Mag-log inShare
บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของเด็กเลี้ยง (5) จบตอน
Huling Na-update:
2025-12-17 00:03:27“แล้วพี่โอ๋อะไรเนี่ยเขาไว้ใจได้เหรอไอ ยัยพี่โอ๋อะไรเนี่ยจะไม่ตุกติกพาแกไปเจอคนไม่ดีใช่ไหม” ยี่หวาไม่ได้ห้ามเพื่อนเพราะรู้ดีว่าการที่ไอลดาตัดสินใจอะไรแล้วก็จะไม่ถอยหลังกลับเด็ดขาด คนภายนอกอาจจะมองว่าไอลดาเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอเรียบร้อย แต่จริงๆ แล้วเป็นผู้หญิงที่มีหัวใจที่เข้มแข็ง ถ้าตัดสินใจทำอะไรแล้วก็จะไม่ถอยหลังกลับไปง่ายๆ คือเรียกตรงๆ ว่าเป็นอ่อนนอกแข็งใน
“ไม่รู้สิ ฉันอาจจะต้องเสี่ยงเอา เพราะมันเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยแม่ครูกับน้องๆ ได้” ไอลดาหันไปมองเด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นด้วยความหวังว่าเด็กเหล่านี้จะเติบโตกลายเป็นเด็กที่มีคุณภาพได้ เธอมีความหวังอย่างนั้น
“ฉันรู้นะว่าแกห่วงน้องๆ แต่ทำไมแกไม่ห่วงตัวเองบ้างไอ ฉันกลัวแกเจอคนไม่ดี ฉันไม่อยากให้แกเป็นอะไรไปนะ” มือบางของยี่หวายกขึ้นกุมมือของเพื่อนอย่างเป็นห่วง ตั้งแต่เกิดมาไอลดาทำเพื่อคนอื่นมาตลอด รวมทั้งเพื่อตัวเธอด้วยตั้งแต่เสียสละให้เธอได้มีครอบครัวที่อบอุ่น
“ชีวิตของฉันมันไม่ได้มีค่ามากขนาดนั้นหรอกยี่หวา ฉันรู้ตัวดี” แม้ไอลดาจะเป็นผู้หญิงที่มองโลกในแง่ดี แต่ถึงกระนั้นความที่เป็นเด็กกำพร้าก็มีปมในหัวใจว่าเราไม่ได้มีค่าอะไรกับใครเลย เพราะถ้ามีความสำคัญกับใครสักคนคงไม่ต้องเป็นเด็กกำพร้าแบบนี้
“ไอ...ฉันไม่อยากให้แกคิดอย่างนั้น แกเป็นคนดี เป็นผู้หญิงที่น่ารัก ฉันเชื่อว่าความดีจะทำให้แกได้อะไรดีๆ เป็นสิ่งตอบแทน” ยี่หวามองหน้าเพื่อนรักเพราะเข้าใจความรู้สึกของไอลดาดีว่ากำลังรู้สึกยังไง คนทุกคนย่อมมีปมเป็นของตัวเองเพียงแต่เราจะแสดงมันออกมาไหมแค่นั้นเอง
“ฉันเชื่อในความดีนะยี่หวา แต่ฉันคิดว่ามันอาจจะไม่เกิดกับฉันในชาตินี้จริงๆ” จู่ๆ น้ำตาของไอลดาก็ไหลออกมาเพราะบางครั้งก็ท้อกับชะตากรรมของตัวเองที่เกิดมาไม่มีอะไรเหมือนคนอื่น และไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง
“ไม่จริงหรอก ฉันเชื่อว่าสักวันแกจะเป็นคนที่มีความสุขมากที่สุด” ว่าจบมือบางของยี่หวาก็ยกขึ้นโอบกอดเพื่อนรักเอาไว้อย่างเป็นห่วง แม้จะไม่สนับสนุนในเส้นทางที่ไอลดาทำเท่าไหร่ แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่เพื่อนเลือกมันก็คือสิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้วจริงๆ
“ขอบใจนะยี่หวา แกคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลยจริงๆ”
“เพราะฉันรักแกที่สุดนะ ขอให้แกโชคดีในเส้นทางที่เลือก แม้ฉันอยากจะห้ามแค่ไหนก็ตาม แต่ในเมื่อแกตัดสินใจแล้วฉันก็พร้อมที่จะซัพพอร์ตและอยู่ข้างๆ แกนะ”
แม้จะรู้ว่าสิ่งที่เพื่อนจะก้าวเข้าไปมันเต็มไปด้วยขวากหนามที่แสนอันตราย แต่จะห้ามอะไรได้ในเมื่อเจ้าตัวตัดสินใจไปหมดแล้ว และคนอย่างไอลดาไม่มีทางหันหลังกลับมาง่ายๆ
“แล้วแกจะไปหาพี่โอ๋เมื่อไหร่” ยี่หวาผละออกแล้วจับไหล่บางของเพื่อนจากนั้นก็มองหน้าแล้วตั้งคำถามทันที
