เข้าสู่ระบบเมื่อถูกตำหนิในตอนที่อารมณ์ไม่คงที่เพราะอาการแฮงค์และนอนไม่พอทำให้ความหงุดหงิดเกิดขึ้นได้โดยง่าย สีหน้าที่เรียบเฉยบวกเสียงที่ดุของนายแพทย์ตัวใหญ่ทำให้การสอบถามคนไข้ไม่เป็นปกติไปด้วย
"คุณสมชายคนไหนครับ " เสียงแหบดุเอ่ยออกไปห้วนๆ ใส่กลุ่มวัยรุ่นที่ยืนอยู่จนมีหนึ่งในนั้นตอบออกมาด้วยท่าทางยียวน "ทางนี้ครับ " "คนไหนครับมากันตั้งสี่คน " "อ่าวหมอ~ก็เห็นอยู่ว่ามีคนแก่แค่คนเดียวคุณคิดว่าพวกผมจะตับแข็งกันตั้งแต่ยังหนุ่มยังแน่นเหรอแหกตาดูหน่อยสิค้าบ~" ความปากแจ๋วปากไวของคนเด็กกว่าที่ดื่มมากรึ่มๆ ไม่เคยปราณีให้ใครหน้าไหนที่มีทำท่าทางไม่เป็นมิตรใส่เขาก่อน "ถ้าไม่แหกตาอยู่แล้วจะเห็นเหรอครับว่ามากันสี่คน ที่นี่โรงพยาบาลไม่ใช่ลานสนามเด็กเล่นให้คุณมาเดินโฉบไปโฉบมาปากมอมใส่หมอนะครับ บุคลากรการแพทย์เค้าไม่ได้ว่างมานั่งเล่นกับคุณนะ ถ้าไม่ป่วยแล้วเสนอหน้ามาทำไมไม่ทราบครับคุณเด็กหนุ่มที่ยังไม่แก่ มันเกะกะ " แต่เหมือนเปรียบมวยถูกคู่ทั้งสองเดินเข้าหากันทั้งที่ยังยิ้มแต่วาจาเฉือดเฉือนชนิดที่เอาให้ตายกันไปข้าง การปะทะคารมณ์ของฝ่ายคนไข้และนายแพทย์หนุ่มดุเดือดขึ้นทุกทีแค่ไม่ได้เสียงดังมากเพราะทั้งคู่เดินเข้าใกล้จนแทบจะสิงกันเพื่อข่มขวัญอีกฝ่ายว่าอย่ามาอวดเก่ง "หูย ๆ ๆ ~เจ็บไม๊ละมึงไอ้แอล หมอบ้านนี้ดุจริงวุ้ย! ไอ้แอลอย่ายอมเอาอีก ๆ ๆ " "ไอ้จอนมึงอย่าไปยุมัน เมื่อไหร่จะได้ตรวจวะเนี่ย " เพื่อนสนิทฝ่ายแอลนินทาชนิดเผาขนคอยเชียร์อยู่ใกล้ๆ อย่างเห็นเป็นเรื่องสนุก เพราะปกติแอลก็เปิดก่อนตลอดเวลามีเรื่องต่อยตีกับใคร "ถ้าคนแก่เขามาเองได้ก็ไม่ต้องพามาหรอกครับ..หมอมีพ่อแม่ป้ะเนี่ยหรือมีแล้วไม่เคยพาไปไหนค้าบ " แอลยกมือขึ้นจับปกเสื้อกาวหมอเบาๆ ทำท่าปัดให้มองเผินๆ เหมือนคนสนิทกันแต่ความจริงคนแฮงค์กับคนเมาคู่นี้เค้าทำสงครามเย็นใส่กันอย่างดุเดือดอยู่ "ผมว่าปากคุณมีอะไรติดนะ เอ๊ะ! เลือดรึเปล่ารึผมตาฝาดผมเช็ดให้เอาไหม? มือไม่ว่างนะแต่..