บทที่10 อลวลอลเวง

เช้าวันถัดมา

ปึง ปึง ปึง

"ไอ้เอ ไอ้เอ อยู่ข้างในรึเปล่าเปิดประตูให้กูหน่อย ~"

บอมที่พึ่งสร่างเมาจะเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าห้องตนเองแปลกใจนิดหน่อยที่ห้องล็อคเลยเคาะประตูเรียกเพื่อนที่รถยังจอดอยู่แต่หายตัวไปตั้งแต่ช่วงเย็นของเมื่อวานเศษซากอารยธรรมข้างล่างเละเทะจนต้องเก็บกวาดทั้งที่ยังแฮงค์คนเดียวเพราะคนอื่นเมาหลับกันหมด

เมื่อเคาะเรียกเเล้วไม่มีใครมาเปิดจึงเดินเข้าห้องพี่สาวไปหยิบกุญแจสำรองมาไขห้องของตน

เนื่องจากบ้านของตนมีห้องไม่กว้างเปิดเข้าไปเดินไม่กี่ก้าวก็เห็นเตียง คุณหมอหนุ่มตัวเล็กเอามืออุดปากตาถลนทันทีที่เห็นว่าเพื่อนหมอตัวโตอยู่ในห้องเขาจริงๆ แต่อยู่ในสภาพที่เรียกว่าผ่านสมรภูมิรบฟันดาบกับรุ่นน้องตัวผอมหน้าตากวนตีนตาเยิ้มตลอดเวลานั่นด้วยกันสองต่อสอง

เอาแล้วงานหยาบ!!

สภาพทั้งคู่คือเปลือยนอนกางแข้งกางขาหันหน้าไปคนละทางผมเผ้ายุ่งเหยิง ตัวขาวๆ ของคนทั้งคู่มีแต่รอยดูดรอยข่วน

คนที่ไอ้เพื่อนหมอตัวดีกัดเค้าตลอดเวลา คนที่เพื่อนดวลเหล้าด้วย คนที่ยกนิ้วกลางให้กันตลอด

พวกมึงผิดผีกันแล้ว! แย่แน่ๆ ทำไงดี

ปลุกเพื่อนก่อนแล้วกัน

"ไอ้เอ ไอ้เอตื่น "

"อือ~"

"ลุกก่อนมึง ไอ้เชี่ยเมาเหมือนหมาเลยมึงแม่งกูไม่คิดว่ามึงจะเอาไม่เลือกขนาดนี้ ไอ้สัดแล้วก็ขึ้นมาเอากันบนห้องกูด้วนนะ ไอ้เอ! "

"อะไรของมึงไอ้บอม? "

"มึงดูนั่น! ข้างๆ มึงมันน้องแอลซ่า มึงเอากะน้องมันตอนเมา มันลุกมากระทืบมึงแน่! "

"อ๋อ~เออ กูกลับบ้านละเดี๋ยวเอามันไปด้วย ฝากเก็บห้องด้วยนะเดี๋ยวเลี้ยงเหล้าวันหลัง "

แม่งพูดจบก็ลุกใส่แค่กางเกงของมันกับเด็กแอลแล้วหอบหิ้วกันออกไปเหมือนพ่ออุ้มลูกห้าขวบเข้าเอว เสียงรถมันขับห่างออกไปนานแล้วแต่ห้องกูเละมาก พวกมึงแม่งเอากันท่าไหนให้มันยับเยินขนาดนี้แถมยังอุตส่าทิ้งบ็อคเซอร์ไว้ให้ดูต่างหน้าตั้งสองตัว

ไอ้พวกนี้!

แล้วกูจะตอบเพื่อนมันยังไงถ้าพวกมันตื่นแล้วถามหาน้องแอลซ่าที่โดนกระซวกเละขนาดนั้น

บ้าบอชิบเป๋งเลยไอ้เอ

"พี่ พี่หมอ พี่บอม "

พอเปิดม่านก้มมองด้านล่างจึงเห็นเด็กตัวสูงเกาะรั้วเรียกตนเองอยู่ โอ๊ะเสียงคุ้นๆ อ้าวเอ็มจีน้องไอ้บีเอ็มนี่หว่า

"เอ็มว่าไง? "

"ไอ้พี่บีมันอยู่ที่นี่มั๊ยครับ? "

"อยู่ครับอยู่ เมาหลับอยู่ชั้นล่าง "

"พี่เปิดประตูให้ผมหน่อยผมจะลากมันเข้าบ้าน "

"โอเคแปปนึงนะ "

เอ็มจีน้องไอ้บีเอ็มเป็นเด็กอายุสิปแปดที่ไม่เหมือนเด็กมัธยมปลายเพราะดูมีความคิดมากกว่า นิ่งกว่าดูพึ่งพาได้มากกว่าพี่ชายขี้เมาของมันมาก

เอ็มจีเป็นเด็กเรียบร้อยมีสัมมาคารวะพูดเพราะชอบเอากับข้าวที่ทำเองมาแบ่งให้ เรียกพี่หมอบอมตลอด หน้าตาหล่อเหลาตัวสูงใหญ่ไม่ขี้ก้างเหมือนคนพี่ ดูมีสเหน่ห์มาก

