7

แขกขอสัมภาษณ์

By:พิ้งค์พราว

“อาทิตย์หน้าจะมีงานเลี้ยงต้อนรับเจ้าของโรงแรมคนใหม่นะทุกคน พี่อยากให้เตรียมตัวกันไว้ให้ดี” เมื่อหัวหน้าแจ้งว่าจะมีงานเลี้ยงต้อนรับเจ้าของโรงแรมคนใหม่ พนักงานทุกคนต่างซุบซิบกันใหญ่  หลังจากเคลียร์งานของช่วงเช้าเสร็จ พี่ฝ้ายเรียกพนักงานกะเช้าเข้าประชุมด่วน

“ใครกันแก แล้วคุณนัฐฐาล่ะ” พี่ออมพนักงานเสิร์ฟรุ่นพี่ที่นั่งอยู่แถวหน้าฉันหันไปถามพี่น้ำตาลที่นั่งข้างเธอ

“ไม่รู้สิ ฉันก็พึ่งรู้พร้อมเธอเนี่ย”

“พราวรู้ไหม ใครกันเจ้าของคนใหม่” เพื่อนร่วมรุ่นหันมากระซิบถามฉัน

ดิว ชายหนุ่มที่ดูซื่อ ๆ ไม่ค่อยทันคน เขาเป็นหนุ่มหล่อที่สุดในห้องอาหารที่ฉันทำงานอยู่ รุ่นพี่รุ่นน้องต่างชื่นชอบเขาเพราะความเป็นสุภาพบุรุษมีน้ำใจกับทุกคนของเขา อีกทั้งยังเป็นคนขยันทำงานมาก เขาจึงเป็นที่เอ็นดูของหลายคน

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“ทุกคนเงียบฟังพี่ก่อนนะ พี่ก็พึ่งรู้ตอนเข้าประชุมเมื่อวานนี้ ส่วนจะเป็นใครเดี๋ยววันงานก็จะรู้เอง ไม่ว่าเจ้าของคนใหม่จะเป็นใครเราก็ต้องทำงานเหมือนเดิม ส่วนจะมีอะไรแปลกใหม่ไหม นั่นเป็นเรื่องของอนาคต อย่าวิตกกังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง เข้าใจตรงกันนะ”

“ค่ะ/ครับ” เพื่อนร่วมงานรวมถึงฉันขานรับพร้อมกัน

“งานจะจัดในวันศุกร์หน้า พราวกับน้ำตาลหยุดวันนั้นใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ/ค่ะ”

“พี่ขอแรงหน่อยนะ คนเราอาจจะไม่พอ เดี๋ยวอีกไม่นานก็มีเด็กฝึกงานมาช่วยแล้ว”

เฮ่อ นี่คือสิ่งที่ฉันไม่ค่อยจะชอบสักเท่าไหร่ในการทำงานบริการ ทำมาสองสามที่เป็นเหมือนกันหมดเลย ถ้ามีงานเร่งงานด่วนแล้วคนไม่พอ ก็จะเป็นแบบนี้ทุกที เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งฉันได้ทำงานสิบสี่วันติดไม่ได้พักเลย แต่ที่นี่ดีหน่อยให้เป็นโอทีสองเท่าถ้ามาทำงานในวันหยุด บางที่จะให้เป็นวันหยุดพักร้อน ซึ่งเมื่อถึงเวลาจะพักก็มักจะมีงานเข้ามาตลอด สรุปไม่ได้หยุดแถมไม่ได้ตังค์

“ได้ค่ะ” ฉันตอบเสียงเบา ส่วนพี่น้ำตาลก็พยักหน้าตอบรับ

“วันนี้พี่ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว เดี๋ยวรายละเอียดงาน จะอัปเดตในกลุ่มไลน์นะ ทุกคนแยกย้ายไปทำงานได้ เหลือแค่พราว รอคุยกับพี่ก่อน”

“ค่ะ” อะไรกันเนี่ย ขนลุกอีกแล้ว พี่ฝ้ายคงไม่รู้เรื่องที่เราไปนั่งทานอาหารกับแขกวีวีไอพีหรอกนะ

“วันนี้เอาอาหารไปให้แขกวีวีไอพี เหมือนเดิมนะ พี่สั่งกับกุ๊กเดฟไว้แล้วล่ะ ฝากด้วยนะพราว จีเอ็มกำชับพี่ว่าต้องเป็นพราวเท่านั้น แขกเป็นเพื่อนสนิทจีเอ็มเองแหละ เมื่อวานโอเคไหม”

 “โอเคค่ะ”

เมื่อวานถือว่าไม่มีอะไรมากนะ ทานข้าวเสร็จแขกก็ให้ฉันกลับเลยเพราะเป็นเวลาเลิกงานของฉันพอดี ผิดคาดไปแค่ไม่มีทิปติดไม้ติดมือให้สักหนึ่งใบแดง อิอิ ฉันก็หวังแค่เงินจริง ๆ เลย ถึงช่วงนี้จะเป็นหน้าหนาว แต่ฉันก็ร้อนเงินนะ