เบื้องล่างว่าง ~แล้วนี่พ่อคุณเหรอครับ? " หมอร่างหนาเอ่ยออกมาอย่างยียวนไม่มีความอ่อนข้อใดๆ ทั้งสิ้นเพราะปกติคนไข้ที่เมาเหล้ามาหรือญาติคนไข้ที่เมามา เขาก็ดุใส่จนกระเจิงหมด ตอนนี้ปวดหัวจากอาการแฮงค์เหล้าที่ดื่มเยอะไปหน่อย บวกกับโดนหมอหัวหน้าตำหนิเรื่องดื่มแถมยังมาเจอญาติคนไข้กวนบาทาท่าทางคุ้นๆนี่อีก ร่างกายต้องการปะทะมากแม้สังขารจะไม่พร้อมก็ตาม "เปล่านี่พ่อเพื่อนสนิทจ้ะ แล้วจะทำไม? " คนเด็กกว่าแต่ความเก่งของปากไม่ลดละเพราะดื่มมาเช่นกันทำให้คนทั้งคู่ยืนประชันหน้าใกล้จนตัวแทบจะชิดติดกันเพื่อให้ไม่ให้เสียงดังมากเกินไป "ถ้าไม่ใช่พ่อ ก็ไม่ต้องสาระแนมาตอบเนอะ พ่อหนุ่มน้อยผู้แสนดี " เรียกได้ว่าขิงก็ราข่าก็แรงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วยกันทั้งคู่ จนผู้อาวุโสที่สุดในกลุ่มต้องรีบห้ามทัพก่อนจะมีการปะทะกันขึ้นมาจริงๆ "แอลพอเถอะลุงต้องรีบกลับเดี๋ยวป้าแกบ่น " "หึ! นี่ลุงขอไว้นะไม่งั้นจะป่วนให้ทำงงานไม่ได้เลย หมั่นไส้ว่ะ " "ก็มาดิค้าบ ~ อย่าดีแต่ปากเนอะ " เมื่อเห็นคนเด็กกว่าที่ปีนเกลียวตนกำลังจะล่าถอยแต่อีกคนกลับไม่ลามืือง่ายๆ พูดไล่หลังแอลทันทีจนเด็กหนุ่มต้องหันเดินกลับมาชนอกอีกฝ่ายแล้วไม่ผละออก " หมอท้าผมอ่อ ออกเวรเมื่อไหร่มาเจอกันหน่อยมั้ยจ๊ะตัวใหญ่ๆ อย่างนี้กระทืบมันส์นักเชียว " "เอาเบอร์มาเดี๋ยวเสร็จจะรีบโทรหาเลยครับ ชอบนักอ้ะพวกจิ๊กโก๋ปากดีเนี่ย " "0856669990 ชื่อแอลนะครับ แก๊งแอลกอฮอลิคนะจ้ะยิงเบอร์มาเลยเดี๋ยวชิ่งแล้วจะอดมันส์ " แอลพูดเน้นตัวเลขทุกตัวให้คุณหมอหนุ่มกดโทรออกแล้วหยิบโทรศัพท์ตัวเองมาบันทึกชื่อว่าหมอฟัค! "ตื๊ดดด ~หมอชื่อเอนะครับ หมอเอแผนกแดกตับคนปากดีนะครับน้องแอลซ่า ~" นายแพทย์ร่างหนายื่นมือไปแตะแก้มคนตัวเล็กกว่ายิ้มมุมปากอย่างไม่เกรงกลัวจะเสียภาพลักษณ์ใดๆ ทั้งสิ้น เดี๋ยวเจอกู...แอลขยับปากจ้องตาคนตัวใหญ่กว่าเขม็งแต่ไม่มีเสียงออกมาปัดมือใหญ่ที่ตบแก้มตนเบาๆ ออก ก่อนจะเดินฉุนเฉียวออกมาจากโรงพยาบาลโดยมีบีเอ็มตามมา ปล่อยให้จอนอยู่ดูแลพ่อในโรงพยาบาลเพียงลำพัง แต่ก็ส่งข้อความมาบอกว่านั่งดื่มเหล้ารออยู่ริมทะเลกันสองคน .... ตีสี่ ตู๊ดดดดดด ตู๊ดดดดดด "ฮัลโหล พี่เลิกงานแล้วครับน้องแอล มาหาพี่เร้ว ~" "หาพ่องมึงเหรอ! โทรมาทำไมป่านนี้กูจะไปทำงานอยู่แล้ว ทำไมมึงไม่บอกว่าเข้ากะดึกกูรอจนเที่ยงคืนไอ้เหี้ย! " ตื้ดดดด! แอลกดวางสายไปด้วยเสียงงัวเงียหงุดหงิด