LOGIN“ค่ะ”
“ค่ะคืออะไร พูดให้มากกว่านี้ได้ไหมวะ” น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดทำเอาดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
“คือ...ไอเข้าใจทุกอย่างแล้วค่ะ”
“ดี...ถ้าเข้าใจแล้วฉันคงไม่ต้องอธิบายอะไรอีกว่าเธอจะต้องทำยังไงต่อไป” ดวงตาคมเข้มจ้องลึกไปยังดวงตากลมโตที่ทำเหมือนหวาดกลัวเขาตลอดเวลา จนไม่เข้าใจผู้หญิงเลยว่าทำไมชอบใช้มุกอ่อนแอมาหลอกล่อให้เขาตายใจแล้วทำดีกับพวกหล่อนเสมอ
“ฉันไม่ชอบคนอ่อนแอ ไม่ต้องเสแสร้งทำเป็นผู้หญิงอ่อนโยน เพราะถ้าเธอดีจริงคงไม่เลือกเส้นทางนี้ถูกต้องไหม”
“ค่ะ”
“งั้นบอกข้อเสนอของเธอมาบ้างสิ ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบเอาเปรียบผู้หญิง เธออยากได้อะไรก็บอกมาเถอะไม่ต้องอ้ำอึ้งอะไรหรอก”
“คือไอต้องการเงินสดสามล้านบาท”
“หึหึ...สามล้าน เธอคิดว่ามันไม่มากไปสำหรับผู้หญิงขายตัวอย่างเธอเหรอ เธอมีอะไรดีถึงขนาดที่ฉันจะต้องยอมจ่ายขนาดนั้น” วิคเตอร์ถามแต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กไม่ละสายตา
“ถ้าคุณต้องการให้ไอทำอะไรไอยอมทุกอย่าง ไอแค่ต้องการเงินสามล้านเท่านั้น” เมื่อคืนไอลดาคิดมาทั้งคืนว่าเธอจะต้องแลกเงินกับร่างกายของตัวเองเท่าไหร่ถึงจะพอ จนคิดว่าราคาสามล้านมันก็สมน้ำสมเนื้อและพอที่จะมีเงินรักษาแม่ครูและทำให้น้องๆ ไม่ต้องลำบากถ้าต้องออกจากบ้านเด็กกำพร้า
“หึหึ...ทุกคนก็ยอมฉันทุกอย่าง ไม่เคยมีใครเรียกร้องเท่าเธอเลยไอลดา”
“แต่มันแลกกับพรหมจรรย์ของไอนะคะ คุณคิดว่ามันยังมากไปอีกเหรอ” ไอลดาพยายามทำใจสู้เพราะเธอจะต้องเอาเงินก้อนนี้มาให้ได้ ไม่อย่างนั้นแม่ครูอาจจะเป็นอะไรไปก่อน
“ดี...ฉันชอบเธอนะ ดูอ่อนแอแต่บทจะเด็ดเดี่ยวก็มีให้เห็น ฉันจะให้เธอสามล้านตามที่ขอ แต่เธอต้องเชื่อฟังฉันทุกอย่างและเป็นทาสของฉัน”
“นานแค่ไหนคะ” เธอถามออกมาเพราะต้องถามให้ละเอียดก่อนที่จะลงนาม ไม่อย่างนั้นอาจจะต้องเสียเปรียบไปตลอดชีวิต
“ไม่มีกำหนด มันอยู่ที่ว่าฉันจะพอใจ”
“ไม่ได้ค่ะ ไอต้องการระยะเวลาที่ชัดเจน ไอมีชีวิต ไออยากจะรู้ว่าไอจะต้องเป็นเด็กของคุณไปอีกนานแค่ไหน”
“เธอ!” มาเฟียหนุ่มถึงกับอารมณ์คุกรุ่นเมื่อสาวร่างเล็กกำลังต่อรองราวกับมีอำนาจเท่าเขา ทั้งๆ ที่หล่อนไม่มีอะไรที่สู้เขาได้เลย
“บอกมาค่ะ ถ้ามันโอเคไอจะยอมคุณทุกอย่าง” ทุกคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าไอลดาได้แอบอัดเสียงเอาไว้แล้ว เพราะถ้าเกิดชายหนุ่มเล่นตุกติกเธอจะได้มีหลักฐานมาสู้กับเขา