“ดีแล้ว วันนี้ก็ช่วยไปดูแลแขกให้พี่อีกวันนะ พี่ขอตัวก่อน อ้อ...เกือบลืมบอก ไม่ต้องไปทานข้าวที่โรงอาหารพนักงานนะ จีเอ็มบอกให้พราวรีบไปก่อนเที่ยง อีกสิบนาทีจะเที่ยงแล้ว เดี๋ยวเสร็จจากนี้ก็ไปเลยนะ”  บ้าไปแล้ว กะจะไม่ให้ฉันกินอะไรเลยเหรอ จะใช้งานกันเกินไปแล้วนะ ฉันก็คนมีกระเพาะอาหาร หิวเป็นนะ จีเอ็มนี่ก็ห่วงเพื่อนแต่ไม่ห่วงพนักงานเลยจริง ๆ หรือว่าเขาจะแกล้งเรา

 เพราะเขาเคยชวนฉันออกเดตแต่ฉันปฏิเสธไปคราวนั้นนะ ใครจะกล้าไปด้วย ได้ยินพนักงานรุ่นพี่เล่ากันว่าจีเอ็มของที่นี่เสือผู้หญิงสามพันเปอร์เซ็นต์ แค่บอกว่าเป็นเสือฉันก็กลัวจนตัวสั่นแล้ว จะหล่อและรวยมากฉันก็ขอเซโนวจ๊ะ

.

.

“เฮ่อ..หิวจัง” ฉันถอนหายใจพืดหนึ่งเมื่อพาร่างบอบบางเดินมาถึงหน้าประตูบ้านดาเลีย

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ฉันเคาะประตูตามมารยาทก่อนจะไขกุญแจเข้าไปในบ้าน

“สวัสดีค่ะคุณธามม์ พราวเอาอาหารมาเสิร์ฟค่ะ พูดกับอากาศไปเรื่อย เผื่อว่าแขกจะอยู่ในห้องไหนสักห้อง ไม่เห็นเงาของคุณเขาเลย คงอยู่ข้างบนหรือไม่ก็สระว่ายน้ำ ว่าแต่วันนี้ฉันต้องเอาอาหารไปตั้งที่โต๊ะไหนกันล่ะ

“มาแล้วเหรอ” เสียงที่มาก่อนตัว เหมือนจะมาจากสระว่ายน้ำ เขาคงใส่แค่กางเกงว่ายน้ำตัวเดียวอีกแน่ ๆ อย่าหันไปมองนะพราว เดี๋ยวได้เห็นห่อหมกของแขกอีกหรอก

“เป็นอะไรไป ทำไมต้องหลบหน้าผมขนาดนั้น” ฉันคงทำท่าทางมีพิรุธมากไปสินะ คุณธามม์เลยถามแบบนี้

“เปล่าค่ะ” ฉันรีบเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับคนตรงหน้า ทว่าฉันคิดไปเอง เขาไม่ได้ไปว่ายน้ำมา เพราะชุดที่ใส่เป็นกางเกงขายาวสีดำและเสื้อยืดสีขาวที่ดูสบาย ๆ แค่นั้นเอง มโนไปเองอีกแล้ว

“ผมออกไปสูดอากาศข้างนอกมา วันนี้ลมแรงคงไม่เหมาะที่จะออกไปนั่งข้างนอก หรือคุณว่ายังไง อยากออกไปนั่งข้างนอกไหม” อ้าว แล้วคุณเขาจะมาถามฉันทำไมกัน คุณเป็นแขกนะคะ อยากทานที่ไหนก็ตามใจคุณสิคะ

“พราวคิดว่าถ้าลมแรงคงไม่เหมาะที่จะออกไปโต้ลมค่ะ คุณธามม์อาจจะไม่สบายได้”

“เป็นห่วงผมด้วยเหรอ งั้นนั่งทานกันข้างในนี่แหละ คุณตั้งโต๊ะเลย” ออกคำสั่งเสร็จคุณเขาก็เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่อยู่ใกล้เคาน์เตอร์บาร์

“ค่ะ” ฉันไม่รอช้ารีบจัดการกับอาหารที่นำมาด้วยห้าหกอย่าง วันนี้อาหารค่อนข้างจัดชุดใหญ่กว่าเมื่อวาน แถมมีแต่อาหารจานแพง ๆ ทั้งนั้น

“ตักข้าวสองจานนะ”

“คะ?” ฉันเลิกคิ้ว แต่ก็ทำตามที่แขกบอก อาจจะมีแขกมาเพิ่มหรือไม่ก็จีเอ็มมาแน่ ๆ

“นั่งลงสิคุณ จะยืนทานข้าวเหรอ” คุณธามม์หันมาบอกฉัน ที่แท้ก็จะให้ฉันทานข้าวเป็นเพื่อนนี่เอง นึกว่าจะมีใครมาทานด้วยซะอีก

