تسجيل الدخولمشاركة
2
تاريخ النشر:
2026-10-28 13:00:22เสิร์ฟริมสระ
By : พิ้งค์พราว
ในขณะที่คุณเขาว่ายน้ำออกกำลังกายอยู่นั้น ฉันก็ย้ายอาหารจากโต๊ะข้างในมาไว้โต๊ะริมสระว่ายน้ำที่อยู่หลังบ้านพักหรูจนหมดทุกจาน
ทำงานตรงนี้เสร็จแล้วก็ยังกลับไม่ได้ เพราะต้องอยู่ทำหน้าที่ให้บริการแขกจนกว่าเขาจะไล่ หรือไม่ก็หมดเวลาทำงานของวัน
ว้าว! มัวแต่ทำงานเลยลืมมองบรรยากาศรอบตัว มองทอดสายตาออกไปจากตรงนี้จะเห็นทุ่งดอกทานตะวันเต็มไปหมด นี่มันสวนดอกไม้หลังบ้านเหรอ สวรรค์บนดินชัด ๆ ดอกไม้ใบไม้ปลิวโต้ลมหนาวพลิ้วไหวไปมาดูแล้วสบายตาสบายใจ จนอยากลงไปถ่ายรูปสวย ๆ เก็บไว้ดูสักรูป แต่ได้เพียงคิดเพราะตอนนี้ทำงานอยู่คงทำอย่างนั้นไม่ได้
“คุณพิ้งค์พราว!”
“คะ?” เสียงตะโกนเรียกชื่อฉันทำให้ต้องหันขวับอีกครั้ง ว่าแต่คุณเขารู้จักชื่อฉันด้วยแฮะ สงสัยหัวหน้าคงบอกมั้ง
กึก! แต่คุณพระ! สายตาฉันดันไปสะดุดกับสิ่งที่ไม่ควรจะมอง เขาเดินลอยตรงมาหาฉัน เจ้าของร่างสูงใส่แค่กางเกงว่ายน้ำแจมเมอร์รัดติ้วเพียงตัวเดียว ทั้งซิกแพคที่เป็นคลื่น ๆ หน้าอกก็แน่นปึก สังเกตดี ๆ ฝั่งซ้ายมีรอยสักตัวอักษรภาษาอังกฤษแต่ไม่แน่ใจว่าเขียนว่าอะไรดูคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหน กล้ามเป็นมัด แขนปรากฏเส้นเลือดนูนชัดให้เห็นดูแล้วเซ็กซี่ดึงดูดสายตาได้ดีเลยทีเดียว แล้วนั่นอะไรที่อยู่ใจกลางลำตัวของกายแกร่ง แขกท่านนี้ใช้อะไรยัดไว้รึเปล่าทำไมมันปูดใหญ่ปานห่อหมกขนาดนั้น มันเด่นชัดจนสายตาฉันไม่สามารถละไปที่อื่นได้เลย
“งับปากของคุณด้วย”
เขาทักแรงจนฉันได้สติ ไม่รู้เผลออ้าปากค้างไปตอนไหน แต่นี่เป็นอาการที่ไม่สมควรแสดงออกมาอย่างยิ่ง หนึ่งเลยคือฉันเป็นผู้หญิง สองคือฉันเป็นพนักงานบริการ และกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่
ตั้งสติไว้พราว เธอไม่ชอบเรื่องอะไรแบบนี้ เธอเกลียดเสียด้วยซ้ำ
“เป็นพนักงานแต่ใช้สายตาลวนลามแขกแบบนี้ได้ด้วยเหรอ” เขาฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ฉันก่อนจะเดินมาหยิบเสื้อคลุมไปสวมทับ แล้วนั่งลงเตียงนอนสีดำ
ค่อยรู้สึกสบายตาขึ้นมาหน่อย รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้ายังไงไม่รู้
“ปะ..เปล่านะคะ ดิฉันแค่...”
