LOGIN(เงินเข้า : มีเงินโอน 4,000,000 บาท จาก Victor Madison Vell) ไอลดาจ้องมองตัวเลขในจอโทรศัพท์มือถือด้วยความตกใจ เพราะเท่าที่จำได้เธอขอเขาไปเพียงสามล้านเท่านั้น แต่ทำไมเงินที่เข้ามามันถึงมากกว่านั้น
“คุณคะ...ไอขอแค่สามล้าน” ไอลดารีบเงยหน้าขึ้นมาบอกเพราะคิดว่าเขาอาจจะกรอกตัวเลขผิด
“แล้วยังไง” วิคเตอร์ตอบเสียงนิ่งแล้วหันไปเทเครื่องดื่มใส่แก้วของตัวเองอีกครั้ง ก่อนกระดกดื่มอย่างรวดเร็ว
“แต่คุณโอนมาให้ไอตั้งสี่ล้าน เดี๋ยวไอโอนคืนนะคะ คุณน่าจะโอนมาผิด” ไอลดาถามอย่างแปลกใจพร้อมทั้งตั้งใจจะขอเลขที่บัญชีของเขาอีกครั้งเพื่อโอนกลับคืน
“ฉันไม่ได้โอนผิด”
“คะ”
“ฉันให้ อีกล้านแลกกับการที่เธอจะได้เลิกพยศใส่ฉันสักที” ไอลดาถึงกับอึ้งกับความรวยของผู้ชายคนนี้ นี่สินะคนมีเงินเขาจะทำอะไรก็ได้ แม้แต่จะซื้อความดื้อด้านของเธอเพียงแค่โอนเงินคลิกเดียวก็สามารถทำได้แล้ว
“แต่ไอขอคุณแค่สามล้าน อีกล้านไอไม่เอา” แม้สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันจะไร้ศักดิ์ศรีแค่ไหนแต่เธอก็จะขอเขาแค่นี้และไม่ได้ต้องการเงินอีกล้านที่เขาจะมอบให้
“อย่าเรื่องมากได้ปะวะ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อหญิงสาวตรงหน้าดึงดันจะคืนเงินอย่างเดียว ผู้หญิงคนนี้มันยังไงกันแน่นะ
“ก็ไอขอแค่สามล้าน แต่คุณโอนมาสี่ล้าน ไอไม่ได้อยากได้ขนาดนั้น” ดวงตาสวยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาไม่ลดละ เพราะเธอไม่อยากจะเป็นหนี้บุญคุณใคร เซ็กซ์ที่แลกมากับเงินสามล้าน เงินที่คิดมาดีแล้วว่ามันคุ้มค่ากับชีวิตของคนที่เธอรักทุกคน
“คิดซะว่าฉันให้ค่าเสื่อมตรงนั้นของเธอแล้วกัน เผื่อวันไหนฉันปล่อยเธอไปแล้ว เธอจะได้เอาไปรีแพร์ใหม่ เพราะหลังจากนี้ฉันจะใช้ของของเธอให้คุ้มค่าเลย” วิคเตอร์มองไล่ต่ำลงมาที่กึ่งกลางความเป็นหญิงโดยที่สายตาแสดงออกชัดว่าเขากำลังหื่นกระหาย จนอดหน้าแดงซ่านไม่ได้ แดงไปถึงใบหูเล็กเลย
“คุณ...”
