บทที่7 ซี้กะโรงบาล

ไอ้หมอบอมโทรหาคุณ

"เอ~ออกกะไปกินเหล้าบ้านกูพี่เบไม่อยู่ไปหาแม่ที่สวนระยองสามวัน "

"เออ "

หมอบอม แซฟไฟร์ บุญเรือง (Bombay Sapphire เหล้าบริสุทธ์ตระกูลจินที่กลั่นถึงสามครั้งจนมีสีฟ้าอ่อน)

อายุยี่สิบห้า คุณชายหมอหน้ายิ้มฉายาเทวดาของคนไข้ทำงานในโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งในเขตแหลมฉบังเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับเอ  จบมาก่อนเอนิดหน่อยแต่ต้องทำงานให้รัฐเพราะใช้ทุนเรียน หน้ายิ้มแย้มแสนใจดีนั้นหลอกตาใครๆ ได้สนิทเพราะบอมก็เป็นหนึ่งในเพื่อนดื่มของหมอเอ

หมอบอมมีพี่สาวหนึ่งคนชื่อเบอายุสามสิบปีทำงานเป็นพนักงานฝ่ายบุคคลในบริษัทผลิตอะไหล่รถยนต์ในนิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง มีพ่อแม่อยู่จังหวัดระยองทำสวนผลไม้หลายชนิดบนเนื้อที่สิบไร่

"น้องสาวคนสวยไปไหนมาจ๊ะกินเหล้ากับพี่ม๊ายเดี๋ยวเพื่อนพี่เลี้ยงฮ่าฮ่าฮ่า "

"หูย~เซ็กซี่จังเลยค้าบป้าสนใจมาเลี้ยงเหล้าผมมั๊ยค้าบ "

"น้องน่ารักจังเลยมาคนเดียวเหรอค้าบ~"

ผั่วะ!

"ไอ้บอมไอ้บ้านั่นเด็กผู้ชายตัวนิดเดียวขี่รถสามล้อถีบเล่น มึงนี่เมาแล้วเรื้อนชะมัด เดี๋ยวแม่เด็กตามมากระทืบหรอก "

"อ้าว~เหรอกูว่าน่ารักดี กูแซวเล่นเฉยๆ ป้ะวะมึงจะจริงจังขนาดนี่เพื่อ? ตบหัวกูมาได้ผมยุ่งหมด "

ตอนหมอบอมเมาจะเผยตัวตนอีกด้านที่เป็นคนติ๊งต๊องแซวชาวบ้านไปทั่ว รั่ว หลุดลุ่ย หมดมาดคุณหมอหนุ่มผู้เรียบร้อยพูดน้อยน่ารักเหมือนตอนอยู่ที่โรงพยาบาล

ส่วนหมอเอผู้ชายที่ปกติหน้าดุ ห้าว พูดตรง เป็นคนแรง แต่พอดื่มเหล้าจะกลายเป็นคนพูดเพราะประเหลาะเอา...ก็เอาแบบ..เรื่องอย่างว่านั่นแหละ

หูตาแพรวพราว มีเสน่ห์ดึงดูดขึ้นมาทันที ถ้าออกไปดื่มที่ร้านมักจะมีการสานสัมพันธ์ชั่วคืนแทบทุกครั้ง จนบอมต้องชวนดื่มที่บ้านเพราะเพื่อนจะได้ไม่หายไปไหน จะได้นั่งคุยกันได้นานๆ ถ้าเกิดว้อนก็ไปชักว่าวในห้องน้ำเลยจ้ะพ่อ~แต่มึงห้ามหาย

"อ้าว~ไอ้บอมทำไมวันนี้แดกเหล้าที่บ้านได้พี่มึงไม่อยู่เหรอ? "

บีเอ็มเอ่ยทักเพื่อนข้างบ้านที่มองข้ามรั้วไปเห็นคนสองคนนั่งกินเหล้าในเช้าวันเสาร์วันหยุดหมอ ที่พึ่งออกกะกันมาพร้อมกับกับแกล้มเต็มโต๊ะ

"เออ มาแดกด้วยกันดิ่ "

บอมยกมือทักทายรุ่นน้องที่ไม่เรียกกันว่าพี่สักครั้งความที่โตมาพร้อมๆ กันแก้ผ้าเล่นน้ำในบ้านกันบ่อยๆ แต่พอโตขึ้นก็เลิกทำแบบนั้นไป

"เพื่อนกูมาพอดีกูถามพวกมันก่อนกูว่าจะเล่นเกมส์กันก่อนจะกินเหล้านะ "

"มากินด้วยกันเยอะๆ สิสนุกดี "

บีเอ็มหันไปเห็นสองเพื่อนซี้ขี่มอเตอร์ไซค์สีชมพูมาจอดหน้าบ้านจึงเอ่ยถามทันที

"ไอ้แอล ไอ้บี กินเหล้าบ้านไอ้บอมกันพี่มันไม่อยู่มึงดูอาหารบนโต๊ะแม่งดิ่มีแต่ดีๆ ไปกินของฟรีกัน? "