“อ้อ แล้วหยุดแทนตัวเองว่าดิฉันสักที ชื่ออะไรก็เรียกชื่อตัวเองเถอะ และอย่าเรียกผมว่าคุณผู้ชายอีก ผมชื่อธามม์ ให้เรียกธามม์เฉย ๆ พอ”
ก็มันเป็นกฎของโรงแรมนี่นา ฉันก็ต้องทำตามสิคะ แต่ถ้าคุณเขาชอบแบบนี้ก็ดี ดูเป็นกันเองดี
“ค่ะธามม์”
“ฮะ? ค่ะธามม์เหรอ? ผมมั่นใจนะว่าผมอายุมากกว่าคุณ” เขาเลิกคิ้วเข้มขึ้น เหมือนจะไม่พอใจนะอาการแบบนี้
คงไม่ใช่แล้ว ฉันควรจะใส่คำว่า “คุณ” ลงไปด้วย ตายละ ทำไมซื่อบื้อขนาดนี้พราวเอ๊ย
“ค่ะคุณธามม์ ขอโทษค่ะ”
“ซื่อไม่เปลี่ยนเลยนะ”
พูดเหมือนคุณเขาเคยรู้จักฉันมาก่อน แต่ว่าไปก็รู้สึกคุ้น ๆ อยู่เหมือนกันนะ แต่คิดไม่ออกเลยว่าเคยรู้จักคนที่มีใบหน้าหล่อเหลาขนาดนี้ด้วยเหรอ หรือจะดูซีรีส์มากไปเลยจำหน้าพระเอกเป็นหน้าเขา
“คุณธามม์จะเอาอะไรเหรอคะ”
“ผมอยากดื่มไวน์ ช่วยไปหยิบไวน์แดงมาให้ที”
“คุณธามม์จะดื่มไวน์แดงเหรอคะ แต่อาหารที่คุณสั่งมาไม่มีเนื้อหรือหมูเลยนะคะ พราวว่าอาหารทะเลดื่มกับไวน์ขาวน่าจะเข้ากันได้ดีกว่านะคะ”
“ผมรู้ไม่ต้องมาแนะนำหรอก ผมแค่อยากจิบไวน์แดง สั่งให้ไปเอาอะไรก็เอามาตามนั้นแหละ”
ชาไปเลยสิหน้าฉันเนี่ย เหมือนโดนด่าว่า “อย่ามาเผือก” ก็เผื่อคุณเขาไม่รู้เลยเสนอ ต้องการแบบนี้ก็ตามใจคุณค่ะ
เพราะที่นี่บริการแขกเป็นเหมือนดั่งคนในครอบครัว
แต่ลืมไปรึเปล่าคะ บางครอบครัวญาติพี่น้องก็ไม่ค่อยจะดีกันทุกคน
“ได้แล้วค่ะ ไวน์แดง” ฉันเลือกหยิบไวน์จากเขตบอร์กโดซ์ จากฝรั่งเศส หวังว่าเขาจะถูกใจ
“เข้าใจเลือกหนิ” ทันทีที่เขาเห็นขวดไวน์ที่อยู่ในมือฉัน เขาก็เอ่ยชม คิดว่าน่าจะเป็นคำชมนะ “แล้วคุณจะให้ผมกระดกขวดไวน์เลยรึไง ทำไมไม่เอาแก้วไวน์มาด้วย” ลืมได้ยังไงเนี่ย ถือแต่ขวดไวน์มา ดันลืมหยิบแก้วมาด้วย วันนี้ฉันเป็นอะไรไป ไม่มีสมาธิเอาเสียเลย ตั้งแต่เห็นห่อหมกของเขาสมองมันก็คิดไม่เป็นขั้นเป็นตอนเลย
“ขอโทษค่ะ เดี๋ยวดิฉัน เอ๊ย! เดี๋ยวพราวไปหยิบมาให้ค่ะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ”
เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที แก้วไวน์ก็มาอยู่บนโต๊ะตรงหน้าชายที่กำลังตักอาหารเข้าปาก ส่วนฉันก็กำลังละเมียดละไมกับการเทไวน์ลงแก้ว
“ทานอะไรมารึยัง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ
“หมายถึงมื้อเที่ยงเหรอคะ”
“ใช่”
ก็ยังน่ะสิคะ ฉันรีบเอาอาหารมาให้คุณจนไม่กล้าเดินเข้าห้องครัวไปกินอะไรเลย