“เธอไม่ต้องห่วงหรอกนะว่าฉันจะเลี้ยงและเอาเธอนาน เพราะส่วนมากสำหรับฉันไม่เกินสามเดือนก็อิ่มแล้ว และดูท่าผู้หญิงจืดๆ อย่างเธอไม่เกินสามเดือนฉันก็เขี่ยทิ้งแล้ว” นิ้วหนากรีดไปที่ต้นแขนเปล่าเปลือยจนคนตัวเล็กอดขนลุกไม่ได้จริงๆ แค่ปลายนิ้วสัมผัสมันก็ปลุกสัญชาตญาณของเธอให้ลุกโชน
“อย่างนั้นตกลงค่ะ ไอจะเป็นของคุณสามเดือน ถึงตอนนั้นคุณก็ต้องปล่อยไอไปเป็นอิสระ” ไอลดารู้สึกใจชื้นมากขึ้นและได้แต่หวังว่าชายหนุ่มจะทำตามสัญญาที่บอกเมื่อครู่ เงินสามล้านแลกกับสามเดือนที่จะเป็นทาสบำเรอสวาทของเขามันก็คุ้มค่า
“หึ...ไหนๆ ฉันจะต้องเสียเงินแล้วงั้นเธอก็ถอดเสื้อสิคนสวย ให้ฉันเช็กของก่อน” วิคเตอร์บอกด้วยเสียงแหบพร่าพร้อมทั้งล้มตัวนั่งข้างๆ หญิงสาวแล้วเอาแขนหนาโอบรัดร่างบอบบางเอาไว้
“คะ...คือเดี๋ยวสิคะ คุณต้องโอนเงินให้ไอก่อน ไม่อย่างนั้นไอจะยังไม่ยอมคุณนะ” เสียงหวานบอกอย่างตะกุกตะกักเพราะกลัวชายหนุ่มตุกติก
“ฉันไม่เบี้ยวเธอหรอก ไม่ต้องห่วง เมื่อกี้แอบอัดเสียงไปแล้วไม่ใช่หรือไงจะกลัวอะไร” วิคเตอร์บอกอย่างรู้ทันว่าหญิงสาวคิดอะไรกันแน่
“คุณรู้!!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างเพราะไม่คิดว่าเขาจะรู้ทันไปเสียทุกอย่าง สมแล้วที่เป็นเจ้าของกาสิโนที่ใหญ่โตขนาดนี้ได้
“ฉันไม่ได้โง่ และอะไรที่เธอกำลังคิดอยู่ฉันก็รู้หมดแหละไอลดา อย่าพยายามทันเกมฉันเลยเพราะถึงยังไงเธอก็ไม่มีวันตามฉันทันหรอก ถอดเสื้อผ้า!” วิคเตอร์บอกอย่างหงุดหงิดที่คนตัวเล็กยังคงเล่นตัวไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง
“คุณต้องโอนเงินมาก่อน ไม่งั้นไอไม่ยอม!!” ไอลดาพยายามขืนตัวเองจากการกอดรัดของชายหนุ่ม ต้นแขนกำยำที่แข็งแกร่งโอบกอดร่างบอบบางด้วยมือเพียงแค่ข้างเดียว รูปร่างที่แสนใหญ่โตทำเอาเธอสู้แรงแทบไม่ได้เลย
“โธ่เว้ย เรื่องมากจังวะ” ร่างใหญ่ผละออกมาจากไอลดาอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วหันมามองหน้าสาวร่างเล็ก “บอกเลขที่บัญชีมาสิวะ จะเอาไหมเงิน” เสียงเข้มตะโกนถามอย่างหงุดหงิดเมื่อยัยตัวเล็กดื้อรั้นจนเขาต้องยอมโอนเงินให้ก่อนจะได้กินหล่อน ไอลดาเป็นคนแรกที่ไม่กระโจนเข้าหาเขาก่อนกระโจนเข้าหาเงิน แบบนี้มันน่าขัดใจสุดๆ ไปเลย
ไอลดารีบเร่งบอกเลขบัญชีของตัวเองโดยด่วนแม้ใจจะยังไม่พร้อมที่จะมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนนี้ แต่อย่างน้อยเธอก็จะได้เงินมาเป็นหลักประกันว่าเขาจะไม่เบี้ยว
หญิงสาวจ้องมองวิคเตอร์ที่กำลังกดเลขบางอย่างในโทรศัพท์มือถืออย่างใจจดใจจ่อ ไม่ใช่ว่าเห็นแก่เงิน แต่ตอนนี้เงินมันคือสิ่งจำเป็นที่จะสามารถยื้อชีวิตของคนที่เธอรักมากที่สุดแล้ว
ติ๊ด!!