“จะให้พราวร่วมโต๊ะอาหารกับคุณธามม์อีกแล้วเหรอคะ”

“ใช่ ผมกินคนเดียวไม่หมดหรอกนะอาหารมากมายขนาดนี้” ได้ยินว่าคุณเป็นคนสั่งมาเองนี่คะ จะมาบ่นทำไม เอ๊ะ หรือว่าที่จีเอ็มไม่ให้เราทานข้าวมาเป็นเพราะแบบนี้ รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกันนะ แขกคนนี้คิดอะไรกับเรารึเปล่า

คงไม่จีบฉันหรอกนะ

“ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณธามม์ต้องการ งั้นพราวขออนุญาตนั่งนะคะ” ฉันค่อย ๆ หย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับคุณธามม์

“บอกแล้วไง เวลาอยู่กับผมให้ทำตัวตามสบาย”

“ค่ะ”

“ทานเลย ยังไม่ได้ทานข้าวเที่ยงไม่ใช่เหรอ” ดูคุณเขาจะรู้เรื่องฉันดีจริง ช่างเถอะ ตอนนี้หิวมาก เลิกสงสัยแล้วรีบกินดีกว่า ใกล้จะเป็นลมแล้วตอนนี้

ระหว่างทานข้าวฉันแทบไม่ปริปากพูดเลยสักคำ ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียว แต่ก็ไม่เชิงว่าไม่เงยหน้าเลยทีเดียว ฉันแอบเหลือบตามองคนตรงหน้าอยู่เป็นครั้งคราว หันไปมองทีไรต้องได้สบตาคมของแขกท่านนี้ทุกที เหมือนคุณเขามองฉันอยู่ตลอดเวลา คงไม่ใช่พวกโรคจิตใช่ไหม ใจหวิว ๆ แฮะ

...

“อิ่มแล้วเหรอ ดูท่าคุณจะหิวมากนะ ไม่พูดอะไรเลย” คุณธามม์เอ่ยเสียงทุ้ม หลังจากที่ฉันดื่มน้ำจนหมดแก้ว เพราะทานข้าวจนอิ่มแปล้ รู้สึกมีแรงขึ้นมาหน่อย

“พราวไม่รู้จะพูดอะไรค่ะ”

“งั้นผมขอถามประวัติส่วนตัวคุณสักข้อสองข้อจะได้ไหม”

“..คะ?.” ฉันทำหน้าไม่เข้าใจเล็กน้อย แขกจะมาขอสัมภาษณ์พนักงานบริการเหรอ

“คุณมีแฟนรึยัง”

“...” คำถามแรกก็เรื่องแฟนเลยเหรอคะ นี่คุณอยากรู้จริง ๆ หรือแค่ถามไปงั้น ๆ 

“ผมแค่อยากรู้จักคุณให้มากขึ้น ตกลงมีแฟนไหม”

“ค่ะ ไม่มีค่ะ”

“เลิกกับแฟนเก่ามานานแค่ไหนแล้ว”

“ฮะ?” คุณธามม์รู้ได้ยังไงว่าฉันเคยมีแฟนมาแล้ว ยังไม่ได้พูดถึงเลย

“คือผมก็พูดเดา ๆ คุณน่าจะเคยมีแฟนใช่ไหม คุณก็ออกจะสวย”

“เคยค่ะ แต่ก็นานมากแล้ว เลิกกันสามปีได้แล้วค่ะ”

“อ๋อ งั้นเหรอ อืม..แล้วช่วงนี้มีคนเข้ามาจีบบ้างไหม”

 “ไม่มีค่ะ คิดว่าไม่น่าจะมีนะคะ” ฉันตอบกลาง ๆ เอาไว้ก่อน เพราะไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าคนที่เข้าหากำลังจีบหรือแค่มีน้ำใจ แล้วคุณเขาจะถามฉันทำไม

“ผมว่ามี แต่คุณดูไม่ออกมากกว่า เอาล่ะ ผมไม่มีอะไรจะถามแล้ว”

“ค่ะ” ถามแค่นี้เหรอ ฉันมีพี่น้องไหม พ่อแม่ทำงานอะไร พื้นเพเป็นคนจังหวัดไหน ไม่ถามหรอกเหรอ ถ้าไม่คิดว่าหลงตัวเองไปฉันคิดว่าคุณธามม์สนใจฉันเลยนะเนี่ย หึ ๆ แต่คงไม่ใช่ คนระดับนี้คงไม่มาชอบพนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างฉันหรอก

อืมม์ จะรุกจีบกี่โมงคะคุณธามม์ มัวแต่ลังเลอยู่นั่น เดี๋ยวมีคนทำคะแนนแซงหน้าเด้อ  ที่ทำเป็นชวนสาวมากินข้าวด้วยเนี่ย เขาเรียกว่าจีบแล้วใช่ไหมคะ ดูแล้วยัยพิ้งค์พราวคงสับสนน่าดู ปวดหัวแทน