“ทานมาบ้างแล้วค่ะ” ฉันเลือกที่จะโกหก เดี๋ยวจะถามต่ออีกว่าทำไมไม่กิน
“ทานมาบ้างแสดงว่ายังไม่อิ่ม ทานนี่สิ” ไม่รู้ว่าคุณธามม์เขาอิ่มหรือเกิดใจดีอะไร จู่ ๆ ก็ชวนฉันทานข้าวด้วย เขายกแซลมอนย่างราดซอสมะขามสูตรเฉพาะของโรงแรมให้ฉัน ซึ่งมันน่าอร่อยยั่วน้ำลายมาก
“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะคุณธามม์ ตอนนี้เป็นเวลาทำงานของพราว ไม่เหมาะสมเท่าไหร่ที่จะทานอาหารตอนนี้” อีกอย่างคนตรงหน้าฉันก็เป็นแขกอีกด้วย จะลงไปนั่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยก็คงน่าเกลียด
“ผมไม่เอาเรื่องนี้ไปฟ้องหัวหน้าคุณหรอก นั่งลง”
“เอ่อ..พราวว่ามัน...”
“นั่งลง ได้ยินว่าที่นี่บริการแขกเหมือนคนในครอบครัวไม่ใช่เหรอ อย่าทำตัวเหินห่างกับแขกสิ”
“ได้ค่ะ งั้นพราวขออนุญาตนั่งนะคะ” ฉันทำตัวไม่ถูกเลยที่ต้องมาร่วมโต๊ะอาหารกับแขกคนสำคัญของเจ้านายแบบนี้
“ทำตัวตามสบายได้ไหม ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมต้องเกร็ง”
“เปล่าค่ะ ก็คุณธามม์เป็นแขกนี่คะ แถมเรายังไม่ได้สนิทสนมกันมาก่อน จะให้ทำตัวตามสบาย มันก็ค่อนข้างยากค่ะ”
“งั้นต่อไปคุณก็ต้องพยายามเข้าหาผมบ่อย ๆ เราจะได้สนิทกัน”
“คะ?” ฉันเลิกคิ้ว ไม่เข้าใจความหมายที่คุณธามม์จะสื่อ เขาระดับวีวีไอพีจะอยากสนิทฉันไปทำไมกัน
“ดื่มไวน์หน่อยไหม” น้ำเสียงการพูดและประโยคแบบนี้ ฟังแล้วขนลุกชะมัด ไม่ค่อยชอบให้ใครชวนดื่มเลย
“ไม่ดีกว่าค่ะ พราวคิดว่ามันไม่เหมาะเท่าไหร่ แค่มานั่งทานอาหารกับแขก พราวก็รู้สึกผิดมากแล้ว จะให้ดื่มไวน์ด้วยยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย อีกอย่างพราวเลิกดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์นานแล้วค่ะ”
“ทำไม”
“มีเรื่องฝังใจนิดหน่อยค่ะ เลยไม่ชอบดื่มสักเท่าไหร่”
“เรื่องอะไร เล่าให้ฟังหน่อยสิ”
“เอ่อ..ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ เรื่องมันผ่านมาสามปีแล้ว ฉันลืมไปหมดแล้วค่ะ”
“งั้นเหรอ” เขาเอ่ยเสียงห้วน ก่อนจะกระดกแก้วไวน์ดื่มจนหมดรวดเดียว ไหนบอกจะจิบไวน์ “เดี๋ยวผมมานะ ตามสบายเลย”
“ค่ะ” ไม่รู้ว่าเขาเดินเข้าไปในบ้านทำไม แต่จะไปทำอะไรก็ช่างคุณเขาเถอะ จังหวะนี้ต้องรีบกินก่อนที่เขาจะมา เดี๋ยวจะเคอะเขิน ทานไม่สะดวก
