6

พร้อมเป็นคนใหม่

‘ไปไม่ร่ำไม่ลากันเลย’ ผมพึมพำเบา ๆ หลังจากลืมตาตื่นมาแล้วพบว่าสาวสวยที่นอนอยู่ข้างกายทั้งคืนหนีออกจากห้องไปแล้ว ไม่รู้ว่าแอบย่องออกไปตอนไหน ผมก็เพลียจัดนอนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย

อุตส่าห์ตั้งใจจะขอโทษเธอสักหน่อย และอยากทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้

แต่ไม่เป็นไร ผมตั้งใจจะเข้าไปหาพ่ออยู่เหมือนกัน คงได้เจอเธออีกสักครั้ง รู้สึกว่าการชนะฌอนครั้งนี้ไม่ดีใจเอาซะเลย

.

.

@ โรงแรม อนันต์ ถิระ รีสอร์ต แอนด์ สปา

หลังจากที่ผมมีอะไรลึกซึ้งกับพราวในคืนนั้น ผมก็ไม่ได้เจอเธออีก น่าจะผ่านมาสามวันแล้ว ไปรอเจอที่ผับ ตลอดสามวันมานี้ก็ไม่เห็นแม้เงาของเจ้าของใบหน้างาม คงกลัวผมมั้ง ไม่กล้ามาอีกเลย 

วันนี้ ผมมาทานอาหารเช้าที่โรงแรมของพ่อ พนักงานที่นี่ส่วนใหญ่ไม่มีใครจำผมได้ เพราะผมไม่ค่อยมาและไม่ชอบออกงานกับครอบครัว กลัวได้ออกสื่อ ที่จริงกลัวโดนเปรียบเทียบนั่นแหละ ก็ผมเป็นลูกคนเดียวที่มีไม่มีราศีของลูกผู้บริหารเลยนะสิ ทั้งอวบอ้วนลงพุง การแต่งกายก็ดูจะเรียบง่ายตามสไตล์หนุ่มที่พยายามติส วันนี้ผมก็ใส่แค่กางเกงยีนกับเสื้อยืดสีขาวสบาย ๆ ผิดกลับน้องชายและน้องสาวของผมค่อนข้างที่จะดูดี บวกกับการแต่งตัวที่รู้จักคำว่าแฟชั่นเป็นยังไง ทั้งสวยทั้งหล่อ สมกับเป็นทายาทเศรษฐีร้อยล้าน

ผมมาในฐานะแขกที่ไม่ได้เข้าพัก แค่แวะมาทานข้าวเช้าแล้วก็จะกลับ

โอเคผมยอมรับว่ามาหาเธอ อยากเห็นหน้าคนสวยอีกสักครั้ง ก่อนที่จะบินไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เพื่อที่จะกลับมาบริหารโรงแรมในเครือของพ่อที่เขาใหญ่ พ่อบอกจะยกให้เมื่อผมตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศ นอนคิดมาสองสามคืนจึงตัดสินใจว่าจะไปเรียนต่อ ทั้งที่เมื่อก่อนคัดค้านมาตลอด วินาทีที่บอกพ่อว่าอยากทำงาน พ่อผมแทบจะวิ่งมากอด ฮึ ๆ เขาคงคาดหวังกับผมไว้มาก ลูกจะมาสนใจเอาการเอางานก็ยิ้มหน้าบานเลยสิ

อยากลองเปลี่ยนตัวเองดูสักครั้ง จู่ ๆ ก็มีความคิดอยากจะเป็นผู้นำคน เอ๊ะ หรือผมอยากมีภรรยากันแน่นะ เธอรึเปล่าที่ทำให้ความคิดผมเปลี่ยนไป

อีกอย่างผมอยากไปใช้ชีวิตที่ไม่มีพ่อแม่คอยยื่นมือช่วยด้วยแหละ กะว่าจะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ลองหาเงินใช้เองดูบ้างมันจะเหนื่อยสักแค่ไหน ใช้ชีวิตสนุกมามากพอแล้ว ถึงเวลาเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ สักที จะเข้าเลขสามแล้วยังไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

‘เอ่อ น้องครับ ที่นี่มีเด็กฝึกงานที่ชื่อพราวไหม’ ผมชะเง้อหาเธอแล้วก็ไม่เจอ เลยตัดสินใจถามพนักงานเสิร์ฟชายคนหนึ่ง