หมอหนุ่มคิดในใจ ก็ไม่ได้ถามนี่หว่า เพราะเมื่อวานพาพ่อของจอนมาหาหมอตอนตนเองเลิกงานจึงไม่รู้ว่านายแพทย์หนุ่มกวนบาทาคนนั้นเลิกงานตอนไหนด้วยความโมโหจึงไม่ได้ถามนั่งซื้อเหล้ามานั่งกินหน้าทะเลจนเมาหลับตื่นขึ้นมาเที่ยงคืนโทรหาหมอก็ไม่รับสายจึงพากันกลับบ้าน ... เมื่อทั้งคู่บันทึกเบอร์กันไว้บนเครื่องโทรศัพท์แอปพลิเคชันไลน์จึงเพิ่มเพื่อนโดยอัตโนมัติด้วย ความที่เวลาไม่ตรงกันจึงไม่มีการปะทะทางร่างกายเกิดขึ้น มีแต่ปะทะทางข้อความ รูปภาพ และสติ๊กเกอร์กวนๆ เช่น.. มันเป็นความชอบของแอลที่ชอบพวกเจ้าหญิงดิสนีย์บวกกับความกวนตีนของตนจึงสรรหาภาพมาแปะหน้าตนเองส่งไปด่าคุณหมอหนุ่มที่ส่งสติ๊กเกอร์กวนๆ มาให้ก่อนทุกวัน แต่แอลไม่รู้ว่าทำให้คนอีกฝั่งหัวเราะขำอารมณ์ดีทุกครั้งที่เห็นข้อความตอบโต้กลับมา ทุกทุกวันจึงกลายเป็นเรื่องปกติในการหาที่ระบายอารมณ์ของคนทั้งคู่ 'น้องแอลวันนี้มีคนไข้เหมือนเตงมาหาหมอด้วยเเหละ' 'เตงเชี่ยไรไอ้หมอ! คนหน้าหล่อๆ ไปหาหมอแล้วมันจะทำไม ต้องคนหน้าเหี้ยแบบมึงเหรอถึงจะไปหาพวกเดียวกันได้' 'ไม่ได้บอกว่าหน้าหล่อบอกว่าหน้าเหมือนน้องแอลแบบเนี้ย' 'พ่องตาย' นอกจากจะไม่ปะทะกันทางกายแล้วยังมีเรื่องให้ใช้บริการประกันสุขภาพบ่อย ๆ ถึงจะอยากกระทืบกันยังไงแต่ตอนนี้คงทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว ผู้ป่วยชื่ออาริสมาเป็นคนไข้ในความปกครองของหมอเอเพราะอยู่โรงพยาบาลในเครือที่ประกันรับจ่ายค่าพยาบาล มาบ่อยไม่พอยังไม่มีหมอคนไหนอยากมารับมือคนขี้เมาคนนี้จนขอให้นายแพทย์หนุ่มรับเคสของน้องแอลขี้เมาแต่เพียงผู้เดียวจนได้ฉายาว่า น้องแอลซ่า หมอหนุ่มตอบตกลงแลกกับไม่รับแลกเวรดูแลผู้ป่วยประจำคนไหนอีกความเปิ่นของหมอตุ๊กๆ คือการแสดงออกอย่างไม่ปิดบังทั้งเสียงทั้งหน้าตาเหว๋อเหมือนเห็นผีของคนร่างเล็กทำให้อันทธพาลอยกจะจับกลืนลงท้องให้ร้เเล้วรู้รอด"ว่าไง ถ้าชอบก็เป็นแฟนกันถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องเป็นแค่นั้นไม่ต้องพูดให้มันเยอะขี้เกีจยฟังอะไรยาวๆ ปวดหัว""กินยาไหมครับ?''"อย่ามาเฉไฉตอบมา เป็นแฟนกันมั้ย?""