บทที่4 หมอก็ใช่ย่อย

จอนดึงโทรศัพท์แอลมากดสมัครประกันสุขภาพให้  เพราะรู้ว่ายังไงเงินมันก็ไม่เคยพอใช้ถึงเดือนอยู่แล้ว เจียดจ่ายประกันเดือนละพันดีกว่า เผื่อเจ็บมาจะได้ไม่ต้องจ่ายมาก พอสมัครเสร็จก็ปาโทรศัพท์คืนเพื่อนไป

"มึงพี่เบฝ่ายบุคคลมาจีบกู "

ในขณะที่นั่งลอยชายกินบรรยากาศริมหาดสบายๆ แอลก็เอ่ยเรื่องปกติที่มักจะมีสาวเล็กสาวใหญ่มาขายขนมจีบเสมอแต่เพื่อนก็รู้ว่าแอลเลิกสนใจความรักไปนานเป็นปีๆ แล้ว

"โอ๊ะ~เจ๊เบพี่ไอ้หมอบอมข้างบ้านไอ้บีอะนะ แกนิสัยดีอยู่เด้อ ถึงว่าเวลามึงไปบ้านไอ้บีถึงชอบมานั่งเล่นหน้าบ้าน มึงไม่เอาเหรอไอ้แอล "

คนที่กระดี๊กระด๊าสุดในกลุ่มเวลามีใครเข้าหาเพื่อนมักจะพูดหยอกพูดยุให้เพื่อนลองคบดูทุกครั้งเผื่อจะแก้ไขบาดแผลเรื่องความรักครั้งก่อนได้บ้าง

"มึงคิดว่าไงล่ะ? "

แต่มันก็เหมือนเดิมทุกครั้ง คือแอลยังไม่สามารถเปิดใจให้ใครได้เลยและให้ความสำคัญกับการสังสรรค์เพลิดเพลินในการเปลี่ยนที่ดื่มแอลกอฮอลล์ได้อย่างอิสระมากกว่า

"เจ็บนี้อีกนาน~"

บีเอ็มร้องเพลงออกมาแซวเบาๆ แต่แอบเห็นด้วยกับแอลที่ยังไม่คบใครถ้าไม่พร้อม เพราะตอนนี้ตัวแอลเองยังเอาตัวไม่รอด ไม่น่าจะดูแลใครได้เลยนอกจากจะมีคนอื่นคอยดูแลมันน่ะนะ

"ประโยคบอกเล่าไงครับไอ้สัด! "

"มึงลองมีแฟนมั้ยไอ้แอลเผื่อมึงจะเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้ "

จอนเล่นเกมส์ในโทรศัพท์จิบเหล้าไปด้วยพูดขึ้นมาลอย ๆ อย่างไม่จริงจังอะไร

"ไม่เอา "

"ทำไม? "

"เสียเวลา กูแดกเหล้ายังมีประโยชน์กว่า ถ้ากูอยากเด้าก็แค่ชักว่าวไม่ต้องเปลืองตังไปซื้อแค่สิบยี่สิบนาทีเป็นพัน บ้าบอมาก

มีแฟนยิ่งแล้วใหญ่มันเก็บตังไปหมดจำกัดให้ผัวใช้วันละไม่กี่บาทใช้ทำนั่นทำนี่ไม่หยุดหมดแรงเด้าละเอาที่ไหนมาคุ้มกับอิสระภาพกับเงินที่ให้ไปวะ

งอนก็เก่งกินก็เก่งช็อปปิ้งก็เก่งใช้ตังเก่งขนาดนั้นยังมีหน้าอยากเป็นคนบริหารเงิน มีแฟนก็ไม่รวยหรอกเว่ย พวกมึงว่าถูกมั้ย "

แอลมักจะมีเหตุผลในการไม่มีแฟนมาถกกับเพื่อนเสมอเมื่อหัวข้อในวงเหล้าทุกครั้งมีเรื่องของความรักการคบใครสักคนทุกครั้งจนต้องคอยสะกดจิตตัวเงว่าไม่ดีไม่เอาๆๆ ทัที่เป็นวัยรุ่นฮอโมนทางเพศควรจะพลุ่งพล่านสงสัยดื่มเหล้าจนเซ็กส์เสื่อมไปแล้ว