“ฉันให้ก็อย่าเรื่องมาก เพราะของของฉันใหญ่มาก และฉันเอาดุมากด้วย เงินหนึ่งล้านแลกกับการโมร่างกายใหม่ฉันว่ามันก็คุ้มนะ” วิคเตอร์บอกด้วยท่าทีนิ่งเฉยขณะที่ไอลดารู้สึกร้อนวูบวาบกับสายตาของเขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอต้องมาเจอผู้ชายที่มีสายตาหื่นกระหายขนาดนี้
ก่อนจะมาที่นี่หญิงสาวก็ทำใจอยู่แล้วว่าอาจจะเจอเสี่ยแบบพวกลงพุงหรือไม่ก็พวกใคร่สาวๆ แต่ใครจะไปคิดว่าผู้ชายตรงหน้ากลับตรงข้ามกับสิ่งที่จินตนาการไว้หมด เขาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีก ใบหน้าคมคายดุดันที่ทำเอาหัวใจสาวเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน รวมไปถึงแววตาที่สื่อถึงเรื่องตรงนั้นชัดเจนจนเธอเสียความควบคุมเพียงแค่สบสายตาคู่นี้
“คือ”
“อย่าเรื่องมาก ส่วนตอนนี้ก็ถอดเสื้อผ้าได้แล้ว ฉันจะเช็กของว่ามันคุ้มค่ากับเงินที่ฉันจ่ายไปหรือเปล่า” คนตัวโตบอกอย่างหงุดหงิด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องอดทนมากขนาดนี้ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นป่านนี้เขากระหน่ำบทรักจนจบไปสองยกแล้ว แต่แม่ตัวดียังมาพูดจาต่อรอง แถมยังจะมาคืนเงินอีก คนแบบเธอนี่มันยังไงกันนะ
“คะ...คือถอดที่ห้องนี้เลยเหรอคะ” ไอลดากวาดตาไปรอบๆ นี่มันเป็นห้องที่เอาไว้ใช้สำหรับรับรองแขก มีจอขนาดใหญ่ มีโซฟากว้างที่สามารถรองรับคนได้เกือบยี่สิบคน รวมไปถึงไฟเทกที่สาดส่องไปมาทั่วห้อง จนคิดว่ามันอาจจะไม่เหมาะเท่าไหร่ที่จะทำเรื่องแบบนั้นกันในนี้
“ทำไม”
“คะ...ไปห้องนอนดีกว่าไหมคะ คือที่นี่มัน”
“วุ้ย! รู้ปะตั้งแต่ฉันเอากับผู้หญิงมาเธอแม่งเป็นคนที่ดื้อด้านที่สุดแล้ว เรื่องมากด้วย ถามนั่นถามนี่ สรุปจะมาเป็นเด็กเสี่ยหรือจะมาเป็นเมียกันแน่วะ ถามอยู่ได้ มานี่!!” เพราะความต้องการบวกกับความโมโหวิคเตอร์เลยจัดการกระชากร่างน้อยของไอลดาลงมา กระทั่งเธอนั่งทับที่ตักของมาเฟียหนุ่มอย่างช่วยไม่ได้
“ว้าย!!”
ด้วยความที่กลัวตกทำให้มือเล็กยกขึ้นคล้องคอของวิคเตอร์เอาไว้จนร่างกายของเธอแนบชิดกับร่างแกร่งด้วยความจำใจ
“ปล่อยนะ...” เมื่อจะลุกขึ้นแต่มือหนาของมาเฟียหนุ่มกลับโอบเอวบางเอาไว้ และด้วยแรงอันน้อยนิดจึงไม่สามารถดันตัวเองให้หลุดพ้นการเกาะกุมของเขาได้เลย
“ทำไม...เธอจะพยศใส่ฉันเหรอ ฉันจ่ายเงินซื้อเธอมาแล้วนะ ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ไม่ใช่เหรอ” กลิ่นกายของสาวร่างเล็กปลุกเร้าอารมณ์ของมาเฟียหนุ่มให้พลุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมาแล้ว บางอย่างที่ดุนดันอยู่ในเป้ากางเกงมันอยากจะออกมาทักทายด้านนอกจะแย่แล้ว
“ฉันรู้ค่ะ แต่คุณจะไม่ให้ไอเตรียมตัวเตรียมใจเลยเหรอ” ไอลดาบอกอย่างต่อรองเพราะเธอยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องนี้จริงๆ คนที่ไม่เคยแม้แต่จะมีแฟน การที่จะมอบพรหมจรรย์ให้ใครสักคนมันก็ต้องใช้เวลาไม่ใช่เหรอ และเขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่เธอรักด้วยที่ยอมอะไรให้ง่ายๆ
“ฉันว่าเรื่องนี้เธอก็น่าจะคิดก่อนรับงานแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ได้บังคับเธอ และเธอเสนอมาเองไม่ใช่หรือไง อย่าทำตัวเรื่องมากเพราะถ้าเธอทำให้ฉันไม่พอใจ เธอนั่นแหละที่จะเจ็บตัว”
“คุณจะทำร้ายไอเหรอ” ไอลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเขาบอกว่าถ้าเธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจแล้วเธอจะต้องเจ็บตัว
“หึ...ใช่...เพราะคนอย่างฉันไม่ชอบให้ใครมาขัดใจ และฉันก็ไม่สนใจด้วยว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย” ไอลดาเริ่มอกสั่นขวัญแขวนแล้วว่าจะต้องเจอแต่เรื่องอันตรายหลังจากนี้หรือไม่
“ไอแค่ขอเวลาเท่านั้นเองนะคะ อย่าทำอะไรไอเลยนะ”
“ฉันไม่มีเวลาให้กับเธอไอลดา หน้าที่ของเธอมีอย่างเดียวคือนอนแบะให้ฉันเอาจนกว่าฉันจะพอใจ” ว่าจบมือหนาก็จับร่างบางแล้วพลิกให้หญิงสาวลงมานอนหงายกับโซฟากว้างโดยมีร่างใหญ่ทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว
“ว้าย!!”
