บทที่2 ขี้เมาชื่อแอล

ณ โรงพยาบาลพัทยาริมหาด

"หมอเอคะพี่รบกวนหน่อยค่ะ มีคนไข้เมารถล้มสามคน คนนึงต้องเย็บเพราะหัวแตกหมอช่วยดูให้อีกเคสเดียวนะคะ อีกสองคนไม่ต้องเย็บพี่กับผู้ช่วยต้องคอยจับทำแผลค่ะ

"เอ่อ..เมาเหรอครับ ..ก็ได้ครับ "

หมอหนุ่มร่างหนานามว่าเอถูกรั้งให้หยุดด่วนในขณะที่กำลังจะออกเวรในช่วงเช้ามืดทั้งที่เป็นวันเงินออก ตนก็อยากดื่มฉลองกับเพื่อนเหมือนกันอุตส่าจะรีบไปต้องมาเสียเวลากับขี้เมาที่ไม่รู้จักรับผิดชอบตัวเอง ดีนะไม่ไปชนคนอื่นเขาเข้า

"คนไข้..คนไข้ครับ "

หมอหนุ่มเรียกคนตัวสูงผอมผมเผ้ายุ่งเหยิงหัวแตกเลือดโชกชโลมเปื้อนไปครึ่งหัว ไหลลงมาเปื้อนหน้าเกรอะกรังทั้งเลือดทั้งฝุ่นจนดูไม่ออกว่าหน้าตาดั้งเดิมเป็นอย่างไร

ผู้ป่วยขี้เมานอนหนุนมือประสานท้ายทอยอยู่หลังหัว ยกเท้าขึ้นไขว่ห้างราวกับมานอนกินลมชมวิวริมทะเลทั้งที่กางเกงยีนส์ขาดยาวไปจนถึงบ๊อกเซอร์สีส้มแสบตา อย่างสบายอารมณ์.. เป็นภาพที่ทำเอาคนมองอย่างหมอหนุ่มคิ้วกระตุกให้กับความกวนบาทาของคนตรงหน้า

"ใครเป็นไข้วะ? นี่หัวแตกค่าหมอ หัวแตกไม่ได้เป็นไข้ มึงใช่หมอมั้ยเนี่ยยยย! เพื่อนกูไปไหนหมดวะห่าเอ๊ย! รถล้มจนได้บอกแล้วให้กูขับ ๆ "

คนเมาที่ถูกเรียกพยายามถ่างตาปรือของตนขึ้นมาพูดด้วยสติสตังไม่เหมือนเดิมแต่ความปากเก่งนั้นมีล้นเหลือ สามารถต่อปากต่อคำกับบุคลากรทางแพทย์ผู้รักษาตนได้ปาวๆ จนคนร่างหนาส่ายหัวเอือมระอาก้มดูประวัติคนไข้ในแฟ้มที่ได้มาพลาง ๆ

นายอาลิซ ดวงกมล อายุยี่สิบสาม ชัดเลยว้อดก้าในดวงใจ บ่งบอกความชอบของพ่อแม่บ้านนี้ได้เลยนะเนี่ย เค้าคิดอะไรอยู่ถึงตั้งชื่อลูกแบบนี้ หมอหนุ่มแอบขำกับชื่อแอลกอฮอล์ที่ตนเองรู้จักดีเพราะเป็นคนชอบดื่มเช่นกัน  แต่คงไม่มากเท่าหมอนี่ อายุยังน้อยแต่ทำตัวเละเทะสุดๆ

"คนไข้อยู่นิ่งๆ หน่อยหมอต้องเช็ดเลือดเย็บปิดปากแผล "

คนร่างหนาตระเตรียมสวมถุงมือใช้ทิชชู่เปียกเช็ดฝุ่นตามเส้นผมใบหน้าลำคอให้ลวกๆ โดยมีมือคนเมาผลักยันไว้ตลอดเพราะกลัวหมอทำแรง จนนายแพทย์หนุ่มต้องจับตรึงข้อมือทั้งสองของเด็กปากดีไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วเช็ดทำความสะอาดบาดเเผลให้