“พรุ่งนี้เลย ฉันไม่อยากรอแล้ว ฉันอยากหาเงินมารักษาแม่ครูให้เร็วที่สุด แต่ฉันไม่รู้ว่าถ้าฉันไปแล้วจะได้กลับมาที่นี่บ่อยไหม คงต้องลองถามผู้ชายคนนั้นดู” เสียงหวานบอกอย่างสิ้นหวังเพราะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น ไม่รู้เขาจะใจร้ายกับเธอไหม จะเป็นพวกจิตวิปริตหรือชื่นชอบความรุนแรงหรือไม่ ก็คงได้แต่ภาวนาให้พบเจอคนดีๆ ด้วยเถอะ
“ได้สิ ฉันสัญญานะว่าฉันจะช่วยแกทุกอย่าง แล้วถ้าไม่ไหวก็กลับมานะ”
“ขอบใจนะยี่หวา”
สองสาวกอดกันอีกครั้งเมื่อคุยกันเข้าใจดีแล้ว และวันพรุ่งนี้จะเป็นวันแห่งชะตากรรมที่แสนหดหู่ใจ แต่มันคือหนทางเดียวที่จะได้เงินมาเร็วที่สุดแล้ว
ตกกลางคืนไอลดานั่งมองโทรศัพท์ของตัวเองด้วยความสองจิตสองใจว่าจะตัดสินใจโทร.ไปหรือไม่ แต่ในเมื่อคิดมาแล้วว่าจะเลือกทางนี้ก็ไม่ควรลังเล
ตู๊ด!!
ไอลดารอฟังเสียงจากปลายสายอย่างใจจดใจจ่อและคิดว่าตัวเองจะวางดีหรือไม่ หรือควรไปหาอาชีพที่สุจริตทำดี แต่จะทำยังไงถึงจะได้เงินมากมายขนาดนั้นมารักษาแม่ครู
(สวัสดีค่ะ โอ๋พูดสายค่ะ ไม่ทราบว่าใครคะ) น้ำเสียงนุ่มๆ ของพี่โอ๋ทำให้ไอลดาเข้าใจแล้วว่าทำไมนางถึงมาทำอาชีพนี้เพราะน้ำเสียงที่ชวนให้แขกซื้อเด็กน่าฟังขนาดนี้นี่เอง
“คะ...คือไอเองนะคะ” เสียงหวานบอกอย่างตะกุกตะกักด้วยความประหม่าเพราะเธอจะต้องบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการไป มันช่างน่าละอายเหลือเกินในเมื่อท้ายที่สุดจะต้องเลือกเดินเส้นทางนี้จริงๆ
(อุ๊ย...น้องไอเองเหรอคะ ตัดสินใจได้แล้วเหรอ) เสียงคนปลายสายเหมือนกำลังรอลุ้นกับคำตอบของสาวร่างเล็ก แต่พอเดาได้แล้วว่าสุดท้ายไอลดาจะต้องเลือกทางนี้
“ค่ะ ไอตัดสินใจได้แล้วค่ะ”
(ว่ายังไงคะ)
“ไอตกลงค่ะ ไอต้องทำอะไรบ้างคะ” ไอลดาพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้มั่นคงเพื่อไม่ให้มีความประหม่าเกิดขึ้น แต่ถึงยังไงโอ๋ก็พอฟังจากเสียงออกว่าสาวร่างเล็กกำลังกลัว
(น้องไอแน่ใจเหรอคะว่าจะทำอย่างนี้) โอ๋ถามอีกครั้งเพราะไม่อยากบังคับจิตใจใคร
“ค่ะ ไอตัดสินใจแล้ว ไอต้องทำยังไงต่อคะ” ไอลดาสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ เพื่อเรียกความกล้าของตัวเองออกมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
(งั้นพรุ่งนี้น้องไอมาที่กาสิโนมาดิสันนะจ๊ะ เวลา 19.00 น. พี่จะแนะนำท่านให้น้องไอรู้จัก น้องไอเตรียมเสื้อผ้ามาเลยนะ เอาของใช้ที่น้องไอคิดว่าจำเป็นมาด้วย)
“ค่ะ”
(อีกอย่างนะจ๊ะน้องไอ พี่ขอแบบชุดถอดง่ายๆ นะ ท่านเขาไม่ชอบชุดที่ถอดยาก) จบคำของพี่โอ๋ใบหน้าของไอลดาถึงกับแดงซ่านเพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยต้องทำแบบนี้มาก่อนเลย และยังเป็นคนแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จักด้วย ไม่รู้จะทำใจนอนกับชายคนนั้นได้ไหม
“ค่ะ”
(งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ)
“ค่ะ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ” ไอลดาบอกแล้วก็ตัดสายไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว หลังจากนี้ไม่รู้ชะตาชีวิตจะเป็นยังไง เธอก็ได้แต่ภาวนาอย่าให้ทุกอย่างมันเลวร้ายเลย
Pinakabagong kabanata
เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+) กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 15 การแสดงออกที่เปลี่ยนไป (2)
เมื่อล้างจานเสร็จเรียบร้อย วารินดาก็เดินออกมา และก็เจอวินเทอร์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ซึ่งเธอไม่ได้สนใจเขาจึงเดินจ้ำอ้าวเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง แต่เสียงทุ้มกลับเรียกเธอเอาไว้ก่อน “จะไปไหน” “จะขึ้นห้องแล้ว” “ขึ้นไปทำไม” วินเทอร์ถามอย่างไม่เข้าใจว่าบนห้องมันมีอะไรทำไมเธอถึงอยากขึ้นไปนัก อีกทั้งสีหน้าที่บึ้งตึงของวารินดาทำให้เขาแปลกใจ “ง่วงค่ะ อยากไปนอน” เธอตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วจะเดินต่อไป “มาตรงนี้ ไม่ต้องขึ้น” “อะไรคะ” “เดินมาหาฉันตรงนี้วารินดา” วินเทอร์บอกอย่างออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำเมินเขาอยู่ “มีอะไรจะคุยเหรอคะ คุยมาเลยก็ได้” เธอบอกด้วยเสียงกระแทกกระทั้น และยิ่งคำพูดของชลธิชาเมื่อครู่มันทำให้เธอเริ่มคิดอะไรบางอย่างได้ “อย่ามาขัดคำสั่งฉัน ฉันบอกให้เดินมาตรงนี้!!” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ามุ่ยใส่ วินเทอร์รู้สึกไม่ชอบใจ เพราะว่าเธอกำลังทำเหมือนเมินเขาอยู่ วารินดามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็จำยอมเดินมาหาเขาที่โซฟา แต่ยังไม่ทัน
เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+) กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 15 การแสดงออกที่เปลี่ยนไป (1)
“เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีด ๆ นะ” ชลธิชาแสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อน ทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังรู้สึกสะใจที่ทำให้วารินดารู้สึกแย่ได้ และหลังจากนี้เธอจะเดินหน้าเต็มที่ ความทรงจำของวินเทอร์และวารินดาไม่ค่อยดี และเธอคิดว่าถ้าทำให้ทั้งสองแตกกันอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะได้เข้าไปแทรกกลางได้อย่างเป็นผู้ชนะ “เปล่า...กินข้าวเถอะ” มือน้อย ๆ ยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปาก แต่เธอก็ปรายตามองวินเทอร์ที่เอาแต่ชมอาหารที่ชลธิชาทำอย่างไม่ขาดปาก “อร่อยจริง ๆ ฉันไม่เคยกินข้าวต้มที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” “จริงเหรอคะ...ชลดีใจจังที่คุณชอบ” “งั้นทำให้กินทุกวันได้ไหม” คำพูดที่เต็มไปด้วยเสียงที่ทุ้มนุ่มของวินเทอร์ ทำเอาวารินดาที่ฟังอยู่รู้สึกเจ็บจุกที่อก นอกจากตอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็แทบไม่เคยพูดหวาน ๆ กับเธอแบบนี้สักครั้งเดียว “ได้สิคะ” ชลธิชามองชายหนุ่มด้วยดวงตาสุกสกาว เพราะใครจะคิดว่าคนอย่างวินเทอร์อยากจะกินอาหารฝีมือของเธอทุกวัน วารินดาที่ฟังอยู่ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะไม่อยากจะพูดอะไรออกไปขัดบทสนทนาของทั้งสองคน อีกทั้งเธอไม่ต้องการให้เขามองว่าเธอกำลังรู้สึกอย
เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+) กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 14 ผู้อาศัยคนใหม่ (6) NC25+ จบตอน