เป็นค้าบ""ก็แค่นั้น"แค่การตอบรับเป็นคนรักกันอย่างเป็นทางการทำเอาอันธพาลโฟคมีแรงยืนหยัดฮึดสู้กับปัญหาต่างๆ การเข้าไปพูดกับพ่อเลี้ยงว่ามีคนรักอย่างหมอหน้าซื่อตาใสเป็นหมอตุ๊กตุ๊กก็ดีไปอย่างเพราะทำให้ดูน่าเชื่อถือและสมเหตุสมผลที่จะอยู่ใช้ชีวิตที่พัทยาต่อไป ไม่น่าเชื่อว่าไอ้หน้าเอ๋อๆ ของหมอมันจะทำให้ใครๆ ใจอ่อนได้ในความสดใสของมัน แม้จะไม่มีใครเชื่อว่าเรารักกันจริงๆยิ่งพ่อของหมอเตี้ยยังคิดว่าไปบังคับขืนใจลูกเค้าให้มาเป็นแฟน แต่ไม่น่าเชื่อว่าเวลาหมอมันพูดอะไรใครก็เชื่อมัน ผมไปกินข้าวกับพ่อแม่มันทีไรเหมือนมีมันเป็นแสงสว่างเดียวในวงสนทนาทุกที นี่ก็คบกันมาหลายเดือนแล้วพ่อมันยังตึงใส่ทุกครั้งที่นัดรวมตัวกินข้าวกันอย่างเช่นวันนี้ที่จะคุยเรื่องหมั้นกันพ่อหมอเตี้ยก็ยังคงไม่ยินดียินร้ายอะไรกับการที
หลังเวลาโรงงานเลิก"คุณโฟคเป็นอะไรมาโรงพยาบาลครับเนี่ยเลิกงานแล้วไม่กลับบ้านเหรอครับ?""ไม่ไป ไปไม่ไหว เมาค้าง รักษาหน่อยสิ""โหย เหม็นเหล้า คุณโฟคอย่ามาใกล้ดิค้าบ ทำไมกินเหล้าเยอะอีกเเล้วล่ะครับเดี๋ยวก็ป่วยหนักเหมือนพี่แอล""ป่วยก็ดีไม่ใช่หรือไงไม่มีใครห่วงกูเท่าหมอแล้วเนี่ย""คุณพ่อกลับมาเหรอครับ?""อืม""ไม่เป็นไรนะคุณโฟคจะนอนในห้องพักหมอได้นะครับส่างค่อยกลับ""นี่อภิษิทธิ์คนไข้ประจำหรือลูกค้าประจำร้านทองเนี่ย""อะไรก็ได้คุณโฟคหิวไหมครับทานข้าวหรือยัง""ยังไม่หิว""โหยคุณโฟคผมไม่อยากรักษาคุณตอนอยู่ในห้องผ่าตัดนะครับเดี๋ยผมเอาโจ๊กให้ทาน""อาบน้ำให้ด้วยดิ่""อาบเองเถอะครับมีผ้าขนหนูในห้องน้ำนะครับ""หมอ...""ผมจะไปข้างนอกแล้วครับคุณโฟค""ปากเลอะแอบกินขนมอีกแล้วเหรอหมออ้วน""ไม่ได้แอบกินครับแต่รีบไปหน่อยไม่รู้ว่ามันติด"หมอเตี้ยมันยิ้มกว้างหน้เล็กๆ แต่ฉีกยิ้มทีโลกสดใสไปทั้งโลกน่าหมั่นไส้ชะมัด มันหันหลังเตรียมจะออกไปทำงานแต่ผมรีบลุกไปดึงแขนหมุนตัวมันก้มหน้าลงมาใกล้หน้ามันไม่รู้ว่าด้วยความเมาหรือแค่หมั่นเขี้ยวจึงยื่นลิ้นออกมาแตะที่มุมปากของมันที่มีขนมติด เราทั้งคู่ต่างชะงักกับการกระทำ