‘พราว? พิ้งค์พราวรึเปล่าครับ?’ เธอชื่อพิ้งค์พราวหรอกเหรอ

‘ใช่คิดว่าน่าจะใช่’

 ‘พราวเป็นพนักงานต้อนรับครับ’ อ๋อ ที่แท้มาฝึกตำแหน่งพนักงานต้อนรับนี่เอง

‘โอเค ขอบคุณมากน้อง’ ผมยื่นทิปหนึ่งใบม่วงให้พนักงานเสิร์ฟก่อนจะดีดตัวลุกออกจากห้องอาหาร แล้วเดินตรงไปหน้าล็อบบี้ของโรงแรม

‘ทำงานอยู่เหรอ’ ผมหยุดชะงัก เมื่อเห็นเธอกำลังทำงานอยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับแขก รู้สึกไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลย มองจากตรงนี้เธอสวยและมีเสน่ห์มาก คืนนั้นแต่งตัวเซ็กซี่ก็ดูเข้าตา วันนี้อยู่ในชุดพนักงานเรียบร้อยก็ดูดี รอยยิ้มที่เธอมอบให้แขกทำให้ใจผมเต้นแรง

ใครก็ได้ช่วยดึงผมขึ้นที นี่มันอาการตกหลุมรักใช่ไหมเนี่ย ผมแอบเผลอยิ้มเหมือนคนบ้าไม่มีผิด

ตั้งใจจะมาคุยกับเธอเรื่องคืนนั้น แต่คงไม่มีความกล้าพอ เพราะตอนนี้ผมไม่มีอะไรดีเลยถ้าเทียบกับเธอ แค่เป็นลูกเจ้าของโรงแรมมันไม่พอ ผมต้องหล่อ ฉลาดและหาเงินเก่ง

สุดท้ายวันนั้นผมก็ตัดสินใจไม่เข้าไปหาเธอ ต่อมาไม่นานผมก็บินไปเรียนต่อที่สวิตเซอร์แลนด์ ตั้งใจว่าหากวันหนึ่งมีโอกาสได้พบกันอีกครั้งและเธอยังครองตัวเป็นโสดอยู่พบจะลุยจีบเธออย่างจริงจัง แต่ถ้าไม่หรือเธอมีแฟนแล้ว ผมก็จะปล่อยไปตามธรรมชาติที่ควรจะเป็น

และวันนี้ผมเรียนจบแล้ว สามปีที่ไปศึกษาหาความรู้และประสบการณ์เพิ่มเติมมา มันทำให้ผมเติบโตขึ้นมาก อยู่ที่ต่างประเทศแทบจะไม่มีเวลาไปเที่ยวที่ไหนเลย ทั้งเรียนทั้งทำงานและเข้าโปรแกรมลดน้ำหนักอย่างจริงจัง ผมก็กลับมาพร้อมกับหุ่นนายแบบ ทำเอาไอ้สามคนนั้นงงเป็นไก่ตาแตกไปเลย จำได้ว่าตอนลงเครื่องมาพวกมันไปรับผม ทั้งสามคนถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันในความหล่อของผม

ไอ้ฌอนมันรับไม่ได้ที่ผมหล่อกว่า หาว่าผมไปทำศัลยกรรมหน้ามา ทั้งที่แค่ลดน้ำหนักและควบคุมการกินอาหาร ก็คนมันหล่ออยู่แล้ว แค่โดนปิดกั้นความหล่อด้วยไขมันก็เท่านั้น

เหมือนที่ “พราว” เคยพูดกับผมว่าถ้าผมลดน้ำหนักได้ผมก็ดูหล่อขึ้น มันคงจริงเหมือนที่เธอพูด ผมส่องกระจกทีไรรู้สึกภูมิใจกับร่างใหม่ของตัวเองตลอด ลูบสันกรามคมทุกวันจนมือจะบาดหมดแล้ว

ยอมรับว่าสามปีมานี้คิดถึงแต่หน้าเธอ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าสามปีที่ผ่านมาไม่มีผู้หญิงคนไหนได้เห็นขาอ่อนของผมเลย ไม่รู้ทนมาได้ยังไงถึงสามปี จะว่าไม่ปลดปล่อยเลยคงจะดูโกหกไป ผมก็มีวิธีปลดปล่อยอารมณ์ตัวเองแหละน่า แต่อย่ารู้เลย ผมรู้ว่าทุกคนรู้ใช่ไหม ฮ่า ๆ

