11

คำสั่งของพ่อ

By : ธามม์

@ ภูเก็ต

ผมและพราวเดินทางมาถึงที่พักประมาณบ่ายสาม ผมให้ฌอนจองที่พักให้ เขาค่อนข้างใส่ใจและรู้ใจผม สมกับเป็นเพื่อนรัก  ฌอนเลือกจองโรงแรมห้าดาวสุดหรู สไตล์พูลวิลล่าบรรยากาศแบบเห็นวิวทะเล ที่จริงผมพักที่โรงแรมในเครือของพ่อก็ได้ แต่เพราะอยากเห็นการบริการของโรงแรมอื่นบ้าง อีกอย่างคือไม่อยากเดินไปเจอญาติ ๆ นั่นแหละ เดี๋ยวจะตกเป็นเป้าสายตาเกินไป

“คุณพักห้องใหญ่เลยนะ เดี๋ยวผมเอาห้องเล็กเอง” ผมและเธอเดินเข้ามาในบ้านพัก มีห้องนอนสองห้อง ขนาดใหญ่และขนาดกลาง

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณธามม์เป็นเจ้านายก็ควรนอนห้องใหญ่นะคะถึงจะถูก”

“แต่ผมเป็นสุภาพบุรุษ ควรให้เกียรติสุภาพสตรีสิ คุณนอนห้องใหญ่นั่นแหละ”

“แต่พราวว่ามันไม่เหมาะสมค่ะ” เธอนี่ก็ดื้อจริง ๆ นะ

“ได้ ถ้าคุณอยากให้ผมนอนมาก เดี๋ยวผมจะไปนอนห้องใหญ่ แต่คุณก็ต้องนอนด้วยนะ”

“ฮะ? นอนด้วยกันเหรอคะ” ทำตาโตเลยสิ ก็ดื้อดีนัก คงยอมสักทีนะคราวนี

 “ใช่ไง ผมให้คุณนอนห้องเล็กไม่ได้ คุณก็ไม่ยอมนอนห้องใหญ่ งั้นก็นอนห้องเดียวกันจะได้จบ ๆ”

“งั้นก็ได้ค่ะ พราวยอมก็ได้ค่ะ”

“หมายถึงยอมให้ผมนอนด้วยเหรอ” ผมเข้าใจที่เธอพูดนะ แต่ขอแกล้งหน่อยเถอะ มันเขี้ยวจริง ๆ

“ค่ะ เอ๊ย! ไม่ค่ะ หมายถึงพราวจะนอนห้องใหญ่ ให้คุณธามม์นอนห้องเล็กค่ะ”

“หึ ก็แค่นั้นแหละ เอากระเป๋าไปเก็บเถอะ แล้วแต่งตัวสวย ๆ นะ เย็นนี้ผมจะพาคุณไปเปิดหูเปิดตา” ผมยิ้มมุมปากอย่างคนมีแผน ก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเอง

แผนที่ว่าก็ไม่มีอะไรนักหรอกครับ ผมแค่อยากชวนเธอออกเดตนั่นแหละ อันที่จริงมีสัมมนาพรุ่งนี้ตอนบ่าย ผมไม่จำเป็นต้องมาวันนี้เลยก็ได้ แต่อยากถือโอกาสนี้ใกล้ชิดกับเธอ เลยหาเรื่องมาก่อนเวลา ซึ่งเธอก็ไม่รู้หรอก

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงได้ ผมจัดการกับตัวเองเรียบร้อย ยืนส่องกระจกซ้ายขวาเอียงใบหน้าหล่อคมไปมา ดูความเรียบร้อยของตัวเอง เดตครั้งนี้ผมต้องเพอเฟคทุกเรื่อง นี่ผมดูตื่นเต้นเหมือนเด็กที่พ่อแม่จะพาลูกไปเที่ยวเล่นยังไงอย่างงั้นเลย

ครืด ครืด ครืด เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ที่โต๊ะหัวเตียง ผมหยิบขึ้นมาดู และกดรับสาย

“ครับพ่อ”

(ตอนนี้แกทำอะไรอยู่)

 “ไม่ได้ทำอะไรครับ พึ่งอาบน้ำเสร็จ เดี๋ยวจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย พ่อมีอะไรรึเปล่า”

(มีสิ วันนี้แกต้องไปหาหนูดาวให้ได้นะ พ่อนัดหนูดาวให้แล้ว)

“พ่อ! แต่ผมไม่ว่าง” ความคิดล้าหลังที่ชอบจับเด็กคลุมถุงชนยังไม่หมดไปจากโลกใบนี้จริง ๆ โดยเฉพาะพ่อของผมที่ชอบหาผู้หญิงมาให้ลูกอยู่ได้

(ไม่ว่างอะไร วันนี้แกไม่มีสัมมนา แกต้องไปหาหนูดาวให้ได้ เดี๋ยวพ่อส่งโลเคชั่นไปให้ สองทุ่มแกต้องถึงร้านแล้วนะ) 

“พ่อ! เดี๋ยวสิพ่อ โธ่โว้ย! อะไรกันวะเนี่ย” หมดกันความตั้งใจของผม อุตส่าห์บอกให้พราวแต่งตัวสวย ๆ