ไม่ชอบกลิ่นโรงพยาบาลไม่ชอบกินยาไม่ชอบหมอที่ชอบมองเหยียดรูปลักษณ์ภายนอกและพูดจาไม่ดีใส่จนได้เหวี่ยงหมอบ่อยๆการที่ทำแผลเองหรือแม้แต่เย็บแผลเองก็สามารถทำมันได้จนมาวันหนึ่งที่มีเรื่องกับไอ้บ้าโอนักเลงปล่อยเงินกู้อีกคนที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาเจอกันในที่เที่ยวทีไรก็ใส่กันทุกทีจนต่างฝ่ายต่างเลือดตกยางออกแค่วันนั้นโดนรุมตีจนหัวแตกมากไปหน่อยจึงต้องเข้าโรงพยาบาลแถวนั้นกลิ่นโรงพยาบาลที่คุ้นเคยทำให้คนขี้หงุดหงิดหน้ายิ่งตึง ท่าเดินที่ดูโมโหดุดันจนไม่มีใครกล้าเข้าหน้าไม่มีพยาบาลคนไหนเข้ามาในห้องฉุกเฉินมีเพียงหมอตัวเล็กตาโตผิวขาวจัดที่โผล่หน้ามาในห้องเดินเข้ามาด้วยท่าทางเก้ๆกังๆทำหน้าเหว๋อเมื่อเห็นเลือดที่โฉลมหัวไหลลงมาถึงหน้าหรี่ตาเข้ามาเช็ดเลือดผิดๆถูกๆเพราะไม่ยอมเบิกตามองจนต้องเข้ามาปรัชิดคนไข้จนหน้าอกคุณหมออยู่ติดปลายจมูกกลิ่นขนม...หมอกลิ่นขนม คล้ายจะเป็นขนมไทยมันหอมกะทิหอมน้ำตาลหอมกลิ่นควันเทียนทั้งที่มันไม่น่าจะมีกลิ่นชัดขนาดนี้ ชัดขนาดไม่ได้กลิ่นยาของโรงพยาบาลที่เคยได้กลิ่น หมอกลิ่นขนมคนนี้พยายามจะเช็ดเลือดออกจากหัวพูดจาเสียงสั่นมือสั่นตลอดจนในที่สุดคนตัวขาวก็ร่วงพลอยจนคนไข้ต้องรับร่างขาวๆด้วย
ผมไม่เคยอยากจะสนใจอะไรเลยตั้งแต่โตขึ้นมาในเมืองแห่งวัตถุนิยมเงินเป็นใหญ่ การมีสังคมมีพวกพ้องเป็นเรื่องสำคัญยิ่งขึ้นชื่อว่าเป็นลูกเลี้ยงของผู้มีอิธทิพลในวงการเทาๆอย่างเจ้าของร้านผับบาร์ในย่านแสงสีและเจ้าพ่อเงินกู้ในโรงงานใหญ่ทุกคนเข้ามาก็หวังผลลประโยชน์ด้วยกันแทบทั้งนั้นการฉาบฉวยในความสัมพันธ์เซ็กแลกเงินหรือเพียงเพราะความพอใจแค่ได้ชื่อเป็นเด็กของพี่โฟคจึงกลายเป็นป้ายแปะหน้าผากว่าเป็นแบดบอยโดยสมบูรณ์ยิ่งเรื่องชกต่อยตบตียิ่งไม่ยอมใครจนได้แผลทั้งเล็กทั้งใหญ่มาประดับร่างกายเป็นเครื่องบ่งบอกความเลวได้อย่างดีแล้ววันหนึ่งมันก็มีความรักสุดแสนจะโรแมนติกเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวอย่างไอ้เจ้าแอลลูกหนี้ที่น่ารักของตัวเอง กว่าจะรู้ว่ารู้สึกพิเศษกับมันก็ตอนที่มันปันใจให้ไอ้หมอปากดีที่โรงพยาติดหาดพัทยาที่แสนคุ้นเคยนั่นการที่ไปรู้สึกดีกับมันเพราะมันเป็นคนซื่อๆบริสุทธิ์จริงใจไปไหนไปกันรักเพื่อนรักฝูง มันไม่เคยมาพูดจาประเหลาะหรือเอาตัวเข้าแลกแบบผู้หญิงบางคนเอ็นดูมันมากจนเพื่อนมันยังแซว แต่จนแล้วจนรอดคนที่ได้ใจมันไปกลับเป็นคนที่คอยทำแผลให้มันตลอดเเละรักษาโรคพิษสุราเรื้อรังของมันทั้งครอบครัว กลับเป็นตัว
