1

แขก VVIP

By : พิ้งค์พราว

          ครบสามปีแล้วที่ฉันจบการศึกษาระดับปริญญาตรี และได้ออกมาใช้ชีวิตการทำงานจริง ๆ นอกรั้วมหาวิทยาลัย ประสบการณ์ต่าง ๆ ช่วงที่ฝึกงานได้สอนอะไรฉันมากมาย ในหลาย ๆ เรื่อง ทั้งเรื่องงานและเรื่องคน

โดยเฉพาะกับเพื่อนร่วมงานบางคน หัวจะปวดในแต่ละวัน แต่ฉันใช้สามข้อนี้ในการทำงานให้ผ่านไปได้ในแต่ละวันคืออดทน อดทนให้มาก และอดทนเท่านั้น

ฉันจบเกี่ยวกับการโรงแรม ครั้งหนึ่งเคยมีโอกาสมาเที่ยวกับเพื่อนที่เขาใหญ่ รู้สึกชอบบรรยากาศที่นี่มาก จึงเลือกมาทำงานแถวนี้ โรงแรมที่ฉันทำอยู่คือโรงแรมออทัมน์ สวีท ธามม์ 

เหตุผลอีกข้อที่ไม่อยากทำงานในเมืองหลวงเลยก็คืออยากที่จะหนีจากผู้คนและเรื่องราวร้าย ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนด้วย ถ้าทำงานในเมืองหลวงกลัวได้เจอพ่อหนุ่มร่างท้วมคนนั้นอีก เลยเลือกมาสมัครงานต่างจังหวัด 

แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่แรกที่ฉันมาทำงานหรอกนะ ก่อนหน้านี้ก็เคยทำงานเป็นพนักงานต้อนรับอยู่พักหนึ่ง ที่เดิมงานก็ดีแต่เงินน้อยไปหน่อย รายรับไม่พอรายจ่าย เพื่อนสนิทของฉันเลยชวนให้มาทำด้วยกันที่โรงแรมนี้ เพราะเซอร์วิสชาร์จที่นี่ปังแทบทุกเดือน

ทำงานในโรงแรมสนุกและเหนื่อย รวมถึงท้าทายมาก แต่ละวันมีเหตุการณ์แทบจะไม่ซ้ำกัน บางวันเจอแขกวีนและคอมเพลนแทบทุกเรื่อง บางวันแขกเยอะจนแทบไม่มีเวลานั่งหรือพักกินข้าวกินปลาก็มี บางวันทำแก้วแตก โดนปรับไม่พอยังโดนหัวหน้าดุให้ช้ำใจเล่น ๆ อีก แต่ไม่เป็นไรถือว่าเป็นรสชาติของชีวิต

ฉันทำงานที่นี่มาแล้วหกเดือน ผ่านงานเป็นที่เรียบร้อย เพราะความขยันเอาใจใส่งานอย่างดี และการเป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใสก็ช่วยได้มาก ต่อให้มีปัญหาส่วนตัวร้อยพันเรื่องฉันก็แยกแยะออก ความอดทนของฉันถือว่าสูงใช้ได้เลยทีเดียว

มีบ้างที่แขกจะเหวี่ยงจะวีน แต่ก็ส่วนน้อยที่เป็นแบบนั้น ส่วนใหญ่แขกที่มาพักที่นี่ใจดีมาก รวมถึงทิปก็หนักมากเช่นกัน ข้อนี้แหละที่ยอมทน

...เงินเท่านั้นที่ knock everything

นอกจากนี้ยังต้องทนกับเพื่อนร่วมงานบางคนที่ไม่น่ารักทั้งเล็กน้อยไปจนถึงไม่น่ารักมากมาย หรือบางทีฉันเองก็อาจจะเป็นเพื่อนร่วมงานที่ไม่น่ารักสำหรับบางคนก็ได้มั้ง ร้อยพ่อพันแม่อะเนอะ เดินผ่านเฉย ๆ ยังไม่ชอบขี้หน้ากันได้

ประสาทไปป้ะ

“พราว! ไปเคลียร์โต๊ะให้แขกด้วยนะ แขกมาสองท่าน พี่ขอด่วน” เสียงนี้ที่ฉันคุ้นเคย หญิงอายุสี่สิบสองที่ยังดูเหมือนสาววัยสามสิบห้า เดินเข้ามาสั่งงานฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง พูดจบก็เดินสับ ๆ ไปทางอื่น

พี่ฝ้าย หรือคุณปุยฝ้าย ตำแหน่งหัวหน้าห้องอาหาร เธอเป็นคนพูดตรง จริงจังกับการทำงาน เก่ง รวดเร็ว ว่องไว ชอบคนขยันตรงต่อเวลา

“ค่ะ” ฉันรีบตอบรับคำสั่งนี้ ก่อนจะหยุดมือที่กำลังพับผ้าเช็ดปากอยู่ หันไปทำงานที่ได้รับมอบหมายมาสด ๆ ร้อน ๆ แทน เพราะรู้ว่าคนที่มาสั่งงานค่อนข้างจริงจังในการทำงาน ถ้าเธอบอกว่าด่วนนั่นแปลว่าต้องเสร็จภายในห้านาที

อันที่จริงมันเป็นหน้าที่ของพนักงานทำความสะอาดโต๊ะแหละ แต่หัวหน้ามักจะใช้ให้ฉันเป็นคนไปทำให้ ก็ทำงานดี ว่องไว ไม่บ่นเวลาหัวหน้าสั่งงาน

บางทีก็แอบบ่น ไม่ให้หัวหน้าได้ยินอยู่นะ

ฉันทำตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟประจำอยู่ที่ห้องอาหารหลักของโรงแรมชื่อห้องอาหารทานตะวัน ฉันเข้ากะเช้า มาตั้งแต่ตีห้าครึ่งเลยนะ ง่วงมากตอนนี้

การทำงานในช่วงเช้าค่อนข้างเร่งรีบและดูวุ่นวายมาก หลังจากห้องอาหารปิดให้บริการที่เวลา 11.00 น. พนักงานก็ใช่ว่าจะได้พักสบาย ๆ เพราะยังมีงานต้องทำต่อ นั่นก็คือเตรียมจัดโต๊ะสำหรับอาหารกลางวันต่อ

ช่วงเช้าจะให้บริการอาหารแบบบุฟเฟต์ ส่วนช่วงพักกลางวันจะเป็นแบบอะลาคาร์ทหรืออาหารจานเดียวหรือตามสั่งนั่นเอง

“เสร็จสักที หวังว่าวันนี้แขกจะไม่มาทานอาหารที่นี่นะ สาธุ” ฉันยกมือเหนือหัวหลังจากจัดโต๊ะเสร็จก็ขอพรจากลมฟ้าอากาศทันที เพราะวันนี้ฉันแทบไม่ได้หยุดเดินเลย ซ้ำยังต้องมาช่วยพนักงานทำความสะอาดเคลียร์โต๊ะจัดโต๊ะต่ออีก ถือว่าหนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

“พราว จัดโต๊ะเสร็จแล้วใช่ไหม” เสียงเดิมคนเดิม ได้ยินเสียงนี้ทีไรฉันรู้สึกขนลุกทุกที ไม่ต้องสงสัยว่าเป็นใคร เพราะคนที่เรียกชื่อฉันได้บ่อยที่สุด มีแค่หัวหน้าปุยฝ้ายเท่านั้น

“เสร็จแล้วค่ะ พี่ฝ้ายมีอะไรให้พราวทำต่อไหมคะ”

หรือเพราะฉันชอบพูดคำนี้หรือเปล่า ทำให้พี่ปุยฝ้ายคิดว่าฉันขยัน พูดจนติดปาก พราวแค่พูดไปตามมารยาทนะคะพี่ฝ้าย

“มีสิ งานใหญ่เลยล่ะ ไม่รู้พราวจะว่าอะไรไหม แต่งานนี้ต้องเป็นพราวเท่านั้น” สีหน้าแววตาดูกังวลไม่น้อย เหมือนว่าจะเป็นงานช้างจริง ๆ

ใช้มาเถอะค่ะ ถ้าพูดมาขนาดนี้แล้ว พราวมีสิทธิ์ปฏิเสธได้ด้วยเหรอคะ

“มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าคะ หัวหน้าดูตื่นเต้นจัง”

“ใช่ เพราะนี่คืองานด่วนไฟไหม้เลยล่ะ วันนี้เพื่อนของจีเอ็มจะมาพักที่โรงแรมเรา เบื้องบนพึ่งจะบอกพี่เมื่อกี้ บอกว่าจะมาถึงบ่ายสองแต่ตอนนี้แขกมาถึงแล้ว ในครัววุ่นวายกันมาก เพราะต้องทำอาหารไปให้แขกแบบขอด่วน ๆ” พี่ปุยฝ้ายยกมือกุมขมับ เธอคงซีเรียสจริง ๆ

“หัวหน้าจะให้พราวไปดูแลแขกของจีเอ็มเหรอคะ” ฉันพอจะเดาได้แล้วว่าคงเป็นแบบนี้แน่

“ใช่ จีเอ็มมาขอพนักงานจากพี่หนึ่งคนเพื่อไปคอยบริการแขกวีวีไอพี ซึ่งกำชับว่าต้องเป็นพราวเท่านั้น”

“ทำไมต้องเป็นพราวเท่านั้นคะ”

“พี่ก็ไม่รู้ จีเอ็มคงเห็นว่าพราวขยันมั้ง หน้าตาก็ดี ยังไงพี่ฝากหน่อยนะ”

“ได้ค่ะ”

“นี่จ้ะ กุญแจบ้านดาเลียนะ จีเอ็มบอกว่าแขกคนนี้ไม่ชอบให้ใครไปเคาะห้องเสียงดัง จึงให้กุญแจสำรองมาเพื่อเปิดเข้าไปเลยไม่ต้องเกรงใจ จีเอ็มบอกพี่มาแบบนี้”  แปลกคน แบบนี้ก็มีด้วย ถ้าเปลื้องผ้าอยู่หรือทำอะไรที่ไม่ควรเห็นฉันจะทำยังไง

“พักที่บ้านดาเลียเลยเหรอคะ” เคยเห็นแต่ไม่เคยได้เดินเข้าไปใกล้เลยสักครั้ง เห็นยัยอันบอกว่าเป็นบ้านพักผู้บริหารระดับสูง

“ไม่ใช่คุณนัฐฐานะ พี่ก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร เห็นจีเอ็มไปรับด้วยตัวเองมาจากสุวรรณภูมิ สงสัยน่าจะพึ่งลงเครื่องมาจากต่างประเทศ”

นัฐฐา อนันต์ถิระคุณ ประธานกรรมการหรือเจ้าของโรงแรมออทัมน์ สวีท ธามม์ Autumn sweet time ที่พนักงานทุกคนรู้จักเป็นอย่างดี เธอยังดูสาวดูสวยเหมือนไม่ใช่คนอายุห้าสิบ

“อ๋อค่ะ” ไม่ว่าแขกวีวีไอพีคนนี้จะเป็นใคร ฉันต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด งานคือเงิน เงินคืองาน บริการดีเผลอ ๆ อาจจะได้ทิปหนักก็ได้

“ไม่ต้องกังวลนะ ทำไปตามที่เคยทำนั่นแหละ เหมือนให้บริการแขกทั่วไป พี่เคยผ่านมาแล้ว สบาย ๆ”

“ค่ะ”

“ขอบใจมาก พี่ต้องไปแล้ว มีประชุมตอนบ่าย ขอไปเตรียมตัวก่อนนะ” สั่งงานเสร็จหัวหน้าก็เดินกึ่งวิ่งไปที่ห้องประชุมเลย

ประชุมเหรอ? เห็นหัวหน้าเข้าประชุมทีไร ใจมันหวิว ๆ ทุกที เหมือนจะมีอะไรเซอร์ไพส์อยู่ตลอด

@ บ้านดาเลีย

บ้านพักสุดหรูท่ามกลางธรรมชาติและเป็นบ้านหลังเดียวที่มีอยู่ในพื้นที่ของโรงแรม ไม่ได้สร้างมาเพื่อให้แขกเข้าพัก แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ผู้บริหารมาพักผ่อนเท่านั้น แต่ไม่ค่อยเห็นคุณนัฐฐามาพัก มาทีไรก็เห็นพักที่โรงแรมตลอด

“วิวสวยมาก ลมเย็นสบายดีจัง” ทันทีที่ฉันเข็นรถใส่อาหารมาหยุดอยู่ที่หน้าพูลวิลล่าหรู ต้องขออึ้งตะลึงกับบรรยากาศแถวนี้เสียก่อน มันสวยมาก ทางเดินเข้าบ้านปลูกดอกไม้หลายชนิด ที่เห็นมากสุดน่าจะเป็นดอกกุหลาบสีแดงสดและดอกดาเลียหลากสี

หลังจากที่ชื่นชมดอกไม้มาจนสุดทาง เท้าของฉันก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยกมือเคาะไปที่ประตูสามครั้งเบา ๆ

ทั้งที่แขกบอกไม่ให้เคาะ แต่ยังดื้อที่จะเคาะ ก็คนมันเคยชินแบบนี้

“สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นพนักงานเสิร์ฟชื่อพนิตา มาจากห้องอาหารทานตะวันค่ะ ขออนุญาตเข้าไปเสิร์ฟอาหารนะคะ” ที่จริงพูดไปแขกก็คงไม่ได้ยินอะไรมากหรอก แต่ฉันต้องเอ่ยอะไรสักอย่าง เพื่อให้คนที่อยู่ข้างในได้รู้ตัวสักนิดว่ามีคนมา เผื่อจะทำอะไรอยู่ เกิดเปิดประตูโผงผางเข้าไปเลย แขกแก้ผ้าอยู่ทำไง ฉันไม่โดนไล่ออกเหรอ

ฉันตัดสินใจไขกุญแจเข้าไป แกรก...เดินช้า ๆ แต่ไม่ได้ย่องเบานะ เดี๋ยวจะหาว่ามาขโมยของ

“สวัสดีค่ะ” ฉันส่งเสียงอีกครั้ง เพราะตอนนี้ยังไม่เห็นใครเลย ในบ้านเงียบสนิทได้ยินแค่เสียงของเครื่องปรับอากาศทำงานอยู่ อากาศก็อุ่นดีนะ แต่ก็ยังเปิดแอร์เฉย

บ้านหลังนี้มีลักษณะเป็นบ้านสองชั้น ชั้นล่างจะเป็นห้องนั่งเล่น พร้อมกับมีห้องครัวเล็ก ๆ ไว้ทำอาหารและยังมีเคาน์เตอร์บาร์ไว้นั่งดื่ม

มีเครื่องดื่มหลากหลายชนิดประดับอยู่ที่เคาน์เตอร์ แถมยังมีตู้แช่ไวน์ชั้นดีที่แช่ไวน์อยู่หลายขวด อย่างต่ำก็น่าจะร้อยกว่าขวดได้ จากที่กะทางสายตา นึกว่าเดินเข้ามาในผับบาร์ที่มีที่นั่งดื่มชิลล์  เห็นแล้วก็ขนลุก เหตุการณ์คืนนั้นแวบเข้ามาในหัวอีกแล้ว

หยุดคิด เราต้องอยู่กับปัจจุบันได้แล้ว ก่อนจะสติหลุดคิดเรื่องอดีตไปมาก ฉันจึงเบี่ยงเบนความสนใจไปที่ชั้นบนของบ้าน ซึ่งน่าจะเป็นห้องนอน ให้เดาก็คงจะมีสองห้องมั้ง ฉันก็พึ่งมาที่นี่ครั้งแรกไม่รู้อะไรมาก

“หรือว่าแขกจะอาบน้ำอยู่ข้างบน เอาอาหารตั้งโต๊ะรอแล้วกัน” ว่าแล้วฉันก็จัดการอาหารที่แขกสั่งไว้ยกมาจัดเสิร์ฟขึ้นโต๊ะ เพียงไม่กี่นาทีก็เสร็จเรียบร้อย

..

“ไม่มีใครบอกเหรอว่าผมไม่ให้เคาะประตู แล้วใครบอกว่าผมจะกินข้าวที่นี่”

“ฮึ” ฉันสะดุ้งตื่นรีบหันขวับไปตามเสียง แต่ไม่กล้ามองแขกนานหรอก กลัวสายตา คิดว่าแขกคงทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่แน่ ๆ ก้มมองพื้นแล้วกัน

“มาช้าแถมยังไม่รู้เรื่องอะไรอีก”

“ต้องขอโทษคุณผู้ชายด้วยค่ะ ดิฉันพึ่งจะได้รับเรื่องมา เลยเตรียมตัวไม่ทันจริง ๆ ค่ะ”

“จะบอกว่าผมเป็นคนมาก่อนเวลาเองงั้นสิ” มันก็ตามนั้นแหละค่ะ อยากพูดไปตามตรงจัง แต่จะบอกออกไปแบบนี้ฉันตกงานแน่ เอาเป็นว่าฉันจะรับผิดเองละกัน

 “เปล่าค่ะ เป็นความผิดของดิฉันเองที่เดินมาช้าเองค่ะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ” รับจบ หวังว่าคุณเขาจะพอใจ

“ดี ทีหลังต้องวางแผนให้ดีกว่านี้ ครั้งนี้ผมจะไม่คอมเพลนไปถึงบอร์ดบริหาร” นี่ขนาดยังไม่คอมเพลนนะ แขกคนสำคัญคนนี้ ดูจะเอาแต่ใจไม่น้อยเลย ฉันเจองานหนักเข้าแล้ว ฮึบ อดทนจนกว่าจะรวย

“แล้วคุณผู้ชายจะให้ดิฉันเอาอาหารไปเสิร์ฟที่ไหนคะ” ฉันไม่กล้าแม้จะเงยหน้ามองแขกคนนี้

“ผมจะไปว่ายน้ำ เอาไปไว้ที่ริมสระ” พูดจบเขาก็เดินเปิดประตูหลังบ้านออกไป ฉันพึ่งกล้าเงยหน้าขึ้นมองตามหลังแขก คุณเขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำตาลเข้ม สงสัยจะไปว่ายน้ำ

ว่ายน้ำตอนที่อุณหภูมิประมาณสิบเจ็ดสิบแปดองศาเซลเซียสเนี่ยนะ กราบเลยค่ะ 

“แล้วใครจะไปรู้ล่ะคะว่าคุณจะออกไปว่ายน้ำตอนนี้ มาว่ายน้ำตอนหน้าหนาวเนี่ยนะ” ฉันแอบบ่นอุบอิบตามหลังเขาไปอย่างเสียมารยาท ซึ่งไม่ควรอย่างยิ่งในอาชีพบริการ

แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ ฟังน้ำเสียงของเขาสิ ฟังยังไงก็กำลังตำหนิฉันอยู่

คนอุตส่าห์ตั้งใจทำหน้าที่ให้ดีที่สุด 

ว้ายยย  คุณพี่ได้เจอคุณน้องแล้ว แต่คุณน้องคงจำอิพี่บ่ได้ ก็เขาไม่ใช่ผู้ชายหุ่นหมีแล้วน่ะสิคะ ว่าแต่คุณเขาจะบอกเธอตอนไหนว่า เขาเนี่ยแหละที่เป็นคนพรากความสาวของเธอไป