ฉันใช้เวลาไม่ถึงสองนาที แซลมอนย่างราดซอสฉ่ำ ๆ ที่อยู่ในจานได้หายเข้าไปในท้องของฉันเป็นที่เรียบร้อย ไม่ใช่ว่าเป็นคนกินตะกละตะกลามอะไรหรอก มันชิ้นไม่ใหญ่มาก ไม่ถึงฝ่ามือฉันด้วยซ้ำ กินสองสามคำก็หมดแล้ว อาหารคนรวยเขากินกันแค่นี้แหละ ถามว่าฉันอิ่มไหม บอกเลยว่า ไม่! ไม่ครึ่งท้องฉันหรอกอาหารแค่นี้
“น้ำก็ไม่มี จะดื่มไวน์ก็ไม่ได้” ฉันพึมพำพลางมองหาน้ำดื่ม
“หาน้ำเหรอ นี่ของคุณ” เหมือนคุณเขาจะรู้ใจว่าฉันกำลังต้องการน้ำดื่ม คุณธามม์กลับมาพร้อมกับน้ำลิ้นจี่กระป๋องเย็นเฉียบ เขาตั้งใจไปหยิบน้ำมาให้ฉันเหรอ ไม่จริงมั้ง แถมเลือกน้ำที่ฉันโปรดปรานเป็นพิเศษเสียด้วย
“คุณธามม์เข้าไปเอาน้ำมาให้พราวเหรอคะ”
“ผมไปเข้าห้องน้ำมา เลยหยิบติดมือมาด้วย”
อ๋อ ฉันก็คิดว่าคงต้องเป็นอย่างนั้นถูกแล้ว ถ้าแขกตั้งใจเดินไปเอาน้ำมาบริการพนักงานคงแปลกอยู่แหละ
ไม่เพียงแค่เอามาให้เขายังเปิดฝากระป๋องให้ แล้วยื่นมาให้ฉัน ว้าวซ่ามาก รู้สึกเป็นเกียรติจัง มาบริการแขกแต่ได้รับการบริการจากแขกเสียเอง
“นี่คุณทานหมดแล้วเหรอ” เขานั่งลงปุ๊บก็เอ่ยถามฉันเลยทันที คงจะเห็นแค่ลายบนจานสินะ
“ค่ะ”
“ผมว่าผมก็ไม่ได้ไปนานนะ ท่าทางจะหิวมาก”
“เปล่านะคะ แค่ปลามันชิ้นเล็กค่ะ”
“งั้นคุณก็เอาจานนี้ไปทานด้วย” เขาผลักจานที่มีห่อหมกปลาทะเลมาให้ เหลือไว้แค่สปาเกตตีราดซอสผัดไทยหนึ่งจานที่อยู่ตรงหน้าเขา
“คุณธามม์ไม่ทานเหรอคะ”
“แค่จานเดียวผมก็อิ่มแล้ว คุณกินเถอะ” จานเดียวอิ่ม แล้วคุณเขาจะสั่งมาทำไมสามสี่อย่าง ยังเหลือของหวานอีกถ้วยด้วยนะ คงไม่ให้ฉันกินคนเดียวหมดหรอกนะ
“ที่จริงฉันก็อิ่มแล้วเหมือนกันนะคะ” โกหกไว้ก่อน ถึงแม้กระเพาะอาหารจะยังรับได้อีกเยอะก็เถอะ เดี๋ยวจะหาว่ามูมมามเห็นแก่กิน
“แน่ใจว่าอิ่ม ชิ้นแค่นั้นอิ่มเหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“งั้นก็กินของหวานแทน” เขาสลับถ้วยทับทิมกรอบที่ใส่เนื้อลิ้นจี่มาวางตรงหน้าฉัน จะคะยั้นคะยอให้กินให้ได้ใช่ไหมเนี่ย
“ถ้วยเล็กนิดเดียวคงกินได้อีกนะ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ฉันไม่ปฏิเสธของหวานถ้วยนี้ เพราะมันคือของโปรดอย่าไปบอกใครเชียวนะว่าฉันมานั่งรับประทานอาหารมื้อเที่ยงกับแขกวีวีไอพี รู้สึกพิเศษกว่าใครแปลก ๆ แฮะ
ถึงแม้คุณเขาจะดูเอาแต่ใจ แต่ทว่ากลับใจดีกว่าที่คิด ไม่รู้ว่าตอนฉันกลับจะมีอะไรติดไม้ติดมือให้พนักงานเงินเดือนน้อยนิดคนนี้รึเปล่า แค่คิดเล่น ๆ เอง อย่าเอะไป ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร
อย่าคาดหวังกับทิปสิพราว เธอทำงานด้วยใจรัก ไม่หวังสิ่งตอบแทน...
ฮึ! ไม่หวังก็คงไม่ใช่ฉันค่ะ มาทำงานทุกคนก็ต้องการเงินกันทั้งนั้น ที่ย้ายมาที่นี่ก็เพื่ออยากได้เงินมากขึ้น ไม่มีหรอกค่ะทำงานไม่หวังเงิน พิ้งค์พราวไม่ใช่จิตอาสานะจ๊ะ
“ธนบัตรเท่านั้นที่ทำให้เราได้โบยบิน”
ขอบคุณเนื้อเพลง MONEY ฟังแล้วรวย จากคุณเปิ้ล ไอริณ
พิ้งค์พราวเธอจะรู้ตัวกี่โมงยะ คิดว่าเขาทำแบบนี้กับทุกคนหรือไง เขาทำดีกับเธอเพราะเขาอยาก...กับเธออีกรอบรึเปล่า
หวังแต่ทิปที่เป็นเงิน ระวังจะได้อย่างอื่นตอบแทนเด้อสาว
أحدث فصل
เสิร์ฟรักหมดใจให้เจ้านายสุดคูล 49
รอวันวิวาห์ หนึ่งเดือนต่อมากว่าจะผ่านมาแต่ละวันมันช่างเนิ่นนานเหลือเกินนี่คือความรู้สึกของคนที่อยากเป็นเจ้าบ่าวใจแทบขาดอย่างนภัทรเขานับรอวันที่จะได้เห็นพนิตาใส่ชุดเจ้าสาวเดินจูงมือเข้าประตูวิวาห์ไปพร้อมกันกับเขาผ่านมาหนึ่งเดือนนับจากวันที่ไปสู่ขอพนิตากับพ่อแม่ของเธอที่ต่างจังหวัด เขาจำได้ว่าพ่อแม่พนิตาโกรธมากที่รู้ว่าลูกสาวแอบไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนภัทรชิงสุกก่อนห่ามดีที่คุณย่านงนรีไปด้วยจึงช่วยพูดให้พ่อแม่ของพนิตาใจเย็นลงได้ บวกกับที่เขารับปากหนักแน่นว่าจะรักและดูแลลูกสาวของพ่อตาแม่ยายเป็นอย่างดี จนสุดท้ายว่าที่พ่อตาแม่ยายก็ยอมใจอ่อนยกลูกสาวให้กับบ้านอนันต์ถิระคุณส่วนเรื่องสินสอดทองหมั้นพ่อแม่พนิตาไม่ได้เรียกร้องอะไร ขอแค่ว่าที่ลูกเขยไม่ทำร้ายร่างกายและจิตใจของลูกสาวเป็นพอ แต่ถึงฝั่งเจ้าสาวจะไม่เรียกร้องค่าสินสอดสักบาท ทางญาติผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าบ่าวก็คงไม่ให้ตัวเองเสียชื่อเสียง เสนอเงินสดแปดหลัก พร้อมเครื่องเพชรอีกหลายชุด ทองคำแท่งและทองรูปพรรณหนักหลายบาท ยังไม่พอแถมนาฬิกาสุดหรูราคาหลักล้านให้พ่อกับแม่ไว้ใส่ไปอวดเพื่อนบ้านอีกด้วย ทั้งหมดที่ว่ามานี้จะยกให้พ่อแม่ฝ่ายหญิงทั้งหมด ไม
เสิร์ฟรักหมดใจให้เจ้านายสุดคูล 48
ครอบครัวการละครเวลา 07.20 น.บรรยากาศยามเช้าที่สดใส หนุ่มสาวนอนกอดกันกลมบนเตียงหลุยส์ขนาดใหญ่ แต่ชายหญิงกับใช้พื้นที่แค่นิดเดียว ทั้งคู่ยังนอนหลับปุ๋ยไม่ติงไหว เพราะร่างกายสูญเสียพลังงานไปมากจากการเล่นบทรักกันเมื่อคืนก็ไม่ใช่แค่รอบเดียวนะสิ เขาสะกิดเธอถึงสองรอบติดแบบจัดหนักจัดเต็มเล่นเอาเสียวท้องน้อยวูบวาบทั้งคืน ล่าสุดตื่นมาตีสี่ครึ่งจัดอีกเป็นรอบที่สาม ไม่รู้ว่าเขาไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนนักหนา ร่างบางแทบจะแตกสลายในอ้อมอกเขาเธอเพลียนั่นแหละ แต่มันก็ปฏิเสธตัวเองไม่ได้เช่นกัน“พี่คะ...พี่ธามม์ พี่! ตื่นค่ะ” เสียงหวานของผู้เป็นน้องสาวยืนเรียกพี่ชายอยู่ข้างเตียง ทว่าคนที่นอนหลับสนิทกลับนอนไม่รู้เรื่องอะไร งานเข้าเขาแล้วยังไม่รู้ตัวอีก“ไอ้ลูกชายตัวดี บอกสอนอะไรก็ไม่ฟัง” ไม่ใช่แค่ธนิฐาที่เข้ามาปลุกพี่ชายในห้องนอนของพนิตา แต่ยังมีทั้งพ่อ แม่และย่าของเขาพากันมายืนล้อมเตียงหนุ่มสาวราวกับญาติมาเยี่ยมคนไข้ที่แอดมิทโรงพยาบาล“ธามม์ลูก ตื่นได้แล้วลูก” นัฐฐาเข้าไปเขย่าตัวลูกเลี้ยงให้ตื่น“อะไรกันครับเนี่ย คนจะนอน” นภัทรขยับตัวงัวเงีย แต่เปลือกตายังไม่ยอมเปิดรับแสง ซ้ำยังกอดแฟนสาวแน่นขึ้นไปอี
เสิร์ฟรักหมดใจให้เจ้านายสุดคูล 47
ว่าจะไม่แล้วนะ18+ “ไงจ๊ะหนูพราวอาหารมื้อนี้อร่อยถูกปากไหมจ๊ะ” นัฐฐาเอ่ยถามว่าที่ลูกสะใภ้หลังจากรับประทานของหวานอิ่มทุกคนทานของหวานกันจนหมด หลังจากที่หยุดฟังสองพ่อลูกตวาดใส่กันจบ“อร่อยทุกอย่างเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ให้เกียรติพราวขนาดนี้” พนิตาขอบคุณพร้อมพนมมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนกิริยามารยาทอ่อนน้อมถ่อมตนบวกกับการแต่งตัวเรียบร้อยน่ารักของพนิตาวันนี้ช่างถูกจริตคุณย่านงนรีเหลือเกิน หญิงสูงวัยลอบมองเธอแทบจะทุกสิบวินาที มองไปนั่งอมยิ้มไป เธอผ่านด่านคุณย่าร้อยเปอร์เซ็นต์“คืนนี้ค้างที่นี่นะหนู ย่าให้คุณสุเตรียมห้องไว้ให้หนูแล้ว” พนิตาชะงักเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าเบา ๆ ตามมารยาท“เธอนอนห้องผมก็ได้ครับคุณย่า” คำพูดของนภัทรทำให้คนเป็นพ่อขมวดคิ้วเข้ม ส่วนคนข้าง ๆ หน้าแดงวาบทันที เธอสะกิดแขนเขาเป็นเชิงเตือน“ไม่ได้! ยังไม่แต่งงาน หนูพราวก็เป็นแค่แขกคนหนึ่ง” พ่อเอ่ยค้านเสียงหนักแน่น “ตอนนี้ยังไม่ได้แต่งงานกัน นอนแยกห้องไปก่อนนะหลานรัก” คุณย่าเสริม ทำให้นภัทรไม่กล้าแม้จะเถียงสักคำ จำใจต้องยอมทำตามที่ผู้ใหญ่แนะนำเวลา 22.50 น.ดื่นค่ำมืดผู้หลักผู้ใหญ่ต่างหลับฝันกันหมด เหลือเพียงหนุ่มสาวที
เสิร์ฟรักหมดใจให้เจ้านายสุดคูล 46