ผมชื่อโฟค ว้อดก้า มาโก้ เป็นคนพัทยาโดยกำเนิดเนื่องจากอยู่ในเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจริญที่ไม่เป็นสองรองใครทั้งทำเลที่ติดกับทะเลสวยทั้งนิคมอุตสาหกรรมมากมายที่เข้ามาตั้งรกรากในจังหวัดชลบุรีทำให้บรรดานายหน้านายทุนนักธุรกิจหลั่งไหลข้ามา การเกิดที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะความเป็นเมืองแห่งแสงสีและการรวมกันของหลายชนชาติผู้มีเงิน การที่ได้เห็นอะไรแบบนี้มาตลอดเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วมันทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องปรับตัวและยอมรับมันคนท้องที่ส่วนใหญ่ใช้ชีวิตในโรงงานตั้งแต่ออกจากโรงเรียนจนกระทั่งแก่เฒ่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาคนต่างจังหวัดหลั่งไหลเข้ามาขุดทองทำงานกลางคืนแถวโซนฝั่งหาดกันคับคั่งเช่นเดียวกันกับแม่ของผมที่มาเป็นสาวกลางคืนในผับหน้าหาดแห่งหนึ่งตั้งแต่ยังสาวแรกรุ่นจนกระทั่งมีผม แต่ไม่มีพ่อ การที่เกิดมาจากตรงนั้นก็ไม่ได้แย่แค่บางครั้งก็กินหรูอยู่สบายบางครั้งก็อดอยากตามการมาใช้บริการของลูกค้า แม่ทำให้ผมเข้มแข็งเมื่อท่านเข้าวัยกลางคนก็ได้มีชาวต่างชาติชาวมาเลเซียคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตมันไม่ไดราบรืนเท่าไหร่เมื่อคนๆนั้นมีเมียมากหน้าหลายตาหลายประเทศด้วยความที่เป็นคนมีเงินและขยายบารมีด้วย
ตุ๊กตุ๊ก ไหมไทย ธาตุทอง ( MaiTai เหล้ารัม น้ำส้ม ทริปเปิ้ลเช็ค) เป็นนายแพทย์หนุ่มจบใหม่อายุยี่สิบห้าตัวเล็กขาวมากแก้มกลมนิ้วเล็กๆ ป้อมๆ บ้านเกิดเป็นคนพัทยา เป็นลูกคนเดียวพ่อแม่เปิดร้านขายทองสองสาขาในพัทยาเนื่องจากตอนเด็กๆ เห็นพ่อตนเองป่วยเป็นหวัดแล้วรู้สึกไม่ดีที่พ่อเล่นด้วยไม่ได้เลยอยากทำให้พ่อหายเมื่อแม่พูดลอยๆ ว่าถ้าจะรักษาใครได้ก็ต้องเรียนเป็นหมอ คำๆ นั้นมันฝังหัวคนตัวเล็กมาตลอดแต่ตุ๊กก็มีความสุขดีกับการเรียนหนักเพราะไม่ได้ชอบอย่างอื่นเลยนอกจากเรียนหมอ"หมอตุ๊กครับหมอเอให้ไปห้องฉุกเฉินด่วนครับ"คำนี้มักจะมาพร้อมกับอาการขนลุกวาบของคนตัวเล็กมาได้สักพักตั้งแต่วันที่เข้ามาฝึกงานในฐานะนักศึกษาแพทย์ฝึกหัดก็เจอกับเลือดท่วมตัวคนไข้ตัวสูงใหญ่ไถผมเปิดข้างเจาะหูสักแขนหน้าโหดหัวแตกอาบมาครึ่งหน้าในยามวิกาลเป็นภาพที่ติดตามาตลอดจำได้ว่าวันนั้นแค่เช็ดเลือดให้คนคนนั้นก็จอดับหมดสติไปเลย รู้ตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงห้องพักรับรองแล้วโดนหมอเอเรียกไปอบรมเล็กน้อยและตั้งแต่นั้นมาคนหน้าดุตัวสูงใหญ่ก็เข้ามาเป็นแขกประจำของโรงพยาบาล มาแต่ละทีก็พาเลือดอาบร่างมาด้วยทุกครั้งไปเวลาผ่านไปหลายเดือนได้มาเป็นหมอ
เช้าวันถัดมาปึง ปึง ปึง"ไอ้เอ ไอ้เอ อยู่ข้างในรึเปล่าเปิดประตูให้กูหน่อย ~"บอมที่พึ่งสร่างเมาจะเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าห้องตนเองแปลกใจนิดหน่อยที่ห้องล็อคเลยเคาะประตูเรียกเพื่อนที่รถยังจอดอยู่แต่หายตัวไปตั้งแต่ช่วงเย็นของเมื่อวานเศษซากอารยธรรมข้างล่างเละเทะจนต้องเก็บกวาดทั้งที่ยังแฮงค์คนเดียวเ
คนที่ลูบหลังตนอยู่คว้าดึงขาสองข้างเข้าขนาบเอวประคองคนตัวเบาลุกขึ้นจากอ่างจนคนเด็กกว่าต้องผวารวบคว้าคอคนพี่มากอดแน่นกลัวร่วงลงไปหัวฟาดพื้นแล้วได้ทำแผลกันเฉพาะกิจนอกโรงพยาบาลเพราะความสูงของคุณหมอหนุ่มน่าจะเกือบสองเมตรได้เห็นเก่งๆ แบบนี้ก็กลัวความสูงนะเออคนตัวโตหอบหิ้วเด็กตัวเบาที่เกาะกันออกมาจากห้อ
จนแล้วจนรอดคนที่ไม่ถูกกันกันก็ต้องมานั่งกินเหล้าด้วยกัน เเต่กลัวจะเสียงดังเกินไปจะมีใครเอาไปฟ้องพี่สาวของบอมจึงย้ายวงเหล้าเข้าไปปิดบ้านกินกัน เปิดเพลงร้องคาราโอเกะเต้นเล่นเกมส์ดวลเหล้าแล้วแต่ความพอใจของแต่ละคนแอลเป็นคนที่ดื่มเหล้าแล้วนิสัยเก่งไม่กลัวใครเมาแล้วกวนตีนจนมีเรื่องชกต่อยตอนเมาเสมอบีเอ็
ไอ้หมอบอมโทรหาคุณ"เอ~ออกกะไปกินเหล้าบ้านกูพี่เบไม่อยู่ไปหาแม่ที่สวนระยองสามวัน ""เออ "หมอบอม แซฟไฟร์ บุญเรือง (Bombay Sapphire เหล้าบริสุทธ์ตระกูลจินที่กลั่นถึงสามครั้งจนมีสีฟ้าอ่อน)อายุยี่สิบห้า คุณชายหมอหน้ายิ้มฉายาเทวดาของคนไข้ทำงานในโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งในเขตแหลมฉบังเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับเอ







