10

ใจแข็งเข้าไว้

 By : ธามม์

“หมายถึงชอบการบริการของฉันเหรอคะ” เหลือจะเชื่อกับผู้หญิงคนนี้จริง ๆ นี่ผมต้องจูบเธอหน่อยดีไหมจะได้เข้าใจว่าชอบแบบไหน อยากทำอยู่เหมือนกันนะ ทั้งกอดทั้งจูบแล้วไปจบที่เตียงให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่เพราะผมอยากให้เกียรติเธอ ไม่อยากฉวยโอกาสเหมือนครั้งแรกของเรา อยากเป็นคนดีบ้าง เลยต้องเริ่มจากการจีบก่อน ถ้าเป็นไอ้ธามม์คนเดิมพิ้งค์พราวคงเสร็จผมตั้งแต่วันแรกที่กลับมาเจอผมแล้ว

“ฮ่า ๆ นี่คุณ ซื่อหรือแกล้งโง่กันแน่ ผมกำลังบอกความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณอยู่นะพิ้งค์พราว อย่าทำให้ผมเสียความมั่นใจนักสิ”

“ก็ เราพึ่งรู้จักกัน อีกอย่างคนระดับคุณธามม์จะมาชอบพนักงานเสิร์ฟแบบพราวยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ” เราเคยเจอกันนะพราวและได้ทำความรู้จักกันลึกซึ้งด้วย ถ้าพูดไปแบบนี้เธอจะถีบผมไหม งั้นเอาประโยคนี้เก็บไว้ในเวลาเหมาะสมค่อยบอกเธอดีกว่า ผมยังไม่พร้อมยอมรับความทุกข์ในตอนนี้

“คุณไม่เคยได้ยินเหรอ คำว่ารักแรกพบ ผมชอบคุณตั้งแต่แรกเห็นแล้ว คุณสวยดูดี ถูกใจผมทุกอย่าง ส่วนเรื่องฐานะผมไม่เคยสนใจ ผมเลี้ยงคุณได้ ที่ผ่านมาหลายวันผมก็เลี้ยงคุณมาตลอด ผมไม่ได้ทำแบบนี้กลับพนักงานทุกคนนะ คุณคือคนพิเศษสำหรับผม”

“ขอบคุณนะคะที่คุณธามม์เอ็นดูพราว..”

“ผมชอบคุณ ไม่ได้เอ็นดูเหมือนเด็ก แยกแยะให้ออกด้วย”

 วันนี้ผมต้องบอกว่าอารมณ์ขึ้นลงไม่น้อยเลย ก็ตั้งแต่เห็นเธอยิ้มหวานพร้อมทั้งคุยกันสนิทสนมกับผู้ชายคนนั้นที่เป็นเพื่อนร่วมงานของเธอ และหมอนั่นก็ดูจะชอบเธอด้วย ผู้ชายด้วยกันยังไงก็ดูไม่ผิดหรอก มันทำให้ผมกระวนกระวายใจ ทั้งคิดมากไม่มีอารมณ์ดื่มหรือยิ้มให้กับแขกท่านอื่น จนต้องรีบปลีกตัวออกมาจากงานเลี้ยงของตัวเองก่อนแขกเสียอีก

ผมครุ่นคิดอยู่นานว่าจะเอายังไงดี เลยตัดสินใจให้ฌอนช่วยบอกเธอให้มาหาผมที่นี่ ในเวลาดึกดื่นเที่ยงคืน ก็ใจผมมันร้อนรุ่มนี่ครับ อุตส่าห์ได้กลับมาพบกับเธออีกครั้ง จะปล่อยเธอหลุดมือไปง่าย ๆ ได้ยังไง ไม่ยอมให้คนอื่นคว้าเธอไปง่าย ๆ หรอก เลือกบอกเธอไปตามตรงเลยแล้วกันเผื่อเธอจะได้เปิดใจให้ผมบ้าง ถ้าเธอมีตัวเลือกเยอะก็ขอให้ผมได้เป็นหนึ่งในนั้นก็ยังดี

“ค่ะ”

“ค่ะ? นี่คืออะไร รับรู้หรือตกลงคบกับผมแล้ว”

“รับรู้ว่าคุณธามม์ชอบพราวค่ะ” โอเคอย่างน้อยก็ไม่ได้โดนเธอปฏิเสธ ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้

“เตรียมเปิดใจไว้ด้วยล่ะเพราะจากนี้ผมจะจีบคุณ ถ้าคุณชอบผมเหมือนกัน ยังไงช่วยบอกให้รู้ด้วยนะ”

“ค่ะ” ตาแป๋วหลับตาปริบ ๆ ช่างน่ารักเหลือเกิน

ผมกับเธอสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ตาเธอสวยมาก ถึงแม้จะดูอ่อนล้าจากการทำงานมาทั้งวันแต่ยังดูสวยสะกดใจผมได้ ริมฝีปากอิ่มก็ดูน่าสัมผัส จนผมอดใจไม่ได้ที่จะเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้เธอจนลมหายใจรดหน้าเธอ

“เอ่อ คุณธามม์คะ” พิ้งค์พราวผละตัวเองออกห่างผม ผมจึงอด เซ็งเลย แต่ก็เข้าใจเธอนะ โดนจู่โจมแบบนี้เป็นใครก็ต้องกลัว

“มีอะไร” ผมเอนกายกลับไปนั่งที่เดิม แล้วเทไวน์ดื่มแก้เขิน

“เรื่องที่จะให้พราวไปดูแลคุณพรุ่งนี้น่ะค่ะ ต้องเตรียมตัวยังไง แล้วจะไปที่ไหนกี่โมงคะ”

“ที่ไหนเดี๋ยวคุณก็รู้ ไม่ต้องเตรียมอะไรมาก เตรียมเสื้อผ้าไปสักสี่ห้าชุดหรือไม่ต้องก็ได้นะ ผมซื้อให้ใหม่ได้”

“เราจะไปค้างคืนกันเหรอคะ”

“ใช่ สามวันสองคืน ผมไปประชุมร่วมกับผู้ถือหุ้น”

“แล้วคุณฌอนไปด้วยไหมคะ” เธอคงกลัวผมสินะถึงถามหาเพื่อนร่วมทางคนอื่น แต่เสียใจด้วยนะ งานนี้ผมไม่ให้มีก้างไปติดคอหรอก

“ไม่ได้ไป มีแค่ผมกับคุณ อย่ากังวลสิคุณพราว ผมให้เขาจองห้องไว้สองห้องนะ เราไปทำงานนะ อย่าคิดมากสิ”

“อ๋อค่ะ ฉันแค่ถามดูค่ะ ปกติงานติดตามเจ้านายต้องเป็นเลขาไม่ใช่เหรอคะ”

“ผมยังไม่มีเลขา ตอนนี้ผมมีเลขาเป็นจีเอ็ม”

 “ค่ะ”

“เสร็จธุระแล้วคุณกลับไปพักผ่อนเถอะ ตื่นสาย ๆ ก็ได้นะ เราจะไปสิบเอ็ดโมง”

“ได้ค่ะ งั้นพราวขอตัวนะคะ” เธอรีบลุกพรวดเลยทันที เหมือนรอจังหวะนี้มานาน นี่ผมทำให้เธอกลัวหรืออึดอัดไปไหมนะ

ผมลุกเดินตามหลังเธอไป ใจจริง ๆ ก็อยากรั้งเธอไว้ให้อยู่ถึงเช้านั่นแหละ แต่จะอยู่ด้วยกันในสถานะอะไรล่ะ มันคงดูแปลก ๆ

“คุณพราว! เดี๋ยวก่อน” เธอกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู ก็ต้องชะงักเพราะเสียงเรียกของผม

“คะ?” เธอหันกลับมาเลิกคิ้วเรียว

“....” ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากยืนมองหน้าเธออยู่หน้าประตู

“มีอะไรรึเปล่าคะ” เธอยังรอฟังคำพูดจากปากผม เอาจริง ๆ ผมไม่อยากพูดอะไรหรอก นอกจากอยากทำบางสิ่งกับเธอ แต่ไม่กล้าพอที่จะทำตามใจตัวเอง กลัวเธอเกลียดและกลัวผม 

“คือ...ฝันดีนะ” สุดท้ายก็ใจเสาะ จากเสือกลายเป็นหมาน้อยจริง ๆ ผมเนี่ย แค่อยากหอมแก้มเธอผมยังไม่กล้าทำ คิดดูแล้วกันว่าเธอจะพิเศษแค่ไหน

ใจแข็งให้มันตลอดนะคะคุณธามม์ อย่าไปเผลอปล่อยเสือร้ายที่หลับใหลมานานให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งละกัน คราวที่แล้วเธอยังจำฝังใจอยู่เลยนะคะ ถ้าเกิดอีกครั้งที่สอง ก็ไม่รู้เธอจะคิดยังไงนะคะ