"มึงพูดถึงแม่มึงเหรอไอ้แอล เเลดูเก็บกดนะ "

บีเอ็มหรี่ตามองคนที่ยิ้มตาเยิ้มหน้าแดงตลอดเวลาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์

"กูเอ่ยได้เหรอวะฮ่าฮ่าฮ่า บาปหนาชิบเป๋ง "

"มีแฟนเป็นผู้ชายมั้ยเอามึงอยู่แน่นอน ~"

เป็นอีกครั้งที่คนตัวสูงพูดจาเสียงเล็กเสียงน้อยเอ่ยออกมาลอย ๆ โดยไม่ได้ไตร่ตรองใด ๆ

พร่วดดดด!!

" มึงว่าไงนะไอ้จอน? มึงคิดอะไรกะกูรึเปล่าเนี่ย กูไม่เอากับมึงนะ "

คนตาเยิ้มถึงกับพ่นเหล้าใส่หน้าเพื่อนเพราะความตกใจ พวกเขาเป็นเด็กวิศวะห่ามๆ กันมาตลอดมีเพื่อนตุ๊ดเกย์หลายคนเขาก็เฉย ๆ ไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบอะไร แต่ความเกิดมาเป็นผู้ชายการที่จีบหรือคบผู้หญิงจึงเป็นเรื่องกลไกของธรรมชาติก็เท่านั้น

"พ่อง! กูหมายถึง..มึงน่าจะหาแฟนเป็นหมอและต้องเป็นผู้ชายด้วยนะเพราะไม่น่าจะขี้บ่น ไม่น่าจะมีเวลาใช้เงินแต่มีเงินเดือนเยอะ แล้วก็มึงแม่งไม่มีตังรักษาโรคตับแข็งแน่นอน หาแฟนเป็นหมอมึงเชื่อกู "

จอนใช้น้ำเปล่าลูบหน้าลูบตาเอาเหล้าที่เปรอะหน้าออกสาดน้ำก้นแก้วใส่เพื่อนขี้เมาเป็นการแก้แค้น

"ไอ้เชี่ยนี่! "

แอลสบถออกมาแต่ก็ไม่หลบไม่สนใจว่าจะเปียกหรือเปื้อนเพราะสนิทกัน

"เออ เข้าท่าว่ะไอ้จอนพรุ่งนี้ลากมันไปโรงบาลกัน "

แต่ประโยคนั้นของสองเพื่อนซี้ดันเข้าหูคนซึนอย่างบีเอ็มที่เห็นดีเห็นงามด้วยซะอย่างนั้น

" ไอ้บี! ถ้ากูเอาพวกมึงก็ต้องเอาเพราะพวกมึงก็จน! ไอ้สัด! "

......

ตอนเย็น..

"หมอเอครับรบกวนดูแลคนไข้กลุ่มนั้นด้วยครับผมติดเคสตรวจ "

หัวหน้าหมอเอ่ยกับนายแพทย์หนุ่มด้วยน้ำเสียงปกติ เขาชอบที่หมอหนุ่มมีความกล้า มั่นใจ เชี่ยวชาญ เก่งกาจ หัวไวในเรื่องการรักษา มีแค่เรื่องเดียวที่อยากให้หมอหนุ่มปรับปรุงคือการดื่มของคุณหมอคนนี้

ถึงหมอจะไม่มีกลิ่นเหล้าติดตัวมาทำงานแต่สภาพร่างกายภายนอกก็บ่งบอกถึงความมีสักยภาพไม่เต็มร้อยในการดูแลผู้ป่วยจึงต้องคอยตักเตือนเสมอ

"ครับ "

"แล้วก็..เพลาๆ เรื่องดื่มหน่อยก็ดีนะผมไม่รู้ว่าสังคมของคุณกว้างขวางขนาดไหนแต่การสังสรรค์ทุกครั้งมันไม่ดีต่ออาชีพและคนไข้ของคุณ..ผมฝากเก็บไปลองคิดดูหน่อยนะ "

"ครับ.."