"อ้อ~ เป็นหมอนี่เองแล้วก็ไม่บอกปากอมขี้อะไรไว้อยู่ด้าย ~อย่าทำแรงนะหมอ! นี่ไม่ชอบความเจ็บปวด ถ้าทำเจ็บนะกระโดดถีบจริง ๆ ด้วย~น้าค้าบ "

คนเมาถูกเช็ดหน้าเช็ดตาปัดผมยาวบดบังใบหน้าออกดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อยทั้งที่จริงๆ แล้วหน้าตาเรียกว่าดูดีก็ว่าได้

ตาโตฉ่ำเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์โหนกแก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงจัดเพราะเจ้าตัวเลือดกรุ๊ปเอจมูกเล็กปากอิ่มคอขาวยาว เสื้อหลุดไหล่ไปครึ่งตัวจนเห็นโครงไหล่กว้างสวย ยอดอกสีชมพู กางเกงด้านหน้าขาดข้างหนึ่งจนเห็นขาอ่อนตัดกับสีส้มของบ๊อกเซอร์นิ้วมือนิ้วเท้ายาวเรียงสวยโดยรวมๆ แล้วทำไมดูเซ็กซี่พิลึก แต่..

"ปากไม่ดีแบบนี้น่าจะเย็บที่ปากมากกว่าหัวนะกินอะไรให้เมาขนาดนี้พรุ่งนี้ไม่ใช่เสาร์อาทิตย์ไม่ไปทำงานรึไง? "

คนหล่อหน้าตึงอบรมไปตามเรื่องตามราวเมื่อไม่รู้จะสรรหาอะไรมาเบี่ยงเบนความสนใจเพราะมีแต่คนไข้ที่ดึงความสนใจจากเขาไปจนหมด

ชายแท้ขี้เมาตัวแดงหน้าแดงเสื้อผ้าหลุดลุ่ยนี่มันน่าพิศวาสตรงไหน  แถมอาละวาดตอนโดนเย็บแผลไม่หยุดหย่อนจนต้องกอดรัดตัวไว้ให้อยู่นิ่งๆ

ทั้งที่คนเมาก็มีกลิ่นเหล้าโชยออกมาปกติแต่ทันทีที่จมูกเผลอไปฝังกับเส้นชีพจรเต้นตุบ ตุบ ตรงซอกคอเพราะคนเมาดิ้นกลับได้กลิ่นตัวสะอาดๆของเจ้าของร่างผอมบ้างนี้จนเผลอสูดไปเต็มๆ แทบเคลิ้มแต่ก็ต้องหลุดจากพวังเพราะเสียงที่กรอกหูตนอยู่

"ทำดี้~ใครเขาอ่อนขนาดกินเหล้าแล้วทำงานไม่ได้กันโต ๆ กันแล้วแค่นี้สบ๊าย ~"

คนเด็กกว่าลอยหน้าลอยตาตอบดูเหมือนการกวนตีนและความปากดีมันจะอยู่ในสายเลือดคนนี้จริงๆ

"หึ่! คุณทำงานอะไรครับเนี่ย คุณคนเก่ง! "

หมอหนุ่มเช็ดฝุ่นตามเเขนและเสื้อฮาวายตัวใหญ่ออก  กระดุมเม็ดสุดท้ายไม่มีเหลืออยู่เเล้วน่าจะขาดหมดตอนยื้อกันเมื่อสักครู่ทำให้เห็นร่างเพรียวด้านหน้าทั้งหมดที่ชมพูไปทั้งตัว คนตัวผอมสูงนี่เอวเล็กมากบางมากจนใช้แขนเดียวรวบมันได้จึงโดนดึงมากอดแน่นนั่งที่ตักคุณหมอตัวโต

"ทำโรงงานชิ้นส่วนอะไหล่รถยนต์แล้วจะทำไม?"