เปิดตัวเปิดใจBy : พิ้งค์พราวใครก็ได้ช่วยเอาฉันออกไปจากตรงนี้ที ไม่คิดว่าการแค่มาทานกับครอบครัวของแฟนมันจะทำให้ฉันอึดอัดใจได้ขนาดนี้ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง จะขยับตัวแต่ละทีก็ยังเก้ ๆ กังๆ จะหายใจยังต้องคุมลมหายใจไม่ให้เสียงดังหรือเป็นฉันที่ไม่เหมาะกับเขาตั้งแต่แรกแล้ว...ฉันมาทำอะไรที่นี่...เพลงนี้ลอยมาเลยจ้า“อาหารพวกนี้เธอทานได้ใช่ไหม” เสียงทุ้มของชายสูงวัยเอ่ยถามพนิตาฉันกลอกตามองอาหารทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะ อาหารที่จัดเสิร์ฟวันนี้ล้วนแต่เป็นอาหารสุดหรูแบบมิชลินเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าจะเป็น ไก่ตุ๋นไวน์แดง กุ้งล็อบสเตอร์ตัวใหญ่อบชีส และอีกสามสี่อย่างที่มีแต่เมนูราคาแพงการจัดจานก็แลดูคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างมาก เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน...“ทำไมพ่อถึงถามคำถามแบบนี้กับเธอ” ความคิดของฉันชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินประโยคคำถามของคนข้าง ๆ ฉันหันไปมองเขา พบว่าคุณธามม์คิ้วขมวดเข้าหากัน สายตาดุดันเพ่งเล็งไปที่พ่อของเขา เขาจะจริงจังอะไรขนาดนั้น“คุณธามม์” ฉันเรียกชื่อเขาแผ่วเบาพลางยื่นมือไปแตะที่ขาเขา ประหนึ่งว่าให้เขาใจเย็นกว่านี้ นั่นพ่อคุณนะ “ถามแค่นี้แกก็โกรธพ่อเหรอ!” คุณนฤบดีก็ไม่ยอมแพ้ตวาดเสียงดั
เสิร์ฟรักหมดใจให้เจ้านายสุดคูล 45
เปิดตัวแฟนสาวก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“เชิญ” เสียงทุ้มเจือความขุ่นเคืองเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงานชายหนุ่มปรายหางตามองเลขาคนใหม่ ก่อนจะก้มหน้าลงสนใจเอกสารที่อยู่บนโต๊ะทำงานต่อ“เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจพลางยิ้มมุมปากขณะที่เดินถือแฟ้มมาให้เขาเซ็น เธอรู้ว่าแฟนหนุ่มกำลังงอนเธออยู่ เพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง “วันนี้คุณธามม์จะรับชาหรือกาแฟดีคะ” พนิตาเอ่ยถามก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารวางไว้บนโต๊ะเจ้านาย“...” เขาทำเป็นไม่สนใจที่เธอถาม ยังคงนั่งอ่านเอกสารตรงหน้าต่อ“คุณจะเป็นแบบนี้ไปตลอดเลยใช่ไหมคะ” พนิตาเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง แถมยังทำสีหน้าเคร่งเครียดใส่เจ้านายที่ไม่เงยหน้ามาสนใจเธอได้ยินน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของพนิตา เปลือกตาชายหนุ่มค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นมองหญิงสาวอย่างเต็มตา พอเขาเห็นหน้าของแฟนสาวที่กำลังเริ่มส่อแววไม่พอใจ เขารีบดีดตัวลุกขึ้นเดินเลี้ยวออกไปหาเธออย่างเร็วไว“ไม่ครับ ไม่เป็นแล้ว” เขาโผเข้ากอดเธอโดยไม่สนใจว่าที่นี่คือที่ทำงาน “ทำอะไรคะคุณธามม์” หญิงสาวพยายามบิดตัวออกจากอ้อมแขนกว้าง กลัวคนจะเปิดประตูเข้ามาเห็น“ไม่ปล่อย คุณอยากดื้อก่อนทำไม” ยิ่งห้ามยิ่งกอดแน่นเสียยิ่งกว่างูรัด“พราวคิ
เสิร์ฟรักหมดใจให้เจ้านายสุดคูล 44
ใครกันคือว่าที่ลูกสะใภ้By : ธามม์“จัดโต๊ะให้เลขากูด้วย จัดไว้ตรงนี้ก็ได้” ผมนั่งชี้นิ้วสั่งเพื่อนรักที่นั่งอยู่หน้าผมในห้องทำงานส่วนตัว“จะให้เลขามานั่งในห้องประธานเลยเหรอครับผม ไม่ใช่หน้าห้องเหรอ” คนขี้สงสัยชอบถามคำถามไม่เข้าหู“ห้องนี้ออกจะกว้างมีมาอีกสักโต๊ะจะเป็นอะไร ผมอยากสอนงานเธอให้เก่ง คุณต้องช่วยผมสอนเธอด้วยนะครับคุณฌอน” ผมไม่ได้แค่อยากเห็นหน้าเธอตลอดเวลาอย่างที่คนอื่นคิดหรอกนะ ผมอยากให้เธอเก่งทุกด้าน ไม่ต้องเก่งมากเอาแค่พอที่จะผ่านด่านของคนในครอบครัวของผมไปได้ “ครับผมเจ้านาย เดี๋ยวผมสั่งคนขึ้นมาจัดการให้ตอนนี้เลยครับ”“ดี เร็ว ๆ ล่ะ”“ว่าแต่จะให้เอาเตียงขึ้นมาด้วยไหมครับเจ้านาย เผื่อจำเป็นต้องใช้” เพื่อนผมคนนี้ช่างเป็นคนชอบกวนประสาท“เป็นความคิดที่ดีนะ แต่ผมว่าบนเตียงค่อนข้างบ่อยแล้ว เปลี่ยนมาเป็นบนโต๊ะบ้างก็ได้ครับ” ผมยกยิ้มมุมปากหนึ่งข้างด้วยความกวนประสาทเพื่อนเช่นกัน“เชี่ย ไอดอลผมเลยนะคุณเนี่ย” “แต่คุณคือไอดอลของผมนะคุณฌอน แค่นี้ยังไม่ถึงครึ่งคุณมึงเลยนะครับ” ผมกับฌอนพูดคุยเรื่องแบบนี้กันอย่างอารมณ์ดี ตามประสาเพื่อนสนิทที่รู้ใจกัน“แน่นอน กูต้องเป็นที่หนึ่งของกลุ่มอย
قد تعجبك أيضًا
รวมเรื่องสั้นซ่อนเสน่หา SS2
Chocolate lily 181.3K وجهات النظرสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์83.1K وجهات النظرรอยร้าวรัก
Sitha76.9K وجهات النظرล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.0K وجهات النظرเมียบำเรอ
Xiaohlinz253 وجهات النظرเมื่อฉันกลายมาเป็นนางร้ายที่คุณไม่รัก
NaBee-KP431 وجهات النظرรักลับๆ ของฉันกับพี่เขย My forbidden passionate love (NC)
กระดุมเม็ดที่สาม170 وجهات النظرหอบลูกหนีคุณสามีใจร้าย
คิมฮานึล57 وجهات النظر
