บทที่ 3 อะไรครับเนี่ย

บทที่ 3 อะไรครับเนี่ย

ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงจนขอบฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง แสงสุดท้ายของวันทาบทับลงบนเรือนไทยทรงสูงจนดูขรึมขลัง บรรยากาศเงียบสงบยามเย็นถูกทำลายลงด้วยเสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะตอนเดียวที่แล่นเข้ามาจอดในบริเวณบ้าน

ท้ายกระบะมีอุปกรณ์เขียงหมูและถังน้ำแข็งใบใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ร่างสูงกำยำสมส่วนตามแบบฉบับคนทำงานหนักเดินลงมาจากรถ ใบหน้าคมเข้มที่ดูใจดีแต่แฝงความดุดันของ ‘น้าวัน’ ปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นพี่สาวและพี่เขยที่นั่งรออยู่ตรงนอกชาน

“ไง... หอบเอาเจ้าตัวดีมาส่งถึงที่เลยเหรอพี่” วันถามพลางยกถังพลาสติกเปล่าลงจากรถ แซวหลานชายที่นั่งทำหน้ามุ่ยอยู่ไม่ไกล

“ใช่... พี่ฝากแกดูแลหลานด้วยนะวัน ไม่ต้องสปอยล์มันล่ะ” แม่ของกันต์เอ่ยฝากฝังด้วยสีหน้าจริงจังพลางหันไปมองลูกชายที่ยังคงนั่งกอดอกทำตัวเป็นประติมากรรมหินอ่อน

“เดี๋ยวพี่จะกลับกรุงเทพฯ เลยแล้วกัน พ่อเขามีงานด่วนพรุ่งนี้เช้า”

“โหแม่... จะกลับเลยเหรอ ไม่นอนค้างสักคืนล่ะครับ” กันต์รีบโพล่งออกไป ความรู้สึกโหวงในใจเริ่มทำงานเมื่อรู้ว่าเกราะกำบังเดียวที่มีกำลังจะจากไป

“ไม่ต้องมาอ้อนเลย อยู่ที่นี่ก็ทำตัวให้มันดีๆ อย่าดื้อกับน้าเขา” พ่อกำชับเสียงเรียบพลางเดินมาตบไหล่ลูกชายเบาๆ

“ขับรถดีๆ ล่ะพี่ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง” วันรับคำแข็งขัน

“ขอบใจมาก ๆ นะวัน”เสียงของแม่พูดขึ้น

“เจ้ากันต์มันหลานผม ผมไม่ปล่อยให้มันไปซนที่ไหนแน่ อีกอย่าง... ที่นี่มันถิ่นผม”

“ขอบใจมากนะวัน พี่ฝากด้วย” พ่อของกันต์เอ่ยขอบคุณน้องเขยด้วยความโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง

“ครับพี่ เดินทางปลอดภัย ไว้ถึงแล้วโทรบอกด้วยนะ”

“รู้แล้วจ้ะ ไปนะน้องกันต์... แม่ไปก่อนนะลูก”

กันต์ได้แต่ยืนมองรถยนต์คันหรูของครอบครัวค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากรั้วบ้านไม้ทรงไทยไปจนลับสายตา ความรู้สึกเคว้งคว้างจู่โจมเขาอย่างจัง ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไรที่เริ่มบรรเลงเพลงยามค่ำคืนในชนบทที่เขาแสนจะเกลียด

วันเดินเข้ามาตบไหล่หลานชายเบาๆ แรงตบนั้นหนักแน่นจนกันต์หัวโยก บ่งบอกถึงเรี่ยวแรงของคนที่ทำงานคลุกคลีอยู่กับเขียงหมูมาทั้งชีวิต

“มาถึงแล้วก็เริ่มงานเลยละกัน อย่ามัวแต่นั่งทำหน้าเศร้าหงอยอยู่เลย” น้าวันพยักพะเยิดหน้าไปทางกระบะรถ

“ไปยกถังพวกนั้นมาเก็บตรงบันไดโน่น พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่ตีสามไปตลาด จะได้ไม่เสียเวลาหา”

“โหน้า... เกินไปปะเนี่ย เพิ่งจะมาถึงก้นยังไม่ทันอุ่นเลยนะ น้าจะไม่ให้น้องกันต์พักผ่อนหย่อนใจบ้างเลยเหรอไง” กันต์โอดครวญพลางชักสีหน้าปั้นปึ่ง มือเรียวสวยที่เคยจับแต่จอยเกมจำต้องเอื้อมไปคว้าหูถังพลาสติกใบเขื่องอย่างเสียไม่ได้

“เออ! ยังหนุ่มยังแน่น ทำงานแค่นี้ทำมาเป็นบ่นกระปอดกระแปด” น้าวันกอดอกมองหลานชายด้วยสายตาหมั่นไส้ในความสำอาง

“ทำตัวเหยาะแหยะแบบนี้ อนาคตจะไปหาเมียที่ไหนมาให้เลี้ยงไหว หรือจะเลี้ยงเมียรอดไหมหึ”

กันต์ชะงักฝีเท้า หันไปยิ้มยิงฟันให้ผู้เป็นน้าด้วยสายตาทะเล้นอันเป็นเอกลักษณ์

“แหม่น้า... อนาคตมันอีกไกล แต่ถ้ามีเมียแล้วมันลำบาก ก็ให้เมียเลี้ยงน้องกันต์ไงครับ สบายจะตายไป”

“บร๊ะ! ไอ้นี่มันเถียงคำไม่ตกฟากจริงๆ” น้าวันถึงกับส่ายหัวด้วยความขำระคนหมั่นไส้

“เหลี่ยมเยอะนักนะมึง ไป! รีบทำรีบไปอาบน้ำ อย่าให้ข้าต้องขึ้นเสียง สั่งอะไรก็ทำๆ ไปเถอะหน่า”

“ครับผมมมม นายท่านสั่งมา บ่าวก็ต้องทำตามสิครับ สั่งเก่งที่หนึ่งเลยคนบ้านนี้” กันต์ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ก่อนจะก้มหน้าก้มตาแบกของด้วยท่าทางทุลักทุเล แต่ก็ยังไม่วายแอบบ่นงึมงำตามหลัง

แสงไฟนีออนใต้ถุนบ้านเริ่มติดสว่างขึ้น ขับเน้นให้เห็นเงาของเด็กหนุ่มที่กำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ในดินแดนที่เขาเรียกว่า "บ้านนอก" กันต์มองภาพบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจกึ่งตื่นเต้น เขาไม่ได้รู้เลยว่าชีวิตหลังจากวินาทีนี้จะเปลี่ยนไปตลอดกาล

เวลาผ่านไปจนดึกสงัด ทั่วทั้งคุ้มบ้านเงียบงันจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไร กันต์ที่เพิ่งจัดของเสร็จทิ้งตัวลงนอนบนฟูกหนา ความเพลียจากการเดินทางทำให้เขาเคลิ้มหลับไปได้ไม่นานนัก…

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงกำปั้นหนักๆ กระแทกลงบนบานประตูไม้เก่าของเรือนไทยดังสนั่นหวั่นไหวเสียจนขื่อคานแทบสะเทือน แรงสั่นสะเทือนนั้นส่งผ่านไปยังร่างที่กำลังซุกตัวอยู่ในผ้าห่มอุ่นจนสะดุ้งสุดตัว ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์รำไรสาดผ่านร่องไม้ กันต์ใจเต้นรัวพลางขยี้ตาด้วยความงุนงง

“ไอ้กันต์! ตื่น! ไปขายหมูโว้ย!” เสียงตะโกนก้องของน้าวันดังทะลุผ่านไม้กระดานเข้ามา บ่งบอกถึงความกระฉับกระเฉงผิดกับเวลาที่นาฬิกาหัวเตียงเพิ่งจะขยับมาแตะเลขสามเพียงเล็กน้อย

“โอ๊ย... อะไรหนักหนาวะเนี่ย คนจะนอน!” กันต์ครางเสียงหลง พยายามเอาหมอนอุดหูเพื่อหนีเสียงกัมปนาทนั้น เขารู้สึกเหมือนเพิ่งจะได้หลับไปเพียงแค่ไม่กี่นาที ร่างกายมันหนักอึ้งเหมือนถูกสูบพลังงานออกไปจนหมด

“ตื่นเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่ลุกมาเปิดประตู ข้าจะเคาะมันอยู่อย่างนี้แหละ เอาให้ชาวบ้านตื่นกันทั้งตำบลเลยเป็นไง!” น้าวันยังคงไม่ลดละ แถมยังทวีความแรงในการรัวนิ้วลงบนไม้จนหูแทบแตก

“โว๊ะ! รู้แล้ว! ตื่นแล้วเนี่ย!” กันต์ถีบผ้าห่มออกอย่างหงุดหงิด ก่อนจะตะโกนตอบโต้กลับไปเสียงดังลั่น เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเตียง เดินโซซัดโซเซงัวเงียไปทางห้องน้ำด้วยสภาพเหมือนศพเดินได้ ผมเผ้าหยิกฟูไม่เป็นทรง ดวงตาคมที่เคยพราวเสน่ห์บัดนี้บวมช้ำจากการนอนไม่พอ

“ล้างหน้าล้างตาให้หายเอ๋อ แล้วรีบลงมา ข้าจะสตาร์ทรถรอ! ถ้าช้าเกินห้านาทีข้าจะเอาน้ำแข็งที่แช่หมูขึ้นมาสาดแกถึงเตียง!” น้าวันสำทับทิ้งท้ายด้วยเสียงกลั้วหัวเราะที่ฟังดูแล้วทำจริงแน่นอน

กันต์ยืนปล่อยให้น้ำเย็นจัดปะทะใบหน้า ความเย็นสุดขั้วแทรกซึมเข้าสู่ผิวจนเขาต้องยืนตัวสั่นกอดตัวเองเอาไว้ หัวใจยังคงนึกอาลัยอาวรณ์เตียงนอนนุ่มๆ และห้องแอร์ฉ่ำที่กรุงเทพฯ เช้ามืดวันแรกที่นี่ช่างโหดร้ายเสียยิ่งกว่าการโดดคาบเรียนวิชาคณิตศาสตร์เสียอีกที่ที่มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและกลิ่นดินชื้นๆ มันไม่ใช่ทางของเขาเลยสักนิด

เด็กหนุ่มสวมเสื้อยืดคอกลมสีซีดกับกางเกงขาสั้นลวกๆ ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาจากเรือนไม้ด้วยใบหน้าปูดบึ้ง ทันทีที่เห็นน้าวันยืนพิงรถกระบะจิบกาแฟร้อนอย่างสบายอารมณ์ เขาก็อดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

“หน้าบูดเป็นตูดลิงแบบนี้ ” น้าวันทักพลางโยนผ้าขี้ริ้วใส่ไหล่หลานชาย

“โห น้า... ใครจะไปฉีกยิ้มหวานได้ตอนตีสามล่ะครับ คนนะไม่ใช่เซเว่นที่จะได้ร่าเริงยี่สิบสี่ชั่วโมง” กันต์บ่นอุบพลางขยี้ตาที่ยังปิดสนิทไปข้างหนึ่ง

“ถามจริงเหอะน้า สุพรรณฯ นี่เขาไม่มีเวลาตื่นที่มันมนุษย์มนามากกว่านี้แล้วเหรอ?”

“คนขยันเขาตื่นมาโกยเงินโกยทองกันทั้งนั้นแหละ มีแต่พวกสำอางเมืองกรุงแบบแกนี่แหละที่ชอบนอนกินบ้านกินเมือง” น้าวันสวนกลับทันควันพลางเปิดประตูขึ้นรถ

“ขึ้นรถได้แล้ว อย่ามัวแต่ยืนเถียงให้ยุงมันหาม”

“โกยเงินหรือโกยหนี้กันแน่...”กันต์พึมพำกระแทกตัวลงบนเบาะรถที่แข็งกระด้าง

“แล้วนี่ผมต้องทำอะไรบ้าง? อย่าบอกนะว่าให้ผมถือปังตอสับหมู ผมทำไม่เป็นนะน้า เดี๋ยวเกิดสับโดนนิ้วตัวเองขึ้นมาพ่อแม่ผมเอาตายแน่”

“ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกน่า หน้าหล่อๆ แบบแก ข้าจะให้ไปยืนเรียกลูกค้า แล้วก็ช่วยยกถังน้ำแข็ง ยกหมูขึ้นเขียงไปก่อน... ฝึกความอดทนซะบ้าง เผื่อสันดานคุณหนูมันจะหลุดออกไปจากตัวแกบ้าง”

“หึ... ยกหมูเนี่ยนะ? นึกว่ามาเข้าค่ายทหารรับใช้ชาติเสียอีก”กันต์แค่นหัวเราะในลำคอพลางกอดอกพิงเบาะรถที่แข็งกระด้าง สายตาคมทอดมองออกไปนอกกระจกหน้าต่าง เห็นเพียงแสงไฟถนนสีส้มสลัวที่วูบผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า สองข้างทางทางหลวงที่เคยเป็นตึกสูงระฟ้า

บัดนี้กลับกลายเป็นแมกไม้และทุ่งนาที่มืดมิดจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ความเงียบเชียบของชนบทในเวลาตีสามช่างบีบคั้นหัวใจเด็กเมืองกรุงอย่างเขาให้รู้สึกโหวงเหวงอย่างประหลาด

“ไปก็ไปวะ... หวังว่าเช้าวันแรกที่นี่ จะไม่มีอะไรมาซวยซ้ำซ้อนให้ปวดใจนะ”เขากระซิบแผ่วเบากับตัวเองคล้ายเป็นการปลอบขวัญ พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นจาง ๆของไอดินยามเช้ามืดทำเอาเขาเริ่มรู้ซึ้งว่า ชีวิตนับจากนี้มันของจริงยิ่งกว่าในนิยาย

sds

เกลียดน้าตัวเองได้ไหมเนี่ย😂