แต่ก็ช่างเถอะ ทำไมต้องทำตามคำสั่งพ่อทุกอย่างด้วย มึงโตแล้วนะธามม์ ฮึ ๆ เรื่องอะไรจะไป

ผมมันดื้อไง เลือกอยู่กับพิ้งค์พราวดีกว่าไปนั่งจ้องหน้ากับคุณหนูดาวหรือดาวิกาตัวแสบนั่น

 ผมออกมารอพิ้งค์พราวที่ห้องนั่งเล่น พลางเดินสำรวจมุมต่าง ๆ ของพูลวิลล่า เผื่อมีอะไรดี ๆ จะได้ไอเดียไปปรับใช้ที่โรงแรม ที่นี่บรรยากาศดีมาก ผมชอบทะเลนะแต่ลมทะเลจะให้ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะ ส่วนลมที่เขาใหญ่จะพัดแห้ง ๆ ลมพัดเหมือนกันแต่ความรู้สึกที่ได้สัมผัสต่างกัน

 “คุณธามม์แต่งตัวเสร็จนานแล้วเหรอคะ ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ” พิ้งค์พราวเดินออกมาจากห้องนอน ไม่แน่ใจว่าเธอเดินหรือลอยมานะ ก็เธอสวยสะดุดตาขนาดนั้นเหมือนวันแรกที่ผมได้รู้จักเธอเลย แตกต่างกันที่วันนี้เธอแต่งตัวออกไปทางน่ารัก ร่างบางสวมกระโปรงยาวสีขาว ท่อนบนสวมเสื้อปาดไหล่สีขาวโชว์ไหล่ขาวเนียน ที่ใครเห็นแล้วคงต้องมองเหลียวหลัง ผมแอบหวงเหมือนกันนะ ส่วนผมยาวของเธอถูกรวบมาถักเปียหนึ่งข้าง ติดโบสีขาวน่ารักรับกับใบหน้าหวาน แต่งตัวเข้ากับทะเลดี

“รอไม่นานหรอก ไปกันเถอะ”

“ค่ะ”

          เราลงมาเดินเล่นที่ชายหาดก่อนจะไปหาอะไรทาน ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีพระอาทิตย์ก็ใกล้จะตกดิน นักท่องเที่ยวทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ ต่างพากันลงเล่นน้ำทะเลกันอย่างมีความสุข

รวมถึงผมด้วย แค่ได้มาเดินริมทะเลกับสาวที่ชอบ ทำไมมันอิ่มใจได้ขนาดนี้นะ ดูเธอก็น่าจะมีความสุขเช่นกัน เห็นยิ้มหวานตลอดเลย

“คุณชอบทะเลงั้นเหรอ”

“คะ? อืม ก็ชอบนะคะ พราวชอบฟังเสียงคลื่นทะเล”

“แล้วทำไมไม่เลือกมาทำงานที่ทะเล”

“คงเป็นเพราะชอบอยู่กับภูเขามากกว่ามั้งคะ”

 “อ๋อสรุปคุณชอบเขาสินะ แล้วเมื่อไหร่คุณจะชอบผมบ้าง” อื้อฮือ หยอดมุกจีบสาวอะไรวะเนี่ย โคตรเลี่ยน อยากจะกดปุ่มอ้วกให้ตัวเอง

“คือ..เอ่อ..ถ้าให้พราวตอบตอนนี้ไปตรง ๆ แบบไม่อ้อมค้อมเลยนะคะ ยังไม่มีความรู้สึกชอบคุณธามม์แบบคนรักเลยค่ะ แต่พราวชอบคุณในฐานะเจ้านายกับลูกน้องค่ะ” เธอก็พูดตรงดีนะ เจ็บแปลบที่ใจดีแฮะ

“ไม่เป็นไร ผมไม่รีบ ขอแค่คุณอย่าพึ่งไปตกลงปลงใจกับใครก็พอ”

          ครืด ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงสั่น ผมล้วงขึ้นมาดูหน้าจอ “พ่อ” โทรมาย้ำเรื่องนั้นแน่ ๆ

“ครับ” ผมรับสายพ่อเสียงเรียบ

(แกอยู่ไหน)

“ชายหาด”

(อย่าลืมที่พ่อสั่งนะ แกต้องไปหาหนูดาวให้ได้)

“พ่อครับ ผมโตแล้วนะ”

(โตแล้วยังไง ฉันสั่งแกไม่ได้เหรอ ถ้าแกไม่ไป ฉันจะยกโรงแรมให้น้องแกทั้งหมด)

เรื่องแค่นี้ทำมาเป็นขู่ จะอะไรกันนักกันหนาแค่ไม่ไปพบดาวิกาแค่นี้ถึงกับจะไม่ให้มรดกเลยเหรอ เฮ้อ ไอ้ผมมันก็ยังไม่มีอะไรที่สร้างมาเองซะด้วยสิ คงต้องยอมไปก่อน

 เอาละสิคุณธามม์ อยากอยู่กับคนที่ชอบ แต่พ่อดันออกคำสั่งให้ไปหาคนที่ไม่ชอบ แบบนี้แผนที่วางไว้ก็เป็นหมันเลยสิ แล้วพ่อหนุ่มจะเลือกทำตามใจตัวเองหรือตามใจพ่อกันนะ