บีเอ็มกระซิบกระซาบกับเพื่อนตัวขาวพร้อมกับมองเหล้าและอาหารตาเป็นมัน ก็แหงแหละตั้งแต่พ่อแม่แอลผลัดกันเข้าโรงพยาบาลเงินที่ใช้กันเดือนชนเดือนยิ่งติดลบจนอดอยากปากแห้ง  กินได้แต่เหล้าขาวกับอาหารฝีมือเพื่อนที่หมายังไม่อยากจะแดกแต่ก็ต้องกินประทังชีวิต

วันนี้อุตส่าจะมากินอาหารฝีมือเอ็มจีน้องไอ้บีเอ็มมันก็ยังไม่กลับจากเล่นกีฬา  ดันมาเจอเพื่อนบ้านข้างๆ ทักซะก่อน

ยังไม่ทันได้คำตอบจากคนหน้าบ้าน ทันทีที่เห็นหน้ากันระหว่างหมอหนุ่มร่างหนากับคนไข้ขี้ก้างที่หน้าแดงตลอด  เวลาต่างฝ่ายจึงต่างชี้หน้ากันประมาณว่า แม่งเจอหน้ามันอีกแล้ว

"อ้าว~น้องแอลซ่าไม่เจอหน้าหลายวันผมกลางกบาลขึ้นรึยังคะฮ่าฮ่าฮ่า "

หมอเอพอเหล้าเข้าปากไปหลายแก้วเริ่มยิ้มตาเยิ้มเห็นคนที่ตนส่งแชทไปกวนทุกวันแล้วรู้สึกหมั่นเขี้ยวคันไม้คันมืออยากกวนตีน จึงโบกมือเรียกคนตัวขาวหน้าแดงที่น่าจะดื่มมาบ้างแล้วเหมือนกัน

"อ้าว~ไอ้เอมึงรู้จักน้องๆ นี่ด้วยเหรอ?"

"รู้จักดิสนิทกั๊น~เนี่ยสามหนุ่มสามมุมทำงานที่เดียวกับพี่มึงอ้ะไอ้บอม น้องสองคนนี่ไม่ค่อยเท่าไหร่แต่น้องที่ใส่หมวกปิดผมที่พึ่งขึ้นมานั่นนะซี้กัน "

หมอหนุ่มชี้ไปที่อีกคนที่ยืนสวมหมวกสีขาวปิดบังผมที่ถูกโกนไปเมื่อครั้งก่อน

แอลหาสารพัดวีธีให้ผมมันงอกเร็วทั้งแชมพูมะกรูดของแม่ยาเร่งผมยาวต่างๆ นาๆ ดีนะเป็นคนผมดกดำยาวไว ยืนเท้าเอวมองคนที่ใช้นิ้วกลางชี้มาที่ตนแต่บอกว่าสนิทกัน?

"ซี้กับผีอะไรวะใครจะอยากไปสนิทกับมึงไอ้หมอฟัค!.. ไอ้บีกูไม่อยากไปนั่งแดกกับมันกูจะไปเล่นเกมส์ "

แอลยกนิ้วกลางทักทายคุณหมอสุดหล่อกลับเช่นกันหนึ่งทีพร้อมกับหันไปหาเพื่อนเพื่อจะเดินเข้าบ้านไปเล่นเกมส์ แต่ทั้งบีเอ็มและจอนรั้งแขนเพื่อนไว้เพราะเห็นหมอบอมกำลังตักยำแซลมอนกินอย่างน่าเอร็ดอร่อยอยู่

"ป๊อดเหรอน้อง คออ่อนรึเปล่าแอลซ่า ที่เมามาโรงพยาบาลบ่อยๆ เพราะกินแค่ขวดเดียวก็เมารึเปล่าน๊า ไม่สมชื่อหัวหน้าแก๊งเลย "

คุณหมอหนุ่มรู้ดีว่าควรจะพูดอะไรให้คนหัวร้อนอยู่เล่นกับตน คนบ้าอะไรแค่เห็นหน้าแดงๆ ตาเยิ้มๆ เดินขาโก่งเซไปเซมาก็ขำแล้ว

"มึงท้ากูอ่อไอ้หมอฟัค มึงรู้จักกูน้อยเกินไปมาดวลเหล้ากับกูเลยมึงมา! "

คนตัวบางเดินปรี่เข้าบ้านอีกหลังโดยไม่ต้องรอเพื่อนฝูงทำเอาคุณหมอหนุ่มยักคิ้วหลิ่วตาหัวเราะชอบใจที่ยั่วคนบางคนได้ แต่ก็เข้าทางเพื่อนทั้งสองเช่นกันที่ทั้งอยากกินเหล้าแพงและกับแกล้มแพงบ้านนี้

"เเอลใจเย็นๆ นั่นหมอประจำมึงเลยนะเว้ยถ้าหมอไม่รับทำแผลมึงแล้วใครจะทำวะไม่มีใครรับมือตอนมึงเมาไปโรงบาลได้เท่าหมอฟัคอีก แล้วนะเว้ย

จอนที่มาถึงก็จัดการอาหารตรงหน้าเป็นอย่างแรกพร้อมพูดปลอบเพื่อนให้สงบศึกกับคู่อริสักวันเพราะอาหารตรงนี้ดีมาก

"ผมชื่อหมอเอครับน้อนน้อน ~"