาเข้าไปใกล้กลีบบุปผาที่ฉ่ำแฉะ ก่อนจะสอดใส่เข้าไปในคราวเดียวเข้าไปจนสุดพรวด!

"อ๊ะ...ซี้ด" ลี่จือสะดุ้งเพราะความเจ็บ นางยังเป็นสาวพรหมจรรย์ เมื่อถูกท่านเศรษฐีหม่าแทงพรวดเดียว นางจึงรู้สึกเจ็บขึ้นมาทันควันแต่เพื่อความปรารถนาของนาง นางจึงยอมอดทนกับความเจ็บปวดนี้ ในตอนนี้นางอาจจะเจ็บ แต่ในคราต่อไปนางอาจจะสุขสมเช่นคุณหนูของนางก็เป็นไปได้ มิเช่นนั้นนางจะได้ยินเสียงร้องครวญครางด้วยความสุขสมขอซวงซวงทุกคืนได้เช่นไรเล่า

"อ่า อ่า ซวงเออร์ของพ่อ เจ้ายังคับแน่นเช่นเดิม แต่พ่อทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เจ้าทนเจ็บนิดหนึ่งนะ อ่า...ซี้ด" ท่านเศรษฐีหม่าทนความกระสันเสียวไม่ไหวจึงขยับอย่างรัวเร็ว

ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ เอี๊ยด เอี๊ยด เอี๊ยด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นแข่งกับเสียงโต๊ะโยกจากแรงกระแทกกระทั้นที่รัวเร็ว จนกระทั่งเศรษฐีหม่าไปแตะถึงฝั่งฝัน เขาจึงครางออกมาเสียงดัง "อ่า"

เขานิ่งค้างแช่แก่นกายกำยำที่กำลังปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางรักของลี่จือ

ผิดกับลี่จือซึ่งนอนเจ็บปวดช่องทางรัก เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกของนาง แต่ท่านเศรษฐีหม่าก็ใส่แรงกระแทกนางไม่ยั้ง แม้นางจะกระสันเสียวอยู่บ้างแต่ก็ยังคงมีความเจ็บปวดตามมาด้วยเช่นกัน

ท่านเศรษฐีหม่าหลังจากปลดปล่อยจนสุดแล้ว แต่แก่นกายกำยำของเขาก็ยังคงผงาดขึ้นมาอีกครั้ง เขาจึงถอนแก่นกายออกมา ป๊อก! ทำให้น้ำกามสีขาวขุ่นไหลล้นทะลักลงมาตามขาขาวของลี่จือ

ท่านเศรษฐีหม่าขยับลี่จือลงจากโต๊ะ ก่อนจะพลิกกายของนางให้คว่ำหน้าลงไปบนโต๊ะ แล้วยกสะโพกกลมกลึงของนางขึ้นมา ก่อนจะสอดใส่แก่นกายที่ขยายใหญ่เข้าไปในช่องทางรักของนางอีกครั้ง เขาสอดใส่เข้าไปในคราวเดียวจนสุดผนังอ่อนนุ่มพรวด! แล้วเริ่มขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นในทันที

"อ๊ะ... อ่า..อ่า ซวงเออร์ ซี้ด อ่า..อ่า โอ" ท่านเศรษฐีหม่าครางอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่เขาใส่แรงกระแทกเข้าไปอย่างแรงไม่ยั้ง

ลี่จือได้แต่เกาะโต๊ะไว้แน่นด้วยความเจ็บระคนเสียววูบวาบ ในช่องทางรักของนางเริ่มมีเลือดไหลปนออกมากับน้ำกามสีขาวขุ่น นางเริ่มรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาแต่ก็จำใจกัดฟันยอมฝืนทนเพื่อความปรารถนาของนาง

"อ่า...อ่า ซี้ด ซวงเออร์ เจ้าคับแน่นเหลือเกิน อ่า..อ่า" ท่านเศรษฐีหม่ากระสันเสียวจากฤทธิ์ยาจึงต้องการระบายด้วยความรุนแรง

เขาก้มลงไปยังต้นคอขาวนวลของลี่จือ ก่อนจะขบเม้มอย่างแรงด้วยความเสียวซ่าน เขาไล้ลิ้นร้อนลงมายังแผ่นหลังขาวนวลของนาง และขบกัดอย่างแรงจนเกิดรอยเลือดจางๆ ลี่จือทั้งเจ็บ ทั้งเสียว จึงครางออกมาเบาๆ

"อ๊ะ..ซี้ด โอ๊ย...อ่า ซี้ด อูย อ่า" นางมิกล้าร้องเสียงดัง เกรงว่าท่านเศรษฐีหม่าจะจำเสียงของนางได้

ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ เอี๊ยด เอี๊ยด เอี๊ยด เสียงเนื้อกระทบเนื้อและโต๊ะไม้ที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงจนแทบจะหักดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง

"อ่า" เมื่อท่านเศรษฐีหม่าไปแตะถึงสวรรค์อีกครั้ง แต่ความต้องการของเขาก็ยังคงมิสิ้นสุด

เขาจึงนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วดึงรั้งลี่จือลงมานั่งทับตักแกร่งทั้งที่แก่นกายกำยำและขยายใหญ่อีกครั้งทั้งที่ยังคงค้างคาอยู่ในช่องทางรักของลี่จือ

"อ๊ะ...โอ๊ย" ลี่จือเมื่อถูกดึงลงไปนั่งบนตักเศรษฐีหม่าอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว นางจึงถูกแก่นกายที่ขยายใหญ่จนสุดในช่องทางรักของนาง แทงกระแทกลงไปอย่างแรงจนสุดผนังอ่อนนุ่ม นางจึงเจ็บปวดมากกว่าความเสียวซ่าน

ทางด้านท่านเศรษฐีหม่ามิสนใจลี่จือแม้แต่น้อย ตอนนี้เขายังเจ็บปวดแก่นกายกำยำที่ขยายใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง จึงยกสะโพกของนางโยกขยับอย่างรัวเร็ว ลี่จือรีบเกาะขอบโต๊ะไว้แน่นในขณะที่นางถูกกระแทกจนหัวสั่นหัวคลอน

"อ่า...อ่า ซี้ด ซวงเออร์ของพ่อ อ่า...อ่า เจ้าคับแน่นจนบีบรัดพ่อไปหมดแล้วโอว" เขาครางออกมาไม่ได้ศัพท์ ก่อนจะเร่งขยับสะโพกหนากระแทกกระทั้นอย่างแรง แต่ก็ยังมิคลายความกระสันเสียวลงได้ จึงขยับใบหน้าเข้าไปกัดหัวไหล่กลมมนของลี่จืออย่างแรงจนขึ้นรอยช้ำสีม่วง

"ซี้ด อูย นายท่าน" ลี่จือได้แต่แอบครางเบาๆ เพื่อระบายความเจ็บปวด

"อ่า...อ่า..อ่า ซี้ด อ่า..อ่า..อ่า" เขากระแทกแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อใกล้ถึงฝั่งฝันอีกรอบ

ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นเมื่อท่านเศรษฐีหม่าเพิ่มแรงกระแทกอย่างรัวเร็ว เพราะเขาใกล้ถึงฝั่งฝันอีกครั้งแล้ว

ลี่จือได้แต่จับยึดเกาะโต๊ะไว้แน่น นางทั้งเจ็บทั้งเสียว เหตุใดนางมิเห็นมีความสุขเช่นคุณหนูของนางสักนิด "ซี้ด" นางแอบครางด้วยความเจ็บ

"อ่า" หลังจากท่านเศรษฐีหม่าไปถึงฝั่งฝันนับเป็นครั้งที่สาม แต่หลังจากเขาปลดปล่อยเข้าไปในตัวของลี่จือจนหมดทุกหยาดหยด เหตุใดแก่นกายกำของเขาก็ยังคงมิสงบลงเสียที

เขาจึงลุกขึ้นยืน ทั้งที่ลี่จือยังนั่งหันหลังให้เขาอยู่บนตักแกร่ง เขาจึงจับเอวบางของนางไว้แน่น แล้วเดินกระแทกนางไปเรื่อย ๆ จนถึงเตียงนอน เขาดันแผ่นหลังบอบบางของนางลงบนเตียง ทำให้นางนอนคว่ำหน้าลงบนเตียง ท่านเศรษฐีหม่าจึงกระแทกแก่นกายกำยำเข้า ออกช่องทางรักของนางอย่างมิหยุดยั้งอีกครั้ง

"อ่า...อ่า ซี้ด ซวงเออร์ เจ้าทำให้พ่อเหน็ดเหนื่อยเสียจริงคืนนี้ โอ" เขาเอ่ยเสียงดังขณะที่ลงแรงไม่ยั้ง

"ท่านพ่อเบาๆ เจ้าค่ะลูกเจ็บ อ่า...ซี้ด" ลี่จือทนเจ็บไม่ไหว นางจึงแสร้งเอ่ยเสียงเบา เพื่อท่านเศรษฐีหม่าลดแรงลงสักนิด

แต่กลับกัน เมื่อท่านเศรษฐีหม่าใกล้ถึงฝั่งฝันเขากลับเพิ่มแรงกระแทกนางอย่างรัวเร็ว

"อ่า...อ่า อีกนิดลูกรัก โอ ซี้ด"

ลี่จือได้แต่ขยุ้มผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเจ็บปวด

"อ่า" เมื่อลี่จือได้ยินเสียงของเศรษฐีหม่าเสร็จสม นางก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะหลุดออกไปจากเหตุการณ์นี้ได้เสียที นางเจ็บระบมร่างกายไปจนหมดแล้ว