“ตกใจอะไรขนาดนั้น เลิกทำตัวอินโนเซนต์สักทีไอลดาก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเธอ” เมื่อพูดจบมือหนาก็ทำการตลบกระโปรงชุดเดรสของหญิงสาวขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วใช้มือหนานาบลงไปที่ปลีน่อง ลากไล้เข้าไปใกล้กับจุดกึ่งกลางความเป็นหญิง
“อุ๊ย...อย่านะ” มือเล็กจับหมับที่มือใหญ่เพื่อรั้งไม่ให้ชายหนุ่มเลื่อนมือเข้าไปใกล้กว่านี้
“อย่าเล่นตัว...ฉันอยากตอนนี้ ฉันจะเอาเธอตอนนี้ ตรงนี้ด้วย” น้ำเสียงเข้มบอกอย่างดุดันและจะไม่รอให้ผู้หญิงตรงหน้าพร้อมด้วย ในเมื่อเขาจ่ายเงินเพื่อซื้อเธอมาแล้วเรื่องอะไรจะปล่อยให้คนตัวเล็กอยู่เฉยๆ โดยที่ไม่ต้องทำอะไรแลก “ในเมื่อถอดเองไม่ได้ฉันก็จะถอดให้”
เมื่อล้างจานเสร็จเรียบร้อย วารินดาก็เดินออกมา และก็เจอวินเทอร์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ซึ่งเธอไม่ได้สนใจเขาจึงเดินจ้ำอ้าวเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง แต่เสียงทุ้มกลับเรียกเธอเอาไว้ก่อน “จะไปไหน” “จะขึ้นห้องแล้ว” “ขึ้นไปทำไม” วินเทอร์ถามอย่างไม่เข้าใจว่าบนห้องมันมีอะไรทำไมเธอถึงอยากขึ้นไปนัก อีกทั้งสีหน้าที่บึ้งตึงของวารินดาทำให้เขาแปลกใจ “ง่วงค่ะ อยากไปนอน” เธอตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วจะเดินต่อไป “มาตรงนี้ ไม่ต้องขึ้น” “อะไรคะ” “เดินมาหาฉันตรงนี้วารินดา” วินเทอร์บอกอย่างออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำเมินเขาอยู่ “มีอะไรจะคุยเหรอคะ คุยมาเลยก็ได้” เธอบอกด้วยเสียงกระแทกกระทั้น และยิ่งคำพูดของชลธิชาเมื่อครู่มันทำให้เธอเริ่มคิดอะไรบางอย่างได้ “อย่ามาขัดคำสั่งฉัน ฉันบอกให้เดินมาตรงนี้!!” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ามุ่ยใส่ วินเทอร์รู้สึกไม่ชอบใจ เพราะว่าเธอกำลังทำเหมือนเมินเขาอยู่ วารินดามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็จำยอมเดินมาหาเขาที่โซฟา แต่ยังไม่ทัน
“เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีด ๆ นะ” ชลธิชาแสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อน ทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังรู้สึกสะใจที่ทำให้วารินดารู้สึกแย่ได้ และหลังจากนี้เธอจะเดินหน้าเต็มที่ ความทรงจำของวินเทอร์และวารินดาไม่ค่อยดี และเธอคิดว่าถ้าทำให้ทั้งสองแตกกันอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะได้เข้าไปแทรกกลางได้อย่างเป็นผู้ชนะ “เปล่า...กินข้าวเถอะ” มือน้อย ๆ ยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปาก แต่เธอก็ปรายตามองวินเทอร์ที่เอาแต่ชมอาหารที่ชลธิชาทำอย่างไม่ขาดปาก “อร่อยจริง ๆ ฉันไม่เคยกินข้าวต้มที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” “จริงเหรอคะ...ชลดีใจจังที่คุณชอบ” “งั้นทำให้กินทุกวันได้ไหม” คำพูดที่เต็มไปด้วยเสียงที่ทุ้มนุ่มของวินเทอร์ ทำเอาวารินดาที่ฟังอยู่รู้สึกเจ็บจุกที่อก นอกจากตอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็แทบไม่เคยพูดหวาน ๆ กับเธอแบบนี้สักครั้งเดียว “ได้สิคะ” ชลธิชามองชายหนุ่มด้วยดวงตาสุกสกาว เพราะใครจะคิดว่าคนอย่างวินเทอร์อยากจะกินอาหารฝีมือของเธอทุกวัน วารินดาที่ฟังอยู่ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะไม่อยากจะพูดอะไรออกไปขัดบทสนทนาของทั้งสองคน อีกทั้งเธอไม่ต้องการให้เขามองว่าเธอกำลังรู้สึกอย
