บทที่3 ขี้เมากลัวเลือด

"แอลแม่กับพ่อไปกินเหล้าบ้านลุงโจนะเดี๋ยวเที่ยงคืนกลับมา กับข้าวอยู่ในตู้ถ้าออกไปข้างนอกปิดประตูด้วย "

" ค้าบ "

คุณแม่ของแอลชื่อโอ๋พ่อชื่ออ้วนอายุสี่สิบห้าปีเท่ากันเรียนจบปวส.ช่างกลมาเหมือนกันทำงานที่เดียวกันแต่งงานมีลูกเหมือนคนปกติทั่วไป

พ่อกับแม่แอลเป็นคนตลก กวน ดื่มเหล้าเก่ง รักสนุกไม่คิดเล็กคิดน้อยเหมือนกันกับแอล

ครอบครัวมีกันสามคนพ่อแม่ลูกบ้านนี้เกือบจะมีลูกสาวอีกคนแต่แม่แท้งน้องตอนอายุครรภ์ยังน้อยเพราะทำงานมากไป

ไม่รู้ทั้งบ้านเป็นคนคิดน้อยเกินไปหรือเปล่าที่เพิกเฉยกับการสูญเสียหันไปหาแอลกอฮอลล์แทนการนั่งจมปลักเสียใจกับเรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้นจนกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำครอบครัวนี้ แทบจะไม่มีใครเคยเห็นครอบครัวนี้เศร้าโศกตีโพยตีพายกับทุกปัญหาที่เกิดขึ้น

เพราะทุกปัญหามันจบลงที่การดื่ม...

ระเเวกบ้านเเอลทุกคนดื่มเหล้าสูบบุหรี่ร้องคาราโอเกะกันทุกวันจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่ไม่ทำไม่ได้

การเห็นพ่อแม่ตาปรือเดินเซเข้าบ้านมาคือความปกติที่สุดแล้ว ถ้ามากกว่านั้นคือการหัวเราะเสียงดังร้องเพลงเจี๊ยวจ๊าวก่อนจะเงียบเพราะหลับไป

แอลเคยถามพ่อว่ารักแม่ได้ยังไงขี้เมาตั้งแต่สาวยันแก่ พ่อพูดมาคำนึงว่า

หลงรักตอนแม่ดื่มเหล้ามันดูจริงใจที่สุดแล้ว

ฟังดูโรแมนติกแปลกๆ ดีและแอลก็เห็นดีเห็นงามด้วย การจะชอบใครให้ดูตอนดื่มเหล้าว่าเข้ากันได้ไหมเพราะคนปกติมันดูไม่ออกเลยว่าตัวตนที่แท้จริงเป็นยังไง

แต่ถ้าได้ดื่มจนเมาเมื่อไหร่แล้วละก็ไม่มีทางที่จะกดปีศาจในตัวเองไว้ได้ การเผยธาตุแท้ออกมาทำให้การตัดสินใจว่าเราจะคบคนคนนี้ต่อหรือไม่ง่ายขึ้น

" ปีนึงแล้วเนอะที่เราเรียนจบมาทำงานไวชะมัดยังคิดถึงมหาลัยอยู่เลย "

จอนเด็กหนุ่มตาโตในชุดเสื้อฮาวายลายสัปปะรดกางเกงยีนส์ขาดสีดำนั่งจิบเหล้าเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งเหม่อมองท้องทะเลในร้านเหล้าริมหาดบางแสนแห่งใหม่

" เออ ไวชนิดที่ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนเลยทั้งที่หาเงินเองได้ ก็ยังไม่มีตังเก็บ "

บีเอ็มก็เช่นกันเขาใส่เสื้อฮาวายผ้าพลิ้วลายดอกชบากับกางเกงผ้าใส่สบายพูดสัมทับขึ้นมาอีกคน

" ก็ปกติปะว้ะ หรือมีใครรวยในหนึ่งปี ทำงานโรงงานนะเว่ย ~ไหนจะซื้อบ้านซื้อรถแต่งงานมีลูกเอาที่ไหนมารวยวะ "

หัวหน้ากลุ่มอย่างแอลที่สวมเสื้อฮาวายมีสีสันกว่าใครเพื่อนกับกางเกงยีนสีฟ้าตัวหลวมขาดเข่ารินเหล้าเพิ่มอีกแก้วจรดปากขึ้นดื่ม หยิบถั่วขึ้นมาเคี้ยวกินแกล้มอย่างไม่รู้สึกรู้สากับความเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ย่ำอยู่กับที่มาแรมปี