แต่หารู้ไม่ว่า เมื่อท่านเศรษฐีหม่าปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นจนหมด เขาได้ถอนแก่นกายออกมาจากช่องทางรักของนาง แล้วก้มลงมาจับกายของนางพลิกนอนหงาย ก่อนจะสอดใส่แก่นกายกำยำลงไปอีกครั้ง

"อ๊ะ...ซี้ด" ลี่จือร้องด้วยความเจ็บร้าวอีกครั้ง

จากนั้นท่านเศรษฐีหม่าเริ่มโยกขยับอย่างแรงอีกครั้งตามอารมณ์กระสันเสียวที่พุ่งขึ้นมาจนมิอาจหยุดได้

"อ่า อ่า ซี้ด ซวงเออร์...ซวงเออร์ของพ่อ โอ" เขาครางเสียงกระเส่าเมื่อกระแทกกระทั้นช่องทางรักของลี่จืออย่างแรง

"อ๊ะ...ซี้ด อูย โอ๊ย ซี้ด" ลี่จือทั้งเจ็บทั้งเสียว

ตั้งแต่เริ่มต้นบทรักที่ร้อนแรงมานั้น นางยังมิถึงฝั่งฝันเสียทีสิ่งที่ได้รับมีแต่ความเจ็บปวดที่ท่านเศรษฐีหม่าลงแรงกระแทกมาเพียงเท่านั้น แต่เมื่อคิดถึงตรงที่นายท่านได้ปลดปล่อยเข้ามาในตัวนางหลายครั้งหลายครา โอกาสที่นางจะตั้งครรภ์กับท่านเศรษฐีหม่าก็มีอยู่มากเช่นกัน

ดังนั้นนางจึงยินยอมรับความเจ็บปวด ถ้าหากว่านายท่านรู้ว่านางตั้งครรภ์ขึ้นมา นายท่านจะต้องรักนางและรักลูกในท้องของนางเป็นแน่ นางจึงเพิ่มแรงกำขยำผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเจ็บปวด

ท่านเศรษฐีหม่าก้มลงมาดูดดึง และขบเต้างามงอนของนางจนแดงเถือกเพื่อระบายความเสียวซาบซ่าน บัดนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวของนางมีแต่รอยขบกัดของท่านเศรษฐีหม่าอยู่เต็มกายที่เปลือยเปล่าจนเกือบไร้ช่องว่าง

ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ เสียงเนื้อกระทบเนื้อยังคงดังมิหยุดหย่อน แข่งกับเสียงเตียงโยกไหวตามแรงกระแทกของเศรษฐีหม่า เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด

"อ่า" ท่านเศรษฐีหม่าเสร็จสมอีกครั้ง เมื่อเขาปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางรักของลี่จือจนหมด เขาก็ล้มตัวลงนอนบนตัวของลี่จืออย่างหมดแรง และหลับไปในที่สุด

ลี่จือรู้สึกเจ็บปวดร้าวทั้งกายจนยากจะขยับเขยื้อน อีกทั้งแก่นกายที่สงบลงแล้วของท่านเศรษฐีหม่ายังคงค้างคาอยู่ นางจึงค่อยๆ ขยับสะโพกออกมา แล้วผลักขาของท่านเศรษฐีหม่าออกไปอย่างช้าๆ จนแก่นกายกำยำของเศรษฐีหม่าหลุดออกมา ทำให้น้ำกามสีขาวขุ่นปนเลือดของนางก็ไหลลงมาทันที

ลี่จือรีบนอนลงไปแล้วยกขาตั้งชันขึ้นอีกครั้ง เพื่อให้น้ำกามสีขาวขุ่นของท่านเศรษฐีหม่ายังคงแช่อยู่ในตัวของนางอีกสักพัก

สองเค่อผ่านไป ลี่จือจึงค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นอย่างช้าๆ นางรู้สึกปวดร้าวไปหมดทั้งกาย แต่เพื่อความปรารถนาของนาง นางจึงจำต้องยอมฝืนทนความเจ็บ นางจะจดจำวันนี้ให้ดี แล้วนางจะต้องได้รับสิ่งตอบแทนที่ดีที่สุดในวันหน้า นางก้มลงเก็บเสื้อผ้ามาแต่งกายให้เรียบร้อย

ยามนี้คุณหนูของนางคงจะกลับมาจากห้องของฮูหยินแล้วก็เป็นได้ ลี่จือจึงรีบเดินกลับเรือนไป แล้วอาบน้ำแต่งกายเสียใหม่

นางหอบร่างกายที่เจ็บช้ำเดินไปยังหน้าห้องนอนของคุณหนู เห็นแสงไปในห้องดับลงแล้ว แสดงว่าคุณหนูของนางคงได้รับจดหมายที่นางปลอมลายมือของท่านเศรษฐีหม่าเรียบร้อยแล้ว ลี่จือจึงได้เข้านอนห้องเล็กด้านข้างของตนเองด้วยความร่างกายที่เจ็บระบบ