เขาบอกแค่นั้นก็จัดการดูดลงไปที่รอบอกอิ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เขาชอบให้ร่างกายของเธอมีแต่รอยที่เกิดจากเขาแต่เพียงผู้เดียว“เสียว...”“อยากแตกหรือยัง”ดวงตาคู่สวยปรือมองใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาหล่อมากจริง ๆ จมูกโด่งสัน รับกับปากอวบอิ่ม และสันกรามที่ส่งเสริมให้เขาดูแข็งแกร่งและดุดันมากกว่าเดิม และสายตาของเธอเห็นรอยแผลเล็ก ๆ ข้างแก้มที่เธอเคยสร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้“อื้อ...”“พี่ก็อยากแตกแล้ว...” ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็กระหน่ำรัวบทรักถี่ยิบในร่างกายสาว จนวารินดาถึงกับตาลอยด้วยความสุขสมที่เขามอบให้ ร่างบอบบางเกร็งไปหมด เมื่อไปถึงฝั่งฝันโดยมีเขาเป็นผู้นำทาง“กรี๊ด!!”เสียงกรีดร้องของวารินดาทำให้ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะตอกอัดความแข็งร้อนเข้าไปอย่างรุนแรง เพราะเขาอยากจะปลดปล่อยความต้องการที่มันอัดแน่นมาตลอดสองอาทิตย์ในร่างกายของเธอเสียที“อ๊าก...” วินเทอร์ร้องคำรามอย่างรุนแรง แล้วเขาก็กระแทกจังหวะสุดท้ายในร่างกายของวารินดาอย่างรุนแรง จากนั้นก็ปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่น ในร่องรักจนเธออุ่นวาบไปทั่วช่องท้องร่างใหญ่ทรุดกายทาบทับที่ร่างเล็ก พร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงกระน
“จะให้แก้จริง ๆ ไหมล่ะ” “อย่ามาประชดฉัน! คืนนี้ฉันจะลงโทษที่เธอใส่ชุดแบบนี้ออกจากบ้าน” วินเทอร์ไม่พูดเปล่า เขาทำการรั้งกางเกงขายาวของวารินดาออกอย่างรวดเร็ว จนท่อนล่างของเธอเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์อะไรมาปกปิด “อ๊ะ” “ตรงนี้ของเธอคิดถึงฉันไหม” มือหนาลูบไล้ที่โหนกนูนเด่นของวารินดาเบา ๆ จนเธอขนลุกซู่ทันที ความปรารถนาตลอดสองอาทิตย์มันเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดพวกเขาทั้งสองคนเข้าหากัน “วาริน” วารินดามองชายที่อยู่เหนือร่างของเธอกำลังลูบไล้ร่างกายสาว จนเธอหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น สัมผัสที่ไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยการเล้าโลมจนเธอรู้สึกเพลิดเพลินไปกับสัมผัสของเขา “พี่วิน” นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าคมคายที่กำลังจ้องมองร่างกายของเธออย่างหิวกระหาย เธอชอบที่เขาไม่ได้เอาอารมณ์เกรี้ยวกราดมาลงกับเธอเหมือนทุกครั้ง “คิดถึงวารินจัง...คิดถึงมากด้วย” ชายหนุ่มโน้มร่างกายลงมา แล้วซุกไซ้ใบหน้าหล่อคมคายกับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก ไม่อยากจะเชื่อว่าความปรารถนาในตัวของเธอมันจะมีมากขนาดนี้ เขาแทบไม่อยากจะห่างกายไปไหนเลย