ดูเหมือนการชวนคุยเช็ดนั่นเช็ดนี่จะทำให้คนเมาลืมระวังตัวนอนพิงไปกับอกคนด้านหลังพูดจาเจื้อยแจ้วปากเก่งไม่หยุดหย่อน

"บริษัทไหนจะได้ไม่ไปซื้อโคตรเสี่ยงเลยมีพนักงานแบบนี้ "

เมื่อหันซ้ายหันขวาไม่มีใครว่างช่วยในขณะที่เตรียมเข็มเสร็จจึงใช้มือข้างนึงล็อคหน้าคนเมาไว้อีกมือเย็บแผลอย่างทุลักทุเล

"นี่หมอ! โอ๊ยย!! ไอ้เชี่ย!! เบา เบา หน่อยดิ

หม๊ออออ!! ซี๊ดดดดด!! อ๊าคคคค!! หมอมึงมือหนัก ปล่อยกู กูเจ็บบบบ!! "

สิบห้านาทีต่อมา..

"หมอเอถอดเสื้อกาวมาให้พี่ซักให้มั้ยคะมีแต่รอยเท้า คนไข้คนนั้นก็จริงๆ เลยนะขนาดหมอจับมือกอดไว้แน่นขนาดนั้นยังหันมาใช้เท้ายันได้อีกดื้อจริงๆ เลย "

หมอดาวเรืองเอ่ยออกมาหลังจากเห็นนายแพทย์หนุ่มผมเผ้ายุ่งเหยิงเสื้อที่เคยขาวสะอาดบัดนี้มีแต่รอยเท้าของคนไข้ขี้เมาที่แหกปากไม่หยุดหย่อนจนเพื่อนๆ ลากออกจากโรงพยาบาลไป เมาขนาดที่ไม่รู้ว่าตัวเองขับรถล้มคิดว่าคนอื่นขับได้นี่ต้องเมาขนาดไหน?

"ขอบคุณครับแต่ไม่เป็นไรผมออกเวรพอดีเดี๋ยวให้น้องสาวทำให้ ผมขอตัวกลับก่อนเลยละกันนะครับ สวัสดีครับ "

"สวัสดีค่ะ "

หมอเอ แอ๊บแซงธ์ วาทะโสภา

(Absinthe สุราปีศาจสีเขียว / ฉายาเหล้าที่ไม่มีวันดื่มได้)

แพทย์หนุ่มจบใหม่อายุยี่สิบห้าปีเรียนนานไปหน่อยเพราะชอบปาตี้ดื่ม กว่าจะจบเข้าทำงานได้ก็ช้ากว่าชาวบ้านชาวช่อง ประจำการอยู่ที่โรงพยาบาลพัทยาหน้าหาดแห่งหนึ่ง เป็นลูกชายคนโตมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อบีอายุยี่สิบสอง

บี เบลลินี วาทะโสภา (Bellini ค็อกเทล) ทำหน้าที่แทนแม่ได้เป็นอย่างดีเธอจะชอบบ่นพี่ชายมากบ่นทุกอย่างดูแลพี่ชายแทนพ่อกับแม่ ทั้งทำความสะอาดบ้าน ดูแลเสื้อผ้า ซื้อข้าวของเครื่องใช้ ทำอาหาร ล้างรถ เป็นทุกอย่างให้พี่แล้ว

พ่อเเม่ย้ายไปอยู่ประเทศสิงคโปร์กัน พ่อของเอเป็นลูกครึ่งสิงคโปร์เอกับบีอยู่บ้านหลังเล็กที่พัทยากันสองคน บ้านแทบจะติดกับโรงพยาบาลของพี่ชาย ที่เอเลือกทำงานที่นี่เพราะใกล้บ้านนั่นเอง

นายแพทย์เอเป็นที่น่าจับตามองตั้งแต่แรกเข้ามาทำงานด้วยความปากกล้าหน้าตายพูดจาตรงแบบขวานผ่าซาก เป็นคุณหมอหล่อที่มีแฟนคลับมากมายทั้งๆ ที่เป็นผู้ช่วยหมอรักษาโรคตับแต่กลับไปดื่มเหล้ากับคนไข้ตลอด

อาจจะเป็นการตลาดแบบใหม่ที่ช่วยเพิ่มฐานลูกค้าให้โรงพยาบาลที่ตนประจำการก็ได้?

.....