เขาบอกแค่นั้นก็จัดการดูดลงไปที่รอบอกอิ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เขาชอบให้ร่างกายของเธอมีแต่รอยที่เกิดจากเขาแต่เพียงผู้เดียว“เสียว...”“อยากแตกหรือยัง”ดวงตาคู่สวยปรือมองใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาหล่อมากจริง ๆ จมูกโด่งสัน รับกับปากอวบอิ่ม และสันกรามที่ส่งเสริมให้เขาดูแข็งแกร่งและดุดันมากกว่าเดิม และสายตาของเธอเห็นรอยแผลเล็ก ๆ ข้างแก้มที่เธอเคยสร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้“อื้อ...”“พี่ก็อยากแตกแล้ว...” ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็กระหน่ำรัวบทรักถี่ยิบในร่างกายสาว จนวารินดาถึงกับตาลอยด้วยความสุขสมที่เขามอบให้ ร่างบอบบางเกร็งไปหมด เมื่อไปถึงฝั่งฝันโดยมีเขาเป็นผู้นำทาง“กรี๊ด!!”เสียงกรีดร้องของวารินดาทำให้ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะตอกอัดความแข็งร้อนเข้าไปอย่างรุนแรง เพราะเขาอยากจะปลดปล่อยความต้องการที่มันอัดแน่นมาตลอดสองอาทิตย์ในร่างกายของเธอเสียที“อ๊าก...” วินเทอร์ร้องคำรามอย่างรุนแรง แล้วเขาก็กระแทกจังหวะสุดท้ายในร่างกายของวารินดาอย่างรุนแรง จากนั้นก็ปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่น ในร่องรักจนเธออุ่นวาบไปทั่วช่องท้องร่างใหญ่ทรุดกายทาบทับที่ร่างเล็ก พร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงกระน
เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+) กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 14 ผู้อาศัยคนใหม่ (5) NC25+
“จะให้แก้จริง ๆ ไหมล่ะ” “อย่ามาประชดฉัน! คืนนี้ฉันจะลงโทษที่เธอใส่ชุดแบบนี้ออกจากบ้าน” วินเทอร์ไม่พูดเปล่า เขาทำการรั้งกางเกงขายาวของวารินดาออกอย่างรวดเร็ว จนท่อนล่างของเธอเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์อะไรมาปกปิด “อ๊ะ” “ตรงนี้ของเธอคิดถึงฉันไหม” มือหนาลูบไล้ที่โหนกนูนเด่นของวารินดาเบา ๆ จนเธอขนลุกซู่ทันที ความปรารถนาตลอดสองอาทิตย์มันเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดพวกเขาทั้งสองคนเข้าหากัน “วาริน” วารินดามองชายที่อยู่เหนือร่างของเธอกำลังลูบไล้ร่างกายสาว จนเธอหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น สัมผัสที่ไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยการเล้าโลมจนเธอรู้สึกเพลิดเพลินไปกับสัมผัสของเขา “พี่วิน” นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าคมคายที่กำลังจ้องมองร่างกายของเธออย่างหิวกระหาย เธอชอบที่เขาไม่ได้เอาอารมณ์เกรี้ยวกราดมาลงกับเธอเหมือนทุกครั้ง “คิดถึงวารินจัง...คิดถึงมากด้วย” ชายหนุ่มโน้มร่างกายลงมา แล้วซุกไซ้ใบหน้าหล่อคมคายกับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก ไม่อยากจะเชื่อว่าความปรารถนาในตัวของเธอมันจะมีมากขนาดนี้ เขาแทบไม่อยากจะห่างกายไปไหนเลย
เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+) กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 14 ผู้อาศัยคนใหม่ (4)
