Home / มาเฟีย / เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+) / บทที่ 2 ข้อเสนอการเป็นเด็กเลี้ยง (2)

Share

บทที่ 2 ข้อเสนอการเป็นเด็กเลี้ยง (2)

last update Last Updated: 2025-12-17 00:03:35

“พี่โอ๋คะ...คือ”

            “งั้นพี่กลับก่อนนะ มีอะไรโทร.หาพี่นะ เดี๋ยวโอ๋กลับก่อนนะคะคุณวิคเตอร์ยังไงฝากน้องด้วยนะคะ พอดีน้องไอเขายังใหม่กับวงการนี้” โอ๋หันมาบอกคนตัวโตที่มองกลับด้วยท่าทีนิ่งเฉยไม่ได้ตอบกลับอะไรเพียงแค่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น ตอนนี้วิคเตอร์คล้ายๆ กับผู้ชายแสนเย็นชาที่แทบไม่ได้พูดอะไร มีแค่การกระทำเท่านั้นที่เขาแสดงออกมา

            เมื่อเสียงปิดประตูสงบลงไอลดาก็รู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมาทันที จากนั้นก็ทำการยกสะโพกงอนขึ้นแล้วเขยิบห่างออกไป ถ้าต้องนั่งแนบชิดกับผู้ชายอันตรายคนนี้มีหวังเธอได้หัวใจวายก่อนแน่นอน

            “กลัวเหรอ” ขณะที่ถามคนตัวโตก็จัดการยกแก้วบรั่นดีแล้วดื่มน้ำสีอำพันในแก้วอย่างรวดเร็ว แต่สายตาคมก็มองคนตัวเล็กที่ตอนนี้หนีไปนั่งอยู่ที่มุมโซฟาแล้ว

            “คะ...คือไอ”

            “ถ้าคิดจะมาทำงานนี้ก็ใจกล้าๆ หน่อย ที่อยากทำเพราะอยากได้เงินไม่ใช่เหรอ” สิ่งที่ชายตรงหน้าบอกมันคือความจริงทุกประการ แต่จะให้ทำยังไงได้แม้แต่แฟนยังไม่เคยมีแต่กลับต้องมานั่งแนบชิดกับชายแปลกหน้าแบบนี้ไม่ให้กลัวได้ยังไง

            “ค่ะ” ใบหน้าหวานก้มงุดๆ เพราะไม่กล้าเงยมองใบหน้าหล่อเหลาที่มีสายตาที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้เป็นจุณ

            “มานั่งใกล้ๆ ฉันสินั่งไกลแบบนั้นจะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง” ในน้ำเสียงมันราบเรียบเหมือนไม่มีอะไร แต่ถ้าตั้งใจฟังดีๆ สิ่งที่เขากำลังบอกเหมือนการออกคำสั่งมากกว่า จนไอลดาต้องขยับเข้าไปใกล้ขึ้นนิดหนึ่งแต่ยังคงรักษาระยะห่างเอาไว้อย่างกล้าๆ กลัวๆ

            “คิดจะเล่นตัวอัปเงินหรือไง” ว่าจบร่างสูงใหญ่ก็ตวัดเท้าที่ไขว่ห้างลงกับพื้นจากนั้นก็ยืนขึ้นเต็มความสูง และเป็นวินาทีแรกที่ไอลดาได้เห็นรูปร่างจริงๆ ของชายหนุ่ม เขาสูงใหญ่มาก ไหล่กว้างรับกับเอวคอดแข็งแรง ถ้าเธอยืนคงสูงได้แค่ไหล่ของเขาเท่านั้น

            ร่างใหญ่เดินตรงเข้ามาหาสาวร่างเล็กที่นั่งอยู่ที่ขอบมนของโซฟา จากนั้นร่างใหญ่ก็โน้มตัวเอามือมายันกับโซฟาที่เธอนั่งทั้งสองข้างจนตอนนี้ไอลดาไม่มีทางหนีไปไหนได้

            “คะ...คือ”