มันแปลกตรงที่คิดถึงหน้าพิ้งค์พราวทีไรก็ไม่อยากมีอะไรกับใครอีกเลย ผมว่าตัวเองต้องบ้าแน่ ๆ หวงร่างกายไว้ให้ใครก็ไม่รู้ เป็นแฟนก็ไม่ใช่ จะได้เจอเธออีกไหมก็ไม่รู้

ทว่าถึงแม้ผมจะไม่เชื่อในเรื่องของโชคชะตาฟ้าลิขิต แต่วันนี้ขอบอกว่าผมเปลี่ยนความคิดแล้ว การได้กลับมาเจอกันอีกครั้งนั่นคือโชคชะตาฟ้าลิขิต เธอมายืนอยู่ตรงหน้าผมแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเธอเลือกมาทำงานโรงแรมที่ผมกำลังจะได้เป็นเจ้าของในเร็ว ๆ นี้ 

ผมรู้ว่าเธอทำงานที่นี่ผ่านวิดีโอโปรโมตของโรงแรมที่ฌอนเป็นคนส่งให้ผมดูก่อนเผยแพร่ ตอนนั้นผมยังอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์อยู่เลย ตั้งใจว่าอยู่หาประสบการณ์อีกสักเดือนถึงจะกลับเมืองไทย แต่พอเห็นพิ้งค์พราวในคลิปวิดีโอ ผมรีบจองตั๋วกลับบ้านแทบไม่ทัน

รีบมาโดยไม่สืบก่อนด้วยซ้ำว่าสถานะตอนนี้เธอเป็นอย่างไร ไม่ใช่มีลูกมีสามีไปแล้วเหรอ ก็ผมดีใจนี่ครับ 

เธอคงจำฌอนไม่ได้ ไม่งั้นคงไม่มาทำงานที่นี่หรือถ้าจำได้คงเป็นเรื่องเป็นราวไปแล้ว หรือเธอไม่ต้องการเอาเรื่องผมก็เป็นได้ เพราะถ้าอยากเอาเรื่องกันจริง ๆ ก็คงไม่รีบชิ่งหนีไปแบบนั้น ส่วนเพื่อนผมมันก็บอกว่าจำเธอไม่ได้เช่นกัน แถมยังบอกว่าเคยเต๊าะเธอไปทีหนึ่งแต่เธอไม่เล่นด้วยเลยไม่กล้ายุ่งกับเธออีกเลย โชคดีที่มันไม่ดื้อด้านจะเอาเธอให้ได้ ไม่งั้นมีเคืองแน่

ผมกลัวว่าเพื่อนจะมายุ่งวุ่นวายกับผู้หญิงที่เล็งไว้ เลยบอกกับมันไปตามตรงว่าผมชอบพราวและจะจีบเธออย่างจริงจัง สิ่งที่มันเอ่ยคือ

‘ฮ่าๆๆๆๆ มึงเนี่ยนะ จะจริงจังกับผู้หญิง อำกันใช่ไหม’ มันหัวเราะดังลั่น

ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจอะไร ปล่อยให้มันขำไปเถอะ เดี๋ยวจะพิสูจน์ให้มันเห็นเองว่าผู้ชายคนนี้ก็เป็นคนดีได้  เหมือนเธอก็จำผมไม่ได้ด้วย ผมคิดว่าก็ดีแล้ว ถ้าจำได้ไม่รู้เธอจะเกลียดกันไหม เพราะผมมาเพื่อให้เธอรักไม่ได้มาเพื่อให้เธอเกลียด

 อืม คุณพี่ธามม์เขาจะเอาจริงเอาจังคุณฌอนก็หาว่าโม้ อยากรู้เหมือนกันว่าจะมีวิธีจีบสาวยังไง

แต่ที่เห็นคือกำลังทำตัวเป็นเสี่ยใหญ่นะคะ อย่าบอกนะว่าจะใช้เงินซื้อใจเธอ นั่นแน่จีบสาวแบบวิถีคนรวยเหรอคะว่าที่ท่านประธาน