" แต่ไอ้บอมลูกป้าข้างบ้านที่เรียนหมอมันดูรวยขึ้นกว่าพวกกูอีกนะเว่ย ~ ถึงจะแก่กว่าสองปีเรียนจบทีหลังพวกเราอีกแต่มันทำงานแค่ครึ่งปีแม่งก็ได้รถยนต์ละ ทำไมกูยังขี่มอไซค์ดรีมสมัยเรียนมหาลัยอยู่เลย "

"มึงไอ้บีเอาเงินไปเติมเกมส์ ส่วนมึงเอาเงินไปเปย์แมวหมดไงไอ้จอนไม่น่าถาม "

บีเอ็มหยิบถั่วมาปาใส่จอนอย่างนึกสนุกในความเหมือนแมวขึ้นทุกวันๆ ของเพื่อน

"มึงก็ไม่มีไอ้แอล เอาตังไปแดกเหล้าหมด! มึงเงินเดือนมากกว่าพวกกูตั้งสองพันแมวก็ไม่เลี้ยงเกมส์ก็ไม่ค่อยเติม ไม่เห็นใช้เงินถึงเดือนต่อไปสักทีกู้กินตลอด"

จอนปาถั่วเล่นกับบีเอ็มจนแอลดึงจานถั่วมากอดไว้นี่มันกับแกล้มนะเอามาเล่นทำไม

"แปลกตรงไหนวะใครๆ ก็ทำกันหัวหน้ากูยังยืมเลย "

แอลพูดด้วยท่าทางสบายๆ กินเหล้าทีกินถั่วทีทั้งที่พึ่งกลางเดือนเงินจะหมดอีกแล้ว

"โว๊ะ! วงจรอุบาท "

ทั้งสามมักจะคุยเรื่องเงินเรื่องงานเรื่องเกมส์แต่ไม่คิดเป็นจริงเป็นจังว่าอนาคตควรจะเป็นยังไง

ยังคงใช้ชีวิตวัยรุ่นเต็มที่กับการดื่มกินขี่รถเล่นพากันไปเดินตลาดเดินห้างไปเทศกาลงานครึกครื้นไม่เก็บเงินเผื่อวันข้างหน้าเลยแม้แต่บาทเดียว

"เออพูดถึงหมอต้องพาพ่อไปหาหมอว่ะ "

จอนนึกขึ้นมาได้ว่าพรุ่งนี้หมดนัดเช็คสภาพตับกับโรงพยาบาลที่พ่อทำประกันสุขภาพไว้

" พ่อมึงเป็นอะไรไอ้จอน? "

"ไขมันพอกตับ "

"พ่อมึงก็กินเหล้าเก่งบอกแกระวังจะตกน้ำตอนไปเอาปลาท่าเรือด้วย "

"เออแม่คอยดูๆ อยู่ "

"ค่าหมอไม่แพงเหรอวะรักษาเกี่ยวกับตับ "

"แพงแต่เค้าทำประกันไว้ไง โรงบาลใหม่แต่ดีใกล้หาดด้วยนะถ้าเเบบต้องรอนานๆ เราไปปูเสื่อแดกเหล้าตรงหาดได้เลย "

"เออเข้าท่า แต่บ้านกูไม่เห็นมีใครทำประกันสักคน "

"บ้านมึงมันเละเทะสุดละแอล เรื่องเงินเรื่องสุขภาพอ้ะ ไม่เคยไปตรวจอะไรกันหรอกกินแต่ยาพารา กูว่าสมัครประกันสุขภาพพ่วงอุบัติเหตุให้มึงด้วยดีกว่าโรงบาลเดียวกับพ่อกูเนี่ย จะจ่ายรายเดือนหรือรายปีก็ได้สมัครง่ายอนุมัติวันเดียวอายุน้อยไม่ต้องตรวจสุขภาพไม่ต้องสำรองจ่ายเองด้วย "

"มึงเป็นคนขายประกันเหรอไอ้จอน~ใครมันจะโชคร้ายเข้าโรงบาลตลอดวะบ้าบอ "

"มึงไงไอ้ควายแอล แผลเต็มตัว!"