            ลมหายใจสาวติดขัดเมื่อรู้สึกว่าหายใจไม่ค่อยออก ก็ชายหนุ่มเล่นมาคร่อมเธอในท่ายืนเอาไว้ทั้งตัวแบบนี้

            “คุณออกไปก่อนได้ไหมคะ พอดีฉันหายใจไม่ออกค่ะ” เสียงหวานบอกอย่างตะกุกตะกักแต่สายตาคมที่มองจ้องเขม็งมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน

            กลิ่นอาฟเตอร์เชฟ บวกกับกลิ่นบุหรี่และเหล้าจางๆ ส่งผลให้ชายตรงหน้าดูอันตรายแต่ก็น่าค้นหาในเวลาเดียวกัน กระทั่งใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนเธอหลับตาปี๋ด้วยความกลัวและคิดว่าเขากำลังจะจูบ

            แก้มเนียนรับรู้ถึงสัมผัสของปลายจมูกเขามาโดนแก้มของเธอแม้เพียงนิดเดียวแต่ทำให้ร่างกายสาวร้อนวูบวาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทำไมนะเขาถึงได้มีเซ็กซ์แอพพีลที่รุนแรงขนาดนี้

            “คิดว่าฉันจูบเธออย่างนั้นเหรอ” เสียงเข้มกระซิบบอกจนคนที่หลับตาอยู่ลืมตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจ ภวังค์ในเบื้องลึกเมื่อครู่มันลอยหายไปแล้ว

            “คะ...คือเปล่าค่ะ” ไอลดาบอกด้วยเสียงสั่นเมื่อดวงตาคมที่จ้องมองมามันช่างน่ากลัวอะไรอย่างนี้

            “กฎของการอยู่ร่วมกันข้อแรก ฉันไม่จูบกับผู้หญิงคนไหนรวมทั้งเธอด้วย” ไอลดาคิดอย่างไม่เชื่อหูว่าเขาเนี่ยนะไม่เคยจูบกับผู้หญิงคนไหน

            “ค่ะ”

            “ข้อที่สอง อะไรที่ฉันสั่งถือว่าเป็นสิทธิ์ขาด เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องหรือต่อต้านมัน” วิคเตอร์สมกับเป็นเจ้าของกาสิโนจริงๆ เพราะชายหนุ่มเย็นชาและเลือดเย็นขนาดนี้

            “หมายถึงทุกอย่างเลยเหรอคะ” ตอนนี้ไอลดาเริ่มมาคิดแล้วว่าเธอคิดถูกหรือคิดผิดที่ตัดสินใจมาทำงานนี้

            “ใช่ ทุกอย่าง แต่ถ้าเธออยากได้อะไรก็บอก เพราะถ้าเป็นเรื่องเงินฉันมีให้เธอเสมอ แต่มันก็ต้องแลกมาด้วยการที่เธอต้องทำให้ฉันพึงพอใจ ฉันไม่ชอบผู้หญิงแข็งทื่อซังกะตาย”

            “ค่ะ”

            “ข้อที่สาม เธอจะต้องกินยาคุมทุกวันห้ามลืม เพราะถ้าเธอกลายมาเป็นเด็กฉัน ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่ฉันจะต้องป้องกันเพราะมันน่ารำคาญ อีกอย่างฉันซื้อเธอมาเพราะไม่อยากไปมั่วกับผู้หญิงคนอื่นจนติดโรค”

            สิ่งที่ชายตรงหน้าบอกมันทำให้หัวใจสาวเต้นแรงเมื่อมาเฟียหนุ่มกำลังพูดถึงเรื่องอย่างว่า

            “ทำไมคุณไม่ป้องกันคะ คือมันจะ...”

            “ถ้าเธอไม่ลืมมันก็ไม่ท้องหรอกจริงไหม เพราะฉันจะบอกอะไรให้ ต่อให้ท้องเธอก็ต้องเอามันออก เพราะฉันเกลียดเด็กและไม่อยากมีลูกมากที่สุด” คำพูดที่แสนอำมหิตทำให้หัวใจสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะคนอย่างเขาคงไม่คิดจะรักเด็กต่อให้คนนั้นเป็นลูกตัวเองก็ตาม

            “ข้อต่อไป ถ้าฉันไม่เบื่อเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปหาใครทั้งนั้น เพราะถ้าฉันรู้ว่าเธอคิดแอบเล่นชู้ฉันจะฆ่าทั้งเธอและชายชู้ให้ตายไปแบบไม่มีใครรู้เลย” เสียงเข้มบอกลอดไรฟันซึ่งไอลดาคิดว่าเขาคงทำจริง จนแอบขนลุกขึ้นมาเลย

            “และข้อสุดท้าย ห้ามรู้สึกอะไรกับฉัน เพราะสิ่งที่เธอจะได้จากฉันมีแค่เงินกับเซ็กซ์เท่านั้น ถ้ามากกว่านี้เธอไปหาเอาจากคนอื่น คนอย่างฉันไม่เคยคิดจะรักใคร สิ่งที่ฉันทำกับเธอมันก็แค่เซ็กซ์เท่านั้น”

            ไอลดารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เป็นศูนย์รวมของความร้ายกาจทุกอย่างและเขาเลือดเย็นเกินกว่าที่จะรักใครเป็น ผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอไม่ควรเอาใจลงไปเล่น เพราะสุดท้ายแล้วคนที่เจ็บก็คงไม่พ้นเธอเอง

            “ค่ะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)   กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 15 การแสดงออกที่เปลี่ยนไป (2)

    เมื่อล้างจานเสร็จเรียบร้อย วารินดาก็เดินออกมา และก็เจอวินเทอร์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ซึ่งเธอไม่ได้สนใจเขาจึงเดินจ้ำอ้าวเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง แต่เสียงทุ้มกลับเรียกเธอเอาไว้ก่อน “จะไปไหน” “จะขึ้นห้องแล้ว” “ขึ้นไปทำไม” วินเทอร์ถามอย่างไม่เข้าใจว่าบนห้องมันมีอะไรทำไมเธอถึงอยากขึ้นไปนัก อีกทั้งสีหน้าที่บึ้งตึงของวารินดาทำให้เขาแปลกใจ “ง่วงค่ะ อยากไปนอน” เธอตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วจะเดินต่อไป “มาตรงนี้ ไม่ต้องขึ้น” “อะไรคะ” “เดินมาหาฉันตรงนี้วารินดา” วินเทอร์บอกอย่างออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำเมินเขาอยู่ “มีอะไรจะคุยเหรอคะ คุยมาเลยก็ได้” เธอบอกด้วยเสียงกระแทกกระทั้น และยิ่งคำพูดของชลธิชาเมื่อครู่มันทำให้เธอเริ่มคิดอะไรบางอย่างได้ “อย่ามาขัดคำสั่งฉัน ฉันบอกให้เดินมาตรงนี้!!” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ามุ่ยใส่ วินเทอร์รู้สึกไม่ชอบใจ เพราะว่าเธอกำลังทำเหมือนเมินเขาอยู่ วารินดามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็จำยอมเดินมาหาเขาที่โซฟา แต่ยังไม่ทัน

  • เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)   กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 15 การแสดงออกที่เปลี่ยนไป (1)

    “เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีด ๆ นะ” ชลธิชาแสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อน ทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังรู้สึกสะใจที่ทำให้วารินดารู้สึกแย่ได้ และหลังจากนี้เธอจะเดินหน้าเต็มที่ ความทรงจำของวินเทอร์และวารินดาไม่ค่อยดี และเธอคิดว่าถ้าทำให้ทั้งสองแตกกันอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะได้เข้าไปแทรกกลางได้อย่างเป็นผู้ชนะ “เปล่า...กินข้าวเถอะ” มือน้อย ๆ ยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปาก แต่เธอก็ปรายตามองวินเทอร์ที่เอาแต่ชมอาหารที่ชลธิชาทำอย่างไม่ขาดปาก “อร่อยจริง ๆ ฉันไม่เคยกินข้าวต้มที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” “จริงเหรอคะ...ชลดีใจจังที่คุณชอบ” “งั้นทำให้กินทุกวันได้ไหม” คำพูดที่เต็มไปด้วยเสียงที่ทุ้มนุ่มของวินเทอร์ ทำเอาวารินดาที่ฟังอยู่รู้สึกเจ็บจุกที่อก นอกจากตอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็แทบไม่เคยพูดหวาน ๆ กับเธอแบบนี้สักครั้งเดียว “ได้สิคะ” ชลธิชามองชายหนุ่มด้วยดวงตาสุกสกาว เพราะใครจะคิดว่าคนอย่างวินเทอร์อยากจะกินอาหารฝีมือของเธอทุกวัน วารินดาที่ฟังอยู่ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะไม่อยากจะพูดอะไรออกไปขัดบทสนทนาของทั้งสองคน อีกทั้งเธอไม่ต้องการให้เขามองว่าเธอกำลังรู้สึกอย

  • เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)   กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 14 ผู้อาศัยคนใหม่ (6) NC25+ จบตอน

    เขาบอกแค่นั้นก็จัดการดูดลงไปที่รอบอกอิ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เขาชอบให้ร่างกายของเธอมีแต่รอยที่เกิดจากเขาแต่เพียงผู้เดียว“เสียว...”“อยากแตกหรือยัง”ดวงตาคู่สวยปรือมองใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาหล่อมากจริง ๆ จมูกโด่งสัน รับกับปากอวบอิ่ม และสันกรามที่ส่งเสริมให้เขาดูแข็งแกร่งและดุดันมากกว่าเดิม และสายตาของเธอเห็นรอยแผลเล็ก ๆ ข้างแก้มที่เธอเคยสร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้“อื้อ...”“พี่ก็อยากแตกแล้ว...” ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็กระหน่ำรัวบทรักถี่ยิบในร่างกายสาว จนวารินดาถึงกับตาลอยด้วยความสุขสมที่เขามอบให้ ร่างบอบบางเกร็งไปหมด เมื่อไปถึงฝั่งฝันโดยมีเขาเป็นผู้นำทาง“กรี๊ด!!”เสียงกรีดร้องของวารินดาทำให้ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะตอกอัดความแข็งร้อนเข้าไปอย่างรุนแรง เพราะเขาอยากจะปลดปล่อยความต้องการที่มันอัดแน่นมาตลอดสองอาทิตย์ในร่างกายของเธอเสียที“อ๊าก...” วินเทอร์ร้องคำรามอย่างรุนแรง แล้วเขาก็กระแทกจังหวะสุดท้ายในร่างกายของวารินดาอย่างรุนแรง จากนั้นก็ปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่น ในร่องรักจนเธออุ่นวาบไปทั่วช่องท้องร่างใหญ่ทรุดกายทาบทับที่ร่างเล็ก พร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงกระน

  • เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)   กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 14 ผู้อาศัยคนใหม่ (5) NC25+

    “จะให้แก้จริง ๆ ไหมล่ะ” “อย่ามาประชดฉัน! คืนนี้ฉันจะลงโทษที่เธอใส่ชุดแบบนี้ออกจากบ้าน” วินเทอร์ไม่พูดเปล่า เขาทำการรั้งกางเกงขายาวของวารินดาออกอย่างรวดเร็ว จนท่อนล่างของเธอเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์อะไรมาปกปิด “อ๊ะ” “ตรงนี้ของเธอคิดถึงฉันไหม” มือหนาลูบไล้ที่โหนกนูนเด่นของวารินดาเบา ๆ จนเธอขนลุกซู่ทันที ความปรารถนาตลอดสองอาทิตย์มันเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดพวกเขาทั้งสองคนเข้าหากัน “วาริน” วารินดามองชายที่อยู่เหนือร่างของเธอกำลังลูบไล้ร่างกายสาว จนเธอหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น สัมผัสที่ไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยการเล้าโลมจนเธอรู้สึกเพลิดเพลินไปกับสัมผัสของเขา “พี่วิน” นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าคมคายที่กำลังจ้องมองร่างกายของเธออย่างหิวกระหาย เธอชอบที่เขาไม่ได้เอาอารมณ์เกรี้ยวกราดมาลงกับเธอเหมือนทุกครั้ง “คิดถึงวารินจัง...คิดถึงมากด้วย” ชายหนุ่มโน้มร่างกายลงมา แล้วซุกไซ้ใบหน้าหล่อคมคายกับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก ไม่อยากจะเชื่อว่าความปรารถนาในตัวของเธอมันจะมีมากขนาดนี้ เขาแทบไม่อยากจะห่างกายไปไหนเลย

  • เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)   กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 14 ผู้อาศัยคนใหม่ (4)

    “จะไปหรือยังวาริน ฉันง่วงแล้ว” ชายหนุ่มบอกด้วยความเบื่อหน่าย ใจจริงเขาไม่ได้อยากให้ชลธิชาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะวารินดาขอเอาไว้ อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้คนอื่นมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ “ค่ะ...ฉันไปก่อน มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า” สาวร่างเล็กบอกเพื่อน ก่อนจะถูกมือหนาของวินเทอร์จับข้อมือแล้วพาเดินออกจากบริเวณนี้ เมื่อลับร่างของทั้งสองคนดวงตาที่เศร้าหมองของชลธิชาก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ก่อนที่เธอจะทำการขบกรามของตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวินเทอร์กับวารินดาจะกลับมาพบกันอีกครั้ง และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นกว่าตอนนั้น “ทำไมฉันต้องแพ้แกทุกเรื่องวาริน!” ดวงตาของชลธิชาเป็นประกายด้วยความแค้นและความอิจฉา เธอไม่คิดว่าวารินดาจะได้กลับมาอยู่กับวินเทอร์อีกครั้ง ผู้ชายที่เธอเคยแอบมอง แอบชอบมาตลอด แต่เขากลับไม่เคยชายตาแลเธอเลย เพราะคนที่เขารักคือวารินดา ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องพักที่ถึงแม้จะดูดีมากแค่ไหน แต่มันเทียบกับห้องนอนข้างบนที่วารินดาและวินเทอร์อยู่ร่วมกันไม่ได้ ทำไมคนนั้นถึงไม่เป็นเธอ ทำไมต้องเป็นวารินดาท

  • เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)   กับดับร้ายลงทัณฑ์รัก - บทที่ 14 ผู้อาศัยคนใหม่ (3)

    “ชล...” วารินดามองเพื่อนด้วยความสงสาร แม้เธอจะเป็นสายลับ แต่ลึก ๆ แล้ววารินดาเป็นคนขี้ใจอ่อน ยิ่งกับเพื่อนและคนสนิทด้วยแล้วเธอจะยิ่งเห็นใจ เพราะพื้นฐานของหญิงสาว ไม่ได้ต้องการทำอาชีพนี้ตั้งแต่แรก แต่เพราะพ่อขอเอาไว้ เธอเลยเลี่ยงไม่ได้ “ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยกันโดนฆ่าตายเกือบหมด มีฉันคนเดียวที่รอด” มือที่จับช้อนของชลธิชาเริ่มสั่น ทำเอาวารินดามองอย่างสงสาร เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะต้องเจออะไรที่มันเลวร้ายขนาดนี้ “แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วนะ อีกไม่นานเธอจะได้กลับบ้านแล้ว” “ฉันยังไม่กลับได้ไหม” อยู่ ๆ ชลธิชาก็พูดบางอย่างออกมา จนวารินดาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเหตุใดเพื่อนถึงไม่อยากกลับบ้าน เพราะขนาดเธอยังอยากกลับบ้านเลย “เธอหมายความว่ายังไง” “ฉันขอหลบที่นี่ก่อนได้ไหม ฉันกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าฉันรอดมาได้ พวกมันจะตามฆ่าฉัน...” ชลธิชาบอกด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วมองหน้าเพื่อนรัก วินเทอร์ที่กินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทของวารินดา แล้วเขาก็พูดบางอย่างออกมาจนชลธิชาหันไปมองด้วยสายตาสั่นระริก “งั้นเธอก็บอกมาสิว่าพวก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status