น้องเอ็มเข้ามาช่วยเก็บกวาดบ้านที่รกเละเทะจากฝีมือขี้เมาทั้งห้าอย่างขยันขันแข็งทั้งที่ตนเองไม่ได้กินด้วยแม้แต่น้อย

น้องไม่ชอบดื่มเหล้าไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขเลย เป็นเด็กเรียน เป็นนักกิจกรรม ที่มักจะได้แผลเล็กน้อยมาตลอดจากการล้มถลอกเลือดไหลยามเล่นกีฬา

ที่รู้ดีเพราะน้องชอบมาถามว่าพี่หมอบอมมียาล้างแผลมั้ยครับ มีสำลีเช็ดแผลมั้ยครับ บ่อยครั้งและทุกครั้งตนก็จะเสนอตัวทำแผลให้ด้วยความเอ็นดู

เอ็มจีตัวใหญ่กว่าเขามากเรียกว่าน้องๆ ไอ้หมอเอร่างควายนั่นก็ว่าได้ เพราะชอบเล่นกีฬาจึงดูบึกบึนสมชายชาตรี ต่างจากพี่ที่สูงแต่ผอมกระหร่องอย่างบีเอ็ม

ในระหว่างที่ทำความสะอาดด้านบนห้องตัวเองเอ็มจีช่วยถูห้องให้อยู่เห็นบ็อคเซอร์เปียกกองอยู่จึงถามขึ้นมา

"แฟนพี่บอมมาเหรอครับ? "

"ห๊ะ? เอ็มว่าอะไรนะ? "

เอ็มจีถามอีกครั้งพร้อมชี้ไปที่บ็อคเซอร์ต่างขนาด ตรงมุมหนึ่งของห้องที่เตรียมเอาไปลงถังซักคืนเพื่อน

"แฟนพี่บอมมา..นอนที่นี่เหรอครับ?"

"อ๋อ~เปล่า พี่มีแฟนที่ไหนล่ะ นั่นของเพื่อนพี่ไอ้หมอเอไงกับของเด็กมันน้องแอลซ่า ~"

"อะไรนะครับพี่หมอเอกับแอล...พี่แอลเพื่อนบีเอ็มน่ะเหรอครับ? "

นอกจากเขาแล้ว น้องเอ็มจีก็ฉลาดพอจะรู้ว่าแอลที่บอกมันก็มีอยู่แอลเดียว ที่ไปไหนมาไหนกับพี่ชายตนเองตลอด แถมตอนนี้ก็ไม่เห็นหน้าแดงๆ ของพี่มันอยู่ตรงนี้ด้วยทั้งที่เพื่อนสนิทสองคนยังนอนเป็นผักต้มอยู่ข้างล่าง

บอมรีบเข้ามาตะครุบปิดปากเอ็มจีทันทียื่นนิ้วจ่อที่ปากเป็นสัญญาณว่าอย่าพูดดัง กลัวคนอื่นจะรู้ว่าเพื่อนสนิทหมอเอาไม่เลือกเผลอไปเด้าอันธพาลขี้เมาเข้าแล้ว ชื่อเสียงต้องป่นปี้แน่ถ้าใครรู้

"เอ็มอย่าบอกใครนะ อย่าบอกบีเอ็มนะพี่ขอ รับปากกับพี่สิ "

"เค้าทำกัน...โดยที่ไม่ได้คบกันเหรอครับ?"

หมอบอมทำสีหน้าลำบากใจพร้อมกับพยักหน้าหงึกหงักเด็กฉลาดอย่างเอ็มจีหีวไวกับทุกเรื่องจริงๆ

ทั้งคู่ช่วยกันเก็บกวาดบ้านจนเรียบร้อยมานั่งพักกินข้าวกันสองคนด้วยฝีมือของเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่า

"พี่บอมเอ็มมีเรื่องจะปรึกษา "

"อื้อ~เอ็มมีอะไรว่ามาสิ?"

"ผมว่า..ผมกำลังตกหลุมรักคนคนนึง "

"ว้าว~เด็กเรียนอย่างเอ็มพูดถึงเรื่องความรักเป็นด้วยพี่แปลกใจจริงนะเนี่ย ใครกันน้าผู้โชคดีคนที่เอ็มผู้แสนจะเพอร์เฟคตกหลุมรัก "

"พี่ว่าผมดีพอจะรักใครสักคนไหมครับ? "

"โถ่เอ้ยเด็กน้อย~ทุกคนไม่ดีเลิศเลอขนาดนั้นหรอกแต่ทุกคนมีความรักได้ จริงๆ"

"แล้วทำไมพี่บอมไม่มีแฟนละครับ? "

"ก็เอ่อ..พี่ยังไม่พร้อมพี่พึ่งเรียนจบมาทำงานยังไม่ถึงปีเลยจะรีบมีไปทำไม "

"แล้วพี่บอมชอบคนแบบไหนเหรอครับ? "

"ชอบแบบ...ที่ทำให้พี่เลิกกินเหล้าเเลิกรั่วได้ละมั้งฮ่าฮ่าฮ่า "

"..อ้อ ~พี่บอมไปตีแบตกัน "

"ห๊ะ? "