(เงินเข้า : มีเงินโอน 4,000,000 บาท จาก Victor Madison Vell) ไอลดาจ้องมองตัวเลขในจอโทรศัพท์มือถือด้วยความตกใจ เพราะเท่าที่จำได้เธอขอเขาไปเพียงสามล้านเท่านั้น แต่ทำไมเงินที่เข้ามามันถึงมากกว่านั้น
เมื่อล้างจานเสร็จเรียบร้อย วารินดาก็เดินออกมา และก็เจอวินเทอร์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ซึ่งเธอไม่ได้สนใจเขาจึงเดินจ้ำอ้าวเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง แต่เสียงทุ้มกลับเรียกเธอเอาไว้ก่อน “จะไปไหน” “จะขึ้นห้องแล้ว” “ขึ้นไปทำไม” วินเทอร์ถามอย่างไม่เข้าใจว่าบนห้องมันมีอะไรทำไมเธอถึงอยากขึ้นไปนัก อีกทั้งสีหน้าที่บึ้งตึงของวารินดาทำให้เขาแปลกใจ “ง่วงค่ะ อยากไปนอน” เธอตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วจะเดินต่อไป “มาตรงนี้ ไม่ต้องขึ้น” “อะไรคะ” “เดินมาหาฉันตรงนี้วารินดา” วินเทอร์บอกอย่างออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำเมินเขาอยู่ “มีอะไรจะคุยเหรอคะ คุยมาเลยก็ได้” เธอบอกด้วยเสียงกระแทกกระทั้น และยิ่งคำพูดของชลธิชาเมื่อครู่มันทำให้เธอเริ่มคิดอะไรบางอย่างได้ “อย่ามาขัดคำสั่งฉัน ฉันบอกให้เดินมาตรงนี้!!” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ามุ่ยใส่ วินเทอร์รู้สึกไม่ชอบใจ เพราะว่าเธอกำลังทำเหมือนเมินเขาอยู่ วารินดามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็จำยอมเดินมาหาเขาที่โซฟา แต่ยังไม่ทัน
“เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีด ๆ นะ” ชลธิชาแสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อน ทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังรู้สึกสะใจที่ทำให้วารินดารู้สึกแย่ได้ และหลังจากนี้เธอจะเดินหน้าเต็มที่ ความทรงจำของวินเทอร์และวารินดาไม่ค่อยดี และเธอคิดว่าถ้าทำให้ทั้งสองแตกกันอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะได้เข้าไปแทรกกลางได้อย่างเป็นผู้ชนะ “เปล่า...กินข้าวเถอะ” มือน้อย ๆ ยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปาก แต่เธอก็ปรายตามองวินเทอร์ที่เอาแต่ชมอาหารที่ชลธิชาทำอย่างไม่ขาดปาก “อร่อยจริง ๆ ฉันไม่เคยกินข้าวต้มที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” “จริงเหรอคะ...ชลดีใจจังที่คุณชอบ” “งั้นทำให้กินทุกวันได้ไหม” คำพูดที่เต็มไปด้วยเสียงที่ทุ้มนุ่มของวินเทอร์ ทำเอาวารินดาที่ฟังอยู่รู้สึกเจ็บจุกที่อก นอกจากตอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็แทบไม่เคยพูดหวาน ๆ กับเธอแบบนี้สักครั้งเดียว “ได้สิคะ” ชลธิชามองชายหนุ่มด้วยดวงตาสุกสกาว เพราะใครจะคิดว่าคนอย่างวินเทอร์อยากจะกินอาหารฝีมือของเธอทุกวัน วารินดาที่ฟังอยู่ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะไม่อยากจะพูดอะไรออกไปขัดบทสนทนาของทั้งสองคน อีกทั้งเธอไม่ต้องการให้เขามองว่าเธอกำลังรู้สึกอย
เขาบอกแค่นั้นก็จัดการดูดลงไปที่รอบอกอิ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เขาชอบให้ร่างกายของเธอมีแต่รอยที่เกิดจากเขาแต่เพียงผู้เดียว“เสียว...”“อยากแตกหรือยัง”ดวงตาคู่สวยปรือมองใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาหล่อมากจริง ๆ จมูกโด่งสัน รับกับปากอวบอิ่ม และสันกรามที่ส่งเสริมให้เขาดูแข็งแกร่งและดุดันมากกว่าเดิม และสายตาของเธอเห็นรอยแผลเล็ก ๆ ข้างแก้มที่เธอเคยสร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้“อื้อ...”“พี่ก็อยากแตกแล้ว...” ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็กระหน่ำรัวบทรักถี่ยิบในร่างกายสาว จนวารินดาถึงกับตาลอยด้วยความสุขสมที่เขามอบให้ ร่างบอบบางเกร็งไปหมด เมื่อไปถึงฝั่งฝันโดยมีเขาเป็นผู้นำทาง“กรี๊ด!!”เสียงกรีดร้องของวารินดาทำให้ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะตอกอัดความแข็งร้อนเข้าไปอย่างรุนแรง เพราะเขาอยากจะปลดปล่อยความต้องการที่มันอัดแน่นมาตลอดสองอาทิตย์ในร่างกายของเธอเสียที“อ๊าก...” วินเทอร์ร้องคำรามอย่างรุนแรง แล้วเขาก็กระแทกจังหวะสุดท้ายในร่างกายของวารินดาอย่างรุนแรง จากนั้นก็ปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่น ในร่องรักจนเธออุ่นวาบไปทั่วช่องท้องร่างใหญ่ทรุดกายทาบทับที่ร่างเล็ก พร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงกระน
“จะให้แก้จริง ๆ ไหมล่ะ” “อย่ามาประชดฉัน! คืนนี้ฉันจะลงโทษที่เธอใส่ชุดแบบนี้ออกจากบ้าน” วินเทอร์ไม่พูดเปล่า เขาทำการรั้งกางเกงขายาวของวารินดาออกอย่างรวดเร็ว จนท่อนล่างของเธอเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์อะไรมาปกปิด “อ๊ะ” “ตรงนี้ของเธอคิดถึงฉันไหม” มือหนาลูบไล้ที่โหนกนูนเด่นของวารินดาเบา ๆ จนเธอขนลุกซู่ทันที ความปรารถนาตลอดสองอาทิตย์มันเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดพวกเขาทั้งสองคนเข้าหากัน “วาริน” วารินดามองชายที่อยู่เหนือร่างของเธอกำลังลูบไล้ร่างกายสาว จนเธอหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น สัมผัสที่ไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยการเล้าโลมจนเธอรู้สึกเพลิดเพลินไปกับสัมผัสของเขา “พี่วิน” นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าคมคายที่กำลังจ้องมองร่างกายของเธออย่างหิวกระหาย เธอชอบที่เขาไม่ได้เอาอารมณ์เกรี้ยวกราดมาลงกับเธอเหมือนทุกครั้ง “คิดถึงวารินจัง...คิดถึงมากด้วย” ชายหนุ่มโน้มร่างกายลงมา แล้วซุกไซ้ใบหน้าหล่อคมคายกับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก ไม่อยากจะเชื่อว่าความปรารถนาในตัวของเธอมันจะมีมากขนาดนี้ เขาแทบไม่อยากจะห่างกายไปไหนเลย