“จะไปหรือยังวาริน ฉันง่วงแล้ว” ชายหนุ่มบอกด้วยความเบื่อหน่าย ใจจริงเขาไม่ได้อยากให้ชลธิชาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะวารินดาขอเอาไว้ อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้คนอื่นมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ “ค่ะ...ฉันไปก่อน มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า” สาวร่างเล็กบอกเพื่อน ก่อนจะถูกมือหนาของวินเทอร์จับข้อมือแล้วพาเดินออกจากบริเวณนี้ เมื่อลับร่างของทั้งสองคนดวงตาที่เศร้าหมองของชลธิชาก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ก่อนที่เธอจะทำการขบกรามของตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวินเทอร์กับวารินดาจะกลับมาพบกันอีกครั้ง และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นกว่าตอนนั้น “ทำไมฉันต้องแพ้แกทุกเรื่องวาริน!” ดวงตาของชลธิชาเป็นประกายด้วยความแค้นและความอิจฉา เธอไม่คิดว่าวารินดาจะได้กลับมาอยู่กับวินเทอร์อีกครั้ง ผู้ชายที่เธอเคยแอบมอง แอบชอบมาตลอด แต่เขากลับไม่เคยชายตาแลเธอเลย เพราะคนที่เขารักคือวารินดา ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องพักที่ถึงแม้จะดูดีมากแค่ไหน แต่มันเทียบกับห้องนอนข้างบนที่วารินดาและวินเทอร์อยู่ร่วมกันไม่ได้ ทำไมคนนั้นถึงไม่เป็นเธอ ทำไมต้องเป็นวารินดาท
“ชล...” วารินดามองเพื่อนด้วยความสงสาร แม้เธอจะเป็นสายลับ แต่ลึก ๆ แล้ววารินดาเป็นคนขี้ใจอ่อน ยิ่งกับเพื่อนและคนสนิทด้วยแล้วเธอจะยิ่งเห็นใจ เพราะพื้นฐานของหญิงสาว ไม่ได้ต้องการทำอาชีพนี้ตั้งแต่แรก แต่เพราะพ่อขอเอาไว้ เธอเลยเลี่ยงไม่ได้ “ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยกันโดนฆ่าตายเกือบหมด มีฉันคนเดียวที่รอด” มือที่จับช้อนของชลธิชาเริ่มสั่น ทำเอาวารินดามองอย่างสงสาร เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะต้องเจออะไรที่มันเลวร้ายขนาดนี้ “แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วนะ อีกไม่นานเธอจะได้กลับบ้านแล้ว” “ฉันยังไม่กลับได้ไหม” อยู่ ๆ ชลธิชาก็พูดบางอย่างออกมา จนวารินดาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเหตุใดเพื่อนถึงไม่อยากกลับบ้าน เพราะขนาดเธอยังอยากกลับบ้านเลย “เธอหมายความว่ายังไง” “ฉันขอหลบที่นี่ก่อนได้ไหม ฉันกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าฉันรอดมาได้ พวกมันจะตามฆ่าฉัน...” ชลธิชาบอกด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วมองหน้าเพื่อนรัก วินเทอร์ที่กินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทของวารินดา แล้วเขาก็พูดบางอย่างออกมาจนชลธิชาหันไปมองด้วยสายตาสั่นระริก “งั้นเธอก็บอกมาสิว่าพวก







![NightZ [III] RASCAL MAFIA](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)