“จะไปหรือยังวาริน ฉันง่วงแล้ว” ชายหนุ่มบอกด้วยความเบื่อหน่าย ใจจริงเขาไม่ได้อยากให้ชลธิชาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะวารินดาขอเอาไว้ อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้คนอื่นมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ “ค่ะ...ฉันไปก่อน มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า” สาวร่างเล็กบอกเพื่อน ก่อนจะถูกมือหนาของวินเทอร์จับข้อมือแล้วพาเดินออกจากบริเวณนี้ เมื่อลับร่างของทั้งสองคนดวงตาที่เศร้าหมองของชลธิชาก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ก่อนที่เธอจะทำการขบกรามของตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวินเทอร์กับวารินดาจะกลับมาพบกันอีกครั้ง และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นกว่าตอนนั้น “ทำไมฉันต้องแพ้แกทุกเรื่องวาริน!” ดวงตาของชลธิชาเป็นประกายด้วยความแค้นและความอิจฉา เธอไม่คิดว่าวารินดาจะได้กลับมาอยู่กับวินเทอร์อีกครั้ง ผู้ชายที่เธอเคยแอบมอง แอบชอบมาตลอด แต่เขากลับไม่เคยชายตาแลเธอเลย เพราะคนที่เขารักคือวารินดา ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องพักที่ถึงแม้จะดูดีมากแค่ไหน แต่มันเทียบกับห้องนอนข้างบนที่วารินดาและวินเทอร์อยู่ร่วมกันไม่ได้ ทำไมคนนั้นถึงไม่เป็นเธอ ทำไมต้องเป็นวารินดาท
เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+) กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 14 ผู้อาศัยคนใหม่ (3)
“ชล...” วารินดามองเพื่อนด้วยความสงสาร แม้เธอจะเป็นสายลับ แต่ลึก ๆ แล้ววารินดาเป็นคนขี้ใจอ่อน ยิ่งกับเพื่อนและคนสนิทด้วยแล้วเธอจะยิ่งเห็นใจ เพราะพื้นฐานของหญิงสาว ไม่ได้ต้องการทำอาชีพนี้ตั้งแต่แรก แต่เพราะพ่อขอเอาไว้ เธอเลยเลี่ยงไม่ได้ “ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยกันโดนฆ่าตายเกือบหมด มีฉันคนเดียวที่รอด” มือที่จับช้อนของชลธิชาเริ่มสั่น ทำเอาวารินดามองอย่างสงสาร เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะต้องเจออะไรที่มันเลวร้ายขนาดนี้ “แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วนะ อีกไม่นานเธอจะได้กลับบ้านแล้ว” “ฉันยังไม่กลับได้ไหม” อยู่ ๆ ชลธิชาก็พูดบางอย่างออกมา จนวารินดาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเหตุใดเพื่อนถึงไม่อยากกลับบ้าน เพราะขนาดเธอยังอยากกลับบ้านเลย “เธอหมายความว่ายังไง” “ฉันขอหลบที่นี่ก่อนได้ไหม ฉันกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าฉันรอดมาได้ พวกมันจะตามฆ่าฉัน...” ชลธิชาบอกด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วมองหน้าเพื่อนรัก วินเทอร์ที่กินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทของวารินดา แล้วเขาก็พูดบางอย่างออกมาจนชลธิชาหันไปมองด้วยสายตาสั่นระริก “งั้นเธอก็บอกมาสิว่าพวก
Maaari mong magustuhan
นางบำเรอ SM20+
Naya Solene61.5K viewsพลาดรักมาเฟีย
โนเนจัง13.4K viewsรักร้าย มาเฟียลูกติด
Melyssa15.4K viewsROARING LION | ใต้เงาราชสีห์
อยู่ในตะเกียงแก้ว12.2K viewsหย่ารัก สามีมาเฟีย
พันธกา มัสญาภา มัสยาปลา1.6K viewsรอยรักมาเฟีย
ฅนหลังเขา3.5K viewsคุณหมอร้ายลึก
พริ้มเภา800 viewsประธานคลั่งรักxคุณหนูสายยั่ว
เซเรีย1.8K views