“จะไปหรือยังวาริน ฉันง่วงแล้ว” ชายหนุ่มบอกด้วยความเบื่อหน่าย ใจจริงเขาไม่ได้อยากให้ชลธิชาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะวารินดาขอเอาไว้ อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้คนอื่นมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ “ค่ะ...ฉันไปก่อน มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า” สาวร่างเล็กบอกเพื่อน ก่อนจะถูกมือหนาของวินเทอร์จับข้อมือแล้วพาเดินออกจากบริเวณนี้ เมื่อลับร่างของทั้งสองคนดวงตาที่เศร้าหมองของชลธิชาก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ก่อนที่เธอจะทำการขบกรามของตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวินเทอร์กับวารินดาจะกลับมาพบกันอีกครั้ง และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นกว่าตอนนั้น “ทำไมฉันต้องแพ้แกทุกเรื่องวาริน!” ดวงตาของชลธิชาเป็นประกายด้วยความแค้นและความอิจฉา เธอไม่คิดว่าวารินดาจะได้กลับมาอยู่กับวินเทอร์อีกครั้ง ผู้ชายที่เธอเคยแอบมอง แอบชอบมาตลอด แต่เขากลับไม่เคยชายตาแลเธอเลย เพราะคนที่เขารักคือวารินดา ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องพักที่ถึงแม้จะดูดีมากแค่ไหน แต่มันเทียบกับห้องนอนข้างบนที่วารินดาและวินเทอร์อยู่ร่วมกันไม่ได้ ทำไมคนนั้นถึงไม่เป็นเธอ ทำไมต้องเป็นวารินดาท
“ชล...” วารินดามองเพื่อนด้วยความสงสาร แม้เธอจะเป็นสายลับ แต่ลึก ๆ แล้ววารินดาเป็นคนขี้ใจอ่อน ยิ่งกับเพื่อนและคนสนิทด้วยแล้วเธอจะยิ่งเห็นใจ เพราะพื้นฐานของหญิงสาว ไม่ได้ต้องการทำอาชีพนี้ตั้งแต่แรก แต่เพราะพ่อขอเอาไว้ เธอเลยเลี่ยงไม่ได้ “ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยกันโดนฆ่าตายเกือบหมด มีฉันคนเดียวที่รอด” มือที่จับช้อนของชลธิชาเริ่มสั่น ทำเอาวารินดามองอย่างสงสาร เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะต้องเจออะไรที่มันเลวร้ายขนาดนี้ “แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วนะ อีกไม่นานเธอจะได้กลับบ้านแล้ว” “ฉันยังไม่กลับได้ไหม” อยู่ ๆ ชลธิชาก็พูดบางอย่างออกมา จนวารินดาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเหตุใดเพื่อนถึงไม่อยากกลับบ้าน เพราะขนาดเธอยังอยากกลับบ้านเลย “เธอหมายความว่ายังไง” “ฉันขอหลบที่นี่ก่อนได้ไหม ฉันกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าฉันรอดมาได้ พวกมันจะตามฆ่าฉัน...” ชลธิชาบอกด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วมองหน้าเพื่อนรัก วินเทอร์ที่กินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทของวารินดา แล้วเขาก็พูดบางอย่างออกมาจนชลธิชาหันไปมองด้วยสายตาสั่นระริก “งั้นเธอก็บอกมาสิว่าพวก







